Όντως, δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. Τα μόνα όντα που προτιμούν κάτι τέτοιο δεν είναι άνθρωποι. Είναι τα φερέφωνα των «δυνατών» που υποστηρίζουν έναν ανούσιο πόλεμο δίχως να ξέρουν το γιατί και οι δυνατοί που προκαλούν αυτόν τον πόλεμο. Σαφώς, αυτά τα δύο είδη δεν μπορεί κανένας να τα εντάξει στην ίδια κατηγορία με τους ανθρώπους. Διότι όπως γράφει και ο Τάσος Λειβαδίτης <<Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν” αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκαιο>>.
Πραγματικά, κάποιος πρέπει να είναι πολύ αφελής και αμόρφωτος για να προτιμήσει τον πόλεμο, γιατί στην ειρήνη συμπεριλαμβάνονται όλα τα καλά. Το δικαίωμά σου για να ζεις, να είσαι ελεύθερος και ίσος, το οφείλεις στην ειρήνη. Όσο η ειρήνη επικρατεί κανείς δεν θα τολμήσει να παραβιάσει τα δικαιώματα αυτά. Θα είσαι κάθε στιγμή ασφαλής και η αισιοδοξία θα είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς σου. Όλοι οι λαοί θα είναι ενωμένοι για την αντιμετώπιση των κοινών τους προβλημάτων. Η ειρήνη επιπλέον, έχει να προσφέρει την ανάπτυξη των κρατών τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε πνευματικό.
Κι από την άλλη είναι ο πόλεμος. Άσκοποι πόλεμοι που γίνονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων, δυστυχώς όχι του λαού, αλλά των λίγων. Μα γιατί κάποιος να χαμογελά στην θέα νεκρών σωμάτων, αθώων ψυχών; Γιατί κάποιος να προτιμά το συναίσθημα του φόβου αντί της αγάπης; Γιατί να συμμετέχει σε αυτό το άσχημο και κακόγουστο «παιχνίδι» που λέγεται πόλεμος; Μα γιατί να είναι τόσο αφελής; Ίσως γιατί ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε τι θα πει ειρήνη, αλληλεγγύη, ισότητα, ελευθερία και δικαιοσύνη. Ίσως αν γνώριζαν τις πραγματικές έννοιες αυτών των λέξεων τότε τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.
Άνθρωποι έδωσαν σκληρούς αγώνες για την εξασφάλιση της ειρήνης. Ας μην αφήσουμε κανέναν να μας επιβληθεί. Πραγματικά, πόσο ανόητος είναι κάποιος που προτιμά τον πόλεμο αντί την ειρήνη;

Ως  μέλος  της Ευρωπαϊκής Ένωσης  ελπίζω να υπάρξει καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους τους λαούς που ανήκουν σ’ αυτή. Όλα τα κράτη να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και να μην υπάρχει διχόνοια. Να υπάρχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες για όλους χωρίς διακρίσεις. Να μην υπάρχουν ρατσιστικές αντιλήψεις αλλά να επικρατεί η αλληλεγγύη και ο αλληλοσεβασμός. Ακόμη ελπίζω μέσα από τον κοινό αγώνα και τη συνεργασία να καταπολεμηθούν  τα οικονομικά προβλήματα όλων των κρατών και κατόπιν να υπάρξει οικονομική ευημερία. Ωστόσο ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν και κάποιοι φόβοι στο μυαλό μου. Ο βασικότερος από αυτούς είναι πως η επαφή μας με άλλους λαούς θα μας κάνει να χάσουμε την  εθνική μας ταυτότητα. Ένας ακόμη φόβος είναι πως θα υπάρξουν οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες , καθώς η Ευρώπη θα χωριστεί από τη μία πλευρά στα ισχυρά και από την άλλη στα αδύναμα κράτη. Δεν ξέρω αν εκπληρωθούν οι ελπίδες μου και αν διαψευσθούν οι φόβοι μου, αλλά για να μην γίνει το αντίθετο θα πρέπει όλοι να αγωνιστούμε , ώστε να πετύχει η Ευρώπη την σωστή ενοποίησή της, για να γίνει το μέλλον της καλύτερο.

