Αγαπητοί φίλοι,

ελπίζω να είστε καλά και να συνεχίζετε να πηγαίνετε εξαιρετικά στα μαθήματά σας.Μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ευχάριστα το γεγονός ότι θέλετε να έρθετε εκδρομή στην Ελλάδα.Έτσι,βρήκα την αφορμή να σας στείλω αυτό το γράμμα παρουσιάζοντας τον πανέμορφο τόπο μας.
Η απόφαση να επσκεφτείτε την χώρα μας ήταν από τις καλύτερες που πήρατε,πιστέψτε με.Χάρη στο κλίμα μας,οι περισσότερες μέρες φωτίζονται από το φως του ήλιου τόσο το καλοκαίρο όσο και τον χειμώνα.Έπειτα είναι ένας προορισμός που συνδιάζει τα πάντα,δεν έχουμε μόνο παραλίες αλλά και βουνά από τα οποία μπορείς να θαυμάσεις τα μοναδικά και υπέροχα τοπία.Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό είναι και το πράσινο σε αρκετές περιοχές, αν όχι σε όλες, με ποικιλία φυτών και λουλουδιών να διακοσμούν τους δρόμους κα τις πλατείες
πολλών πόλεων.
Εκτός από τις φυσικές ομορφιές,όμως, οι Έλληνες σαν λαός είναι ένα άλλο στοιχείο που κατά την γνώμη
μου προσελκύει τους ταξιδιώτες.Η ανοιχτή και καλή καρδιά και η φιλοξενία είναι τα πρώτα χαρακτηριστικά
που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη »Έλληνες».Η δημοκρατία δημιουργήθηκε από τους αρχαίους
Έλληνες πράγμα που σημαίνει ότι και ο πολιτισμός μας είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος.Τα αρχαία μνημεία
σε συνδιασμό με την ιστορία του τόπου μας είναι κάτι που θεωρώ ανεκτίμητης αξίας.Παρά τα κάποια αρνητικά
τους λοιπόν,η επιρροή που είχαν και συνεχίζουν να έχουν οι Έλληνες στον κόσμο είναι αξιοσημείωτη.
Νομίζω πως τώρα θα θέλετε ακόμα περισσότερο να επισκεφτείτε την πατρίδα μας και όσοι είχαν κάποιες
αμφιβολίες,να έπαψαν να τις έχουν.Σας περιμένουμε με ανυπομονησία.

Η θάλασσα ήταν ένα θέμα που πάντα γοήτευε τους ζωγράφους. Τα κύρια στοιχεία της είναι η μεγαλοπρέπεια, η ομορφιά της και το μυστήριο αλλά και η οικειότητα που συνάμα σου προκαλεί. Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους οι ζωγράφοι αποτύπωναν στον καμβά τους την θάλασσα με βάση τις έντονες εντυπώσεις και τα συναισθήματα που τους προκαλούσε. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο και εγώ λατρεύω την ζωγραφική με την θάλασσα. Όταν κοιτάς έναν πίνακα φαντάζεσαι την βασίλισσα του υγρού στοιχείου και αμέσως ηρεμείς, γαληνεύεις και κάνεις θετικές σκέψεις. Είναι επίσης ένα θέμα που δεν χάνει ποτέ την επικαιρότητα του και που σε φέρνει πιο κοντά στη φύση.

Η θάλασσα είναι το αγαπημένο στοιχείο μου στη φύση. Έχω πολλές φορές προσπαθήσει πολλές φορές να την ζωγραφίσω όπως την νιώθω εγώ αλλά φυσικά χωρίς την επιτυχία που είχαν οι πίνακες των παρακάτω ζωγράφων που μου αρέσουν!

