Γράφει η Εύη Πετρά

Πάνε  μέρες  τώρα  που  έχω  φύγει  μακριά  από  την  χώρα  μου  με  πολλούς  άλλους   για  να ξεφύγουμε  από  του  πολέμου  την  αρρώστια. Βρίσκομαι σε ένα άγνωστο μέρος ,όλα άγνωστα γύρω μου ,οι άνθρωποι ,οι γλώσσα, όλα .Νιώθω  τόσο  μόνος  δίχως  μια  μητρική  αγκαλιά και μια  γλυκιά  κουβέντα  για  να  με  ηρεμήσει  από  τον  πόνο και  τον φόβο  που νιώθω .Δυστυχώς η μητέρα μου με το νεογέννητο  αδελφάκι  μου  πνίγηκαν  στα ανοιχτά της θάλασσας ,πολλοί  λίγοι  κατάφεραν  να σωθούν ,αυτοί  που ήταν  πιο  δυνατοί .Εγώ  λοιπόν βρίσκομαι  εδώ  στο  άγνωστο  μέρος  δίχως κάποιος  να  με  φροντίσει.

Πατέρα  δεν  είχα  ποτέ ,πέθανε  στον  πόλεμο  όσο  ακόμα  με  κρατούσε  στην  αγκαλιά  της  η μητέρα μου και  με  θήλαζε .Προχθές  έφτασαν   κι   άλλοι  συμπατριώτες  με  την  ιδία  έκφραση  απόγνωσης  και  φόβου . Νέα  από  την  χώρα  δεν  μας  έφεραν  καινούρια .Συνεχίζει  αυτός  ο  καταραμένος  πόλεμος ,συνεχίζει  να  καταστρέφονται  σπίτια ,να πεθαίνει  κόσμος  ,να  χάνει  και άλλους  ανθρώπους  η χώρα  που γεννήθηκα  και  μεγάλωσα .Ως πότε;

Μου λείπουν  όλα, το σπίτι ,τα  παιχνίδια  μου, η μητέρα μου, η αδελφή μου ,μακάρι  να ήμουν πιο  δυνατός  για να  το  αντέξω  αλλά  δυστυχώς  δεν μπορώ , δεν μπορώ να αντέξω ένα τεράστιο κενό μέσα μου, θέλω  να φωνάξω  και  να  κλάψω  αλλά  ποιος θα με ακούσει εμένα; Είμαι  ένα  μικρό  προσφυγόπουλο  δίχως  μάνα, σπίτι, υπάρχοντα .Κάτι  τέτοιες  στιγμές  η  μάνα  θα  μου  έλεγε  να  μην κλαίω  και  να  συνεχίσω  να  είμαι  δυνατός .Ως πότε;

Ο πόλεμος. Μια λέξη και χιλιάδες συναισθήματα. Πόνος, αγωνία, απόγνωση και άλλα πόσα συναισθήματα που καθημερινά κυριαρχούν στην καρδιά μας. Κάθε μέρα η ελπίδα σβήνει. Άνθρωποι χάνονται και εμείς δεν μπορούμε να τους πούμε ούτε το τελευταίο αντίο. Η ζωή μας μέσα σε λίγες μέρες διαλύθηκε. Χάσαμε το σπίτι μας, τους φίλους μας, ανθρώπους που αγαπήσαμε και όλα αυτά που είχαμε δεδομένα και καταλήξαμε να γυρνάμε σε καταφύγια προσπαθώντας να σώσουμε ότι έμεινε. Λίγα αγαθά και τους εαυτούς μας. Βαρέθηκα να φοβάμαι. Βαρέθηκα αυτή την αβεβαιότητα για το μέλλον. Ας τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Ας ξαναγίνουν όλα όπως πριν. Πότε θα καταλάβουν ότι ο πόλεμος μόνο πόνο προσφέρει και τίποτα παραπάνω; Η επιθυμία ικανοποίησης του εγωισμού και των συμφερόντων εξαφάνισε την ανθρωπιά. Δεν βλέπω ανθρώπους πια αλλά θηρία που μάχονται με σκοπό να προκαλέσουν κι άλλο πόνο, να καταστρέψουν κι άλλες ζωές. Αυτός είναι ο κόσμος μας.

