Η ActionAid είναι μια διεθνής, μη κυβερνητική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1972 και καταπολεμά τη φτώχεια και την αδικία. Η κα Παυλίνα Παπίλια,  Υπεύθυνη του Κοινοτικού Κέντρου Actionaid, δέχτηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

Δημοσιογράφος: Καλημέρα σας κα Παπίλια! Σας ευχαριστούμε πολύ που μας δεχθήκατε για να κάνουμε αυτή την συνέντευξη

Π. Παπίλια: Καλημέρα παιδιά! Κι εγώ χαίρομαι πάρα πολύ!

Δημοσιογράφος: Τι είναι η ActionAid και ποιος είναι ο βασικός της στόχος;

Π. Παπίλια: Η ActionAid είναι μια διεθνής οργάνωση, δηλαδή μια οργάνωση που δουλεύει σε πολλές χώρες. Σήμερα δουλεύει σε πάνω από 75 χώρες του κόσμου. Δουλεύει για να καταπολεμήσει τη φτώχεια και την αδικία. Δηλαδή, προσπαθεί να βοηθήσει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες για να έχουν τα βασικά πράγματα που χρειάζονται. Φαγητό, εκπαίδευση, υγεία και γενικότερα να έχουν ίσες ευκαιρίες για να έχουν μια καλύτερη ζωή.

Δημοσιογράφος: Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν σήμερα τα παιδιά σε άλλες χώρες και πώς τα βοηθάτε;

Π. Παπίλια: Σε πολλές χώρες τα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως είναι η φτώχεια. Μπορεί να μην έχουν καθαρό νερό ή να μην μπορούνε να πάνε σχολείο. Ή ακόμα πολλές φορές σε κάποιες χώρες τα παιδιά δουλεύουν από πάρα πολύ μικρή ηλικία. Η ActionAid μπορεί να χτίζει σχολεία, να στηρίζει τις οικογένειες, να προσφέρει πρόσβαση στο νερό, στην υγεία αλλά και να μαθαίνει πώς να προστατεύουν τα δικαιώματά τους. Και έτσι έχουν τη δυνατότητα να μεγαλώσουν με πιο πολλή ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Δημοσιογράφος: Πώς βοηθάτε τα παιδιά στη χώρα μας;

Π. Παπίλια: Στην Ελλάδα η ActionAid στηρίζει και τα παιδιά και τις οικογένειές τους, αν έχουν οικονομικές ή κοινωνικές δυσκολίες. Υπάρχει το κοινοτικό κέντρο που βρίσκεται στον Κολωνό, στην Αθήνα, το οποίο έχει δωρεάν δραστηριότητες και υπηρεσίες, που είναι και για παιδιά και για μεγάλους, άρα για όλη την οικογένεια, και έχει δράσεις για να μπορούν να αποκτήσουν και καλύτερη ζωή και καλύτερη εκπαίδευση και γενικότερα για να μπορούν να μεγαλώνουν σε ένα πιο ασφαλές περιβάλλον.

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η πιο συγκινητική εμπειρία που έχετε ζήσει μέσα από τη δουλειά σας;

Π. Παπίλια: Δεν έχω μόνο μία ιστορία, είναι πολλές. Το πιο συγκινητικό είναι η εξέλιξη ενός παιδιού. Ένα παιδί που στην αρχή μπορεί να φοβάται, μπορεί να νιώθει ανασφάλεια, να μη συμμετέχει σε δραστηριότητες, να μένει πιο πίσω, να μένει χωρίς φίλους, επειδή δυσκολεύεται σε κάποια πράγματα όπως η εκπαίδευση. Όταν σιγά σιγά το βλέπεις να έχει πιο πολλή αυτοπεποίθηση, να συμμετέχει πιο ενεργά, να αποκτάει παρέες, να αποκτάει φίλους και να προοδεύει. Αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που βλέπουμε σε σχέση με τα παιδιά.

Δημοσιογράφος: Πώς μπορεί ένα παιδί από την Ελλάδα να βοηθήσει στο έργο σας?

