Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Μέλι, λάδι, φως!

Ποίηση: Μαρινέλλα Μποτσάκη  (Β2)

Μέλι, λάδι, φως.
Σμύρνη, Κρήτη, Ελλάδα.

Το φως, το χώμα ενώνει.
Έλληνες όλοι.

Πάνω στην ίδια γη.
Μαζί.

Όπου γης, πατρίς.

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Σε βλέπω

Ποίηση: Μάρθα Γριβάκη (Β1)

Σε βλέπω να κοιτάς τη θάλασσα,

να ανεβαίνεις σε κάτασπρα καράβια

να φεύγεις, να μου χαμογελάς.

Σε βλέπω να δουλεύεις το χώμα,

να τρως καρπούς,

να τραγουδάς και να χορεύεις.

Σε βλέπω τον άγριο χειμώνα

να κοιτάς τη φωτιά,

να λες ξεχασμένες ιστορίες,

να με αναζητάς.

Σε βλέπω να αγαπάς,

να φτιάχνεις δεσμούς, στηρίγματα,

να σκέφτεσαι για μας.

Σε βλέπω … μα είσαι πια μακριά.

Σαν το αεράκι το άχαρο,

έφυγες, χωρίς εμένα.

Σε πήραν αυτοί με τα κατάμαυρα ντουφέκια,

αυτοί που δεν έχουν μάθει να αγαπούν,

που δεν νοιάζονται.

Σε πήραν κι έφυγαν,

σε σκότωσαν κι έμειναν

και μ’ άφησαν μόνη,

να τους υπομένω,

με τα μάτια πάντα στραμμένα στο πέλαγος.

Πέρασαν χρόνια αρκετά.

Άλλοι έφυγαν. Άλλοι έμειναν.

Μα εσύ δεν έρχεσαι.

Η εικόνα σου άρχισε να ξεθωριάζει,

τα σημάδια σου πάνω μου να σβήνουν.

Κι εγώ;

Εγώ δεν σε βλέπω πια.

Φιλία μια σχέση δυνατή

μια σχέση πολύ ξεχωριστή

με ανθρώπους δίπλα σου

που είναι αληθινοί

Φιλία σημαίνει ευγένεια

σημαίνει ενδιαφέρον

ενθάρρυνση στα δύσκολα

χωρίς καθόλου συμφέρον

Ο φίλος στα δύσκολα

φαίνεται να σου κρατά

το χέρι με καλοσύνη

μεγάλη σαν πέλαγος

εκεί θα περιμένει

Ευχή δική μου δυνατή

και μέσα από την

καρδιά μου, η φιλία

και η καλή καρδιά

να μείνει στην καρδιά μου.

Γράφτηκαν στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Γαβριέλλα Ασπράκη.

Όμορφη κι ηλιόλουστη

ξεκίνησε η μέρα

σαν αετός περήφανος

θα φτάσω πέρα ως πέρα.

Γράφτηκαν στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Γαβριέλλα Ασπράκη.

Ποίηση: Αφροδίτη Κανάκη (Β2)

7 το πρωί, ο ύπνος δεν μου αρκεί,

διάβασμα, βιβλία, τσάντα σαν μια φυλακή,

τρέχω να κρυφτώ, δεν ξέρω τι να πω

αδιάβαστη και πάλι είμαι εγώ…

Όλη την ημέρα τρέχω πάνω κάτω,

σχολείο, χορός και ό,τι άλλο βρω,

δεν βρίσκω ησυχία, για να ξεκουραστώ,

πρωινό δεν υπάρχει …

Πάνω κάτω σαν τον Βέγγο

τρέχω να προλάβω,

τα τόσα πράγματα που έχω

εγώ εδώ να κάνω.

Στο σχολείο οι δάσκαλοι

μού φωνάζουν, μού φέρνουν ζάλη …

Μα ένα πρόγραμμα σωστό

εγώ να φτιάξω δεν μπορώ;

Ούτε χρόνος να αναπνεύσω,

δεν μου μένει ούτε λεπτό,

αχ, πιο γρήγορα, θα πέσω,

πρέπει να ξεκουραστώωω!

