«νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ»

Όσο τα κουρασμένα πόδια μας τρέχουν στο σκληρό έδαφος και ματώνουν, η καρδιά και οι σκέψεις πλημμυρίζουν με εμπειρίες και γεμίζουν την ψυχή μας! Με συμπαίκτες ή χωρίς, με πλήθος να ζητωκραυγάζει ή με πιο λίγους οπαδούς, πάντα ανάμεικτα συναισθήματα ξεχειλίζουν από την καρδιά. Όλοι είμαστε αθλητές … Όλοι είμαστε σε έναν αγώνα … Όλοι μπορούμε να τα καταφέρουμε και να βγούμε νικητές, ακόμα και αν δεν νικήσουμε, γιατί η ψυχή θα τρέχει στα σοκάκια της εμπειρίας, της ανάμνησης, και θα είναι πλήρης! Κι αν πέσουμε, θα ξανασηκωθούμε πάνω και με χαμόγελο θα συνεχίσουμε τον δρόμο για τον στόχο μας, γιατί η ζωή είναι σαν την μπάλα του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου, και πάντα γυρίζει!

Αναστασία Ζωάκη Α1

Layout: Λίνα Κυριακάκη Γ2

]]> https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?feed=rss2&p=874 0 https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=876 https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=876#comments Wed, 10 Apr 2019 14:28:18 +0000 ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ http://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=876 Οι πτυχές του αθλητισμού

Ο αθλητισμός χωρίζει ή ενώνει;

Ο αθλητισμός δημιουργεί φιλίες μεταξύ των αθλητών είτε της ίδιας ομάδας είτε αντίπαλων ομάδων. Ειδικά στα ομαδικά αθλήματα, οι αθλητές περνούν πολλή ώρα μαζί στις προπονήσεις, στους αγώνες και στα ταξίδια, και μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα, κοινούς στόχους και κοινές εμπειρίες, γεγονός που ευνοεί την ανάπτυξη στενών σχέσεων. Φιλικές σχέσεις μπορούν να δημιουργηθούν και μεταξύ αντιπάλων που βρίσκονται αντιμέτωποι πολλές φορές στους αγώνες. Ένα παράδειγμα αποτελεί μια προσωπική εμπειρία. Μετά από κάποιους αγώνες σκάκι στα Χανιά, αρχίσαμε να μιλάμε με τους αντιπάλους μας και τελικά γίναμε πολύ καλοί φίλοι.

Ωστόσο, ο αθλητισμός μπορεί να ενώσει ακόμη και σε πολιτικό επίπεδο. Ειδικά οι διεθνείς αγώνες, στους οποίους συμμετέχουν εθνικές ομάδες, είναι μια ευκαιρία να έρθουν σε επαφή και να επικοινωνήσουν άτομα με διαφορετική κουλτούρα, θρησκεία και γλώσσα. Επίσης, είναι δυνατό να βελτιωθούν οι σχέσεις μεταξύ χωρών, όπως έγινε πριν από λίγο καιρό, όταν η κόρη του Κιμ Γιονγκ Ουν (πρόεδρος της Βόρειας Κορέας) επισκέφτηκε τη Νότια Κορέα, για να παρακολουθήσει τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονταν εκεί. Πρέπει να σημειώσουμε ότι κανένας Βορειοκορεάτης δεν έχει επισκεφτεί τη Νότια Κορέα μετά από τον πόλεμο που έγινε.

Δεν μπορούμε, όμως, να μην αναφέρουμε ότι ο αθλητισμός προκαλεί τσακωμούς και έχθρες. Η επιθυμία για τη νίκη προκαλεί ανταγωνισμό και, όταν οι αθλητές δεν μπορούν να αποδεχθούν την ήττα τους ή να διαχειριστούν σωστά τη νίκη τους, δημιουργούνται εντάσεις. Οι φίλαθλοι που υποστηρίζουν την ομάδα τους φανατικά, όταν νιώθουν ότι αδικούνται ή όταν χάνουν, μπορεί να οδηγηθούν σε βιαιότητες και καταστροφές. Επίσης, μέσα στον αθλητισμό συχνά εκδηλώνονται εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις. Όταν δεν έχει καλλιεργηθεί το αθλητικό πνεύμα, ο ανταγωνισμός εντείνει τις διαφορές μεταξύ των χωρών και είναι πολύ πιθανό να κάνει τους ανθρώπους σκληρούς και επικριτικούς απέναντι στους συνανθρώπους τους.