Γράφει η Χριστίνα Βελίκοβα

Σε 22 μέρες θα έχει περάσει ακριβώς 1 χρόνος από τότε που έχασα τα πάντα,το σπίτι μου,τους φίλους μου,την οικογένεια μου,την ζωή μου.Έτσι απλά τα έχασα όλα,έτσι απλά κηρύχθηκε ο πόλεμος και όλα άλλαξαν λες και μεταφερθήκαμε σε άλλη διάσταση,σε άλλο κόσμο,έναν κόσμο γεμάτο φόβο,απόγνωση,αίμα,εγωισμό και σκληρότητα.Εδώ και 343 μέρες,και συνεχίζει να αυξάνεται ο αριθμός.είμαι μόνη,φοβισμένη και κουρασμένη από την έτσι αποκαλούμενη ζωή,σε έναν τόπο που δεν ξέρω κανέναν,περνώντας τις μέρες μου τρέχοντας σε καταφύγια και περιμένοντας τον βαρκάρη από τον Άδη.Μία βόμβα,μία μόνο βόμβα κατάφερε να μας χωρίσει με την οικογένεια μου,καθώς έπεσε ακριβώς δίπλα μου,αφού έγιναν όλα μαύρα γύρω μου,δεν θυμάμαι τίποτα ύστερα.Ξύπνησα σε μια σκηνή ολομόναχη χωρίς να ξέρω τι έχει γίνει,όταν βγήκα έξω κατάλαβα ότι τα έιχα χάσει όλα,παντού καπνός,γκρεμισμένα κτίρια και άνθρωποι να τρέχουν με πανικό στα μάτια τους.Έπειτα,από τότε ταξιδεύω κάθε μέρα αναζητώντας την οικογένεια μου,την ζωή μου,την ειρήνη,την χαρά,τον εαύτο μου ή απλά περιμένω να ξυπνήσω από αύτον τον τρομερό εφιάλτη ανακουφισμένη ότι ήταν απλώς ένα όνειρο,άλλα ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ,αύτη είναι η πραγματικότητα μου και η ζωή μου.

343 μέρες και πεθαίνω…

Ξύπνησα και σήμερα το πρωί. Έχω βαρεθεί αυτή την κατάσταση. Δεν αντέχω άλλο. Ώρες ώρες σκέφτομαι «γιατί δεν φεύγω;» μα πώς να φύγω; Μπορώ; Ίσα ίσα που μπορώ και επιβιώνω. Δε μπορώ να καταλάβω πως καταντήσαμε έτσι. Τότε περπατούσα να πάω σχολείο σε ένα δρόμο ήρεμο. Τώρα τρέχω, με την οικογένειά μου, από καταφύγιο σε καταφύγιο μην μας πετύχει καμιά βόμβα. Δρόμοι γεμάτοι πτώματα, αίματα, γυναίκες να χάνουν τους άντρες τους, μάνες να χάνουν τα παιδιά τους και το αντίστροφο. Έχει γίνει συνήθεια πλέον. Φωνές, κραυγές, τσιρίδες, ήχοι από βόμβες και εκρηκτικά να σκάνε…

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, τώρα μόλις ξεκίνησα από το καταφύγιο, με τους γονείς μου να πάμε να αναζητήσουμε άλλο «καλύτερο». Βλέπω παντού νεκρά σώματα και το αίμα να ξεχειλίζει. Πιο κάτω, άντρες με όπλα ντυμένοι με στολές πολέμου σκοτώνοντας όποιον βρουν μπροστά τους. Η μαμά έχει τραυματιστεί άσχημα στο δεξί της πόδι. Αιμορραγεί. Ο πατέρας προσπαθεί να καλύψει το τραύμα της και να συνεχίσουμε να τρέχουμε. Ακούγεται πυροβολισμός. Η μαμά πέφτει στο έδαφος. Γυρνάω τη βλέπω και τρέχω κοντά της. Η σφαίρα την πέτυχε στην καρδιά. Προσπαθεί να μας μιλήσει, να πει κάτι. Όμως δε μπορεί . Ήταν η σφαίρα που την εμπόδιζε. Ο πατέρας την πήρε στους ώμους του προσπαθώντας να την πάει σε κάποιο κοντινό ιατρείο. Όλα είχαν καταστραφεί. Δεν υπήρχε τίποτα. Βρήκαμε ένα σχετικά ήσυχο μέρος και την αφήσαμε εκεί. Ξαπλώσαμε δίπλα της και εκεί είπαμε το τελευταίο αντίο  στη μαμά.

