Η εφημερίδα πληροφορεί για τα νέα τής προηγούμενης ημέρας;
Αναγκαστικά ναι. Αυτό την κάνει λιγότερο περιζήτητη.
Κάθε δημοσιογράφος ασχολείται με ένα θέμα;
Ναι, γιατί έτσι οι δημοσιογράφοι γίνονται πιο έμπειροι στον τομέα με τον οποίο
ασχολούνται, και υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο να αναλαμβάνει κάθε θέμα.
Πώς ελέγχεται η εγκυρότητα των πληροφοριών που δημοσιεύονται-αναρτώνται;
Χρειάζεται μια καλή σχέση με την πηγή από όπου αντλούνται οι πληροφορίες.
Μερικές φορές πρέπει να ελεγχθεί πολλές φορές καθεμιά είδηση. Ακόμη και οι πιο
έμπειροι/ες δημοσιογράφοι ενδέχεται να εξαπατηθούν. Για παράδειγμα, ένα
περιστατικό μπορεί να περιγραφεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους από τρία
διαφορετικά άτομα.
Πιστεύετε ότι η εφημερίδα εξαλείφεται σιγά-σιγά από τα social media;
Είναι λογικό να εξαλείφεται η εφημερίδα από τα social media. Η εφημερίδα είναι
κάτι που παίρνει πολύ χρόνο να κατασκευαστεί και είναι σχετικά ακριβή. Με την
τεχνητή νοημοσύνη, πιστεύω πως κανείς δεν θα είναι απόλυτα σίγουρος για το τι
βλέπει και ακούει.

Κατά τη γνώμη σας το επάγγελμα αυτό θα μείνει «ζωντανό» στον χρόνο;
Ναι. Ίσως με διαφορετική μορφή, αλλά πιστεύω πως δεν θα εξαφανιστεί. Οι
άνθρωποι πάντα θα έχουν «ανάγκη» να μαθαίνουν τα νέα.

Αυτό το επάγγελμα έχει ζήτηση; Είναι προσοδοφόρο;
Δεν συμφέρει να εργάζεσαι σε εφημερίδα.
Ποια είναι η διαδικασία δημοσίευσης άρθρων; Υπάρχει ωράριο;
Δεν υπάρχει ωράριο. Ακόμη και όταν κοιμάσαι, πρέπει να είσαι σε εγρήγορση.
Επιτρέπεται να δημοσιεύεται κάποιο άρθρο ανυπόγραφο;
Δεν υπάρχει ανυπόγραφο άρθρο! Η εφημερίδα βάζει την υπογραφή της. Αν γίνει
μήνυση, γίνεται στον υπογράφοντα, δηλαδή στην εφημερίδα.
Ποιο μέσο πληροφόρησης πιστεύετε ότι έχει περισσότερη απήχηση;
Τα κοινωνικά δίκτυα. Από γενιά σε γενιά θα κυριαρχήσει η τεχνητή νοημοσύνη.
Κάποια στιγμή υπήρχε φόβος για τη εξαφάνιση του ραδιοφώνου. Τελικά, επέζησε,
γιατί τα αυτοκίνητα δεν είχαν καλή πρόσβαση σε ίντερνετ.
Ποια ηλικιακή κατηγορία ενδιαφέρεται περισσότερο για τις εφημερίδες; Πιστεύετε
ότι οι εφημερίδες αποτελούν μέσο διάδοσης των νέων για πολύ κόσμο;
Δυστυχώς, οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αυτό είναι ένα θέμα. Ακόμη και μερικοί άνθρωποι
γενιών που μεγάλωσαν με εφημερίδες αρχίζουν να τις ξεχνούν.
Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των εφημερίδων;
Ναι, και πάντα θα υπάρχει.