Ιωάννα Παπασπηλίου Α4

Νίκος Πετράκης Α4

Ισμήνη Πλαΐτη Α4

Ιδομενέας Ροδιτάκης Α4

Εμμανουήλ Ταβερναράκης Α4

Χριστίνα Τσιαούση Α4

Μαρία Φαφαλάκη Α4

Μαρία Φτενού Α4

Από την άλλη μεριά, στον αθλητισμό αρτιμελών αθλητών ο ανταγωνισμός είναι μεγαλύτερος και η διάκριση είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί. Οι επιδόσεις είναι πολύ πιο υψηλές και εντυπωσιακές, κάνοντας το θέαμα των αγώνων πιο ελκυστικό. Γι’ αυτό και η προβολή που γνωρίζουν οι αθλητές αυτοί από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης καθώς και οι αμοιβές τους είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές των ατόμων με αναπηρία.

Στον χώρο του αθλητισμού όπου το θέαμα και το ρεκόρ κερδίζει το ενδιαφέρον του κοινού, είναι λογικό οι διακρίσεις των αρτιμελών αθλητών να θεωρούνται σημαντικότερες. Αν μπορούσαμε να αντιληφθούμε πόσο δύσκολο είναι για τα άτομα με αναπηρία να ξεπερνούν τα δικά τους όρια, τότε ίσως δεν θα κάναμε συγκρίσεις και θα θεωρούσαμε τις διακρίσεις τους εξίσου σημαντικές.

Μαρία Μαστρογιαννάκη Α4

Γρηγόρης Παπαδοσπυριδάκης Α4

Γιάννης Πλουμάκης Α4

Στέλλα Σπυριδάκη Α4

Ειρήνη Στρατήγη Α4

Μηνάς Τσακαλάκης Α4

Σέβη Φαραζάκη Α4

Όταν κάνει κάποιος ένα ομαδικό άθλημα, έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει καινούρια άτομα, που αργότερα μπορεί να γίνουν πολύ καλοί φίλοι. Στη διάρκεια του παιχνιδιού οι παίχτες συνεργάζονται μεταξύ τους και ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, λειτουργώντας σαν «ένα». Έτσι, ο καθένας έχει το αίσθημα ότι ανήκει σε ένα σύνολο, και αυτό προκαλεί ικανοποίηση και χαρά. Στο τέλος, είτε χάσουν είτε κερδίσουν, οι παίχτες μοιράζονται εμπειρίες και συναισθήματα, και αυτό τους ενώνει ακόμα περισσότερο. Από την άλλη μεριά, στα ομαδικά αθλήματα οι παίχτες πρέπει να περιορίζονται στον ρόλο τους και να υφίστανται τις συνέπειες της κακής απόδοσης της ομάδας, ακόμα και αν οι ίδιοι έχουν πολύ καλή απόδοση.

Στα ατομικά αθλήματα, ο αθλητής μπορεί να προχωρήσει και να διακριθεί, χωρίς να χρειάζεται να έχει αντάξιους συναθλητές δίπλα του και να ακολουθεί τον ρυθμό μιας ομάδας. Μαθαίνει να αναλαμβάνει τις δικές του ευθύνες και να αμείβεται για τη δική του προσπάθεια. Κάποιες έρευνες έχουν δείξει ότι οι αθλητές κάποιων ατομικών αθλημάτων, όπως της ενόργανης, έχουν καλύτερη φυσική κατάσταση από αθλητές ομαδικών αθλημάτων, όπως του ποδοσφαίρου. Το αρνητικό είναι ότι ίσως νιώθουν περισσότερο άγχος και πίεση. Παρόλο που μπορεί να γυμνάζονται παρέα με άλλους αθλητές, την ώρα του αγώνα είναι μόνοι τους και έχουν την πλήρη ευθύνη για το αποτέλεσμα.