Όλα χάθηκαν. Νιώθω πως ο χρόνος έχει σταματήσει τη στιγμή που ακούστηκε ο πυροβολισμός. Κοιτάω γύρω μου. Όλα είναι όπως πριν. Άνθρωποι σκοτώνονται, χάνουν αδέλφια, γονείς, παιδιά. Πως μπορούν να το κάνουν αυτό στους ανθρώπους; Ποτέ δεν το κατάλαβα και ούτε θα το καταλάβω. Είναι τόσο άδικο. Νιώθω ένα κενό να έχει καλύψει όλες τις σκέψεις μου, τα πάντα μου. Ο χρόνος έχει σταματήσει και νομίζω ότι είμαι μόνη μου. Μήπως είμαι; Πέφτω στο έδαφος χωρίς να νιώθω τίποτα. Έκλεισαν τα μάτια μου. Άραγε αύριο θα ξυπνήσω;!

 Γράφει η Εύη Χαραλαμπίδου

O πίνακας του Πικάσο «Γκουέρνικα παρουσιάζει ανθρώπους, ζώα παραμορφωμένα, άσχημα, παράξενα. Τα πρόσωπά τους παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο ώστε να προβληθεί ο πόνος, η λύπη, τα ουρλιαχτά, οι κραυγές καθώς και τα βογγητά των ανθρώπων και των ζώων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα πρόσωπα έχουν ανοιχτό στόμα σαν να βγάζουν κραυγές πόνου. Όλα είναι μπερδεμένα, αναστατωμένα και αραδιασμένα το ένα πάνω στο άλλο. Ο Πικάσο χρησιμοποιεί τη λάμπα για να τονίσει την ασχήμια του πολέμου και την τραγικότητά του.

Σε σύγκριση με τη σύγχρονη Γκουέρνικα του Βούλγαρου ζωγράφου  Savov, η Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο παρουσιάζει πολλές ομοιότητες. Αρχικά, και οι δύο ζωγράφοι παρουσιάζουν δύο τραγικά γεγονότα, με αποτέλεσμα οι εκφράσεις των ανθρώπων και των ζώων να είναι πολύ έντονες. Εκφράσεις πόνου, λύπης, παραμορφωμένα πρόσωπα, παράξενα σχήματα, ασυνήθιστα. Ο Πικάσο προβάλλει τους ανθρώπους και τα ζώα να χάνονται στο σκοτάδι και να φωτίζει η λάμπα την τραγικότητά τους. Από την άλλη ο Savov παρουσιάζει διάφορα πρόσωπα ανθρώπων και ζώων πάνω σε μία βάρκα και μερικά να πνίγονται στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν. Στο βάθος υπάρχει ένα πλοίο το οποίο ταξιδεύει σε ήρεμη θάλασσα ενώ οι άνθρωποι στη βάρκα πνίγονται και ουρλιάζουν. Ο πίνακας του Βούλγαρου ζωγράφου προβάλλει το σύνηθες φαινόμενο του προσφυγισμού. Αν και οι δύο πίνακες παρουσιάζουν αρκετές διαφορές, και στους δύο υπάρχουν άνθρωποι και ζώα με απελπισμένα, τρομαγμένα και λυπημένα πρόσωπα, καθώς οι κινήσεις των χεριών τους είναι έντονες εκφράζοντας έτσι, την τραγικότητα της κατάστασης.

Χθες ήταν ακόμη μια νύχτα χωρίς ύπνο.Ήμασταν στο γνωστό πλέον για εμάς καταφύγιο και από πάνω μας ακούγαμε συνεχώς βόμβες να σκάνε.Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ζούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες;Το χειρότερο όμως είναι πως πλέον οι ώρες του «κρυφτού” περνάνε πιο δύσκολα καθώς λείπουν τα ανέκδοτα και η θετική ενέργεια του μπαμπά.Πήγε να μας βρει τα απαραίτητα πριν κάμποσες μέρες αλλά ακόμα δεν έχει γυρίσει.Η μαμά μου ανησυχεί και τελευταία δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα της ξεσπώντας σε λυγμούς .Εγώ νιώθω υποχρέωσή μου να την στηρίξω αλλά νιώθω επίσης αδύναμος ψυχολογικά και σωματικά. Έχω να βάλω μέρες κάτι φυσιολογικό στο στομάχι μου και συνέχεια ζαλίζομαι. Θα καταφέρω να επιζήσω μετά από όλο αυτό;Την κάνω συχνά αυτήν την ερώτηση στην μητέρα μου και παίρνω κάθε φορά την ίδια απάντηση <<ο θεός είναι μεγάλος παιδί μου,μας αγαπάει και θα μας γλιτώσει>>. Αφού μας αγαπάει όμως γιατί χάθηκαν τόσες ζωές;Γιατί ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει ακόμα;Γιατί εγώ και η μητέρα μου πεινάμε;Γιατί;Γιατί;Γιατί;