Πώς ξεκινήσατε το έργο σας; Από ποια δημοσιογραφικά στάδια έχετε περάσει;
Ξεκίνησα από δικαστικό, αστυνομικό και αργότερα πολιτικό ρεπορτάζ. Με τα χρόνια,
όλοι γίνονται πιο έμπειροι και καλύτεροι, αλλά όπως και στα σχολεία δεν μπορούν
όλοι/ες να είναι διευθυντές/ντριες.
Προτιμάτε το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση;
Προτιμώ το ραδιόφωνο.
Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το επάγγελμα;
Μου άρεσε από μικρός. Μάλιστα ένας δάσκαλός μου στο Δημοτικό το είχε προσέξει.

Απευθύναμε μερικές ερωτήσεις στον κύριο Θάνο Περβολαράκη με θέμα το
Αστυνομικό Ρεπορτάζ:
-Όπου κακό, είμαι κι εγώ!-
Επισημαίνει ο κύριος Θάνος Περβολαράκης, υπεύθυνος του τμήματος αστυνομικού
ρεπορτάζ τής εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ».
Ο κύριος Θάνος Περβολαράκης αναφέρει ότι φροντίζει να αποκτά πηγές με
εμπιστοσύνη. Με «δημοσιογραφικό απόρρητο» καθημερινά ανταλλάσσουν
μηνύματα. Φοβούνται μήπως τα κινητά τους παρακολουθούνται.
Είναι ένα απαιτητικό επάγγελμα και τομέας. Για παράδειγμα, στις 4 η ώρα τα
ξημερώματα μπορεί να βρίσκεται στα Ανώγεια.
- Εγώ προσωπικά άλλος μπήκα, και άλλος έγινα, τονίζει.
- Με έχουν κυνηγήσει, με έχουν απειλήσει, και έχω βρει σφαίρα στο αυτοκίνητο μου,
αναφέρει.

- Όταν ήμουν μικρός, είχα άγνοια κινδύνου, αλλά τώρα είμαι πιο επιφυλακτικός,
υπογραμμίζει με έμφαση.
Θα προτιμούσε να κάνει πολιτιστικά ρεπορτάζ, αλλά αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει
στην Κρήτη.
Το ρεπορτάζ του είναι λίγο πιο απαιτητικό με τα ωράρια.

Απευθύναμε μερικές ερωτήσεις στην κυρία Ρένα Χατζηανέστη σχετικά με το
τεχνικό κομμάτι τής εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ»:
«Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ εργαζόμαστε για το τεχνικό κομμάτι
κατασκευής τής εφημερίδας.»
Τι πρέπει να ακολουθήσει ένας τεχνικός ώστε να συντάξει μια εφημερίδα:
1: Εκτυπωμένες διαφημίσεις τής ημέρας
2: Συνάντηση δημοσιογράφων
3: Πλάνο που συζητήθηκε
4: «Δημιουργικό κομμάτι» Δημιουργία προτύπου Lax out – ο τρόπος με τον οποίο θα
τοποθετηθούν όλα (φωτοστοιχειοθεσία) Στήσιμο στο κομπιούτερ Ορθογραφία,
ασυνταξίες, σημεία που χρειάζονται προσοχή.
Επίσης, η κυρία Χατζηανέστη αναφέρει ότι μπαίνει χρώμα μόνο στις σελίδες με
πλούσιο ρεπορτάζ και μερικές φορές στις διαφημίσεις λόγω του υψηλού κόστους.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ τους ανθρώπους αυτούς που μας υποδέχτηκαν και μας
διαφώτισαν σχετικά με θέματα που αφορούν τον τομέα τής δημοσιογραφίας και
ειδικότερα της εφημερίδας.

Αναστασία Παπαδάκη Α3
Αλεξάνδρα Σμυρνάκη Α2

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Σχέδιο Μαλβίνα Αγιομυργιανάκη Β1

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Μέλι, λάδι, φως!

Ποίηση: Μαρινέλλα Μποτσάκη  (Β2)

Μέλι, λάδι, φως.
Σμύρνη, Κρήτη, Ελλάδα.

Το φως, το χώμα ενώνει.
Έλληνες όλοι.

Πάνω στην ίδια γη.
Μαζί.