Γενικά, τα άτομα επιλέγουν ατομικά ή ομαδικά αθλήματα ανάλογα με το τι ταιριάζει περισσότερο στην προσωπικότητα και στον χαρακτήρα τους. Επίσης, οι διαφορές ατομικών και ομαδικών αθλημάτων δεν είναι και τόσο ευδιάκριτες. Ακόμα και στα ατομικά αθλήματα σε υψηλό επίπεδο, η απόδοση ενός αθλητή εξαρτάται από τη συνεργασία ανθρώπων διαφόρων ειδικοτήτων, όπως του προπονητή, του διατροφολόγου, του γιατρού, του φυσιοθεραπευτή και του ψυχολόγου. Αλλά και στα ομαδικά αθλήματα, οι παίχτες έχουν ατομική ευθύνη για το αποτέλεσμα και άγχος, επειδή πάνω τους στηρίζεται όλη η ομάδα.

Γιώργος Παπιδάκης Α4

Λυδία Παρασύρη Α4

Φανή Πρέκα Α4

Άκης Ταβλάς Α4

Γιώργος Τζωρμπατζάκης Α4

Βασίλης Τράπαλης Α4

Χριστίνα Χαραλαμποπούλου Α4

«Οι πτυχές του αθλητισμού» γράφτηκαν στο πλαίσιο του μαθήματος της Γλωσσικής Διδασκαλίας με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Διονυσία Μαράκη σε συνεργασία με την καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής κ. Έφη Ζερβάκη.

Ο τραυματισμός που βίωσα, η δύναμη που άντλησα

Τρέχω. Στηρίζομαι στον ώμο μιας φίλης μου. Παραπατάω. Βρίσκομαι ανήμπορη στο έδαφος, με τραυματισμένο αστράγαλο. Σπαρταράω από τον πόνο πάνω στο βρεγμένο γρασίδι του Παγκρήτιου Σταδίου. Οι άλλοι αθλητές προσπαθούν να με σηκώσουν, όμως ο πόνος που νιώθω είναι πιο δυνατός από τις προσπάθειές τους. Οι προπονητές έχουν συγκεντρωθεί γύρω μου και οι φωνές τους δεν έρχονται στα αυτιά μου. Το μόνο που ακούω είναι οι πονεμένοι μου λυγμοί, που έχουν φτάσει σε κάθε γωνιά του σταδίου, και καμιά παρηγοριά δεν θα μπορούσε να τους καταλαγιάσει. Και αυτή ήταν η μοναδική στιγμή μέχρι τότε που δεν ήθελα να βρίσκομαι στο Παγκρήτιο Στάδιο. Ήθελα να βρεθώ οπουδήποτε αλλού, ακόμα και στο σχολείο μου.

Τελικά, βρέθηκα σε ένα φωτεινό δωμάτιο κάπου στην πόλη, πάνω σε ένα ιατρικό κρεβάτι, όπου ένας συμπαθητικός άνθρωπος, που φάνταζε σωτήρας με την άσπρη, ιατρική ποδιά, μου εξέταζε τον αστράγαλο. Σε αυτό το δωμάτιο κατάλαβα πόσα κόκαλα και μικρούς συνδέσμους έχει ο αστράγαλος, και άρχισε να με κυριεύει ο φόβος. Φοβόμουν ότι στο τέλος θα καταστρέψω όλους τους συνδέσμους μου και ότι θα φτάσω στο σημείο να έχω 20 διαστρέμματα, 15 ρήξεις συνδέσμου και 10 κατάγματα. Φοβόμουν ότι στο τέλος θα βρεθώ σε ένα κρεβάτι για έναν χρόνο και θα χάσω τις σπουδές μου και θα χαλάσω όλη μου τη ζωή. Φοβόμουν ότι θα καταντήσω σε μια αναπηρική καρέκλα και απλώς θα εύχομαι να είχα σταματήσει αυτό το καταραμένο άθλημα. Σκεφτόμουν τι θα συνέβαινε αν «ξαναγυρνούσα» το πόδι μου και δεν είχα κανέναν δίπλα μου, και ήμουν μόνη και αβοήθητη. Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από  το μυαλό μου μαζί με πολλά αρνητικά συναισθήματα.

Ο γιατρός διέκοψε τις σκέψεις μου, επειδή με είδε πολύ ταραγμένη, λέγοντας: «Είσαι έξυπνη και ταλαντούχα, γι’ αυτό σε μάτιασαν, εε…;» Εγώ επικεντρώθηκα σε μια λέξη: «Ταλαντούχα». Αναρωτήθηκα αν ήμουν. Τότε μια ανάμνηση χωμένη βαθιά στη θύμησή μου ήρθε στην επιφάνεια και με πλημμύρισε με αισιοδοξία. Καθώς μου τύλιγε ο ιατρός τους επιδέσμους, εγώ ξαναζούσα τον πρώτο μου αγώνα.

