Μια μέρα καθώς έκανα βόλτα με το ποδήλατο είδα ένα πέταγμα το οποίο θα με πέταγε πάρα πολύ ψηλά αν έπαιρνα την απαραίτητη φόρα. Χωρίς να το σκεφτώ και πολύ πήρα φόρα και πήδηξα, όμως η φόρα που είχα πάρει ήταν αρκετή για να με ανεβάσει πολύ ψηλά με αποτέλεσμα να χάσω τον έλεγχο του ποδηλάτου και να πέσω.

Ευτυχώς εγώ είχα μόνο κάτι μικρές γρατζουνιές στο δεξί μου πόδι, το ποδήλατο όμως είχε σχεδόν καταστραφεί, τα πιρούνια είχαν στραβώσει, 6 ακτίνες είχαν βγει και όσο για τα δισκόφρενα της πίσω ρόδας είχε σπάσει.

Όταν πήγα σπίτι (με τα πόδια και κουβαλώντας το ποδήλατο με τα χέρια μου ) η μαμά μου έτρεξε να δει τι είχα πάθει επειδή είδε πρώτα το ποδήλατο και μετά εμένα. Την καθησύχασα και πάλι καλά την γλύτωσα με κάτι χαζαπλαστ. Στην αρχή με ρώταγε πως έπεσα με πάρα πολύ ενδιαφέρον αλλά μόλις της είπα για το πέταγμα άρχισε να φωνάζει και να λέει ότι για αυτό δεν θέλει ποδήλατα αι ότι πολύ σύντομα θα πετάξει και το δικό μου.

Εγώ την παρακαλούσα αλλά αυτή ήταν ανένδοτη…

-Θα το πετάξω και μην ακούσω μιλιά, έλεγε. Ήταν η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου το ποδήλατο , το καλό μου το ποδήλατο θα κατέληγε στα σκουπίδια…

Έπρεπε κάτι να κάνω δεν έπρεπε να χάσω το ποδήλατο μου με τίποτα αλλιώς δεν θα μου το συγχωρούσα ποτέ. Ξαφνικά μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου… Ναι αυτή η ιδέα θα πετύχενε σίγουρα είπα από μέσα μου όλο χαρά!!!

Το σχέδιο είχε ως εξής: Θα απειλούσα τν μαμά μου πως αν πετάξει το ποδήλατο θα έφευγα και εγώ από το σπίτι, έτσι και έγινε, το σχέδιο αν και ριψοκίνδυνο έφερε σε πέρας την αποστολή του.

Το ποδήλατο πήγε στο συνεργείο και έγινε καλύτερο από ποτέ…

Πλέον ήμουν έτοιμος για νέες περιπέτειες, εμπειρίες με το ποδήλατο μου…

Νίκος Βεργεράκης

Το καινούργιο μου ποδήλατο είχε χάλκινες ακτίνες, επαγγελματικό τιμόνι, τα πετάλια του ήταν πράσινα με το σήμα του αγαπημένου μου ποδοσφαιριστή που ήταν ο Ronaldo. Είχε επίσης και ένα πολύ φωτεινό φανάρι για να φαίνομαι την νύχτα. Οι ρόδες ήταν από το εξωτερικό και έκαναν 200$. Τα είχα παραγγέλλει από την Αμερική. Ενώ οι ζάντες του ήταν κόκκινες. Το ποδήλατο είχε μαύρο χρώμα για να μην σκουριάσει στον ήλιο.

Μου το αγόρασε η γιαγιά μου λόγω ότι είχα γενέθλια. Αυτό το ποδήλατο το χρησιμοποιώ για να πηγαίνω στο σχολείο. Μια μέρα στον δρόμο για το σχολείο εγώ κι οι φίλοι μου κάναμε έναν διαγωνισμό για το ποιος θα κατεβεί πρώτος τις σκάλες για το γήπεδο. Όταν πλέον ήρθε η σειρά μου φοβόμουν να το κάνω. Όμως οι φίλοι μου με κορόιδευαν. Έτσι πήρα την απόφαση να κατεβώ τα σκαλιά. Κατεβαίνοντας τα η ρόδα πιάστηκε σε ένα κλαδί, και εγώ έπεσα κάτω. Όταν σηκώθηκα οι φίλοι μου είχαν φωνάξει είδη τους γονείς μου, όπου με πήγαν στο νοσοκομείο. Εκεί με κράτησαν για 3 ώρες. Μετά που φύγαμε και πήγαμε στο σπίτι ο πατέρας μου, μου είπε ότι θα μου πάρει καινούργιο ποδήλατο γιατί το παλιό έγινε κομμάτια. Σπίτι είδαμε όλα τα τραύματα μαζί με τους γονείς μου και ήταν πάρα πολλά!