Π. Παπίλια: Υπάρχουν δύο τρόποι. Ο ένας είναι όντως να μαθαίνει για τα δικαιώματα των παιδιών και το ίδιο το παιδί να δείχνει σεβασμό στα άλλα παιδιά και αλληλεγγύη. Και ένας άλλος πιο πρακτικός τρόπος είναι όταν ένα παιδί μέσα από το σχολείο, από τη σχολική του τάξη, μπορεί να βοηθήσει με τη σχολική αναδοχή της ActionAid. Σημαίνει αυτό ότι μπορεί μια ολόκληρη τάξη να γίνει ανάδοχος σε ένα παιδί από μια άλλη κοινότητα σε μια άλλη χώρα. Με το παιδί μπορούν να ανταλλάσσονται γράμματα, ζωγραφιές, τα νέα τους. Δηλαδή, η αναδοχή είναι ένα μικρό χρηματικό ποσό που αναλαμβάνει όλη η τάξη. Τα χρήματα ουσιαστικά πηγαίνουν σε όλη την κοινότητά του για να γίνει κάποιο καλό έργο, όπως αυτά που είπαμε πριν για την πρόσβαση στο νερό, για να χτιστεί ένα σχολείο, για να έχουν πιο ασφαλείς κοινότητες.

Δημοσιογράφος: Σας ευχαριστούμε θερμά για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Π. Παπίλια: Κι εγώ σας ευχαριστώ!

του μαθητή Ευθυμίου Τζιώλη

των μαθητών: Χρήστου Βασιλείου &

Κλεοπάτρας Μπεκιράι

φωτογράφηση: Κωνσταντίνος Ανδρεδάκης

(Εκπαιδευτικός)

Στην πόλη μας, όλα κυλούσαν όπως κάθε άλλη μέρα, με τον θόρυβο των αυτοκινήτων και τους ανθρώπους να τρέχουν βιαστικοί για τις δουλειές τους. Κανείς δεν πρόσεχε πια τα δέντρα, τα λουλούδια ή τον καθαρό ουρανό. Όμως, τέσσερις φίλοι, ο Τομ, η Κέιτ, ο Άντριους και ο Ντιέγκο, ένιωθαν πως κάτι πολύ σημαντικό ετοιμαζόταν να συμβεί. Δεν ήταν καθόλου συνηθισμένα παιδιά, αν και οι ίδιοι δεν το είχαν καταλάβει ακόμα. Μέσα τους έκρυβαν δυνάμεις από τα στοιχεία της φύσης που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, αν κάποιος τους έδειχνε τον δρόμο.

Μια μέρα, η ηρεμία τους ανατράπηκε τελείως. Ο Τομ ήταν στον υπολογιστή του, προσπαθώντας να τελειώσει μια εργασία, όταν η φωνή της μαμάς του αντήχησε στο σπίτι:

— Τομ, παράτα τον υπολογιστή πια! Έχεις και τα μαθήματά σου να κάνεις, δεν μπορείς να είσαι συνέχεια σε μια οθόνη.

Ο Τομ αναστέναξε, έκλεισε το λάπτοπ και φώναξε:

— Ναι μαμά, έρχομαι, μιλούσα λίγο με την Κέιτ! Κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά, άρπαξε το μεσημεριανό του και έφυγε τρέχοντας από την πόρτα.

— Θα γυρίσω στις επτά!, φώναξε, ενώ η μαμά του προσπάθησε να πει κάτι ακόμα, αλλά εκείνος είχε ήδη εξαφανιστεί. Έτρεξε μέχρι το σπίτι της Κέιτ που ήταν δύο τετράγωνα πιο κάτω, χαιρέτησε τους γονείς της και ανέβηκε τις σκάλες τρέχοντας. Όταν μπήκε στο δωμάτιο, έμεινε άφωνος. Η Κέιτ, ο Άντριους και ο Ντιέγκο ήταν καρφωμένοι στα κινητά τους, με τα μάτια τους ορθάνοιχτα και το πρόσωπό τους σοβαρό.

— Τι συμβαίνει εδώ;, ρώτησε ο Τομ. Η Κέιτ του έδειξε την οθόνη: υπήρχε ένα άρθρο με τεράστια, τρομακτικά μαύρα γράμματα:

“ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΟ ΑΔΕΙΑΣΕ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ!”

Ο Τομ έμεινε ακίνητος, δεν μπορούσε να το πιστέψει.