Η Καβάλα είναι μία πανέμορφη πόλη με πολλές φυσικές ομορφιές.Τα τελευταία χρόνια μπορεί να έχουν γίνει αρκετές αλλαγές που έχουν αρνητική επιρροή στην πόλη,δεν παύει όμως να αποτελεί μια ξεχωριστή πόλη με πλούσιο πολιτισμό.Ο τουρισμός στην Καβάλα αυξάνεται ραγδαία καθημερίνα και γι’αυτό τον λόγο αρκετοί συγγραφείς και περιηγητές της έχουν αποδώσει στο παρελθόν το χαρακτηρισμό «το μικρό Monte Carlο». Και δεν είχαν άδικο.Υπάρχουν πολλοί λόγοι που επιλέγει ένας τουρίστας να περάσει τοσο τις χειμερινές όσο και τις καλοκαιρινές διακοπές του στην Καβάλα.Αρχικά οι τουρίστες αξίζει να επισκεφτούν την Καβάλα για να γνωρίσουν την πλούσια ιστορία της μέσα απο τα μνημεία και τα μουσεία.Η Καβάλα, έχει το μοναδικό πλεονέκτημα να συνδυάζει το παρελθόν και το μέλλον με τόση τέχνη, που δίνει την εντύπωση πως ο χρόνος έχει σταματήσει.

Λαογραφικό Μουσείο
Το τελευταίο στη σειρά νεοκλασικό κτίριο είναι το Λαογραφικό Μουσείο και διαθέτει μια εκπληκτική κατασκευαστική γραμμή. Εκτός από το Λαογραφικό Μουσείο, στο ισόγειό του φιλοξενεί την έκθεση έργων του Θάσιου γλύπτη Πολύγνωτου Βαγή.

Αρχαιολογικό μουσείο Καβάλας
Στις αίθουσες του Μουσείου φιλοξενούνται ευρήματα από τον προϊστορικό οικισμό Ντάκιλι Τάς, επιτύμβιες στήλες και γλυπτά αρχιτεκτονικά μέρη που ανήκουν στους ρωμαϊκούς χρόνου, επιγραφές γλυπτά και χρυσά νομίσματα αλλά και η Νεάπολη και το Ιερό της Θεάς Παρθένου. Επίσης, υπάρχουν ευρήματα από τις αποικίες της Θάσου, Γαλυψό, Οισύμη και Στρύμη, από τα Άβδηρα και από διάφορες περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Κάστρο της Καβάλας
Είναι σίγουρα ένα από τα μνημεία που χωρίς ενδοιασμό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σήμα κατατεθέν της πόλης.Παρότι με το πέρασμα των αιώνων τα κτίσματα του κάστρου δέχτηκαν σειρά βομβαρδισμών και λεηλασιών ορισμένα τμήματα διατηρούνται μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Μάλιστα κάποιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις φιλοξενούνται εδώ.

Καμάρες
Είναι το εντυπωσιακότερο τμήμα ενός εκτεταμένου συστήματος ύδρευσης που κατασκευάστηκε για να υδροδοτήσει τον άνυδρο βράχο της χερσονήσου Παναγίας, όπου αναπτύχθηκε η αρχαία και μεσαιωνική φάση της πόλης της Καβάλας.Η σημερινή του μορφή οφείλεται στην εκτεταμένη ανακατασκευή που υπέστη στα χρόνια του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1520-1530). Ωστόσο η μελέτη της τοιχοποιίας των κατώτερων τμημάτων, επιτρέπει να υποθέσουμε ότι είναι παλαιότερο. Ενδεχομένως η αρχική του φάση να ανήκει στο ρωμαϊκό υδραγωγείο της Νεάπολης.

Αρχαίοι Φίλιπποι
Δεκαπέντε χιλιόμετρα δυτικά της Καβάλας, σώζονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Φιλίππων. Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Κρηνίδες, από τους Θασίτες άποικους που την ίδρυσαν Η πόλη αποτελεί ορόσημο για την χριστιανοσύνη, καθώς ο Απόστολος Παύλος ίδρυσε εκεί την πρώτη χριστιανική εκκλησία της Ευρώπης το 50 μ.Χ., Σήμερα, εξακολουθούν να γίνονται ανασκαφές στην περιοχή, οι οποίες στο παρελθόν έχουν αναδείξει τμήματα της αγοράς, των ανακτόρων, των τειχών, κ.ά., με πιο σημαντικό το αρχαίο θέατρο το οποίο λειτουργεί έως και σήμερα κατά τη διάρκεια του ομώνυμου Φεστιβάλ τους καλοκαιρινούς μήνες.

