Γράφει η Εύη Πετρά

Πάνε  μέρες  τώρα  που  έχω  φύγει  μακριά  από  την  χώρα  μου  με  πολλούς  άλλους   για  να ξεφύγουμε  από  του  πολέμου  την  αρρώστια. Βρίσκομαι σε ένα άγνωστο μέρος ,όλα άγνωστα γύρω μου ,οι άνθρωποι ,οι γλώσσα, όλα .Νιώθω  τόσο  μόνος  δίχως  μια  μητρική  αγκαλιά και μια  γλυκιά  κουβέντα  για  να  με  ηρεμήσει  από  τον  πόνο και  τον φόβο  που νιώθω .Δυστυχώς η μητέρα μου με το νεογέννητο  αδελφάκι  μου  πνίγηκαν  στα ανοιχτά της θάλασσας ,πολλοί  λίγοι  κατάφεραν  να σωθούν ,αυτοί  που ήταν  πιο  δυνατοί .Εγώ  λοιπόν βρίσκομαι  εδώ  στο  άγνωστο  μέρος  δίχως κάποιος  να  με  φροντίσει.

Πατέρα  δεν  είχα  ποτέ ,πέθανε  στον  πόλεμο  όσο  ακόμα  με  κρατούσε  στην  αγκαλιά  της  η μητέρα μου και  με  θήλαζε .Προχθές  έφτασαν   κι   άλλοι  συμπατριώτες  με  την  ιδία  έκφραση  απόγνωσης  και  φόβου . Νέα  από  την  χώρα  δεν  μας  έφεραν  καινούρια .Συνεχίζει  αυτός  ο  καταραμένος  πόλεμος ,συνεχίζει  να  καταστρέφονται  σπίτια ,να πεθαίνει  κόσμος  ,να  χάνει  και άλλους  ανθρώπους  η χώρα  που γεννήθηκα  και  μεγάλωσα .Ως πότε;

Μου λείπουν  όλα, το σπίτι ,τα  παιχνίδια  μου, η μητέρα μου, η αδελφή μου ,μακάρι  να ήμουν πιο  δυνατός  για να  το  αντέξω  αλλά  δυστυχώς  δεν μπορώ , δεν μπορώ να αντέξω ένα τεράστιο κενό μέσα μου, θέλω  να φωνάξω  και  να  κλάψω  αλλά  ποιος θα με ακούσει εμένα; Είμαι  ένα  μικρό  προσφυγόπουλο  δίχως  μάνα, σπίτι, υπάρχοντα .Κάτι  τέτοιες  στιγμές  η  μάνα  θα  μου  έλεγε  να  μην κλαίω  και  να  συνεχίσω  να  είμαι  δυνατός .Ως πότε;

Ο πόλεμος. Μια λέξη και χιλιάδες συναισθήματα. Πόνος, αγωνία, απόγνωση και άλλα πόσα συναισθήματα που καθημερινά κυριαρχούν στην καρδιά μας. Κάθε μέρα η ελπίδα σβήνει. Άνθρωποι χάνονται και εμείς δεν μπορούμε να τους πούμε ούτε το τελευταίο αντίο. Η ζωή μας μέσα σε λίγες μέρες διαλύθηκε. Χάσαμε το σπίτι μας, τους φίλους μας, ανθρώπους που αγαπήσαμε και όλα αυτά που είχαμε δεδομένα και καταλήξαμε να γυρνάμε σε καταφύγια προσπαθώντας να σώσουμε ότι έμεινε. Λίγα αγαθά και τους εαυτούς μας. Βαρέθηκα να φοβάμαι. Βαρέθηκα αυτή την αβεβαιότητα για το μέλλον. Ας τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Ας ξαναγίνουν όλα όπως πριν. Πότε θα καταλάβουν ότι ο πόλεμος μόνο πόνο προσφέρει και τίποτα παραπάνω; Η επιθυμία ικανοποίησης του εγωισμού και των συμφερόντων εξαφάνισε την ανθρωπιά. Δεν βλέπω ανθρώπους πια αλλά θηρία που μάχονται με σκοπό να προκαλέσουν κι άλλο πόνο, να καταστρέψουν κι άλλες ζωές. Αυτός είναι ο κόσμος μας.