Το άγχος της εκκίνησης, τον πυροβολισμό, τους διασκελισμούς μου, το λαχάνιασμα, τον ήχο του αέρα που χτυπούσε το πρόσωπό μου, τις ιαχές της λαοθάλασσας από δεξιά μου και, κάπου στις κερκίδες, τους γονείς μου να φωνάζουν το όνομά μου, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθούν να μη με αγχώσουν. Κι έπειτα η ευτυχία που με πλημμύρισε, όταν τερμάτισα και έσφιξα στην αγκαλιά μου αυτές που έτρεξαν μαζί μου, πανηγυρίζοντας.

Όταν ξαναπήγα στην προπόνηση του στίβου, ακόμα με πονούσε το πόδι μου. Όμως η φωτιά μέσα μου ήταν πιο δυνατή από τον πόνο του αστραγάλου μου. Βίωσα μια κόλαση. Ωστόσο, κατάλαβα ότι ο πόνος είναι προσωρινός. Μπορεί να διαρκέσει ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα ή κι έναν χρόνο. Μα τελικά θα αντικατασταθεί με ένα χαρμόσυνο γεγονός, θα περάσει. Στους επόμενους αγώνες όπου αγωνίστηκα κατάλαβα πως, αν τα είχα παρατήσει, ο πόνος θα διαρκούσε για πάντα, επειδή το τρέξιμο είναι κομμάτι του εαυτού μου και σκοπεύω να το κάνω για το υπόλοιπο της ζωής μου.

                                     Ηλιάνα Μακρή Α2

Ο αγώνας μου ήταν στα 50 μέτρα πεταλούδα. Εκεί ξεκινούσα στη διαδρομή νούμερο 5. Αυτό μου προκαλούσε πιο πολύ άγχος, επειδή στις διπλανές διαδρομές είχα αντιπάλους άτομα, τα οποία δεν ήξερα πώς κολυμπούσαν και δεν ήξερα τι θα αντιμετωπίσω.

Όταν ανέβηκα στον βατήρα, υπήρχε τρομερή ησυχία γύρω μου. Όλοι περίμεναν να δώσει σήμα εκκίνησης ο αφέτης. Μόλις δίνει εκκίνηση ο αφέτης, βάζω όλη μου τη δύναμη και σπρώχνω τον βατήρα, για να φύγω μακριά.

Μόλις μπήκα μέσα στο νερό, έριξα μια ματιά γύρω μου. Έβλεπα τους υπόλοιπους αντίπαλους και ξαφνικά έφτασα και στην επιφάνεια του νερού. Άρχισα τότε να κάνω όσο πιο γρήγορες κινήσεις μπορούσα, ένιωσα τα 50 μέτρα να περνούν σε 5 δευτερόλεπτα! Μόλις τερματίζω, κοιτάζω τον πινάκα, για να δω σε ποια θέση βρίσκομαι. Δεν πίστευα στα ματιά μου! Είχα βγει τρίτος! Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση και ευτυχία!

Την ώρα της απονομής ένιωθα υπερήφανος για τον εαυτό μου, διότι είχα καταφέρει να κάνω υπερήφανο τον σύλλογό μου και ευτυχισμένη την οικογένειά μου.

Ευθύμης Μαζιτζής Α2

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη αλλά και υπερβολικά αγχωμένη, επειδή θα έπαιρνα μέρος σε αγώνες ταχύτητας των χιλίων μέτρων, στους οποίους ποτέ άλλοτε δεν είχα πάρει μέρος. Συνήθως αγωνιζόμουν σε αγώνες των εκατό μέτρων. Έπρεπε να θυμάμαι πολλές τεχνικές για να τρέξω πιο γρήγορα ή για να με βοηθήσουν σε διάφορες καταστάσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα, όπως: για να φύγω γρήγορα και εκρηκτικά από τον βατήρα, έπρεπε να σηκώσω στην αρχή λίγο τα γόνατα, ώστε να με ωθήσουν να σηκωθώ γρήγορα και ψηλά ή, όταν αρχίζω να κουράζομαι, να μην πατάω ολόκληρο το πέλμα στο έδαφος για να μη σπαταλάω άσκοπα ενέργεια κ.ά. Σκεφτόμουν ότι ίσως αποτύχω και οι κόποι μου να μην με δικαιώσουν. Έδιωξα τις αρνητικές σκέψεις από το μυαλό μου, ώστε να μη μου «ρίξουν» την ψυχολογία.