Όντως, δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. Τα μόνα όντα που προτιμούν κάτι τέτοιο δεν είναι άνθρωποι. Είναι τα φερέφωνα των «δυνατών» που υποστηρίζουν έναν ανούσιο πόλεμο δίχως να ξέρουν το γιατί και οι δυνατοί που προκαλούν αυτόν τον πόλεμο. Σαφώς, αυτά τα δύο είδη δεν μπορεί κανένας να τα εντάξει στην ίδια κατηγορία με τους ανθρώπους. Διότι όπως γράφει και ο Τάσος Λειβαδίτης <<Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν” αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκαιο>>.
Πραγματικά, κάποιος πρέπει να είναι πολύ αφελής και αμόρφωτος για να προτιμήσει τον πόλεμο, γιατί στην ειρήνη συμπεριλαμβάνονται όλα τα καλά. Το δικαίωμά σου για να ζεις, να είσαι ελεύθερος και ίσος, το οφείλεις στην ειρήνη. Όσο η ειρήνη επικρατεί κανείς δεν θα τολμήσει να παραβιάσει τα δικαιώματα αυτά. Θα είσαι κάθε στιγμή ασφαλής και η αισιοδοξία θα είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς σου. Όλοι οι λαοί θα είναι ενωμένοι για την αντιμετώπιση των κοινών τους προβλημάτων. Η ειρήνη επιπλέον, έχει να προσφέρει την ανάπτυξη των κρατών τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε πνευματικό.
Κι από την άλλη είναι ο πόλεμος. Άσκοποι πόλεμοι που γίνονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων, δυστυχώς όχι του λαού, αλλά των λίγων. Μα γιατί κάποιος να χαμογελά στην θέα νεκρών σωμάτων, αθώων ψυχών; Γιατί κάποιος να προτιμά το συναίσθημα του φόβου αντί της αγάπης; Γιατί να συμμετέχει σε αυτό το άσχημο και κακόγουστο «παιχνίδι» που λέγεται πόλεμος; Μα γιατί να είναι τόσο αφελής; Ίσως γιατί ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε τι θα πει ειρήνη, αλληλεγγύη, ισότητα, ελευθερία και δικαιοσύνη. Ίσως αν γνώριζαν τις πραγματικές έννοιες αυτών των λέξεων τότε τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.
Άνθρωποι έδωσαν σκληρούς αγώνες για την εξασφάλιση της ειρήνης. Ας μην αφήσουμε κανέναν να μας επιβληθεί. Πραγματικά, πόσο ανόητος είναι κάποιος που προτιμά τον πόλεμο αντί την ειρήνη;

Ως  μέλος  της Ευρωπαϊκής Ένωσης  ελπίζω να υπάρξει καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους τους λαούς που ανήκουν σ’ αυτή. Όλα τα κράτη να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και να μην υπάρχει διχόνοια. Να υπάρχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες για όλους χωρίς διακρίσεις. Να μην υπάρχουν ρατσιστικές αντιλήψεις αλλά να επικρατεί η αλληλεγγύη και ο αλληλοσεβασμός. Ακόμη ελπίζω μέσα από τον κοινό αγώνα και τη συνεργασία να καταπολεμηθούν  τα οικονομικά προβλήματα όλων των κρατών και κατόπιν να υπάρξει οικονομική ευημερία. Ωστόσο ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν και κάποιοι φόβοι στο μυαλό μου. Ο βασικότερος από αυτούς είναι πως η επαφή μας με άλλους λαούς θα μας κάνει να χάσουμε την  εθνική μας ταυτότητα. Ένας ακόμη φόβος είναι πως θα υπάρξουν οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες , καθώς η Ευρώπη θα χωριστεί από τη μία πλευρά στα ισχυρά και από την άλλη στα αδύναμα κράτη. Δεν ξέρω αν εκπληρωθούν οι ελπίδες μου και αν διαψευσθούν οι φόβοι μου, αλλά για να μην γίνει το αντίθετο θα πρέπει όλοι να αγωνιστούμε , ώστε να πετύχει η Ευρώπη την σωστή ενοποίησή της, για να γίνει το μέλλον της καλύτερο.