1. Βαγγέλης Τζερμιάς

Τα έργα του Τζερμιά δίνουν στο παραδοσιακό θέμα της θαλασσογραφίας, νέα πνοή με έντονη εξπρεσιονιστική διάθεση. Τα καράβια του ζωγράφου άλλοτε πλέουν ήρεμα και άλλοτε, συχνότερα, σε θάλασσα εχθρική. Κάποιες φιγούρες ξεπροβάλλουν μόνο στα ιστία, αν και η ανθρώπινη παρουσία δεν είναι πρωτεύον στοιχείο των έργων. Το μπλε της θάλασσας, η ένταση που αποπνέει η κίνηση των πλοίων στον αφρό και η μάχη των καταρτιών με τον άνεμο, αξιοποιούνται αλληγορικά και λειτουργούν με ποιητική διάθεση στα ζωγραφικά έργα του Βαγγέλη Τζερμιά.

2. Κωνσταντίνος Βολανάκης

«Η πυρπόληση της τουρκικής φρεγάτας»

Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα. Θεωρείται ο «πατέρας της θαλασσογραφίας». Η θάλασσα, τα πλοία και τα λιμάνια ήταν η μόνιμη πηγή έμπνευσης του Βολανάκη. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού.

Κωνσταντίνος Μαλέας

«Καμμένη Σαντορίνης»

Ένας από τους πιο σημαντικούς μεταιμπρεσιονιστές Έλληνες ζωγράφους των αρχών του 20ού αι. Μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, θεωρείται ως ο «πατέρας της μοντέρνας τέχνης στην Ελλάδα».

Ίσκιο δεν κάνει η θάλασσα 

Ποιήτρια: Βέρα Βασιλείου-Πέτσα, Συλλογή: «Σαράντα μίλια σιωπή», εκδ.Ιωλκός

Στου βράχου τη σιωπή θητεύω
για την ανάδυση.

Πώς εμπιστεύτηκα τη θάλασσα
πώς παγιδεύτηκα στην πέτρα!

Δεν είχε στο βλέμμα άλλο
παρά κρυφές στιγμιαίες λάμψεις
συνήθειες μιας θάλασσας
φύλλο ασημί μες στις ανταύγειες της
κάτοπτρο στις αντανακλάσεις.
Και πριν αγγίξω το υδάτινο είδωλο
το βυθό αναρίγησε.
Πρόλαβε-ωστόσο-
με επιφώνημα κατάδυσης
να με καταδικάσει
δεσμώτη Προμηθέα.

Στην πέτρα θα περάσει η ζωή
και ίσκιο δεν κάνει η θάλασσα.

ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗ
Ποιητής: Κωνσταντίνος Κομιανός

Στον ορίζοντα πέρα,
ασπρίζουν
της θάλασσας
τ’ αραδοκύματα,
καταμεσής
στεριάς κι’ ουρανού
σαν υγρή χιονοστιβάδα,

εκτυφλωτικό,ενόσω
τ’ αστραποβόλημα
του στερεώματος,
διαθλά
μές της συννεφιάς το γκρίζο
του ήλιου τις αχτίδες.

Και το νερό
να στραφταλιάζει λουλακί

και να χαρίζεται,
ανένταχτο
στην πλάση.

Μήπως ξασπρίσει
της ζωής τη ρύπανση

και στην παραίτηση
της ύπαρξης,
μη δυνηθεί και
δώσει χρώμα…

ΑΝ ΗΤΑΝ
Ποιητής: Νίκος Πενταράς,Συλλογή: «ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ»,Έτος: 1994

Το Φως χορεύει στον αφρό
λευκό πανί στο πέλαγος
μετάξι στον αγέρα
μέσα σ’ ανήλιαγη σπηλιά
η Μέδουσα παραμονεύει.

Πήρα τ’ αδράχτι
- κειμήλιο της γιαγιάς μου
της ξακουστής υφάντρας-
ν’ αδράξω το μετάξι
μ’ αδέξιος σαν ήμουνα
μου ξέφυγε απ’ τα χέρια
και πήγε ίσια στο βυθό.
Για χρόνια τώρα ψάχνω
στα φύκια και στην άμμο
ρωτώ τα ψάρια της σιωπής
ίσως αυτά με βοηθήσουν
μα κάνουν ελιγμό και μ’ αποφεύγουν
και τότες απελπίζομαι
βγαίνω ξανά στην επιφάνεια
ξαπλώνω μπρούμυτα
σε βράχο κυματοδαρμένο
και κλαίω μ’ αναφιλητά.