Η στιγμή έφτασε! Ήταν η ώρα να διαγωνιστώ. Ο προπονητής μου με εμψύχωνε και μου έδωσε κάποιες έξυπνες συμβουλές. Ύστερα μπήκα στο στάδιο, στον τρίτο διάδρομο και περίμενα τον αφέτη να μας πει: «Λάβετε θέσεις». Αφού πρώτα ευχήθηκα στους συναγωνιστές μου «καλή επιτυχία», ακούστηκε η φωνή του αφέτη να πάρουμε θέση στον βατήρα. Έτσι κι έγινε. Μετά από λίγο ο αφέτης είπε «Έτοιμοι» και πυροβόλησε στον αέρα.

Αμέσως ξεκινήσαμε να τρέχουμε. Ήδη είχα ακολουθήσει την τεχνική με την οποία θα έφευγα γρήγορα από τον βατήρα. Αρχικά ήμουν τέταρτη. Ύστερα από τον πρώτο γύρο, αφού είχα παρατηρήσει καλά τους συναγωνιστές μου και είχα διακρίνει τι τεχνικές χρησιμοποιούσαν, άρχισα να αυξάνω ταχύτητα, κι έτσι βρέθηκα στην τρίτη θέση. Είχα αρχίσει να κουράζομαι, αλλά δεν τα παρατούσα. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου. Στα τελευταία διακόσια μέτρα όμως το άγχος και η κούραση θα με νικούσε. Ο προπονητής μου και η οικογένειά μου με υποστήριζαν από την κερκίδα. Δεν ήθελα να τους απογοητεύσω. Παρόλ’ αυτά όμως, άρχισα να χάνω έδαφος και από τρίτη βρέθηκα στην πέμπτη θέση. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Ποια τεχνική έπρεπε να ακολουθήσω τώρα, ποια συμβουλή; Έτσι, αποφάσισα να τρέξω με τον δικό μου τρόπο, με την ψυχή μου, χωρίς να νοιάζομαι για τεχνικές. Με κουράγιο και με την ενέργεια που μου είχε απομείνει στα τελευταία εκατό μέτρα άρχισα να αυξάνω όλο και πιο πολύ την ταχύτητά του, ώσπου στα είκοσι μέτρα πια ήμουν δεύτερη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Έτσι συνέχισα μέχρι τον τερματισμό.

Είχα τερματίσει δεύτερη! Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω! Πριν διαγωνιστώ πίστευα ότι το μέγιστο που θα μπορούσα να πετύχω ήταν να τερματίσω πέμπτη. Έκανα ατομικό ρεκόρ στο χιλιάρι και βγήκα δεύτερη σε παγκρήτιους αγώνες.

Ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Ένιωθα ότι οι κόποι μου είχαν δικαιωθεί. Είχα κάνει περήφανους την οικογένειά μου και κυρίως τον προπονητή μου που πίστεψε σε μένα. Αυτή τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Κωνσταντίνα Τοχταμή Α3

Οι αγώνες διήρκεσαν 3 ήμερες, Παρασκευή έως Κυριακή. Έπαιρναν μέρος όλες οι ομάδες της Νοτίου Ελλάδος, από Αθήνα έως Κρήτη και Δωδεκάνησα. Εγώ συμμετείχα σε δύο αγωνίσματα: 50m πεταλούδα και 100m ελεύθερο. Ο ανταγωνισμός ήταν πολύ μεγάλος. Πρώτη φορά συμμετείχα σε αγώνες τόσο σημαντικούς και εκτός Κρήτης.

Θυμάμαι, μόλις μπήκαμε στο στάδιο, ότι τόσο εγώ όσο και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας μου αντικρίσαμε με δέος τον χώρο. Τεράστιες κερκίδες, φωτεινοί πίνακες για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, καλάθια μπροστά στους βατήρες για να αφήνουμε τα προσωπικά μας είδη προτού βουτήξουμε! Για τα αποδυτήρια δεν έχω λόγια: ήταν θεϊκά, με ζεστό νερό στα ντους, κάτι που στο δικό μας κολυμβητήριο στο Ηράκλειο μοιάζει πολυτέλεια.