Γράφει η Χριστίνα Βελίκοβα

Σε 22 μέρες θα έχει περάσει ακριβώς 1 χρόνος από τότε που έχασα τα πάντα,το σπίτι μου,τους φίλους μου,την οικογένεια μου,την ζωή μου.Έτσι απλά τα έχασα όλα,έτσι απλά κηρύχθηκε ο πόλεμος και όλα άλλαξαν λες και μεταφερθήκαμε σε άλλη διάσταση,σε άλλο κόσμο,έναν κόσμο γεμάτο φόβο,απόγνωση,αίμα,εγωισμό και σκληρότητα.Εδώ και 343 μέρες,και συνεχίζει να αυξάνεται ο αριθμός.είμαι μόνη,φοβισμένη και κουρασμένη από την έτσι αποκαλούμενη ζωή,σε έναν τόπο που δεν ξέρω κανέναν,περνώντας τις μέρες μου τρέχοντας σε καταφύγια και περιμένοντας τον βαρκάρη από τον Άδη.Μία βόμβα,μία μόνο βόμβα κατάφερε να μας χωρίσει με την οικογένεια μου,καθώς έπεσε ακριβώς δίπλα μου,αφού έγιναν όλα μαύρα γύρω μου,δεν θυμάμαι τίποτα ύστερα.Ξύπνησα σε μια σκηνή ολομόναχη χωρίς να ξέρω τι έχει γίνει,όταν βγήκα έξω κατάλαβα ότι τα έιχα χάσει όλα,παντού καπνός,γκρεμισμένα κτίρια και άνθρωποι να τρέχουν με πανικό στα μάτια τους.Έπειτα,από τότε ταξιδεύω κάθε μέρα αναζητώντας την οικογένεια μου,την ζωή μου,την ειρήνη,την χαρά,τον εαύτο μου ή απλά περιμένω να ξυπνήσω από αύτον τον τρομερό εφιάλτη ανακουφισμένη ότι ήταν απλώς ένα όνειρο,άλλα ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ,αύτη είναι η πραγματικότητα μου και η ζωή μου.

343 μέρες και πεθαίνω…

Ξύπνησα και σήμερα το πρωί. Έχω βαρεθεί αυτή την κατάσταση. Δεν αντέχω άλλο. Ώρες ώρες σκέφτομαι «γιατί δεν φεύγω;» μα πώς να φύγω; Μπορώ; Ίσα ίσα που μπορώ και επιβιώνω. Δε μπορώ να καταλάβω πως καταντήσαμε έτσι. Τότε περπατούσα να πάω σχολείο σε ένα δρόμο ήρεμο. Τώρα τρέχω, με την οικογένειά μου, από καταφύγιο σε καταφύγιο μην μας πετύχει καμιά βόμβα. Δρόμοι γεμάτοι πτώματα, αίματα, γυναίκες να χάνουν τους άντρες τους, μάνες να χάνουν τα παιδιά τους και το αντίστροφο. Έχει γίνει συνήθεια πλέον. Φωνές, κραυγές, τσιρίδες, ήχοι από βόμβες και εκρηκτικά να σκάνε…

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, τώρα μόλις ξεκίνησα από το καταφύγιο, με τους γονείς μου να πάμε να αναζητήσουμε άλλο «καλύτερο». Βλέπω παντού νεκρά σώματα και το αίμα να ξεχειλίζει. Πιο κάτω, άντρες με όπλα ντυμένοι με στολές πολέμου σκοτώνοντας όποιον βρουν μπροστά τους. Η μαμά έχει τραυματιστεί άσχημα στο δεξί της πόδι. Αιμορραγεί. Ο πατέρας προσπαθεί να καλύψει το τραύμα της και να συνεχίσουμε να τρέχουμε. Ακούγεται πυροβολισμός. Η μαμά πέφτει στο έδαφος. Γυρνάω τη βλέπω και τρέχω κοντά της. Η σφαίρα την πέτυχε στην καρδιά. Προσπαθεί να μας μιλήσει, να πει κάτι. Όμως δε μπορεί . Ήταν η σφαίρα που την εμπόδιζε. Ο πατέρας την πήρε στους ώμους του προσπαθώντας να την πάει σε κάποιο κοντινό ιατρείο. Όλα είχαν καταστραφεί. Δεν υπήρχε τίποτα. Βρήκαμε ένα σχετικά ήσυχο μέρος και την αφήσαμε εκεί. Ξαπλώσαμε δίπλα της και εκεί είπαμε το τελευταίο αντίο  στη μαμά.