— Πώς δεν το είχαμε μάθει νωρίτερα;, αναρωτήθηκε. Η Κέιτ εξήγησε πως ήταν είδηση της τελευταίας στιγμής. Ο Άντριους, με το πρόσωπό του να δείχνει αποφασισμένο, είπε:

— Πρέπει να κάνουμε κάτι, και μάλιστα πολύ γρήγορα!. Τότε ο Ντιέγκο σκέφτηκε μια λύση:

— Ο πατέρας μου είναι αεροπόρος και αύριο το πρωί πετάει για Μιλάνο. Αν προλάβουμε την πτήση των 9:00, θα είμαστε στην Ιταλία πριν καταλάβει κανείς ότι λείπουμε!.

Ο Τομ ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που φώναξε δυνατά:

— Τέλεια! Φτιάχνουμε βαλίτσες και αύριο πετάμε για Ιταλία. Σου ερχόμαστε, περιβάλλον!.

Τη Δευτέρα όλοι ήταν στο αεροδρόμιο, λίγο αγχωμένοι αλλά και πολύ ενθουσιασμένοι. Μια ευγενική αεροσυνοδός τους έδειξε τις θέσεις τους και το ταξίδι ξεκίνησε. Μέσα στο αεροπλάνο, τα παιδιά συζητούσαν για ώρες πώς θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια. Μόλις έφτασαν στην Ιταλία και τακτοποιήθηκαν στο ξενοδοχείο, πήραν το λεωφορείο για να γραφτούν εθελοντές στην οργάνωση «Μαζί για το περιβάλλον». Στον δρόμο της επιστροφής, συνάντησαν έναν ηλικιωμένο γεράκο που καθόταν στην άκρη του δρόμου, κοιτάζοντάς τους με έναν τρόπο που τους έκανε να νιώσουν παράξενα.

— Μπορώ να σας μιλήσω για ένα λεπτό;, τους ρώτησε. Αν και δίστασαν, τον πλησίασαν.

— Διαισθάνομαι τις δυνάμεις των στοιχείων της φύσης να σας περιβάλλουν, τους είπε με μια φωνή που ακούστηκε πολύ σοβαρή. Ελάτε στις 5:00 μ.μ. στη Βία Σαν Μάρκο 25 να σας δείξω πώς λειτουργούν.

Παρά το ότι ήταν δύσπιστοι, η περιέργεια τους έκανε να πάνε στο ραντεβού. Εκεί, ο γέροντας τους αποκάλυψε το μυστικό: την πετρελαιοκηλίδα την είχε δημιουργήσει ο «άρχοντας του πετρελαίου», ο Βόιντ, που φορούσε πάντα μαύρα ρούχα από βινύλιο. Είχε πολεμήσει παλιά τους άρχοντες των στοιχείων και, παρόλο που ήταν ο μόνος που είχε επιζήσει, είχε χάσει τις δυνάμεις του και ήθελε να καταστρέψει τον κόσμο. Μετά από πολλές ώρες εξάσκησης σε ένα κρυφό δωμάτιο, τα παιδιά κατάφεραν να ελέγξουν τις δυνάμεις τους: ο Τομ ένιωσε τη φωτιά, ο Άντριους το νερό, η Κέιτ τον αέρα και ο Ντιέγκο τη γη. Αποκαμωμένοι, γύρισαν το βράδυ στο ξενοδοχείο τους, έφαγαν ένα καλό γεύμα και έπεσαν για ύπνο.

Την επόμενη μέρα, η έρευνα στη Ρώμη ήταν δύσκολη. Έψαξαν σε κάθε γωνιά μέχρι που είδαν έναν άνδρα με ένα τατουάζ σε σχήμα μπιτονιού στον καρπό του να τρέχει τρομαγμένος. Τον ακολούθησαν διακριτικά μέχρι ένα εργοστάσιο και μπήκαν στο γραφείο του διευθυντή. Εκεί αντίκρισαν τον Βόιντ να στέκεται με μια τεράστια καμπούρα στην πλάτη, και το σώμα του έσταζε συνέχεια πετρέλαιο, λες και είχε βγει από πισίνα. Μόλις τους είδε, ούρλιαξε:

— Παιδιά στον διάδρομο! Οι φύλακες των δυνάμεων επέστρεψαν!

