Οι αέρηδες φυσομανούσαν τόσο, που έβγαινε η ψυχή και τα σωθικά τους όξω  και χαμοκυλούσαν πάνω στις στράτες και στα στενά καλντερίμια. Έπαιρναν και ξοστράκιζαν τον ήλιο και τις ζέστες του που έφερναν μεγάλες κάψες κι όλοι καψαλίζονταν, όλες οι πέτρες στα στενορύμια, και ρυάκια καυτού ιδρώτα ήταν τότε περιχυμένα σε ολονών το πρόσωπο. Κι  αφού ο ήλιος αλάργαινε, έρχονταν κουτρουβαλίζοντας τα αστραποβρόντια , να ιδούν ποιο θα φτάσει πρώτο κι έριχναν νεροποντές  μπόλικες με το τσουβάλι.  Άρπαχναν  κι ένα γεροντάκι λεπτό σαν φτερό,  με ένα σουραύλι στο  χέρι του και τον  ανεμοσκόρπιζαν  μες στα χαντάκια. Έκανε αμάν να σηκωθεί και να πάει τρεμοπατώντας   κάπου να χωθεί.

Όλοι σφάλισαν τα παραθύρια και κλείστηκαν στα χαμόσπιτά τους, μονάχα ο φαφούτικος γέρος,  ζητιάνος καταπώς τον έβλεπες, καθόταν ανακούρκουδα και πότε διπλογονατισμένος , σε ένα ήσυχο, απαγκερό μέρος. Πού να πήγαινε κι ο δόλιος.

Είχε  τραγίσια ροζιασμένα χείλη , τσίνουρα μάτια,  ψαρό μαλλί που όλο μάδαγε  και κάτι αχαμνές χερούκλες που όλο τρέμανε. Ο γέρο ζητιάνος καμπουράκος, στραβοκάνης και μαραγκιασμένος  ήταν με τα κόκκαλά του  να εξοκείλουν όξω από τους ώμους του. Το πετσί του ήταν μαυριδερό και κιτρινιασμένο  και το πουτούρι πάνω του ήταν σαν σακί.  Βάσταγε στις μακριές χερούκλες  του ένα σουραύλι  κι όλο αρχίναε  το τραγούδι μα όλο το κοβε, δεν του κανε.  Ύστερα έπιανε ένα μάτσο   μουσμουλόφυλλα κι αράδιαζε λίγες λέξεις, κι το τύλιγε σε ένα αντερί  , που κάποτε είχε βρει, μην του βραχεί.

Αφηνόταν όμως και λίγο στη βροχή να βρέχεται ,απελπισμένος που ήταν για τη ζωή του,  να τον μουσκεύουν τα δρολάπια και τα ανεμοβόρια , μα του μούλιασε ένα ξεροκόμματο μπομπότα  που βάσταγε, κι άρχισε να το μοιρολογά. Άπλωνε που και που τις μακριές χερούκλες του και φώναζε κατά τον ουρανό.

« Θεέ γιατί με τυραγνάς ; Πάρε με   αλλιώς στείλε τον χάρο. Γρηγορότερα θα έρθει»

Μα ύστερα μετάνιωνε, γιατί      αυτό που με κόπο έγραφε ήθελε να το τελειώσει.  Κι αν τύχαινε να περάσει και κανένας  από κει,  τρελό τον ανέβαζε και έκανε τον σταυρό του.

Ο άνεμος είχε ξεριζώσει τα φύλλα από τα κλαδιά τους, που τώρα πεσμένα ταξίδευαν , άλλα πάλι ακούνητα κοιμόντουσαν καθώς  τα είχε ήδη καταπλακώσει  το νοτισμένο χώμα. Έφτιαξε  ο γέρος ζητιάνος μια στρωματσάδα όπως όπως , και ξαπλώθηκε χάμου.  Το βαρύ πέπλο του σκοταδιού έγερνε προς τα κάτω  , κουράστηκε κι αυτό από τις φρικαλεότητες του κόσμου  ,  σκέφτηκε  να πέσει να  σκεπάσει τους ανθρώπους , μα ύστερα δεν θα είχε συντροφιά και τα παράτησε.