Όπου γης, πατρίς.

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Κνωσός, μια νέα γη

Ποίηση: Νεφέλη Κουρουπάκη (Β2)

Σαν μηχανή του χρόνου,
το μέλι τη πατρίδας
αναπολεί στιγμές της Σμύρνης
στα μάτια του Μικρασιάτη.

Άλλη ζωή, άλλος αέρας, άλλη γη,
μια ξένη πατρίδα περνάει
στο βλέμμα του πρώην σκαλιστή.

Αυτόν τον κόσμο τον αλλιώτικο,
τον διαφορετικό γι’ αυτόν,
έρχεται να ανατρέψει
ένας ντόπιος, Κρητικός.

Ένα ίδιο, γυάλινο μπουκαλάκι
με μια γεύση της Κνωσού
απλώνει μια σταγόνα λάδι
στο κούτελο του Μικρασιάτη.

Πατώντας πια αυτή τη γη,
μια ελευθερία και μια δροσιά,
ξεπηδάει από μέσα του.
Δεν είναι πια τουρίστας,
είναι μέλος της γης αυτής.

Σχέδιο: Λυδία Ζαχαριουδάκη Β1

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Σε βλέπω

Ποίηση: Μάρθα Γριβάκη (Β1)

Σε βλέπω να κοιτάς τη θάλασσα,

να ανεβαίνεις σε κάτασπρα καράβια

να φεύγεις, να μου χαμογελάς.

Σε βλέπω να δουλεύεις το χώμα,

να τρως καρπούς,

να τραγουδάς και να χορεύεις.

Σε βλέπω τον άγριο χειμώνα

να κοιτάς τη φωτιά,

να λες ξεχασμένες ιστορίες,

να με αναζητάς.

Σε βλέπω να αγαπάς,

να φτιάχνεις δεσμούς, στηρίγματα,

να σκέφτεσαι για μας.

Σε βλέπω … μα είσαι πια μακριά.

Σαν το αεράκι το άχαρο,

έφυγες, χωρίς εμένα.

Σε πήραν αυτοί με τα κατάμαυρα ντουφέκια,

αυτοί που δεν έχουν μάθει να αγαπούν,

που δεν νοιάζονται.

Σε πήραν κι έφυγαν,

σε σκότωσαν κι έμειναν

και μ’ άφησαν μόνη,

να τους υπομένω,

με τα μάτια πάντα στραμμένα στο πέλαγος.

Πέρασαν χρόνια αρκετά.

Άλλοι έφυγαν. Άλλοι έμειναν.

Μα εσύ δεν έρχεσαι.

Η εικόνα σου άρχισε να ξεθωριάζει,

τα σημάδια σου πάνω μου να σβήνουν.

Κι εγώ;

Εγώ δεν σε βλέπω πια.

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Το μπουκαλάκι με το μέλι αφηγείται την ιστορία του

Ένα διήγημα από τον Άρη Γκούβα (Β1)

Αύγουστος ήταν, νομίζω. Μια ηλιόλουστη αλλά ψυχρή αυγουστιάτικη ημέρα. Είχε αρχίσει πια να φαίνεται ότι το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του. Αλλά εκείνη την ημέρα ήταν διαφορετικά. Έμοιαζε πολύ χειρότερο. Σαν να ετοιμαζόταν να γίνει κάτι τραγικό. Όλοι ήταν σε κακή διάθεση, άνθρωποι και ζώα. Να φανταστείτε ότι ήταν η μόνη μέρα που ο Μούργος δεν προσπάθησε να πηδήσει τον φράχτη, για να ζευγαρώσει με τη σκυλίτσα μας, τη Δάφνη.