Μετά από αυτό δεν έκανα ποδήλατο για 3 μήνες λόγω των τραυμάτων. Δεν μπορούσα να κατανοήσω γιατί έκανα αυτήν την βλακεία. Μόλις πήρα καινούργιο ποδήλατο ήμουν πάντα προσεκτικός. Δίδαγμα ποτέ μην κατεβείς πολλά σκαλιά με ποδήλατο!!!!

Γιάννης Αναστασάκης

Πριν από κάτι μήνες, ένα απόγευμα, ενώ είχα βγει με την μικρή μου την ξαδέλφη Έλενα, για μια βόλτα με τα ποδήλατα, μου συνέβη κάτι τραγικό! Αρχικά, η Έλενα με ρώτησε εάν μπορούσα να οδηγήσω πολύ γρήγορα το ποδήλατο και να φτάσω σπίτι πριν από εκείνη.

Εγώ, το δέχτηκα σαν μία πρόκληση για τον εαυτό μου και αμέσως απάντησα θετικά. Έβαλα τα χέρια μου το τιμόνι, τοποθέτησα τα πόδια μου στα πετάλια και ξεκίνησα τόσο γρήγορα, που για μια στιγμή νόμιζα πως βρισκόμουν σε αεροπλάνο! Καθώς, προχωρούσα, και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στο έδαφος να βλέπω από κοντά, το τσιμέντο. Ακούστηκε μια στριγκλιά και κάτι βήματα… έκλεισα τα μάτια μου και όταν τα ξανά άνοιξα είδα την Έλενα να κλαίει με λυγμούς. Κάνω να σηκωθώ αλλά αισθάνομαι σαν κάτι να με τραβάει κάτω. Ήταν το δεξί μου πόδι, που το είχα τραυματίσει άσχημα. Έπειτα, αφού αξιώθηκα να σηκωθώ, είδα πως έτρεχε πάρα πολύ αίμα και έβαλα τα κλάματα. Η Έλενα, με πήρε απ το χέρι βοηθώντας με να περπατήσω και προχωρήσαμε μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Εκεί η μητέρα μου περιποιήθηκε την πληγή και όλα έδειχναν να ήταν εντάξει! Όμως, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καλά… Την επόμενη μέρα, είχα σχολείο και ήθελα να πάω. Το πρωί καθώς ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω, αισθάνθηκα έναν έντονο πόνο, αλλά δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία. Μέχρι την Τρίτη ώρα, ήμουν κάπως καλύτερα, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως τίποτα δεν ήταν όπως φαινόταν! Το πόδι μου άρχισε να στάζει αίμα και πήγα απευθείας να τηλεφωνήσω στους γονείς μου για να φύγω. Κατέληξα στο νοσοκομείο … οι γιατροί είπαν πως είχα πάθει μόλυνση στην πληγή… μου αφαίρεσαν το τσιρότο και μου έβαλαν μερκουρόχρωμα και κάτι άλλα υλικά για να καθαρίσει το αίμα. Όταν έφυγα από το νοσοκομείο αισθάνθηκα τόσο ανακουφισμένη!

Από εκείνη τη μέρα κατάλαβα πως δεν ήταν ανάγκη να αποδείξω στον οποιονδήποτε το τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω. Θα μπορούσα, εκείνο το απόγευμα να είχα τραυματιστεί πολύ πιο σοβαρά! Το μάθημα μου έγινε πάθημα!

Στέλλα Βλαμάκη

Έβαλα το κράνος μου και πήρα φόρα, ο μπαμπάς μου βέβαια ήταν εκεί μήπως τον χρειαστώ. Όλα πήγαν καλά κατέβηκα την κατηφόρα κι εγώ κι ο αδερφός μου χωρίς να πέσουμε. Την άλλη μέρα το πρωί αποφασίσαμε να κάνουμε μία αρκετά μεγάλη απόσταση ώστε να το συνηθίσουμε καλύτερα. Έτσι κατά το μεσημεράκι που είχαμε χωνέψει το φαγητό ξεκινήσαμε την διαδρομή μας. Περάσαμε μια μεγάλη ανηφόρα κάμποσες ευθείες. Όμως άξιζε το κόπο βρεθήκαμε μπροστά σε μια πανέμορφη πηγή που έσταζε λίγο νερό. Ήταν φανταστικό! Μόλις ήπιαμε νερό ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Φυσικά η επιστροφή ήταν πολύ πιο διασκεδαστική και εύκολη αφού η ανηφόρα τώρα ήταν κατηφόρα. Όταν φτάσαμε σπίτι η μητέρα μου μας περίμενε όλο περιέργεια για να μάθει πώς περάσαμε.

Από τότε λατρεύω να πηγαίνω για ποδήλατο με τους φίλους μου. Το ποδήλατο για εμένα θα είναι κάτι ξεχωριστό. Και αυτή η εμπειρία μαζί με πολλές άλλες το κάνει ακόμα καλύτερο.

Πυροβολάκης Εμμανουήλ.