.   Το φεγγάρι αχνοφαινόταν  κι κρεμόταν σαν ξυλοκάρφι μετέωρο από τον ουρανό κι όλα τα αστέρια σμάριαζαν τρόγυρά του. Κι είχε τότε μια αστροφεγγιά , που δε φαινόταν και πολύ, μα ας είναι. Σου ‘ κλεβε την καρδιά.

Κι όλα τα σπίτια φεγγαρολούζουνταν , μα έρχονταν  πάλε τότε σφοδρές μπουνάτσες και τραμουντάνες κι όλα τα εσκόρπιζαν, μαζί με το φεγγάρι κι όλη την αγιοσύνη του. Κι έβλεπες τότες κάποιους άμοιρους με σκελεθρωμένα  πρόσωπα, λιγνοκάμωτους που σκούζαν από τη στενοχώρια τους  και ήταν τα χείλη τους ραντισμένα με θλίψη –είχαν αποκάμει τον πόνο. Γιατί πείναγαν, γιατί η σκεπή τους είχε ξερχαβαλωθεί  , το μάτσο παλιόκλαδα  στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, είχαν πια μουλιάσει και σαπίσει, το πετρόχωμα είχε διαλυθεί κι έτσι ξεστέγαστα θα έμεναν και πάλι τα παιδιά τους.

«Άι σιχτίρ» φώναζαν  , βάβιζαν και τα σοκακόσκυλα, μα οι φωνές τους περιπλέκονταν  και χάνονταν από τον απόηχο της βροχής και τις σύσμιχτες βουές του παλιόκαιρου με τα διαβολοσκορπίσματά του

Σαν ξεμύτισε ο ήλιος από την βουνοκορφή και φωτίστηκε όλη η πλάση , ξύπνησε κι ο γέρος και πήγε κούτσα κούτσα να καθίσει κάτω από μια γκορτσιά, που μισό αιώνα και τον συντροφεύει, αντίκρυ από κάτι μικροκάμωτα σπιτάκια κι έπιασε να μασουλά λίγα σαπισμένα αχλάδια .

Κάτι λιανοπαίδια , ξυπόλυτα, που διπλοκαμπάνιζε η καρδιά τους από την πείνα, στέκονταν  στα ακράνυχά τους , όξω από τα παραθυρόφυλλα  και ανοιγοσφαλνούσαν τα στραβοχειλιασμένα  στόματά τους  και ζήταγαν φαί , δυο παρτσάδια ψωμί  και ένα λαγήνι νερό.

“Aι σιχτίρ μολεύετε τον τόπο, σύρτε μην σας βλέπω γιατί κριματίζουμαι!” τους έλεγαν κάποιοι τους πέταγαν και πεσκίρια για να τα ντροπιάσουν, τα πετροβολούσαν  μα άλλοι τα σπλαχνίζονταν και έβαζαν στα αχαμνά χεράκια τους λίγες βουκιές κριθαρένιο μαύρο ψωμί.  Κι αυτά ευχαριστιόνταν, μα ένα ψωμί πώς να χορτάσει την τουμπανισμένη κοιλίτσα τους. Έπαιρναν λοιπόν τον κουλουρτζή στο κατόπι κι αυτός τους κυνήγαγε καταπόδας , μα αν ήταν στις καλές του, τους χέρωνε και λίγα κουλούρια.

Ο γέρος ζητιάνος ανάβραζε από τον θυμό του σαν έβλεπε να τα πετροβολούν , κι τρέχοντας, όσο βαστούσαν τα πόδια του, έμπαινε στη μέση κι έτρωγε αυτός τις πέτρες, που τον  μαστίγωναν σαν βόλια.  Ματωμένος πλενόταν σε ένα παραπόταμο , μέσα σε κακοτοπιές και έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Και τα δάκρυα τρέχανε, γέμιζαν το ποτάμι.