Όλα χάθηκαν. Νιώθω πως ο χρόνος έχει σταματήσει τη στιγμή που ακούστηκε ο πυροβολισμός. Κοιτάω γύρω μου. Όλα είναι όπως πριν. Άνθρωποι σκοτώνονται, χάνουν αδέλφια, γονείς, παιδιά. Πως μπορούν να το κάνουν αυτό στους ανθρώπους; Ποτέ δεν το κατάλαβα και ούτε θα το καταλάβω. Είναι τόσο άδικο. Νιώθω ένα κενό να έχει καλύψει όλες τις σκέψεις μου, τα πάντα μου. Ο χρόνος έχει σταματήσει και νομίζω ότι είμαι μόνη μου. Μήπως είμαι; Πέφτω στο έδαφος χωρίς να νιώθω τίποτα. Έκλεισαν τα μάτια μου. Άραγε αύριο θα ξυπνήσω;!

 Γράφει η Εύη Χαραλαμπίδου

O πίνακας του Πικάσο «Γκουέρνικα παρουσιάζει ανθρώπους, ζώα παραμορφωμένα, άσχημα, παράξενα. Τα πρόσωπά τους παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο ώστε να προβληθεί ο πόνος, η λύπη, τα ουρλιαχτά, οι κραυγές καθώς και τα βογγητά των ανθρώπων και των ζώων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα πρόσωπα έχουν ανοιχτό στόμα σαν να βγάζουν κραυγές πόνου. Όλα είναι μπερδεμένα, αναστατωμένα και αραδιασμένα το ένα πάνω στο άλλο. Ο Πικάσο χρησιμοποιεί τη λάμπα για να τονίσει την ασχήμια του πολέμου και την τραγικότητά του.

Σε σύγκριση με τη σύγχρονη Γκουέρνικα του Βούλγαρου ζωγράφου  Savov, η Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο παρουσιάζει πολλές ομοιότητες. Αρχικά, και οι δύο ζωγράφοι παρουσιάζουν δύο τραγικά γεγονότα, με αποτέλεσμα οι εκφράσεις των ανθρώπων και των ζώων να είναι πολύ έντονες. Εκφράσεις πόνου, λύπης, παραμορφωμένα πρόσωπα, παράξενα σχήματα, ασυνήθιστα. Ο Πικάσο προβάλλει τους ανθρώπους και τα ζώα να χάνονται στο σκοτάδι και να φωτίζει η λάμπα την τραγικότητά τους. Από την άλλη ο Savov παρουσιάζει διάφορα πρόσωπα ανθρώπων και ζώων πάνω σε μία βάρκα και μερικά να πνίγονται στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν. Στο βάθος υπάρχει ένα πλοίο το οποίο ταξιδεύει σε ήρεμη θάλασσα ενώ οι άνθρωποι στη βάρκα πνίγονται και ουρλιάζουν. Ο πίνακας του Βούλγαρου ζωγράφου προβάλλει το σύνηθες φαινόμενο του προσφυγισμού. Αν και οι δύο πίνακες παρουσιάζουν αρκετές διαφορές, και στους δύο υπάρχουν άνθρωποι και ζώα με απελπισμένα, τρομαγμένα και λυπημένα πρόσωπα, καθώς οι κινήσεις των χεριών τους είναι έντονες εκφράζοντας έτσι, την τραγικότητα της κατάστασης.

Χθες ήταν ακόμη μια νύχτα χωρίς ύπνο.Ήμασταν στο γνωστό πλέον για εμάς καταφύγιο και από πάνω μας ακούγαμε συνεχώς βόμβες να σκάνε.Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ζούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες;Το χειρότερο όμως είναι πως πλέον οι ώρες του «κρυφτού” περνάνε πιο δύσκολα καθώς λείπουν τα ανέκδοτα και η θετική ενέργεια του μπαμπά.Πήγε να μας βρει τα απαραίτητα πριν κάμποσες μέρες αλλά ακόμα δεν έχει γυρίσει.Η μαμά μου ανησυχεί και τελευταία δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα της ξεσπώντας σε λυγμούς .Εγώ νιώθω υποχρέωσή μου να την στηρίξω αλλά νιώθω επίσης αδύναμος ψυχολογικά και σωματικά. Έχω να βάλω μέρες κάτι φυσιολογικό στο στομάχι μου και συνέχεια ζαλίζομαι. Θα καταφέρω να επιζήσω μετά από όλο αυτό;Την κάνω συχνά αυτήν την ερώτηση στην μητέρα μου και παίρνω κάθε φορά την ίδια απάντηση <<ο θεός είναι μεγάλος παιδί μου,μας αγαπάει και θα μας γλιτώσει>>. Αφού μας αγαπάει όμως γιατί χάθηκαν τόσες ζωές;Γιατί ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει ακόμα;Γιατί εγώ και η μητέρα μου πεινάμε;Γιατί;Γιατί;Γιατί;