Όντως, δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. Τα μόνα όντα που προτιμούν κάτι τέτοιο δεν είναι άνθρωποι. Είναι τα φερέφωνα των «δυνατών» που υποστηρίζουν έναν ανούσιο πόλεμο δίχως να ξέρουν το γιατί και οι δυνατοί που προκαλούν αυτόν τον πόλεμο. Σαφώς, αυτά τα δύο είδη δεν μπορεί κανένας να τα εντάξει στην ίδια κατηγορία με τους ανθρώπους. Διότι όπως γράφει και ο Τάσος Λειβαδίτης <<Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν” αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκαιο>>.
Πραγματικά, κάποιος πρέπει να είναι πολύ αφελής και αμόρφωτος για να προτιμήσει τον πόλεμο, γιατί στην ειρήνη συμπεριλαμβάνονται όλα τα καλά. Το δικαίωμά σου για να ζεις, να είσαι ελεύθερος και ίσος, το οφείλεις στην ειρήνη. Όσο η ειρήνη επικρατεί κανείς δεν θα τολμήσει να παραβιάσει τα δικαιώματα αυτά. Θα είσαι κάθε στιγμή ασφαλής και η αισιοδοξία θα είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς σου. Όλοι οι λαοί θα είναι ενωμένοι για την αντιμετώπιση των κοινών τους προβλημάτων. Η ειρήνη επιπλέον, έχει να προσφέρει την ανάπτυξη των κρατών τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε πνευματικό.
Κι από την άλλη είναι ο πόλεμος. Άσκοποι πόλεμοι που γίνονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων, δυστυχώς όχι του λαού, αλλά των λίγων. Μα γιατί κάποιος να χαμογελά στην θέα νεκρών σωμάτων, αθώων ψυχών; Γιατί κάποιος να προτιμά το συναίσθημα του φόβου αντί της αγάπης; Γιατί να συμμετέχει σε αυτό το άσχημο και κακόγουστο «παιχνίδι» που λέγεται πόλεμος; Μα γιατί να είναι τόσο αφελής; Ίσως γιατί ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε τι θα πει ειρήνη, αλληλεγγύη, ισότητα, ελευθερία και δικαιοσύνη. Ίσως αν γνώριζαν τις πραγματικές έννοιες αυτών των λέξεων τότε τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.
Άνθρωποι έδωσαν σκληρούς αγώνες για την εξασφάλιση της ειρήνης. Ας μην αφήσουμε κανέναν να μας επιβληθεί. Πραγματικά, πόσο ανόητος είναι κάποιος που προτιμά τον πόλεμο αντί την ειρήνη;

Ως  μέλος  της Ευρωπαϊκής Ένωσης  ελπίζω να υπάρξει καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους τους λαούς που ανήκουν σ’ αυτή. Όλα τα κράτη να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και να μην υπάρχει διχόνοια. Να υπάρχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες για όλους χωρίς διακρίσεις. Να μην υπάρχουν ρατσιστικές αντιλήψεις αλλά να επικρατεί η αλληλεγγύη και ο αλληλοσεβασμός. Ακόμη ελπίζω μέσα από τον κοινό αγώνα και τη συνεργασία να καταπολεμηθούν  τα οικονομικά προβλήματα όλων των κρατών και κατόπιν να υπάρξει οικονομική ευημερία. Ωστόσο ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν και κάποιοι φόβοι στο μυαλό μου. Ο βασικότερος από αυτούς είναι πως η επαφή μας με άλλους λαούς θα μας κάνει να χάσουμε την  εθνική μας ταυτότητα. Ένας ακόμη φόβος είναι πως θα υπάρξουν οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες , καθώς η Ευρώπη θα χωριστεί από τη μία πλευρά στα ισχυρά και από την άλλη στα αδύναμα κράτη. Δεν ξέρω αν εκπληρωθούν οι ελπίδες μου και αν διαψευσθούν οι φόβοι μου, αλλά για να μην γίνει το αντίθετο θα πρέπει όλοι να αγωνιστούμε , ώστε να πετύχει η Ευρώπη την σωστή ενοποίησή της, για να γίνει το μέλλον της καλύτερο.