Κι ύστερα, σαν απόκαμε και η βροχή, πλάγιασε σε ένα μεντέρι και λαγοκοιμήθηκε. Κι ο ήλιος σπιρούνισε τις αχτίδες του να κάμουν πιο γοργά, να φτάσουν γρήγορα στης Γης , να ζεστάνουν, να ζεστάνουν και τους ανθρώπους, που πόνος και κρύο τους είχε καταφάει τα σπλάχνα. Κι έπιασε να καψαλίζει τις πέτρες και τα χαλίκια να ζεματάνε λίγο. Βγήκε τότε και το παιδομάνι όξω και έπαιζε να χορτάσει ,  έτρεχαν ξεχάσκωτα στα χωράφια και στις μεσαριές , άλλοι κλωθογύριζαν  ρέμπελα από εδώ κι από εκεί  κι άλλοι το έριχναν στην τεμπελιά και το ραχάτι.  Βούλιαζαν  και οι πατούσες τους στο ανήλιαγο χώμα και στις λασπαριές.

Και πάλι έπεσε ο ήλιος  σε λήθαργο και βγήκε σεργιάνι η βροχή, που βαριόχνωτη έπεφτε.  Κι πάλι κόπηκαν με δίκοπο μαχαίρι οι λαλιές των πουλιών και τα γλυκομουρμουρητά τους . Κι όλα έπαψαν, παρά μόνο ο αγέρας φύσαγε σαν τον διάβολο ,  τα γροικίσματα  των ανθρώπων και το κλάμα ενός μωρού.  Μα τώρα έπαψε και το μωρό-φοβήθηκε μάλλον τον διάβολο.

Ένα σοκακόπαιδο, με αδρά κατσαρά μαλλιά, βάδιζε βαρυκαρδισμένος στο λιθίοστρωτο, γογγώντας. Ήταν μακροκάλαμο μα πετσί δεν είχε διόλου. Ένα σακί κόκκαλα ήταν , με ένα δέρμα ξεφλουδισμένο από τον ήλιο και σακουλιασμένο.   Τα πουτούρια πάνω του έπεφταν βαριά. Το απανωκόρμι του ήταν ξεχάσκωτο να παίρνει αέρα.

« Τι έχεις τζιέρι μου ;»

Το παιδί γύρισε κι είδε έναν γέρο με καταμουστωμένα τα χείλη του να μασουλάει σαπισμένα φρούτα και δυο  βουκιές κριγιάσι. Το παιδί τον πλησίασε.

« Μην κλαις τζορμπατζή μου. Πάρε λίγα σύκα και σταφύλια.

Το παιδί άπλωσε την απαλάμη του και φούχτωσε μερικά.

« Πώς σε λένε παιδί  μου;»

« Δεν έχω όνομα. Δεν..»

« Έννοια σου . Θα σε λέω Γκέκα.  Έτσι λέγανε και το παππού μου. Σ’ αρέσει;»

Ο Γκέκας χαμογέλασε. « Μ ΄αρέσει…»

« Κι για πε μου, τι έχει βρε σεβντά μου κι κλαίεσαι. Μπα και σε πείραξε κανένας, πε μου εμένα και θα τον καταχερίσω.»

« Όχι παππού κανένας.  Μόνο δεν έχω σπίτι, μάνα και πεινώ.»

Ο παππούς σκοτείνιασε. « Μια από τα ίδια γιαβρούδι μου.»

Σώπασαν για λίγο. Μύριζε καβουρμάς και αναγουλιαστικές μυρουδιές  τους τρύπωναν τα ρουθούνια απ’ τα αντικρινά μικροκάμωτα  σπιτοκάλυβα.

Ο παππούς έβγαλε το μάτσο του μουσμουλόφυλλα κι άρχισε να γράφει.