Το βιβλίο «Οι φύλακες των αστεριών» είναι ένα μυθιστόρημα, το οποίο παρουσιάζει μια συναρπαστική και παραστατική νεανική ιστορία, με ρεαλιστικό ωστόσο φόντο. Μέσω της βασικής ηρωίδας, Ανδρομάχης, η οποία αναγκάζεται μαζί με την οικογένειά της να εγκαταλείψει τη ζωή που είχε στην Αθήνα, οι αναγνώστες θα αντλήσουν σημαντικά μηνύματα και αξίες. Μέσω αυτού του βιβλίου εκφράζονται οι δυσκολίες μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, γεγονός επίκαιρο στην Ελλάδα. Η Ξάνθη φιλοξενεί ένα πλήθος διαφορετικών πληθυσμών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται μουσουλμάνοι, χριστιανοί και τσιγγάνοι. Οι κάτοικοι εκείνης της περιοχής πρέπει να μάθουν να ζουν αρμονικά μεταξύ τους, και να ξεφύγουν από τα στερεότυπα και τις αντιλήψεις της εποχής. Στόχος του κειμένου είναι η προσαρμογή των ανθρώπων σε ένα άγνωστο περιβάλλον,  η αποδοχή του διαφορετικού και η εξάλειψη του φαινομένου του ρατσισμού, ο οποίος διχάζει και αποξενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους.

Η υπόλοιπη ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα. Όλοι έδειχναν να περνάνε υπέροχα. Καθόντουσαν στο μεγάλο τραπέζι. Οι μεγάλοι στην μία άκρη και οι μικροί στην άλλη. Κανένας δεν ένιωθε υποτιμητικά για κανέναν. Ήταν ένα τραπέζι διαφορετικούς ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα, ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη.

Η Ανδρομάχη αισθανόταν πολύ όμορφα με τους νέους της φίλους. Δεν της έλειπε πια τόσο η Αθήνα. Ένιωθε αυτό το μέρος σαν το νέο της σπίτι. Δεν αισθανόταν μοναξιά πια.

Κατά τις δέκα ο κόσμος άρχισε να φεύγει, μαζί και η οικογένεια της Ανδρομάχης. Ευχαρίστησαν εγκάρδια τον κύριο Μουράτ για την φιλοξενία και αποχώρησαν από το σπίτι.

«Πώς σου φάνηκε Ανδρομάχη;» ρώτησε η Αλόη ελπίζοντας μια θετική αντίδραση από την κόρη της.

«Ήταν υπέροχα.» απάντησε και ένα μικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Η Αλόη αντάλλαξε μια ματιά με τον Ίων , και οι δύο περίεργοι, αλλά περισσότερο ευτυχισμένοι από την διάθεση της κόρης τους. Φτάνοντας στο σπίτι τους, η Ανδρομάχη, αφού καληνύχτισε τους γονείς της και τον Έκτορα, πήγε στο δωμάτιό της Σκέφτηκε να στείλει μήνυμα στην φίλη της την Τόνια, αλλά αποφάσισε να το αφήσει για άλλη στιγμή. Φόρεσε τις πυτζάμες της και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Έστρεψε το κεφάλι της προς το παράθυρο. Θαύμαζε τα άστρα που έλαμπαν στον καθαρό ουρανό, τα οποία είχε την ευκαιρία να μελετήσει καλύτερα και να εκτιμήσει την ομορφιά τους ακόμη πιο πολύ. Στο νου της ήρθαν όλα όσα πέρασε τις τελευταίες μέρες. Η μελέτη των αστεριών, ο θάνατος του Ερμή, όλη η προσπάθεια των παιδιών να αποδοθεί δίκαιο τόσο στο αδικοχαμένο άλογο, όσο και στον κύριο Ιμπραχήμ που κατηγορούταν δίχως αιτία, το περιστατικό με την Λευκοθέα, το χθεσινό τραπέζι. Όλα γύριζαν σαν σβούρα μέσα στο μυαλό της, μην αφήνοντάς την να κλείσει τα μάτια γρήγορα. Τελικά, μετά από αρκετή ώρα, κατάφερε να την πάρει ο ύπνος, φέρνοντας μαζί του όμορφα και γλυκά όνειρα, για να ανταμείψει την Ανδρομάχη.