Γράφει η Χριστίνα Βελίκοβα

Σε 22 μέρες θα έχει περάσει ακριβώς 1 χρόνος από τότε που έχασα τα πάντα,το σπίτι μου,τους φίλους μου,την οικογένεια μου,την ζωή μου.Έτσι απλά τα έχασα όλα,έτσι απλά κηρύχθηκε ο πόλεμος και όλα άλλαξαν λες και μεταφερθήκαμε σε άλλη διάσταση,σε άλλο κόσμο,έναν κόσμο γεμάτο φόβο,απόγνωση,αίμα,εγωισμό και σκληρότητα.Εδώ και 343 μέρες,και συνεχίζει να αυξάνεται ο αριθμός.είμαι μόνη,φοβισμένη και κουρασμένη από την έτσι αποκαλούμενη ζωή,σε έναν τόπο που δεν ξέρω κανέναν,περνώντας τις μέρες μου τρέχοντας σε καταφύγια και περιμένοντας τον βαρκάρη από τον Άδη.Μία βόμβα,μία μόνο βόμβα κατάφερε να μας χωρίσει με την οικογένεια μου,καθώς έπεσε ακριβώς δίπλα μου,αφού έγιναν όλα μαύρα γύρω μου,δεν θυμάμαι τίποτα ύστερα.Ξύπνησα σε μια σκηνή ολομόναχη χωρίς να ξέρω τι έχει γίνει,όταν βγήκα έξω κατάλαβα ότι τα έιχα χάσει όλα,παντού καπνός,γκρεμισμένα κτίρια και άνθρωποι να τρέχουν με πανικό στα μάτια τους.Έπειτα,από τότε ταξιδεύω κάθε μέρα αναζητώντας την οικογένεια μου,την ζωή μου,την ειρήνη,την χαρά,τον εαύτο μου ή απλά περιμένω να ξυπνήσω από αύτον τον τρομερό εφιάλτη ανακουφισμένη ότι ήταν απλώς ένα όνειρο,άλλα ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ,αύτη είναι η πραγματικότητα μου και η ζωή μου.

343 μέρες και πεθαίνω…

Ξύπνησα και σήμερα το πρωί. Έχω βαρεθεί αυτή την κατάσταση. Δεν αντέχω άλλο. Ώρες ώρες σκέφτομαι «γιατί δεν φεύγω;» μα πώς να φύγω; Μπορώ; Ίσα ίσα που μπορώ και επιβιώνω. Δε μπορώ να καταλάβω πως καταντήσαμε έτσι. Τότε περπατούσα να πάω σχολείο σε ένα δρόμο ήρεμο. Τώρα τρέχω, με την οικογένειά μου, από καταφύγιο σε καταφύγιο μην μας πετύχει καμιά βόμβα. Δρόμοι γεμάτοι πτώματα, αίματα, γυναίκες να χάνουν τους άντρες τους, μάνες να χάνουν τα παιδιά τους και το αντίστροφο. Έχει γίνει συνήθεια πλέον. Φωνές, κραυγές, τσιρίδες, ήχοι από βόμβες και εκρηκτικά να σκάνε…

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, τώρα μόλις ξεκίνησα από το καταφύγιο, με τους γονείς μου να πάμε να αναζητήσουμε άλλο «καλύτερο». Βλέπω παντού νεκρά σώματα και το αίμα να ξεχειλίζει. Πιο κάτω, άντρες με όπλα ντυμένοι με στολές πολέμου σκοτώνοντας όποιον βρουν μπροστά τους. Η μαμά έχει τραυματιστεί άσχημα στο δεξί της πόδι. Αιμορραγεί. Ο πατέρας προσπαθεί να καλύψει το τραύμα της και να συνεχίσουμε να τρέχουμε. Ακούγεται πυροβολισμός. Η μαμά πέφτει στο έδαφος. Γυρνάω τη βλέπω και τρέχω κοντά της. Η σφαίρα την πέτυχε στην καρδιά. Προσπαθεί να μας μιλήσει, να πει κάτι. Όμως δε μπορεί . Ήταν η σφαίρα που την εμπόδιζε. Ο πατέρας την πήρε στους ώμους του προσπαθώντας να την πάει σε κάποιο κοντινό ιατρείο. Όλα είχαν καταστραφεί. Δεν υπήρχε τίποτα. Βρήκαμε ένα σχετικά ήσυχο μέρος και την αφήσαμε εκεί. Ξαπλώσαμε δίπλα της και εκεί είπαμε το τελευταίο αντίο  στη μαμά.