« Τι γράφεις εκεί παππού;»

« Μια ιστορία Γκέκα μου. « ψέλλισε αδύναμα.

« Τι ιστορία παππού;»

« Της ζωής μου» και το κοίταξε πονώντας.

Το παιδί του χαμογέλασε.  «Την τελειώνεις;»

« Θα… Θα τελειώσει σαν πεθάνω. Μα, έννοια σου Γκέκα μου. Δεν θα πεθάνω εγώ γρήγορα. Τώρα… τώρα που βρήκα κάποιον , δε , δε θα πεθάνω» Και κοίταξε προς τον ουρανό.

Σιωπή απλώθηκε ξανά για λίγο, μονάχα  οι λέξεις στο φύλλο έκαναν θόρυβο.

« Δε μου λε γιαραμπή μου» είπε έπειτα ο παππούς «κάτω η πέρα στους κατωμαχαλάδες έχω ένα χαμόσπιτο από ξύλα σιασμένο. Μόνος μου το φτιαξα!» είπε ο παππούς  κι χάρηκε με το κατόρθωμά του. « Δε μου λες, δεν έρχεσαι κει κάτω; Έχω έναν φίλο, φαί θα έχουμε από δαύτον, μόνο κι αυτός φτωχός είναι και μου δίνει λίγο.  Θ α τα πορέψομε  όμως. Τι λες τζιέρι μου;»

Το παιδί σαν να φωτίστηκε το πρόσωπό του κι ένα χαμόγελο αγκιστρώθηκε  στο πρόσωπό του. Ύστερα σώπασαν πάλι.

« Δε μου λες, παππού πώς τον λένε αυτόν τον διαβολόκαιρο;»

« Χινόπωρο. Χινόπωρο τον λένε »

« Χινόπωρο ; Στον αγύριστο!»

Ο παππούς γέλασε. « Εμένα μ’ αρέσει. Δε μυρίζεις τη μυρουδιά του νοτισμένου χώματος τι ωραία που ναι!» Ο γέρος τρύγησε μια ρόγα. « Και τα φουρφουρίσματα των φύλλων. «

« Καλά λες παππού.»

Κι αρχίσανε να γελάνε. Κι έπειτα, πήραν τον κατήφορο και χάθηκαν στο απογύρισμα του δρόμου.

«Χινόπωρο!» φώναζαν και γελοκαμώνονταν.

Μα σαν βαρέθηκε ο χάρος, βγήκε σεργιάνι  κει στα μέρη τους.  Τους είδε δυστυχισμένους , τους είδε αποκαμωμένους κι  είπε να τους κάμει πιο δυστυχείς.   Κρεβατώθηκαν μια εβδομάδα, πόνοι  μαστίγωναν το σαπισμένο σώμα τους και όλο ετρεμούλιαζε. Φαί μήτε  νερό δεν  έβαναν στο στόμα τους και  το σώμα τους όλο πληγές σαν να χε μόλις βγει από μπερντάχι.  Μα κάποτε, σαν να τους άγγιξε ο Θεός, έγιαναν και στάθηκαν πάλι στα πόδια τους.  Πέρασε ο καιρός, έφυγε βιαστικός να πάει να βασανίσει κι άλλους, κι ήρθε  ο χειμώνας.

Μια μέρα, σαν είχε πέσει το δείλι  ο παππούς δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι του.  Πανιασμένος  έτρεξε  ο Γκέκας στο κλινάρι του παππού.  Ο παππούς τον κοίταζε με γουρλωμένα μάτια. Ανάσαινε αγκουσεμένα και  πλαντεμένα .

« Παππού μου… Τι έχεις;»  Οι λέξεις τρέμανε.

Ο παππούς μπουρδούμπιζε, δεν καταλάβαινες τι έλεγε.

« Πιο σιγά παππούλη. Τι , τι έχεις;»

«Την  τέλειωσα»

« Τι, τι τέλειωσες παππού;»

«Την… την ιστορία»

Το αποταχύ,  τα φυλλοκάρδια του παππού σταμάτησαν για πάντα.

