Από τις 8 συνολικά ώρες διαδρομής προς την Αθήνα, μέσα στο λεωφορείο δεν έλειψαν τα γέλια, τα τραγούδια, οι συζητήσεις ανάμεσα σε μαθητές και καθηγητές αλλά και  η ξεκούραση. Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε τη συνεισφορά γνωστής μαθήτριας στα χτενίσματα των επιβατών-συμμαθητών καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Έπειτα από την τακτοποίησή μας στο ξενοδοχείο, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στην ταβέρνα «Πάμε Ψυρρή», όπου βρεθήκαμε τυχαία με το γυμνάσιο της Άρτας και μαζί απολαύσαμε το μουσικό σχήμα που βρισκόταν εκεί και φυσικά χορέψαμε παραδοσιακά αλλά και σύγχρονα τραγούδια.

Τη δεύτερη μέρα, πρώτη μας στάση ήταν η ξενάγηση στην Ακρόπολη. Εκεί με την βοήθεια των ξεναγών περιηγηθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο, θαυμάζοντας φυσικά όλα τα μνημεία. Στην πορεία ξεναγηθήκαμε φυσικά και στο μουσείο της Ακρόπολης, η μαγεία του οποίου μας άφησε άφωνους. Το βράδυ παρακολουθήσαμε την παράσταση «Με παρέσυρε το ρεύμα», σκηνοθετημένη από τον πασίγνωστο ηθοποιό και παρουσιαστή Μάρκο Σεφερλή, στη διάρκεια της οποίας ο ίδιος και οι συμπρωταγωνιστές του μάς χάρισαν με τις ερμηνείες τους άπλετο γέλιο.

.           

Την τρίτη και -δυστυχώς-  τελευταία μέρα, επισκεφτήκαμε το κτίριο της Βουλής . Πριν την είσοδο μας στο κτίριο παρακολουθήσαμε το βηματισμό των Ευζώνων, ο οποίος αν μη τι άλλο, ήταν εντυπωσιακός. Μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής, αν και δεν παρακολουθήσαμε συνεδρίαση, καθίσαμε στα έδρανα.

Τέλος, το ταξίδι του γυρισμού περιέβαλε μια αύρα ηρεμίας και κούρασης, δικαιολογημένα, έπειτα από αυτό το αξέχαστο, αλλά και σίγουρα εξουθενωτικό τριήμερο.

.       

Επιμέλεια άρθρου: Σταυρίδου Βασιλική του Στυλιανού

Με τη σωστή καθοδήγηση καταφέραμε να δημιουργήσουμε πλανήτες, κομήτες , αστέρια και φυσικά τον ήλιο. Αδιαμφισβήτητα από την όλη διαδικασία δεν έλειπαν το χιούμορ , τα γέλια και η καλή διάθεση . Για να φτάσουμε όμως στο τελικό προϊόν προηγήθηκαν διάφορα στάδια . Αρχικά , οι υπεύθυνοι μας εξήγησαν τη σωστή χρήση των προϊόντων που μας χορήγησε ο Δήμος Παγγαίου.

Την προετοιμασία έκανε ο κ. Γιάννης βάφοντας τον ουρανό και προσθέτοντας χρώματα ,στη συνέχεια βοηθήσαμε και οι μαθητές ζωγραφίζοντας αστέρια , πλανήτες και κομήτες με επιτυχία !!!

Κλείνοντας, αυτή η δράση έδωσε έμπνευση και σε άλλα τμήματα του σχολείου και ένωσε το τμήμα μας.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον κ.Γιάννη και την κ.Φελλαχίδου για την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν!

Συμμετείχαν οι μαθητές: Δημητριάδης Λουκάς

Νοβάκης Αναστάσιος

Παπαδημητρίου Αικατερίνη

Σουσαμλής Ιωάννης

Σταματιάδου Κωνσταντίνα

Σταυρίδου Βασιλική του Στυλιανού

Σταυρίδου Βασιλική του Χρήστου

Στουπιάδου Χριστίνα

Συμεωνίδης Κωνσταντίνος

Σφουγκάρης Νεκτάριος

Τζαλιάδου Συμέλα

Τζελέπης Ιωάννης – Λουκάς

Τσάκα Βασιλική

Τσαλίκη Αικατερίνη

Τσοπανίδης Παναγιώτης

Φαναρτζή Ελπίδα- Ελένη

Φιλίπι Ελένη

Φορόπουλος Πλάτων

Χίου Βασιλική

Χυτίου Μαρία – Αλεξάνδρα

Χωρινός Νικόλαος

Ψαρρά Θεοδοσία

Επιμέλεια άρθρου : Τσαλίκη Κατερίνα

Ψαρρά Θεοδοσία

Σταυρίδου Βασιλική του Στυλιανού

Ψαρρά Θεοδοσία 

Συνέντευξη Διονύση Σκουλίδα

Οι περισσότεροι παράγοντες κάνουν λόγο για ένα οικογενειακό κλίμα στην ομάδα. Θα συμφωνούσες με κάτι τέτοιο;