Όλα χάθηκαν. Νιώθω πως ο χρόνος έχει σταματήσει τη στιγμή που ακούστηκε ο πυροβολισμός. Κοιτάω γύρω μου. Όλα είναι όπως πριν. Άνθρωποι σκοτώνονται, χάνουν αδέλφια, γονείς, παιδιά. Πως μπορούν να το κάνουν αυτό στους ανθρώπους; Ποτέ δεν το κατάλαβα και ούτε θα το καταλάβω. Είναι τόσο άδικο. Νιώθω ένα κενό να έχει καλύψει όλες τις σκέψεις μου, τα πάντα μου. Ο χρόνος έχει σταματήσει και νομίζω ότι είμαι μόνη μου. Μήπως είμαι; Πέφτω στο έδαφος χωρίς να νιώθω τίποτα. Έκλεισαν τα μάτια μου. Άραγε αύριο θα ξυπνήσω;!

 Γράφει η Εύη Χαραλαμπίδου

O πίνακας του Πικάσο «Γκουέρνικα παρουσιάζει ανθρώπους, ζώα παραμορφωμένα, άσχημα, παράξενα. Τα πρόσωπά τους παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο ώστε να προβληθεί ο πόνος, η λύπη, τα ουρλιαχτά, οι κραυγές καθώς και τα βογγητά των ανθρώπων και των ζώων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα πρόσωπα έχουν ανοιχτό στόμα σαν να βγάζουν κραυγές πόνου. Όλα είναι μπερδεμένα, αναστατωμένα και αραδιασμένα το ένα πάνω στο άλλο. Ο Πικάσο χρησιμοποιεί τη λάμπα για να τονίσει την ασχήμια του πολέμου και την τραγικότητά του.

Σε σύγκριση με τη σύγχρονη Γκουέρνικα του Βούλγαρου ζωγράφου  Savov, η Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο παρουσιάζει πολλές ομοιότητες. Αρχικά, και οι δύο ζωγράφοι παρουσιάζουν δύο τραγικά γεγονότα, με αποτέλεσμα οι εκφράσεις των ανθρώπων και των ζώων να είναι πολύ έντονες. Εκφράσεις πόνου, λύπης, παραμορφωμένα πρόσωπα, παράξενα σχήματα, ασυνήθιστα. Ο Πικάσο προβάλλει τους ανθρώπους και τα ζώα να χάνονται στο σκοτάδι και να φωτίζει η λάμπα την τραγικότητά τους. Από την άλλη ο Savov παρουσιάζει διάφορα πρόσωπα ανθρώπων και ζώων πάνω σε μία βάρκα και μερικά να πνίγονται στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν. Στο βάθος υπάρχει ένα πλοίο το οποίο ταξιδεύει σε ήρεμη θάλασσα ενώ οι άνθρωποι στη βάρκα πνίγονται και ουρλιάζουν. Ο πίνακας του Βούλγαρου ζωγράφου προβάλλει το σύνηθες φαινόμενο του προσφυγισμού. Αν και οι δύο πίνακες παρουσιάζουν αρκετές διαφορές, και στους δύο υπάρχουν άνθρωποι και ζώα με απελπισμένα, τρομαγμένα και λυπημένα πρόσωπα, καθώς οι κινήσεις των χεριών τους είναι έντονες εκφράζοντας έτσι, την τραγικότητα της κατάστασης.