Ύστερα  μαύρα σύννεφα ήρθαν κι απλώθηκε σκοτεινιά .

Το απόγιομα,   σαν πήρε ο ήλιος να αλαργαίνει και να χάνεται, άνθισε και η κερασιά τους όξω, μα  δεν πρόλαβε να τη δει ο Γκέκας. Είχε ήδη κλείσει τα ματόφυλλά του , είχε ήδη φύγει μακριά από τη στενοχώρια του.  Κρίμα, κι είχε ανθίσει πρώτη φορά η κερασιά! Μα έπειτα μαράθηκε κι αυτή. Μόνο δύο ανθάκια έμειναν.  Και σιγά σιγά, όλος ο κορμός έγινε γκρίζος, κούφιος και έπειτα σκόνη να πετά στον ουρανό.  Και τότε φύσηξε αγέρας, και τα δύο ανθάκια πήγαν και κατακάθισαν πάνω από το φρέσκο χώμα της αγαπημένης τους γκορτσιάς. Εκεί τους έθαψαν. Κι όλος ο κόσμος τους θυμάται, γιατί τους βρήκαν αγκαλιασμένους.

Συντάκτης:  Χειμωνανθός

Προσπαθήστε να είστε ανθρώπινος και όχι μια μηχανή διδασκαλίας.

• Μη δίνετε την πρώτη θέση στην ύλη που διδάσκετε, αλλά σε μας τους μαθητές σας.
• Κάντε με να νιώσω πως ενδιαφέρεσθε για μένα, θεωρώντας με σαν ανθρώπινο πλάσμα και όχι σαν ένα απλό αριθμό του βαθμολογίου σας.
• Μη με κρίνετε μόνο από τους βαθμούς που πετυχαίνω με τις απαντήσεις μου, αλλά περισσότερο από την προσπάθεια που καταβάλλω.
• Μην περιμένετε να ξεπεράσω το ταλέντο μου και τις δυνατότητές μου. Δώστε μου κάποια ενθάρρυνση κάπου κάπου.
• Μη ζητάτε από μένα να θεωρώ τις σπουδές μου σαν την πιο μεγάλη απόλαυση της ζωής μου. Ειλικρινά δεν είναι κάτι τέτοιο για μένα.
• Μην περιμένετε να ικανοποιούμαι με όλα τα θέματα που διδάσκετε. Υπάρχουν και άλλα που με ενδιαφέρουν, ίσως, μάλιστα, και περισσότερο στην περίπτωσή μου.
• Βοηθήστε με να μάθω να σκέπτομαι και να κρίνω μόνος μου και όχι να απομνημονεύω έτοιμες απαντήσεις. Βοηθήστε με περισσότερο να βρίσκω μόνος μου τις απαντήσεις, έστω κι αν αυτό είναι περισσότερο κουραστικό για σας και για μένα.
• Ακούστε πρόθυμα τις ερωτήσεις που κάνω με σοβαρότητα, έστω κι αν σας φαίνονται βλακώδεις. Με αυτή τη συμπεριφορά σας θα μάθετε και μένα να ακούω τους άλλους προσεκτικά
• Να έχετε απαιτήσεις από μένα, φτάνει να είστε δίκαιος. Γνωρίζω πως είναι αναγκαίο αυτό, έστω και αν επαναστατώ εξωτερικά.
• Μη με γελοιοποιείτε μπροστά στους συμμαθητές μου. Αυτό πληγώνει και οπωσδήποτε θα στραφεί εναντίον σας. Μια λέξη σας, που θα ειπωθεί ιδιαιτέρως με σοβαρότητα και καλοσύνη, θα φέρει μεγαλύτερο αποτέλεσμα.
• Μη με οικτίρετε στους άλλους, όταν δεν τα καταφέρνω καλά σε κάτι. Αυτός ο οίκτος φέρνει αμηχανία.
• Μη μου προβάλετε άλλο συμμαθητή μου για παράδειγμα. Έτσι υπάρχει φόβος να τον μισήσω.
• Όταν πετυχαίνω κάτι, μη με παρουσιάζετε σαν παράδειγμα στους άλλους. Αυτό με βάζει σε δύσκολη θέση. Σε μια τέτοια περίπτωση θα χαρώ πολύ με ένα καλό σας λόγο.
• Κρατήστε για τον εαυτό σας, παρακαλώ, τα προσωπικά σας προβλήματα και τις πολιτικές σας ιδέες. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι σε θέση ούτε να τα λύσω, ούτε να τις κρίνω.
• Θυμάστε καμιά φορά που ήσασταν και σεις κάποτε μαθητής. Είχατε καλύτερους βαθμούς και δεν ξεχνούσατε ποτέ;
• Σας παρακαλώ να συνεχίζετε πάντα τη μελέτη σας και να μην χρησιμοποιείτε στην τάξη με μηχανικό τρόπο τις κιτρινισμένες σημειώσεις που συντάξατε πριν από πολλά χρόνια.
• Μην προσδοκάτε από μένα πολύ συχνά ένα λόγο ευχαριστίας. Είμαι ευγνώμων, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου με λόγια.