Στην αρχή χρειάστηκα λίγο χρόνο να συνηθίσω στον χώρο, αλλά μετά την προθέρμανση αισθανόμουν ήδη καλύτερα. Ήμουν σίγουρα αγχωμένη, αφού πλέον δεν είχα να ανταγωνιστώ μόνο παιδιά της περιοχής μου αλλά σχεδόν ολόκληρης της Ελλάδας. Η προετοιμασία είχε ξεκινήσει από τον Σεπτέμβριο και είχα πάντα δίπλα μου τόσο την προπονήτριά μου όσο και τους γονείς μου. Έξι μήνες είχαν περάσει με σκληρές προπονήσεις και επιτέλους είχε φτάσει η ώρα για ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Πρώτη  ημέρα των αγώνων, ώρα 10:00 π.μ., έναρξη. Σφυρίγματα, φωνές συμπαράστασης προς τους αθλητές, ένας χαμός, και μετά η επιβράβευση, τα καλά νέα για κάποιους με θέση στην 3άδα και λύπη για κάποιους που προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Φτάνει η σειρά μου, ακούω από τα μεγάφωνα του σταδίου το όνομά μου και πλησιάζω στη διαδρομή μου. Κάνω τον σταυρό μου, κοιτάζω φευγαλέα την προπονήτριά μου και βουτώ στο νερό. Όταν έφτασα στο τέρμα της διαδρομής, αισθανόμουν πολύ όμορφα, είχα ηρεμήσει και νόμιζα ότι τα είχα πάει καλά. Μετάλλιο βέβαια δεν πήρα, όμως είχα βελτιώσει τον χρόνο μου κατά 12 δευτερόλεπτα. Επιτέλους, η δουλειά τόσων μηνών φάνηκε.

Τη δεύτερη ημέρα ήμουν πιο αποφασισμένη και ήρεμη. Είχα και περισσότερες πιθανότητες για την 3άδα. Ωστόσο, οι συμμετοχές ήταν άπειρες! Με τη σκέψη ότι και μόνο η συμμετοχή μετράει, πέφτω στα 100m ελεύθερο και καταφέρνω να φτάσω στην 5^η θέση! Θρίαμβος για μένα και ας μην ανέβηκα στο βάθρο. Χάρηκα όμως για κάποια παιδιά από την ομάδα μου, που το κατάφεραν. Την επόμενη φορά ίσως να είναι και η δική μου σειρά.

Η ικανοποίηση και η χαρά που ένιωσα αυτές τις ημέρες δεν περιγράφεται. Τι κι αν δεν ανέβηκα τελικά στο βάθρο. Αυτά συμβαίνουν στον αθλητισμό. Σημασία έχει πάντα η προσπάθεια και η δύναμη που παίρνουμε κάθε φορά για να συνεχίζουμε για την επίτευξη του επόμενου στόχου!

Μαριάννα Τρούλλου Α3

Η Αργυρώ Στρατάκη γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1975 στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι Ελληνίδα αθλήτρια στίβου και συγκεκριμένα στα σύνθετα αγωνίσματα. Κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ στο Έπταθλο με 6.235 βαθμούς το 2006, καθώς και στο Πένταθλο με 4.550 βαθμούς το 2007. Ακολούθησε μια πολύ επιτυχημένη αθλητική καριέρα τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές. Έχει αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα σύνθετα αγωνίσματα οχτώ φορές. Παράλληλα, αποτελούσε μόνιμο μέλος της Εθνικής ομάδας και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε πολλές διοργανώσεις στο εξωτερικό. Κάποιες από τις σημαντικές διακρίσεις της με το εθνόσημο ήταν 1η θέση στο πανευρωπαϊκό κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι Α΄ κατηγορία το 2006 και το 2009, 2η θέση στους Μεσογειακούς αγώνες του 2005, 3η θέση στη Σούπερ Λίγκα του πανευρωπαϊκού κυπέλλου Μπρούνο Ζάουλι το 2003, το 2004 και το 2008, 8η θέση στο διεθνές μίτινγκ IAAF CHALLENGE 2004, 9η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Παρίσι το 2003. Επίσης, έχει λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 καταλαμβάνοντας τη 15η θέση και του Πεκίνου το 2008 καταλαμβάνοντας την 24η θέση. Τώρα εργάζεται ως υπεύθυνη του Ολυμπιακού Σταδίου ΟΑΚΑ.