Χθες ήταν ακόμη μια νύχτα χωρίς ύπνο.Ήμασταν στο γνωστό πλέον για εμάς καταφύγιο και από πάνω μας ακούγαμε συνεχώς βόμβες να σκάνε.Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ζούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες;Το χειρότερο όμως είναι πως πλέον οι ώρες του «κρυφτού” περνάνε πιο δύσκολα καθώς λείπουν τα ανέκδοτα και η θετική ενέργεια του μπαμπά.Πήγε να μας βρει τα απαραίτητα πριν κάμποσες μέρες αλλά ακόμα δεν έχει γυρίσει.Η μαμά μου ανησυχεί και τελευταία δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα της ξεσπώντας σε λυγμούς .Εγώ νιώθω υποχρέωσή μου να την στηρίξω αλλά νιώθω επίσης αδύναμος ψυχολογικά και σωματικά. Έχω να βάλω μέρες κάτι φυσιολογικό στο στομάχι μου και συνέχεια ζαλίζομαι. Θα καταφέρω να επιζήσω μετά από όλο αυτό;Την κάνω συχνά αυτήν την ερώτηση στην μητέρα μου και παίρνω κάθε φορά την ίδια απάντηση <<ο θεός είναι μεγάλος παιδί μου,μας αγαπάει και θα μας γλιτώσει>>. Αφού μας αγαπάει όμως γιατί χάθηκαν τόσες ζωές;Γιατί ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει ακόμα;Γιατί εγώ και η μητέρα μου πεινάμε;Γιατί;Γιατί;Γιατί;

Τα ρούχα μας αποτελούν προέκταση του εαυτού μας και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται επιπόλαια. Τα ρούχα δεν ικανοποιούν μόνο την ανάγκη προστασίας από το κρύο και τη ζέστη, αλλά εξυπηρετούν εκφραστικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Στις μέρες μας τα ρούχα δίνουν την πρώτη εντύπωση για ένα άτομο και εκφράζουν στοιχεία της προσωπικότητάς του καθένα μας. Η εξωτερική εμφάνιση ενός ατόμου μας δίνει πληροφορίες όπως η καταγωγή του, το επάγγελμά του, η οικονομική του κατάσταση και η κοινωνική του θέση.

Σύμφωνα με αρκετές μελέτες δεν μπορούμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός μας. Αυτό ισχύει και για τη μόδα, και αν δεν το κάνουμε συνειδητά, ακολουθούμε ως προς κάποιο βαθμό τα πρότυπα της εποχής μας, τα οποία δεν κρατάνε πολύ. Νέες αφίξεις ρούχων και αξεσουάρ κάνουν την εμφάνιση τους κάθε χρόνο. Η αλλαγή της μόδας γίνεται περισσότερο αισθητή ανά δεκαετία.

Η μόδα σε όλες της τις μορφές μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την καθημερινότητα των ανθρώπων που την ακολουθούν αλλά ολόκληρες κοινωνίες. Ποιος ο λόγος να ξοδεύουμε τόσα χρήματα για να αγοράσουμε επώνυμα προϊόντα εφόσον η ποιότητά τους σπάνια διαφέρει από τα πιο οικονομικά;  Στις μέρες μας όλο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται θύματα ή ακόμα και σκλάβοι της μόδας. Αυτό συμβαίνει γιατί η μόδα προωθείται μέσω των ΜΜΕ καθώς διευκολύνει τις εμπορικές βιομηχανίες να θησαυρίσουν.