Κι έτσι … σας ευχαριστώ πολύ.

ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2022

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Ο μαθητής της  Γ5 τάξης του σχολείου μας, ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ , με αφορμή τη διδασκαλία του Δημοτικού Τραγουδιού  «ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ » έδωσε ένα διαφορετικό τέλος …..

Εκπλήσσεται η Λυγερή , ξεσπά σε κλάματα γοερά ,μα από τον πόνο  , τίποτα δεν τη γλυτώνει… Παίρνει  το μαντήλι της , το μεταξένιο , τα δάκρυα της να σκουπίσει και τα μαύρα υποδήματα απ’ το  συρτάρι βγάζει!  Ντύνεται γοργά-γοργά ,όπως της είπε  το αηδόνι και κατεβαίνει με βήματα βαριά, την πέτρινη τη σκάλα…. Περπατά, στις σκέψεις βυθισμένη και φτάνει στο γεφύρι, όπου ο αγαπημένος της, την προσμένει.

«Τη μοίρα κανείς δεν την αλλάζει! Η θυσία σου στο γεφύρι εμπνέει μια γενναιότητα που θα τη θυμούνται οι άνθρωποι για  πολλούς  αιώνες , της ψελλίζει. Η Λυγερή  το ακούει, μα η μοίρα δεν προσμένει άλλο . Το αντιλήφθηκε και αυτή ..και κάνει το πρώτο βήμα .

Ξάφνου ένας θόρυβος δυνατός , μια βοή από τα έγκατα της γης , βγαίνει στην επιφάνεια !Ενα φοβερό ταρακούνημα  συγκλονίζει τους πάντες! Δέντρα  ξεριζώνονται, κοτρώνες κόβονται στη μέση .Τρέχει το ζευγάρι να προφυλαχτεί και  βουτάει μέσα στο ποτάμι. Λίγα δευτερόλεπτα βρόντηξε ο εγκέλαδος και θαρρείς πως ήταν ,αιώνας …Το θέαμα τρομάζει. Πάνε τα θεμέλια του γιοφυριού  της Άρτας…. εξαφανίστηκαν, όλα καλύφθηκαν από μια σκόνη και το γεφύρι δε θα κτιστεί ποτέ!

Μόνιμο πρόβλημα έμεινε στις επόμενες γενιές  το κτίσιμο του και το ζευγάρι έφυγε να βρει την τύχη του αλλού , μακριά από εκείνο τον καταραμένο τόπο.

Εντυπωσιάστηκα  σήμερα , γιατί ένας μικρός μαθητής του σχολείου καθώς  έφευγα ,μου θύμισε την επέτειο που συγκλόνισε τη Σούδα, αυτή της έκρηξης του ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ, πριν 42 χρόνια. Ήταν 1^η Οκτωβρίου 1979.