Σε ποια ηλικία άρχισε να γεννιέται η αγάπη σας για τον στίβο; Και τι ήταν αυτό που τελικά σας κέρδισε στο συγκεκριμένο άθλημα;

Η αγάπη μου για τον στίβο άρχισε να γεννιέται από πολύ μικρή ηλικία, περίπου στα 8 μου χρόνια. Αυτό που με κέρδισε περισσότερο στο συγκεκριμένο άθλημα είναι ότι σου δίνει τη δυνατότητα να μετρήσεις τις δυνάμεις σου και να δεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις, ποιο είναι το όριό σου. Τέλος, αυτό που μου έκανε ένα πολύ έντονο κλικ είναι ότι το αποτέλεσμα που θα είχα στην καθημερινή μου προπόνηση αλλά και στον αγώνα θα ήταν καθαρά δική μου προσπάθεια.

Πόσες ώρες προπόνησης και προσπάθειας χρειάζονταν για να προετοιμαστείτε για τη νέα σεζόν ή για κάποιον αγώνα;  

Στο επίπεδο του πρωταθλητισμού οι ώρες ήταν πάρα πολλές. Επειδή το άθλημα μου αποτελούνταν από 7 αγωνίσματα, έπρεπε να μοιράσω έτσι το εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα, ώστε να εξασκήσω από δύο φορές τα επιμέρους αγωνίσματα. Ξεκινώντας λοιπόν τη σεζόν κατά τη βασική προετοιμασία, η οποία διαρκούσε περίπου 2 με 3 μήνες, κάθε μέρα έπρεπε να αφιερώνω το πρωί 2,5 ώρες και το απόγευμα 4. Μετά τη βασική ακολουθούσε η ειδική προετοιμασία, η οποία διαρκούσε 1,5 μήνα και οι ώρες προπόνησης ήταν 6 με 7. Όταν πλησίαζαν οι αγώνες, είχαμε την προαγωνιστική και την αγωνιστική. Η προαγωνιστική ήταν έναν μήνα πριν από τους αγώνες και είχαμε 3 με 4 ώρες προπόνησης, και τέλος η αγωνιστική ήταν κατά τη διάρκεια των αγώνων και είχε και αυτή 3 με 4 ώρες προπόνηση.

Είχατε τη στήριξη της οικογένειάς σας στην προσπάθεια αυτή και στις επιλογές σας;

Δεν μπορώ να πω ότι είχα τη στήριξή τους σε όλη τη διάρκεια, επειδή δεν κατανοούσαν αυτό που ήθελα να κάνω. Όταν κατάλαβαν όμως ότι μπορώ να καταφέρω πολλά πράγματα, σαφώς και με στήριξαν. Άλλωστε γι’ αυτό μπόρεσα και συνέχισα. Όσον αφορά στις επιλογές μου ήταν πάντα μαζί μου, δεν είχαν αντίρρηση. Από εκεί και πέρα έκαναν ό,τι μπορούσαν στο επίπεδο που το κατανοούσαν.

Αντιμετωπίσατε δύσκολες καταστάσεις στην καριέρα σας; Υπήρξαν στιγμές που απογοητευτήκατε τόσο,  ώστε να θέλετε να τα παρατήσετε;

Αρκετές φορές αντιμετώπισα δυσκολίες στην καριέρα μου και υπήρξαν πολλές στιγμές απογοήτευσης. Για παράδειγμα, έβαζα κάποιο στόχο και δεν τον κατάφερνα, αλλά παρ’ όλη την απογοήτευση μου σκεφτόμουν και διόρθωνα τα λάθη μου, και την επόμενη φορά πήγαινα καλύτερα. Η μόνη στιγμή που ήθελα να τα παρατήσω ήταν τον Απρίλιο του 2008, λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου, ενώ το σώμα μου ήταν έτοιμο για να κάνω ρεκόρ, ψυχολογικά είχα στρεσαριστεί τόσο πολύ που δεν ήθελα να πηγαίνω στο στάδιο για περίπου 1 μήνα. Παρόλ’ αυτά πιέστηκα, αλλά αυτή η ψυχολογία είχε ως αντίκτυπο να βγω 24^η στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ μπορούσα να βγω 10^η.