Οι έφηβοι αποτελούν κατά κανόνα τους πιο εύπιστους αποδέκτες των τάσεων της μόδας. Σίγουρα είναι η πρώτη σε κατάταξη ηλικιακή ομάδα που δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στα πρότυπα ομορφιάς. Οι έφηβοι ως γνωστόν νοιάζονται για την κοινή γνώμη. Συχνά κρίνουν και κρίνονται από την εξωτερική εμφάνιση, η οποία παίζει πλέον καθοριστικό ρόλο στην κοινωνικοποίηση ενός παιδιού. Μπορεί να ακούγεται ρηχό ή ρατσιστικό, αλλά η μόδα έχει εισχωρήσει για τα καλά στις ζωές μας, και έχει επηρεάσει τη νοοτροπία των νεότερων γενεών. Για παράδειγμα, υπάρχουν διάφορα κοινωνικά κινήματα που ξεχωρίζουν από τις στιλιστικές επιλογές. Προφανώς, μέσω των κοινών στιλιστικών επιλογών, οι νέοι αισθάνονται αποδεκτοί και καταφέρνουν να εκφραστούν σαν σύνολο. Ο φόβος της διαφορετικότητας, η αδυναμία έκφρασης, και η προσπάθεια εκσυγχρονισμού ωθεί τους νέους να ακολουθούν πιστά τις τάσεις της μόδας. Η μόδα έχει ως σκοπό να εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία των νέων για να δημιουργήσει μια τυποποιημένη κοινωνία, στην οποία δεν υπάρχει περιθώριο για προσωπικό στυλ. Νέα επαγγέλματα όπως αυτά των ενδυματολόγων θεωρούνται πολύ βοηθητικά κυρίως για διάσημους. Από την άλλη πλευρά, η μόδα εμπνέει και κάποιους ανθρώπους να θέλουν να ξεχωρίσουν από το πλήθος για να αποσπάσουν την προσοχή. Το αποτέλεσμα θα είναι τις περισσότερες φορές είτε αστείο, είτε κακόγουστο.

Αν αναφερθούμε στην μόδα ως ευρύτερη έννοια, θα δούμε ότι επηρεάζει αρνητικά ακόμα και την υγεία των εφήβων. Μεγαλύτερο αντίκτυπο φαίνεται να έχει στον γυναικείο πληθυσμό καθώς η μόδα προβάλλει πρότυπα ομορφιάς με ιδανικές αναλογίες όπως αυτές των μοντέλων πασαρέλας που τείνουν στην ανορεξία. Αποτέλεσμα αυτού, είναι οι ανασφαλείς γυναίκες να ακολουθούν μη υγιεινά εξαντλητικά διατροφικά προγράμματα που θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα. Ακόμα και οι πλαστικές επεμβάσεις είναι συνηθισμένες στις μέρες μας, οι οποίες αποσκοπούν στην διαμόρφωση του τέλειου καμπυλόγραμμου σώματος, το οποίο προσελκύει όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αντρικού πληθυσμού.

Για να μην καταλήξουμε λοιπόν να γίνουμε παθητικοί δέκτες μπροστά στους πομπούς των τάσεων της μόδας, θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λογική μας και το προσωπικό μας γούστο πριν από οποιαδήποτε αγορά ενός προϊόντος. Θα πρέπει να δίνουμε σημασία στην εμφάνισή μας, αλλά έως ένα βαθμό. Δεν είναι απαραίτητο να ντυνόμαστε σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας ή να γίνουμε θύματα της μόδας. Η υπερβολική ενασχόληση με κάτι, χαρακτηρίζεται παθολογική. Το ίδιο ισχύει και για την εμφάνισή μας. Συγχρόνως θα πρέπει να αναπτύξουμε κριτική αντίσταση στα πρότυπα που προβάλλονται για την εικόνα του σώματος και να έχουμε τον έλεγχο στην αντίληψη για την εικόνα του εαυτού μας. Τα ρούχα μας θα πρέπει να μας κολακεύουν και να ταιριάζουν στο σώμα μας. Δεν είναι απαραίτητο τα ρούχα μας να είναι ακριβά για δείχνουν ωραία πάνω μας, πιο σημαντικό είναι να είμαστε κατάλληλα ντυμένοι για την κάθε περίσταση. Κάποιες φορές μπορούμε να διασκεδάζουμε με το ντύσιμό μας. Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα συντηρητικοί, μπορούμε να ξεφεύγουμε από το συνηθισμένο μας ντύσιμο και να παρατηρήσουμε πως αισθανόμαστε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ντύσιμο για να ανεβάσουμε τη ψυχολογία μας και την αυτοπεποίθησή μας.