Ο Τσίχλας με πήρε στα χέρια του, για να φτιάξει το συνηθισμένο λιτό πρωινό του, φρυγανισμένο ψωμί με ταχίνι και μέλι. Μόλις τελείωσε, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και ξεκίνησε σκοντάφτοντας, για να πάει στη δουλειά του. Περίπου δύο ώρες μετά άρχισα να διακρίνω λίγο καπνό από το διπλανό σπίτι. Στην αρχή νόμιζα ότι η κυρά Μαρία είχε πάλι ξεχάσει το φαγητό στον φούρνο, αλλά το σπίτι πήρε φωτιά πολύ γρήγορα και μόλις αυτή άγγιξε το δικό μας, άρπαξε αμέσως, και τότε κατάλαβα τι ήταν αυτή η μυρωδιά. Ήταν βενζίνη που μάλλον οι Τούρκοι είχαν ρίξει κρυφά. Το σπίτι καιγόταν για ώρα και είχα πια απελπιστεί και πίστευα ότι δεν υπήρχε σωτηρία. Τότε ξαφνικά ένα χέρι μ’ έπιασε κι άρχισε να τρέχει. Ο Τσίχλας μου είχε έρθει να με σώσει!

Τα μόνα πράγματα που θυμάμαι από το ταξίδι μας είναι κλάματα και ταλαιπωρίες, αλλά τελικά φτάσαμε σώοι εδώ, και τώρα είμαστε ασφαλείς και μακριά από τον πόλεμο.

«Μέχρι τώρα δεν περνούσα καλά, μου έλειπε κάτι, ένας φίλος, και, μόλις σε είδα, ήξερα ότι τον είχα βρει», είπε ο Μελένιος τελειώνοντας. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο στόμα του Λαδάκη …

Φωτογραφία: Μιχάλης Κυραλάκης Β2

Ελένη Κατσαμά:

Μια συγγραφέας κοντά στους εφήβους

 Την Τρίτη 24 Απριλίου 2018 είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε στο σχολείο μας τη συγγραφέα Ελένη Κατσαμά στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας.

Πριν από αυτή τη συνάντηση οι μαθητές της Α΄ τάξης είχαν ασχοληθεί και επεξεργαστεί με τις καθηγήτριές τους Διονυσία Μαράκη, Κωνσταντίνα Σωτηροπούλου και Ασημένια Χαρκιωτάκη αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως «Το σκλαβάκι της Κνωσού». Πιο συγκεκριμένα, ετοίμασαν παρουσιάσεις, δραματοποίησαν σκηνές από το βιβλίο, έγραψαν διαφορετική αρχή και τέλος στο βιβλίο, ανέγνωσαν θεατρικά κάποια αποσπάσματα και ζωγράφισαν εμπνεόμενοι από σκηνές του βιβλίου. Όλα αυτά λοιπόν τα παρουσίασαν οι μαθητές της Α΄ τάξης στο Αμφιθέατρο.

 Στη συνάντηση αυτή παρευρεθήκαμε και οι «μικροί δημοσιογράφοι εν τάξει», θέσαμε ερωτήσεις στη συγγραφέα και καταγράψαμε όσα μας εξομολογήθηκε για τα βιβλία της, τις πηγές της έμπνευσής της και γενικά την πορεία της ως συγγραφέα.

Ευχαριστούμε θερμά τη συγγραφέα αλλά και τους μαθητές που συμμετείχαν ενεργά σε αυτή τη δράση του σχολείου μας!

Η Ελένη Κατσαμά γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κρήτη. Σπούδασε δημοσιογραφία και υποκριτική. Έπειτα, συνέδεσε τη δημοσιογραφία με τη συγγραφή και δημιούργησε επτά βιβλία για εφήβους, από τα οποία τρία έχουν βραβευτεί.  Έχει εκδώσει επίσης δύο συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα για ενήλικες. Από το 2004 εργάζεται στον εκδοτικό χώρο ως υπεύθυνη εκδόσεων παιδικού κι εφηβικού βιβλίου.