Τότε ξεκίνησε η μάχη! Ο Ντιέγκο πετούσε τεράστια κομμάτια βράχων, ο Άντριους έριχνε πίδακες νερού, ο Τομ εκτόξευε φλόγες και η Κέιτ δημιουργούσε ανεμοστρόβιλους! Οι αντίπαλοι τους βομβάρδιζαν με γκρίζες βόμβες πετρελαίου που άφηναν μια απαίσια μυρωδιά, αλλά τα παιδιά άντεξαν. Τελικά, κατάφεραν να κάψουν τα πόδια του Βόιντ. Μέσα στον πανικό, η Κέιτ είδε ένα ανοιχτό παράθυρο, διέφυγαν από εκεί, βρήκαν ένα ταξί και έφυγαν για το ξενοδοχείο.

Το επόμενο πρωί, καθώς το αεροπλάνο πετούσε για Σικάγο, έμαθαν από τις ειδήσεις ότι η πετρελαιοκηλίδα είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Φτάνοντας στο σπίτι, βρήκαν ένα γράμμα από τον γεράκο που τους έλεγε ότι έκαναν πάρα πολύ καλή δουλειά και είχαν σώσει το περιβάλλον από τον κίνδυνο του Βόιντ. Τα παιδιά χαμογέλασαν, νιώθοντας ότι είχαν κάνει κάτι σπουδαίο για τον κόσμο!

των μαθητών Ελπίδας Μαραγκουδάκη, Πέτζα Ορφέα, Τασιοπούλου Ίριδας

ΤΕΛΟΣ

Γεννήθηκε στον Βύρωνα, σε μια οικογένεια προσφύγων. Από πολύ μικρή έζησε τα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής. Όμως, αντί να φοβηθεί, έγινε μέλος της Αντίστασης, δείχνοντας από νωρίς τον δυναμικό της χαρακτήρα. Εκείνα τα χρόνια έμαθε ότι, αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να είσαι θαρραλέος.

Αν και τότε δεν ήταν εύκολο για τις γυναίκες να σπουδάσουν, η Ελένη δεν τα παράτησε. Με πολύ διάβασμα και πείσμα, κατάφερε να γίνει μια κορυφαία επιστήμονας, μελετώντας το Βυζάντιο. Μάλιστα, έγραψε ιστορία, καθώς έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη διοίκηση του διάσημου πανεπιστημίου της Σορβόννης στο Παρίσι, στα 700 χρόνια της λειτουργίας του!

Σε όλη της τη ζωή, η Ελένη Αρβελέρ δεν σταμάτησε ποτέ να προσφέρει. Βραβεύτηκε από όλο τον κόσμο για τις γνώσεις της, ενώ μέχρι τα βαθιά της γεράματα αγωνιζόταν για τον πολιτισμό μας, όπως για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Αυτό που θα θυμόμαστε από εκείνη είναι η αγάπη της για την Ελλάδα, η σκληρή δουλειά της και η συμβουλή που έδινε πάντα στα παιδιά: «Να έχετε ένα όνειρο και να το κυνηγάτε, έχοντας τα πόδια σας στη γη, αλλά τα μάτια σας στον ουρανό». Ήταν μια γυναίκα που κατάφερε να συνδυάσει τα γράμματα, την ιστορία και την αγάπη για τον άνθρωπο, αφήνοντας πίσω της ένα μεγάλο παράδειγμα για όλους εμάς.

των μαθητριών της Ε’ τάξης : Ισμήνης Καλλή & Μαρίνας Γρατσά

ΠΗΓΗ: Διαδίκτυο – wikipedia – Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Καρικατούρα της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ με αφορμή τα 96α γενέθλια της. Δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2021 από τον Πάνο Ιατρίδη

O δεύτερος ήταν ο Αμερικανός Κρίστοφερ Νίλσεν που έμεινε στα 5.80 μέτρα. Ο Καραλής δοκίμασε για πρώτη φορά νέα κοντάρια στα 6.00 μέτρα. Το στάδιο ήταν γεμάτο κόσμο και τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα. Όταν τελείωσαν οι αγώνες, βγάλαμε φωτογραφίες και μας έδωσε αυτόγραφο ο Εμμανουήλ Καραλής. Ενθουσιαστήκαμε πολύ!

των μαθητών της Ε’ τάξης : Κωνσταντίνου Στάμου & Γιώργιου Φάμελου