Το πρωί έφτασε, συνοδευόμενο από τις ξεθωριασμένες ακτίνες του ήλιου και τα γλυκά κελαηδήματα των πουλιών. Είχε μόλις ξημερώσει, ωστόσο η Ανδρομάχη ένιωθε γεμάτη ενέργεια, μη μπορώντας να την συγκρατήσει άλλο το κρεβάτι της. Σηκώθηκε από το κρεβάτι της, ντύθηκε γρήγορα και άνοιξε προσεκτικά την πόρτα της για να μην κάνει θόρυβο και ξυπνήσει κάποιον. Ήταν πολύ νωρίς. Κατέβηκε ήσυχα τις σκάλες και προτού βγει από το σπίτι, έγραψε ένα σημείωμα και το άφησε στον πάγκο της κουζίνας.

Μαμά, μπαμπά, πάω μια βόλτα.
Σήμερα θα πάμε εκδρομή και μας είπαν
να είμαστε εκεί στις 11. Θα είμαι στην
ώρα μου. Παρακαλώ, μην ανησυχήσετε και
μη θυμώσετε. Σας αγαπώ.

Πήγε στον κήπο, πήρε το ποδήλατό της και ξεκίνησε τον δρόμο της προς το ποτάμι. Ο χριστιανικός μαχαλάς ήταν εξίσου ήσυχος με τον μουσουλμανικό. Κανείς δεν πρέπει να είχε ξυπνήσει ακόμα. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονταν, ήταν αυτοί των φύλλων που θρόιζαν με μανία, από το απαλό αεράκι. Η Ανδρομάχη απολάμβανε αυτό το σκηνικό, όσο τίποτα άλλο. Το θεωρούσε κάτι ανεκτίμητο. Σύντομα έφτασε στο ποτάμι. Προχώρησε προς εκείνο το δέντρο όπου από κάτω του είχαν θάψει τον Ερμή. Πάρκαρε το ποδήλατό της και κάθισε στο χώμα, ακουμπώντας απαλά την πλάτη της στον κορμό του. Χάιδευε απαλά το έδαφος από κάτω της, νιώθοντας ένα αίσθημα λύπης. Στεναχωριόταν όχι μόνο για τον Ερμή, αλλά και για την Λευκοθέα. Έχασε αυτόν που αγαπούσε, το άλλο της μισό. Τις σκέψεις της διέκοψε, ο ήχος καλπασμών. Η Ανδρομάχη πετάχτηκε όρθια και στάθηκε πίσω από το μεγάλο δέντρο. Είδε τα άλογα να πλησιάζουν τρέχοντας. Μαγεύτηκε από αυτή τη θέα. Όμως κάτι την δυσαρέστησε. Η Λευκοθέα, αντί να ακολουθήσει την υπόλοιπη αγέλη και να πάει στο ποτάμι για να πιεί νερό, άλλαξε διαδρομή και κατευθύνθηκε προς τον τάφο του Ερμή. Ακούμπησε την μουσούδα της στο έδαφος. Θλιμμένα χλιμιντρίσματα ακούγονταν συνεχώς. Η Ανδρομάχη αποφάσισε να την πλησιάσει. Άρχισε να της ψιθυρίζει παρηγορητικά λόγια χαϊδεύοντας απαλά την χέτη της. Η Λευκοθέα πάλι δεν απομακρύνθηκε. Αντιθέτως, κάθισε εκεί και άκουγε αυτά που της έλεγε. Η Ανδρομάχη, έκανε μια δεύτερη απόπειρα να ανέβει στο άγριο άλογο, όμως εκείνο την αντιλήφθηκε και έτρεξε μακριά της. Παρόλο που έπαψε να την φοβάται, δεν μπορούσε να την εμπιστευτεί ακόμη.