Η συγγραφέας μάς εξομολογείται

Το ξεκίνημά της:

Όταν άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μία εφημερίδα, παρατήρησε έναν διαγωνισμό συγγραφής εφηβικού διηγήματος. Έλαβε μέρος με ψευδώνυμο και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Έτσι ανακάλυψε το κρυφό της ταλέντο και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

Τα πρότυπά της:

Η Ελένη Κατσαμά είχε ως πρότυπα τον Παντελή Καλιότσο και τους διάσημους συγγραφείς Νίκο Καζαντζάκη και Ζωρζ Σαρή (αγαπημένο «Τα γενέθλια»).

Αγαπημένο βιβλίο: 

Το αγαπημένο της βιβλίο στην εφηβεία ήταν «Τα ξύλινα σπαθιά» του Παντελή Καλιότσου.

Η γνώμη της για την ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων:

Η ίδια υποστηρίζει ότι τα παιδιά έχουν απομακρυνθεί από τα βιβλία, καθώς η ανάγνωση απαιτεί κόπο και χρόνο. Οι υποχρεώσεις έχουν αυξηθεί και τα παιδιά προτιμούν να γεμίζουν τον ελεύθερό τους χρόνο διασκεδάζοντας με τους φίλους τους.

Η απόφασή της να ασχοληθεί με τα προβλήματα των εφήβων:

Επειδή η ίδια δυσκολεύτηκε στην εφηβεία της, θεωρεί ότι τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα και ευαίσθητα. Γι’ αυτό ήθελε να επικοινωνήσει μαζί τους για να τα βοηθήσει να αισθανθούν καλύτερα.

Νεφέλη Κουρουπάκη Β2

Μαρινέλλα Μποτσάκη Β2

Η συγγραφέας μάς μιλάει για το μυθιστόρημά της

«Το σκλαβάκι της Κνωσού»

Η έμπνευση- δημιουργία του διαφορετικού ήρωα, Μίνωα

Η συγγραφέας αναφέρει ότι χρησιμοποίησε την ανθρώπινη μορφή ενός θεϊκού, όπως τον παρουσίαζαν τότε οι πολίτες της Μινωικής Κρήτης, προσώπου, και απομάκρυνε τους μύθους σχετικά με εκείνον. Έτσι δημιούργησε την ασυνήθιστη προσωπικότητα του βασιλιά Μίνωα.

Οι πηγές για τη συγγραφή του μυθιστορήματος

Η Ελένη Κατσαμά άντλησε πληροφορίες σχετικά με το ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στη Μινωική Κρήτη την εποχή που περιγράφει η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της κάνοντας μια δική της έρευνα. Αρχικά, όπως δήλωσε, διάβασε πολλά βιβλία σχετικά με τις ανασκαφές του Έβανς στην περιοχή της Κνωσού, ενώ σημαντική πηγή της ήταν επίσης και το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη «Στα παλάτια της Κνωσού». Η κ. Κατσαμά επισκέφτηκε και την περιοχή της Ελεύθερνας, όπου έγιναν οι ανασκαφές.

Η φαντασία και τα ιστορικά στοιχεία για τη συγγραφή του βιβλίου

Η συγγραφέας Ελένη Κατσαμά στηρίζεται για τη δημιουργία του βιβλίου της στη φαντασία της και στα ευρήματα της εποχής. Η ίδια θεωρεί ότι έχει κάνει μια μίξη των ιστορικών πηγών και βασίστηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στη φαντασία της.

Η άποψη της συγγραφέως σχετικά με τη Μινωική εποχή και τη σημερινή εποχή

Η κ. Κατσαμά πιστεύει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και αντί για βασιλείς υπάρχουν πολιτικοί ηγέτες.