Στην Καβάλα όμως οι περισσότεροι τουρίστες δεν έρχονται μόνο για να ενημερωθούν και να γνωρίσουν την ιστορία της πόλης αλλά και για να διασκεδάσουν.Η Καβάλα φημίζεται για τις εξαιρετικές παραλίες στις οποίες πολλοί κάτοικοι και τουρίστες περνάνε ξέγνιαστες στιγμές μακριά από τα προβλήματα και το άγχος της καθημερινότητας.Τα καταγάλανα νερά των ακτών της Καβάλας μαγεύουν τους τουρίστες ειδικά αυτούς που μένουν σε μέρη μακριά από την θάλασσα και αποτελούν γι΄αυτούς μοναδικό τοπίο.Επίσης στην Καβάλα υπάρχουν και φοβερά μέρη αναψυχής: μπαράκια,καφετέριες,παραδοσιακά ταβερνάκια πλάι στο κύμα αλλα και μαγαζία με φθηνά,απλά αλλά και εντυπωσιακά ρούχα.

Τέλος,το καλύτερο φυλαγμένο μυστικό της Ελλάδος περιτριγυρισμένο από τα καταγάλανα νερά του Β. Αιγαίου και σε απόσταση μόλις 6 ναυτικά μίλια από την απέναντι ακτή βρίσκεται το νησί της Θάσου. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα ξενοιασιάς και χαλάρωσης, σε ένα τόπο ανέγγιχτο.Η απόσταση Καβάλας Θάσου αλλά και το κόστος μεταφοράς με το Ferry boat είναι ελάχιστο και όλοι οι τουρίστες αξίζουν να επισκεφθούν αυτό το φανταστικό νησί.

Η Καβάλα είναι μία πόλη που κρύβει πολλές ομορφιές και κάθε τουρίστας αξίζει να τις ανακαλύψει και να ζήσει μία αξέχαστη εμπειρία!

Γράφει η Γιούλη Αναγνώστου

Η Καβάλα αν και σύγχρονο αστικό κέντρο, διαθέτει πολυάριθμες παραλίες, χώρους για ανάπαυση και πεζοπορικές διαδρομές Διαθέτει επίσης τρία άλση, με χώρους άθλησης που ενδείκνυνται παράλληλα για μια ημερήσια εκδρομή.Η πόλη της Καβάλας άρχισε να μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο αστικό κέντρο από την δεκαετία κιόλας του 1920, όταν αυξήθηκε ραγδαία ο πληθυσμός της, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού προσφύγων έπειτα από την Μικρασιατική καταστροφή που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Σήμερα κατέχει την δεύτερη θέση σε πληθυσμό στη Μακεδονία και Θράκη, μετά από την Θεσσαλονίκη. Η αύξηση του πληθυσμού οδήγησε από πολύ νωρίς και στην ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα. Το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της πόλης απασχολείται στον τριτογενή τομέα παραγωγήςΗ ανάπτυξη του εμπορίου κατέστησε αναγκαία την κατασκευή νέου λιμανιού στην βιομηχανική περιοχή της πόλης.
Τέλος, η Καβάλα είναι διάσημη για την αλιεία της. Στην πόλη λειτουργεί μια από τις μεγαλύτερες ιχθυόσκαλες της Μεσογείου, από όπου διακινούνται εμπορεύματα τόσο στις εσωτερικές όσο και στις διεθνείς αγορές

Ιστορικές προσωπικότητες:

Θεόδωρος Καβαλιώτης, διδάσκαλος του γένους

Ιμπραήμ Μεχμέτ Αλί (αντιβασιλέας της Αιγύπτου)

Ιλαρίων Καρατζόγλου, οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821

Μεχμέτ Αλή Πασάς (αντιβασιλέας της Αιγύπτου)

Πέτρος Ιωαννίδης (μακεδονομάχος οπλαρχηγός)

Περικλής Δράκος

Συγγραφείς – Ποιητές:

Διαμαντής Αξιώτης (ποιητής, πεζογράφος)

Δημήτρης Λέντζης (ποιητής, πεζογράφος)

Αθλητές:

Άννα Βερούλη (αθλήτρια, ολυμπιονίκης του ακοντισμού)

Ανδρέας Θεοδωρίδης (διεθνής βολεϊμπολίστας)

Γιάννης Κανάκης (παλαίμαχος ποδοσφαιριστής)

Ανθή Καραγιάννη (αργυρή παραολυμπιονίκης

Κώστας Χριστοφιδέλης (βολεϊμπολίστας)