Γνωρίζουμε ότι συμμετείχατε τόσο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας όσο και σε αυτούς του Πεκίνου. Υπήρξαν διαφορές στον τρόπο που βιώσατε τις δύο αυτές διοργανώσεις;

Οι διαφορές ήταν τεράστιες. Είχα την τύχη και την τιμή να αγωνίζομαι στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργάνωσε η χώρα μας. Υπήρχε μια απίστευτη διάθεση από όλους τους Έλληνες και δείξαμε ως λαός ότι έχουμε αθλητική παιδεία, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ήταν σαν να μην ήμασταν Ελλάδα. Για μένα όποιος Έλληνας συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του 2004 είναι σαν να πήρε ολυμπιακό μετάλλιο. Όλο το γήπεδο φώναζε και ζητωκραύγαζε και από τα μικρόφωνα έλεγαν να κάνουν ησυχία. Ήταν απίστευτο. Όλη αυτή η χαρά και το κλίμα σού έδινε φτερά. Στο Πεκίνο ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Όπως γνωρίζουμε, οι Κινέζοι είναι πολύ οργανωμένος λαός και λογικό είναι να κάνουν μια πολύ καλή διοργάνωση και είμαι ευτυχής που πήρα μέρος και σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ποια στιγμή θα σας μείνει αξέχαστη στην αθλητική σας καριέρα και ποιο γεγονός σάς στιγμάτισε;

Το γεγονός που με στιγμάτισε περισσότερο ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004∙ ασυζητητί, ήταν μια μοναδική εμπειρία. Δεν θα ξεχάσω όλα τα πανελλήνια ρεκόρ που έχω κάνει και το παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2003 στο Παρίσι όπου βγήκα 9^η. Επίσης, μια απίστευτη εμπειρία για μένα ήταν το meeting στο οποίο συμμετείχαν οι 30 καλύτεροι, όπου βγήκα 8^η. Μια εξωαθλητική εμπειρία που μου έμεινε χαραγμένη είναι ότι στα ταξίδια που έκανα γνώριζα καινούριους ανθρώπους και κουλτούρες. Αυτό με έκανε ανοιχτόμυαλη και μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο με τον οποίο ενεργώ στη ζωή μου.

Με ποιον τρόπο έχει επηρεάσει ο στίβος τη ζωή σας; Συνεχίζει να παίζει ενεργό ρόλο σε αυτήν;

Ο στίβος έχει αλλάξει όλη μου τη ζωή. Τον χαρακτήρα μου τον έχει διαμορφώσει ο αθλητισμός. Έκανα στίβο από 8 χρονών μέχρι τα 36, και έτσι αφιέρωσα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στις προπονήσεις και στους αγώνες. Συνεχίζει να παίζει ενεργό ρόλο και θα ήθελα να παίζει, επειδή με γεμίζει το γεγονός ότι βρίσκομαι μέσα στον αθλητικό χώρο, από ένα άλλο πόστο βέβαια, αλλά είναι πολύ σημαντικό για μένα.

Τι συμβουλές θα δίνατε στα παιδιά όσον αφορά στον αθλητισμό;

Θα τους έλεγα ότι ο αθλητισμός πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της διαπαιδαγώγησης τους. Κι αυτό γιατί ο αθλητισμός τούς δίνει τη δυνατότητα να διακρίνουν τα λάθη τους και τους διαμορφώνει έναν δυναμικό χαρακτήρα. Επίσης, τους γλιτώνει από την καθιστική ζωή και τη βαρεμάρα. Ακόμα, καλό θα ήταν να βρουν ένα άθλημα που να τους αρέσει και να μην επηρεάζονται από τους γονείς τους. Ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα είναι ότι θα μάθουν να σέβονται και να προσέχουν τη διατροφή τους, και ότι θα μάθουν να χάνουν. Ο αθλητισμός θα πρέπει να είναι το ίδιο σημαντικός με τις σπουδές τους και ύστερα από αυτές να συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή τους.

Κυρία Στρατάκη, σας ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνέντευξη και τις εμπειρίες που μοιραστήκατε μαζί μας.

Ελένη Στεφανάκη Β3