Δανάη Αδαμάκη Α1  

Κριτική μυθιστορήματος

Το μυθιστόρημα της Ελένης Κατσαμά «Το σκλαβάκι της Κνωσού» μάς ταξιδεύει στην εποχή του Μινωικού πολιτισμού. Ο ήρωας είναι ένα μικρό αγόρι, ο Αϊσά, που πουλήθηκε ως σκλάβος στα μινωικά παλάτια. Η συγγραφέας παρουσιάζει όλα τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν μέσα από τα ματιά ενός μικρού παιδιού. Οι περιπέτειες, οι παρέες και οι σκανταλιές του ήρωα δίνουν ενδιαφέρον στο μυθιστόρημα και προσελκύουν τον αναγνώστη. Μέσα από αυτή τη φανταστική ιστορία η συγγραφέας καταφέρνει να γνωρίσει τον Μινωικό πολιτισμό σε παιδιά διαφόρων ηλικιών. Η γλώσσα είναι κατανοητή, το ύφος απλό, και μέσα από την περιγραφή και τον διάλογο η αφήγηση γίνεται πιο ζωντανή και πιο παραστατική.

Η συγγραφέας Ελένη Κατσαμά με ταξίδεψε στο παρελθόν, καθώς διάβαζα το καταπληκτικό μυθιστόρημά της «Το σκλαβάκι της Κνωσού».

Δανάη Αδαμάκη Α1

Χριστίνα Τσιαούση Α4

Χριστίνα Χαραλαμποπούλου Α4

Κείμενο βασισμένο σε συνέντευξη μιας εθελόντριας στην Τανζανία

Τα χαρούμενα πρόσωπα, τα «ευχαριστώ» και το συναίσθημα επιτυχίας της ομαδικής προσπάθειας, το συναίσθημα του να προσφέρεις, κάθε εθελοντής τα έχει βιώσει. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να συμμετέχεις σε εθελοντικές ομάδες.  Το να είσαι εθελοντής είναι στάση ζωής, κάτι το οποίο προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο που επιθυμεί να συμβάλλει στο κοινωνικό σύνολο εκούσια και αφιλοκερδώς, προσφέροντας βοήθεια σε ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη.

Ο εθελοντισμός βγάζει το άτομο από τα στενά όρια του «εγώ» και τον κάνει να αισθάνεται μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων, με την οποία η ζωή του είναι αναπόσπαστα δεμένη. Με την εθελοντική προσφορά, επομένως, καταπολεμάται ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια, που κυριαρχούν στην εποχή μας, και αναπτύσσεται η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων. Στην ουσία ο πολίτης συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Έτσι, δεν αποτελεί απλό θεατή του κόσμου, αλλά ο ίδιος επεμβαίνει δυναμικά για να αλλάξει τις συνθήκες ζωής του και να επιτύχει τους στόχους και τα οράματά του.

Ο άνθρωπος αποκομίζει πολλά προσωπικά οφέλη, όταν συμμετέχει σε εθελοντικά προγράμματα, διότι αναγνωρίζει και αξιοποιεί τις προσωπικές του δεξιότητες, συνεργάζεται και λειτουργεί αποτελεσματικά σε μία ομάδα. Έρχεται σε επαφή με νέους ανθρώπους και γνωρίζει νέες κουλτούρες και πολιτισμούς. Έτσι διευρύνει τους ορίζοντές του, μαθαίνοντας νέα πράγματα για τη ζωή και το περιβάλλον στο οποίο ζει. Ακόμη, αναπτύσσει τις κοινωνικές του δεξιότητες, δημιουργεί νέες φιλίες και νέες συνεργασίες. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια εξαιρετική εμπειρία για τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία του. Τέλος, αναδεικνύει την αξία της συνεργασίας στο πλαίσιο μιας ομάδας, αποβάλλοντας το αίσθημα του ανταγωνισμού.