Λαμβάνοντας υπόψη όσα έχουν προαναφερθεί, μπορούμε να πούμε ότι η ενδυμασία και η μόδα μας έχει επηρεάσει αρνητικά αλλά και θετικά.  Είναι ικανή να καλλιεργεί και αναπτύσσει την φαντασία, να ενισχύει την οικονομία με την αύξηση των εξαγωγών, να καταπολεμά την ανεργία με την δημιουργία θέσεων εργασίας και να προσφέρει την δυνατότητα να εκφραστούν η προσωπική ελευθερία και διάφορα κοινωνικά κινήματα. Ταυτόχρονα όμως αυξάνει το καταναλωτικό πνεύμα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οικονομικά προβλήματα, γεννά  άγχος και αγωνία, στερεί από τον άνθρωπο ελεύθερο χρόνο και ψυχαγωγία, καλλιεργεί  τον μιμητισμό, αλλοτριώνει ντον άνθρωπο με προβολή ασήμαντων προτεραιοτήτων και συντρίβει την προσωπικότητα.

Τα τελευταία χρονιά αρκετές έρευνες δείχνουν πως 1 στα 3 παιδιά, ηλικίας 6-11 και 2 στους 3 εφήβους ηλικίας 12-20 ετών, ασχολούνται το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, με διάφορες ψηφιακές συσκευές, παραμελώντας έτσι, όχι μόνο τα μαθήματά τους, αλλά και όλη τους την καθημερινότητα , καθώς συνεχώς είναι μπροστά σε μια οθόνη. Ο αριθμός αυξάνεται συνέχεια, και οι ειδικοί πιστεύουν πως αποτελεί την πλέον ισχυρότερη και πολυπληθέστερη μορφή εξάρτησης.
Πολλοί γονείς που ερωτήθηκαν, πίστευαν πως είχαν τον έλεγχο και πως τα παιδιά τους ασχολούνταν με τα λεγόμενα gadgets στα πλαίσια της λογικής. Σχεδόν όλοι όμως διαψεύστηκαν. Αποδείχτηκε πως 2 στα 3 παιδιά ηλικίας 6-11, ασχολούνται τουλάχιστον 7 ώρες με τις ψηφιακές συσκευές, ενώ 2 στους 3 εφήβους ηλικίας 12-20, ξεπερνούν τις 10 ώρες καθημερινά.
Έτσι πολλοί γονείς πιστεύουν πως για να ξεπεράσουν αυτό το πρόβλημα, πρέπει να προβούν σε εξοργιστικά για τα παιδιά μέτρα, τα οποία πολλές φορές μπορεί να αποβούν μοιραία…
Το να πάρετε το κινητό, το laptop, ή το tablet του παιδιού σας, μπορεί να σας φαίνεται σωστό, όμως είναι ο πιο λανθασμένος χειρισμός, καθώς το παιδί εξαγριώνεται και από αντίδραση και μόνο, μπορεί να κάτσει με τις αυτές, όλη μέρα. Γι’ αυτό πρέπει να προχωρήσετε σε κάτι πιο δραστικό, αλλά ταυτόχρονα και διασκεδαστικό για σας και για το παιδί. Έχετε σκεφτεί ποτέ, πως το παιδί βαριέται μες το σπίτι ή νοιώθει μόνο, και έτσι η μόνη του συντροφιά είναι το Διαδίκτυο; Ε λοιπόν, σκεφτείτε το. Το να περνάτε χρόνο μαζί του, είναι η πιο σωστή και διασκεδαστική λύση. Όσο και να το αρνείται, πάντα θα το απολαμβάνει και θα χαίρεται που θα περάσει λίγο χρόνο μαζί σας. Ένα διασκεδαστικό διήμερο στην φύση, μακριά από τα καυσαέρια της πόλης και χωρίς Ίντερνετ, μια βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς, μια οικογενειακή βραδιά με επιτραπέζια, μια βόλτα για ψώνια, θα κάνουν το παιδί να ξεχαστεί από τις ψηφιακές συσκευές και να θυμηθεί τις χαρές της ζωής.
Μερίδιο ευθύνης όμως έχουμε και εμείς τα παιδιά. Ας προσπαθήσουμε μια φορά να βγούμε μια βόλτα χωρίς κινητά, και να απολαύσουμε την παρέα μας. Θα καταλάβουμε πως η μεγαλύτερη διασκέδαση είναι με τους φίλους και όχι με τα κινητά.