Αφορμή  στάθηκε βέβαια η συζήτηση που είχαμε για τον  καταστροφικό σεισμό στο γειτονικό μας Ηράκλειο ,γιατί τους ζήτησα να έρθουν στη θέση των συμμαθητών τους που έμειναν χωρίς σχολική στέγη από τη μια στιγμή στην άλλη.

Τότε αν και η έκρηξη ήταν τρομακτική ,δεν αναγκάστηκαν οι μαθητές του δημοτικού (γυμνάσιο και λύκειο δεν υπήρχε)να φιλοξενηθούν σε άλλους χώρους. Πολλοί άνθρωποι έμειναν άστεγοι, έχασαν τις περιουσίες τους , αλλά ανθρώπινες ζωές δε χάθηκαν . Επειδή η έκρηξη , έμοιαζε με σεισμό , καλό θα είναι οι νεότεροι να μαθαίνουν  και οι μεγαλύτεροι να θυμούνται!

Ο συντοπίτης μας κ. Γιάννης Φωκάς αφηγείται :

Η Μητέρα μου κατέβαινε Χανιά. Στο λεωφορείο, με οδηγό τον Κώστα Καπάκη μαθαίνουν ότι ένα καράβι καίγεται και θα γίνει έκρηξη.

Τρέχω γρήγορα στην πλατεία και πράγματι… το πλοίο καίγεται πλώρα πρύμη… Δίπλα μου ο Κυριάκος ο Μπυράκης. Αυτός πηγαίνει στο μαγαζί του και εγώ συνεχίζω για το φλεγόμενο πλοίο. Δεν ήξερα για την έκρηξη. Η απόσταση λιγότερη των 80 μέτρων. Το φλεγόμενο πλοίο στα μάτια μου. Στο ύψος του αγάλματος ένιωσα να με ρουφάει να χάνεται το έδαφος και να με εκτοξεύει μια τεράστια δύναμη στο κατάστημα του Μιχαηλάκη που θα γινόταν η Εθνική τράπεζα.Πήρα τούμπες και άρχισα να τρέχω προς τα επάνω. Πόρτες παράθυρα κεραμίδια τζάμια βιτρίνες τούβλα ταξίδευαν μαζί μου. Η ατμόσφαιρα πήρε χρώμα απαλό ροζ και κατέληξε στο κόκκινο της φωτιάς.

Μην αντέχοντας το κάψιμο ακούμπησα στον τοίχο του Κουντουράκη. Αυτό μου έσωσε τη ζωή… Είχα ξεχάσει το καράβι νόμιζα ότι ήταν σεισμός.

Γυρνώντας το βλέμμα μου προς την θάλασσα πάγωσα. Ένας γιγαντιαίος μαύρος κατάμαυρος πίδακας ακίνητος ,έφτανε έως τον ουρανό.

Στην κορυφή του άνοιγαν τα χρώματα της φωτιάς. Και όπως κοίταγα τον ουρανό άρχισαν να πέφτουν βροχή τα αντικείμενα. Πυρακτωμένα σίδερα και κομμάτια από το καράβι έπεφταν παντού. Ξαφνικά κοκκινισμένες ρέλλες ταξίδευαν σαν φίδια και τυλίγονταν στα ηλεκτροφόρα καλώδια. Φωτιές παντού.

Τα λεπτά της σιδεροβροχής μου φάνηκαν αιώνες… Και μετά απόλυτη ησυχία.
Ησυχία που μετατράπηκε σε ανθρώπινο δράμα. Σπαρακτικές φωνές, κραυγές, ονόματα. Τα σπίτια κατεστραμμένα χωρίς πόρτες παράθυρα τζάμια κεραμίδια και ταβάνια. Η Σούδα βομβαρδισμένη πόλη. Ολοι αρχίσαμε να τρέχουμε προς το βουνό. Το γιατί ….κανείς δεν ήξερε… Γύρισα πίσω…

Ένα πλοίο είχε εξαϋλωθεί και έπεσε με μορφή σιδεροβροχής στην Σούδα μας. Ο,τι έχει γραφεί και ειπωθεί είναι πολύ λίγο μπροστά στην πραγματικότητα που βίωσαν όλοι οι συντοπίτες μου.