Το κύμα παίρνει το «γιατί»
από τα μάτια μου τα κόκκινα
το στροβιλίζει και μετά
με βία τ’ αμολά στα βράχια
κι εκείνο θρυμματίζεται
κι αντιλαλεί στ’ ακροθαλάσσια.

Αν ήταν, συλλογίζομαι, τουλάχιστο,
ένα χελιδονόψαρο,
αν ήταν κι άρπαζε ένα θρύψαλο
ίσως να μ’ οδηγούσε
να βρω τ’ αδράχτι της γιαγιάς,
γιατί γνωρίζουν τα χελιδονόψαρα
τα κατατόπια του βυθού
μα προπαντός γνωρίζουν ακριβώς
σε ποια γωνιά παραμονεύει η Μέδουσα.

Αγκάλιασμα
Ποιητής: Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης,Συλλογή: «Αποδημία», Έτος: 2013

Η θάλασσα μπροστά
χρώμα στα μάτια
τα πόδια ακίνητα
ρίζες στη γη
κι όλο
το μπλε του κόσμου
εντός μου
άσπιλο
βουβό
αεικίνητο.
Σ΄αγκάλιασα,
τα χέρια μου
στιγμή κι αιωνιότητα
λίκνο του χρόνου
αέρινο
όταν δειλά
έγειρες το κεφάλι
κει που ενώνονταν
φως και νερό
στο στέρνο,
ένιωσες ασφαλής
αθέατη στα βλέμματα
κι έλαμπες γυμνή
σαν ηλιαχτίδα
που ονειρεύτηκε
όνειρα λευκά.
Ώρα πολλή κοιμήθηκες
στο μέρος της καρδιάς
και ανασαίνοντας
βαθιά το σώμα
στο δέρμα
φύτεψες
ένα χαμόγελο…

…Εκείνο με τις εικόνες
Ποιητής: Σταύρος Σταύρου, Συλλογή: «Προχωρημένοι χειμώνες και άλλα φθινόπωρα», Έτος:2012

Η θάλασσα προσπαθεί ν’ αποκαλύψει
ένα μεγάλο μυστικό
ή το λιγότερο
να συναρμολογήσει ξανά
τους παιδικούς εαυτούς μας,
αυτά που χάσαμε κάποτε για ένα παγωτό
ή ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο,
τα φωταγωγημένα δρομάκια
όλο και πιο σκοτεινά
-ανεξήγητο βέβαια αν σκεφτείς
πως τα παιδιά πάντα χαμογελούσαν-
πράγματα εδώ κι εκεί
φλόγες να τρεμοπαίζουν σ’ ένα όνειρο,
ζήσαμε δε ζήσαμε
ποιος θ’ απαντήσει το φρικτό ερώτημα,
να εξηγήσει,
Ουρανέ,
άνοιξε πάλι το παιδικό βιβλίο με τις εικόνες
και θύμισέ μας
πώς είναι να κάνει κανείς όνειρα…

Θ΄ανταμωθούμε ξανά…
Ποιήτρια: Λιώ Τσιάχα

Θα ανταμωθούμε ξανά
Σε κείνο το ξεχασμένο δειλινό
από χρώματα και λεμονανθούς
Σε κείνο το όνειρο που έγειρε
να αποκοιμηθεί στης λησμονιάς
την παρηγοριά..
Σε κείνη την άνοιξη που σμίλεψε
η νιότη τους ανθούς της
Αγάπη, παρηγοριά και φώς μου!!
Θα αγαπηθούμε ξανά ..
Πριν οι χείμαρροι ημερέψουν
κι ο φλοίσβος ψιθυρίσει
τον έρωτά του στον γυαλό
Πριν ο ήλιος προσκυνήσει την Νύχτα
και το φεγγάρι πλέξει τους στεναγμούς
στα μαλλιά σου..
Υάκινθοι και μύρα
του κόρφου σου οι χτύποι
κι η αύρα
ν” αντιφέγγει του ήλιου το ξημέρωμα
στο δάκρυ των ματιών σου
Σώπασε !!