Το Wheeling2help είναι μια πρωτοβουλία που στόχο έχει να εμπνεύσει και να μυήσει τους νέους στον εθελοντισμό μέσω κοινωνικών δράσεων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, στις 2-12 & 16-26 Νοεμβρίου 2017 πραγματοποιήθηκε ένα ταξίδι αλληλεπίδρασης στην Τανζανία. Λόγω των αυξανόμενων καθημερινών εξόδων σε αντίθεση με τη χαμηλή αποδοτικότητα της αγροτικής παραγωγής, οι κοινότητες αναγκάστηκαν να βρουν εναλλακτικούς τρόπους, για να μπορέσουν να καλύψουν το κενό αυτό. Δυστυχώς, η ανάγκη για επιβίωση έχει οδηγήσει τους ντόπιους ανθρώπους να ασχολούνται με την παραγωγή κάρβουνου και ξυλείας. Βέβαια οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι με το πέρασμα των χρόνων οι επιπτώσεις από την υπερεκμετάλλευση του δάσους είναι τεράστιες. Τα δέντρα αποδεκατίζονται συνεχώς και η άγρια ζωή του πάρκου μειώνεται σε αριθμό από την καταστροφή του περιβάλλοντός τους. Ερχόμενοι σε επαφή με κάποιους από τους εργαζόμενους στην παρασκευή κάρβουνου της περιοχής, εξέφρασαν ότι ήταν δυσαρεστημένοι με το πόσο χρονοβόρα ήταν η διαδικασία και πόσο σκληρή ήταν η δουλειά αυτή. Φάνηκαν να γνωρίζουν τις επιπτώσεις από την εργασία τους εκεί στο άμεσο μέλλον και ήταν διατεθειμένοι να αλλάξουν εργασία, αν υπήρχε βιώσιμη εναλλακτική.

Ο στόχος του συγκεκριμένου πρότζεκτ ήταν η εκτροφή πουλερικών μέσα από το χτίσιμο των ορνιθώνων και την αγορά εξοπλισμού, όπως δίσκοι τροφής και μικρά κοτοπουλάκια. Τα μέρη όπου πήγε η συγκεκριμένη οργάνωση στην Τανζανία ήταν η πόλη Dar es Salaam, στην οποία  προσγειώθηκαν και κοιμηθήκαν το πρώτο βράδυ, και όλες τις υπόλοιπες ημέρες πήγαν σε ένα χωριό γύρω στα 200 χλμ. πιο μακριά, στο Congo. Η εκδρομή είχε κυρίως φιλανθρωπικό χαρακτήρα, οπότε αυτομάτως είχες στο μυαλό σου από την αρχή του ταξιδιού ότι δεν προσδοκούσες να καλύψεις τις δικές σου ανάγκες ούτε είχες βέβαια και ιδιαίτερες απαιτήσεις. Είχε φυσικά προηγηθεί ενημέρωση πριν να φύγουν από Ελλάδα. Έτσι γνώριζαν σε γενικές γραμμές τις συνθήκες διαμονής μας και πάνω απ’ όλα τι θα έπρεπε να προσφέρουν στο χωριό, μια που οι συνθήκες επιβίωσης και καθημερινότητας των ανθρώπων του χωριού δεν είναι και πολύ εύκολες.

 Αυτό λοιπόν που τους έκανε μεγάλη εντύπωση και τους συγκίνησε είναι το γεγονός ότι, παρόλο που οι ντόπιοι στερούνται πολλών και διαφορετικών πραγμάτων σε σχέση με τους υπόλοιπους, προκειμένου να καλύψουν βασικές τους ανάγκες, δεν τους έλειπε ποτέ το χαμόγελο, η ζεστασιά να σου προσφέρουν ό,τι έχουν απλόχερα και να δείχνουν ικανοποιημένοι με τα ελάχιστα. Επίσης, η ιδέα «Προσφέρω εθελοντισμό όπου μπορώ» σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο και ως ύπαρξη γενικότερα!!!

Σου προσφέρει μεγάλη ανακούφιση και ηθική ικανοποίηση, όταν καταφέρεις να δώσεις λίγη χαρά, ειδικά σε παιδιά, τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με πράγματα που για εμάς όλους είναι καθημερινά και αυτονόητα …!

Ευχαριστούμε πολύ την εθελόντρια, κ. Έλβη Καλλέργη, που μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία της στην Τανζανία και μας παραχώρησε το φωτογραφικό υλικό.

Στέλλα Μανωλίτση Γ3

]]> https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?feed=rss2&p=854 0