Ναι ,θα συμφωνούσα. Είμαι από πέρυσι στην ομάδα και το έχω ζήσει. Υπάρχει ένα κλίμα που εγώ προσωπικά σε όσες ομάδες ήμουνα δεν το έχω ξαναζήσει. Είναι όλοι πολύ κοντά στην ομάδα, από εξωτερικούς παράγοντες μέχρι και όλο τον φίλαθλο κόσμο της περιοχής. Αυτό βοηθάει πάρα πολύ και κάνει και εμάς να αισθανόμαστε πολύ καλύτερα και τη δουλειά μας να είναι πιο ευχάριστη.

Πώς οραματίζεσαι το μέλλον της ομάδας ;

Βλέπω ανθρώπους που δουλεύουν πάρα πολύ για να πάει η ομάδα ψηλά. Θέλω να πιστεύω ότι η ομάδα θα βρεθεί στα μεγάλα σαλόνια , όλοι το θέλουμε, και εμείς και οι παράγοντες και ο κόσμος θα ήθελε να δει την ομάδα να παίζει Α1. Εγώ προσωπικά εκεί τη βλέπω την ομάδα να καταλήγει στο μέλλον. Τώρα, αν προκύψει κάτι καλύτερο, ακόμη καλύτερα.

Όπως έχουμε δει κι άλλες χρονιές ,αλλά βλέπουμε και φέτος , ο κόσμος αγαπάει και πιστεύει στην ομάδα. Εσύ ως μέλος της πώς νιώθεις γι” αυτό;

Σίγουρα είναι ένα πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα , επειδή παρατηρώ πολλά μικρά παιδιά γύρω από την ομάδα, κάτι που είναι πάρα πολύ καλό, να υπάρχει αυτό το κλίμα, αυτή η ζεστασιά. Είναι ένα συναίσθημα που παιδιά που δεν παίζουν δεν μπορούν να καταλάβουν, πώς νιώθουμε εμείς οι παίκτες γι” αυτό. Είναι ένα πολύ μεγάλο boost ενέργειας, για να είμαστε ακόμη καλύτεροι μέσα στο παρκέ .

Από τα δεδομένα που έχουμε έως τώρα για τις  ομάδες, ποιος πιστεύεις ότι είναι μέχρι στιγμής ο μεγαλύτερός μας αντίπαλος; 

Δε θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος  αντίπαλος πιο δύσκολος. Όλα τα παιχνίδια είναι ανταγωνιστικά , κανένα παιχνίδι δεν είναι δύσκολο, μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε εύκολο. Όλες οι ομάδες είναι ισάξιες, θεωρώ, και όλα τα παιχνίδια θα είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα να τα δει ο κόσμος και να τα παίξουμε και εμείς και πιστεύω ότι όλα θα κριθούν στο τέλος.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που τώρα ξεκινάει το μπάσκετ;

Θα τον συμβούλευα, άμα του αρέσει, να αφοσιωθεί σε αυτό, να αφιερώσει χρόνο, να δουλεύει και παραπάνω ώρες από τις ώρες της προπόνησης, γιατί η σκληρή δουλειά πάντα φέρνει αποτελέσματα. Να το αγαπήσει, γιατί είναι ένα άθλημα στο οποίο συναναστρέφεσαι με άλλους -υπάρχει πια οικογένεια μέσα σε όλες τις ομάδες- χτίζεις χαρακτήρα και μαθαίνεις τι πάει να πει ηθική.

Ποιος είναι ο προσωπικός σου στόχος ως αθλητή;

Θα ήθελα να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ να φτάσω. Δουλεύω κάθε μέρα σκληρά. Ελπίζω να πετύχω αυτόν τον στόχο κάποια στιγμή, είτε αυτό είναι Α1 είτε NBA -που λέει ο λόγος- ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή . Εγώ δουλεύω για να γίνω όσο καλύτερος μπορώ να είμαι και από εκεί και πέρα ό,τι φέρει η ζωή.

Ωραία ! Ευχαριστούμε!

Συνέντευξη Κωνσταντίνου Σίσκου

Όπως είδαμε και πέρυσι αλλά βλέπουμε και φέτος, ο κόσμος της Ελευθερούπολης πιστεύει πολύ στην ομάδα. Εσείς, ως μέλος της, πώς νιώθετε γι” αυτό;

Είμαστε πολύ χαρούμενοι , γιατί όλη αυτή η προσπάθεια που κάνουμε σαν ομάδα, ως Γυμναστικός Σύλλογος Ελευθερούπολης,  έχει αντίκρισμα σε όλη την κοινωνία της Ελευθερούπολης ,όχι μόνο στους αγώνες μας αλλά και στις ακαδημίες μας. Βλέπουμε πάρα πολλά παιδιά που θέλουν να μάθουν μπάσκετ, ασχολούνται με αυτό και μαθαίνουν να γίνονται και υγιείς φίλαθλοι.