Η Ανδρομάχη απογοητευμένη ξεκίνησε να φύγει, μαζεύοντας το ποδήλατο της.

«Τόσο γρήγορα τα παρατάς Αθηναία;» η φωνή του Νέσσου ήχησε στα αυτιά της. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν η ιδέα της, όμως μόλις γύρισε, τον είδε να στέκεται πίσω της. Δεν ήταν όμως μόνος του. Δίπλα του στεκόταν η Λευκοθέα, με μια σέλα στη ράχη της. Ένα αίσθημα ήττας διαπέρασε την Ανδρομάχη. Ήταν σίγουρη ότι τώρα θα την κορόιδευε.

«Τι κάνεις εσύ εδώ;» απόρησε κοιτώντας τον απογοητευμένη.

«Για σένα ήρθα.» δήλωσε. «Ορίστε.» είπε και της προσέφερε το ηνίο του αλόγου. Η Ανδρομάχη χαμογέλασε και έτρεξε προς το άλογο.

«Πιο σιγά!» την σταμάτησε ο Νέσσος. «Θα την τρομάξεις.»

«Συγγνώμη.» μουρμούρισε η Ανδρομάχη και πλησίασε προς το μέρος του. Χάιδεψε ξανά την ράχη της Λευκοθέας. «Την ίππευσες;» ρώτησε τον Νέσσο.

«Όχι.» της απάντησε χαμογελώντας.

«Γιατί;» σχεδόν φώναξε. Η συμπεριφορά του τον μπέρδεψε.

«Ήθελα να το κάνεις εσύ πρώτη. Φαίνεται ότι το αγαπάς αυτό το άλογο. Έλα λοιπόν. Τι περιμένεις;» είπε και της έδειξε την σέλα. Η Ανδρομάχη προχώρησε διστακτικά. Δεν ήθελε να ξαναδιώξει το άλογο. «Έλα.» την ενθάρρυνε ο Νέσσος. Την βοήθησε να ανέβει στην ράχη του. Δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά της. Επιτέλους τα κατάφερε. Θα ίππευε την Λευκοθέα.

«Μπορώ να κάνω μια βόλτα;» ρώτησε τον Νέσσο. Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους του χαμογελώντας, δίνοντας της το ελεύθερο. Την εμπιστευόταν. Ήξερε ότι θα τα κατάφερνε. Σαν να το κατάλαβε η Λευκοθέα, ξεκίνησε αμέσως να τρέχει. Η Ανδρομάχη την αγκάλιασε σφιχτά. Τα μαλλιά την ανέμιζαν, καθώς πήγαινε όλο και πιο γρήγορα. Ο άνεμος χτυπούσε το πρόσωπό της, δίνοντάς της μια αίσθηση αδρεναλίνης. Κάτι πρωτότυπο για εκείνη. Δεν έμοιαζε με τίποτα που είχε ξανακάνει.

Ανέβηκαν μέχρι τους πρόποδες του βουνού και έπειτα επέστρεψαν πάλι στο δέντρο όπου στεκόταν ο Νέσσος και τις περίμενε. Το άλογο σταμάτησε και με τη βοήθειά του, η Ανδρομάχη πάτησε απαλά στο έδαφος. Πήρε τη σέλα από την ράχη του και την έδωσε στον Νέσσο. Η Λευκοθέα έκανε μια υπόκλιση, σαν να τους αποχαιρετούσε και έφυγε τρέχοντας αναζητώντας την υπόλοιπη αγέλη.

«Σ’ ευχαριστώ.» είπε η Ανδρομάχη ενθουσιασμένη και αγκάλιασε τον Νέσσο. Εκείνος αιφνιδιάστηκε από την κίνησή της, αλλά τελικά την αγκάλιασε κι εκείνος.

«Εγώ σ’ ευχαριστώ.» ψιθύρισε και την έσφιξε ακόμη περισσότερο.

Έμειναν έτσι για αρκετή ώρα. Δεν ήθελαν να αφήσουν ο ένας τον άλλο. Δέθηκαν χαρη στην Λευκοθέα. Και θα έμεναν για πάντα έτσι.