Όλοι μας βιώσαμε το Θαύμα του Προστάτη μας Αγίου Νικολάου που μας προστάτευσε όλους από την μεγαλύτερη έκρηξη εν καιρώ, Ειρήνης σε κατοικημένη περιοχή.

Άγιε Νικόλαε Μέγα το Θαύμα σου.

(ο κ. Γιάννης Φωκάς είναι κάτοικος Σούδας και ήταν αυτόπτης μάρτυρας στην έκρηξη του “Πανορμίτη”)

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ – ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

            Ανακατεύουμε καλά και έπειτα βάζουμε το baking powder και όσο αλεύρι

χρειαστεί μέχρι να γίνει πηκτό το μείγμα μας .

                         3 . Τέλος αφού ανακατέψουμε πολύ καλά ,παίρνουμε ένα τηγάνι και το αλείφουμε

με λίγο λάδι για να μην κολλήσουν οι τηγανίτες .

*για να ψηθούν καλά τις τηγανίζουμε σε χαμηλή φωτιά!

     ΕΛΕΝΗ ΛΑΒΡΑΝΟΥ Τάξη Γ2

Η αρχή έγινε  με μια γλυκιά συνταγή  που βασίζεται στο λάδι  .Το υλικό αυτό είναι  η βάση της υγιεινής μεσογειακής   διατροφής για την παρασκευή  γλυκών και φαγητών .Στα μέσα του προηγούμενου αιώνα   τα έτοιμα γλυκά και οι σοκολάτες  ήταν ανύπαρκτες για τα παιδιά ,ειδικά σε δύσκολες εποχές. Αλλάξτε λοιπόν και σεις διατροφικές συνήθειες και αντί για βούτυρο, χρησιμοποιείτε  μόνο λάδι!!

Είναι κοινή η πίστη, πως όλα  θα πάρουν  το δρόμο τους και οι σχολικές αίθουσες  θα αποκτήσουν  φωνή . Οι εξωσχολικές  δραστηριότητες  , οι εκδρομές ,οι γιορτές θα γίνουν ξανά  αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής.

Επίσης σας καλούμε να δείξετε  πόσο «καλοί τεχνίτες» του λόγου είστε

συμμετέχοντας με όποιο θέμα θέλετε, στο ΣΧΟΛΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ  ως νέοι δημοσιογράφοι !!!

Μπορείτε να δείτε τα προηγούμενα τεύχη στο site του σχολείου .

Καλή αρχή λοιπόν με καθαρή σκέψη και λογισμό!!!

Με το πέρας της φετινής σχολικής χρονιάς θέλουμε να  ευχηθούμε σε όλους να έχετε ένα Καλό Καλοκαίρι με υγεία!!!

Τελειώνει εδώ, το φετινό τεύχος του περιοδικού μας με την ευχή του χρόνου να είναι καλύτερες οι συνθήκες από το φετινό σχολικό έτος και να μπορέσουμε να συμμετέχουμε στο επόμενο τεύχος με περισσότερο αισιόδοξα μυνήματα.

Τέλος για τους μαθητές που αποφοιτούν φέτος  αφιερώνουμε ….

Με  του ονείρου το καράβι, ευχόμαστε να φτάσεις στην άκρη  στου ουράνιου τόξου !

Εκεί  θα ήθελα να συναντήσεις ένα αστέρι για να θυμάσαι πως πρέπει  να λάμπεις πάντα , στο ταξίδι της γνώσης και της ανθρωπιάς!

Θα σας  θυμόμαστε πάντα

Οι καθηγητές σας !!!