Από τα δεδομένα που έχουμε έως τώρα για τις  ομάδες, ποιος πιστεύετε ότι είναι μέχρι στιγμής ο μεγαλύτερός μας αντίπαλος; 

Πάντα θα είναι ο εαυτός μας. Όταν θα ξεπερνάμε τον εαυτό μας, τότε θα είμαστε καλύτεροι. Όλες οι ομάδες σε αυτήν εδώ την κατηγορία είναι δύσκολες και θέλουν προσοχή. Όταν τα παιδιά ακούνε τις οδηγίες μας και τις παρατηρήσεις μας, όλα γίνονται ακόμη καλύτερα και γινόμαστε ακόμη καλύτεροι σαν ομάδα, οπότε ο μεγαλύτερος μας αντίπαλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός .

Πώς οραματίζεστε το μέλλον της ομάδας;

Τόσα χρόνια η ομάδα χτίζεται για να πάει ψηλά και όλα δε γίνονται μόνο για την ομάδα, μόνο για το μπάσκετ, αλλά για όλη την κοινωνία , γιατί εδώ πέρα γίνονται κάποιοι σχεδιασμοί, να κάνουμε καινούργιο γήπεδο, έτσι ώστε να έχουμε περισσότερο κόσμο, καλύτερες υποδομές , για να έρθει να αθληθεί περισσότερος κόσμος.

Οι περισσότεροι παράγοντες κάνουν λόγο για ένα οικογενειακό κλίμα στην ομάδα. Θα συμφωνούσατε με κάτι τέτοιο;

Αλήθεια είναι. Όλη η ομάδα εδώ είναι μια οικογένεια και όλη η πόλη είναι μια οικογένεια μαζί με την ομάδα, στο μπάσκετ και, από όσο γνωρίζω, και στο ποδόσφαιρο. Είναι μια κοινωνία πολύ όμορφη, πολύ αγαπητή, και μας ακολουθούν σε κάθε δραστηριότητα μας.

Ωραία ! Ευχαριστούμε πολύ!

Επιμέλεια συνεντεύξεων:

Αμανατίδης Αχιλλέας

Σταυρίδου Βασιλική

Τσαλίκη Κατερίνα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας ( στις 3 Δεκεμβρίου) , το σχολείο μας διοργάνωσε διάφορες δράσεις, για να μπορέσουμε όλοι οι μαθητές να ενημερωθούμε περισσότερο για το συγκεκριμένο θέμα αλλά και για να «μπούμε στα παπούτσια» των ατόμων που αντιμετωπίζουν αυτές τις δυσκολίες καθημερινά. Για παράδειγμα, όλοι οι μαθητές δοκίμασαν τα αθλήματα των Παραολυμπιακών αγώνων, το καθιστό βόλεϊ και το free ball ,συνοδευόμενα φυσικά από πολλά γέλια, και μας έμειναν αξέχαστες αναμνήσεις. Έπειτα, με κλειστά τα μάτια, με την καθοδήγηση ενός φίλου, διαγράψαμε μια διαδρομή  στον αύλειο χώρο του σχολείου. Στη συνέχεια, προσπαθήσαμε να κινηθούμε σε μία διαδρομή με εμπόδια με τη βοήθεια ενός λευκού μπαστουνιού στήριξης.  Ακόμη, δημιουργήσαμε τρία πανό για την ημέρα αυτή και παρακολουθήσαμε ένα ντοκιμαντέρ που αφορούσε ανθρώπους με προβλήματα αναπηρίας. Τέλος, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με την Κωνσταντίνα, η οποία, αν και άτομο με οπτική αναπηρία, έχει καταφέρει να μπει στην σχολή Ψυχολογίας στη Θεσσαλονίκη και τα τελευταία χρόνια ζει μόνη της. Μας έλυσε απορίες σχετικά με την καθημερινή της ζωή που όλοι βρήκαμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Συνοψίζοντας , θεωρώ ότι μέσω των δράσεων που πραγματοποιήθηκαν αυτή την ημέρα πολλοί από εμάς συνειδητοποιήσαμε ποσό δύσκολες μπορεί να είναι οι καθημερινές δραστηριότητες, που εμείς τις θεωρούμε αυτονόητες. Γι” αυτό, όλοι πρέπει να βάλουμε το χεράκι μας έτσι ώστε να διευκολύνουμε την ζωή αυτών των ανθρώπων. Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη: Ζήστε τη στιγμή, μη φοβάστε να τολμήσετε, αποδεχτείτε τη διαφορετικότητα τη δική σας αλλά και του συνανθρώπου σας. Ζήστε σήμερα γιατί ποτέ δεν ξέρετε  τι σας περιμένει αύριο .

Σταυρίδου Βασιλική

Επιμέλεια άρθρου: Σταυρίδου Βασιλική

Ψαρρά Θεοδοσία