Λίγο ελεύθερο χρόνο μοναχά ζητώ…

 Γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Γαβριέλλα Ασπράκη.

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Θα βαδίζεις μόνη σου,

απροστάτευτη και πληγωμένη,

χωρίς κανέναν στο πλευρό σου

στον δύσβατο αυτό δρόμο.

Κανείς τους δεν θα σε βοηθήσει.

Ούτε αυτοί που παρίσταναν τους φίλους,

ούτε η οικογένεια.

Μόνο εσύ.

Γιατί μόνη σου θα βαδίζεις,

ώσπου να πάψεις να περπατάς.

Γιατί οι σχέσεις έπαψαν

να υπάρχουν.

Γιατί κατάλαβες το νόημα

του παραμυθιού.

Γιατί ξέρεις πως κανείς

δεν θα σε καταλάβει.

Σχέδιο: Άννα Γιαλιτάκη Α1

Μην κλαις…

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Μην κλαις,

έχεις εμάς.

Μην ανησυχείς,

όλα θα παν’ καλά.

Εσύ ξέρεις την αλήθεια,

αυτό αρκεί.

Ασ΄ τους να κολάζονται στο ψέμα,

στην καταδίκη τους αυτή.

Καθάρματα,

σε κάνουν να κλαις.

Αλήτες,

χωρίς γνώση και αρχές.

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Θύελλα  συναισθημάτων

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Αισθάνομαι το μέτωπό μου,

να φλέγεται.

Τα μάτια μου,

στεγνά.

Καθισμένη στο κρύο,

φιλόξενο πάτωμα

ταξιδεύω στα αστέρια

με ταχύτητες φωτός.

Έξω ο αέρας δυνατός,

θυμωμένος, στεναχωρημένος

μουγκρίζει, ζητώντας μου βοήθεια.

Τη μια ηρεμεί,

μα την άλλη φουντώνει.

Συμβαδίζει με τους

ανήσυχους παλμούς μου.

Σταγόνες βροχής

χτυπάνε νοερά το παράθυρο μου,

ενώ μαζί με τον άνεμο

αντανακλούν τα συναισθήματά μου.

 Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Μόνη

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Κι ενώ τα δάκρυα

κυλούν στα μάτια της,

εκείνη με λυγμούς

εκλιπαρεί για βοήθεια.

Οι παλμοί της ανέβηκαν,

ο σφυγμός της διασκελίζεται ταχύτατα,

τα μάτια της έγιναν ωκεανοί

που πνίγηκε μέσα.

Κατάλαβε πως έμεινε μόνη.

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Τι λαχταρώ;     

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Πού βρίσκεται

αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε

και προς τα πού

οδεύουμε;

Έρχονται στιγμές,

που δεν ξέρω τι θέλω.

Έρχονται δευτερόλεπτα,

που είμαι βέβαιη πως ξέρω.

Κι όμως κάθε μέρα

αναζητώ εκείνη την επιθυμία.

Τη βαθιά μου λαχτάρα.

Τον στόχο μου.

Αυτόν που συνεχώς ανανεώνω.

Εκείνον που φορτώνω

τα απωθημένα μου.

                                                                                               Φωτογραφία: Εύα Μακρή Γ2

Άσε με να ζήσω

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Σε παρακαλώ,

μη με εμποδίζεις να πετάξω.

Μη με εμποδίζεις

να ακολουθήσω αυτό που αγαπώ.

Μην εφοδιάζεις συνεχώς

αυτό το όπλο που λέγεται

«Πρέπει» με κοφτερά μαχαίρια.

Μη με κλειδώνεις

πίσω από τις αόρατες μπάρες

της κοινωνίας.

Άσε με να ζήσω.

Μη μου κόβεις τα φτερά

που πάω να φτιάξω.

Μη με γεμίζεις ενοχές

λέγοντάς μου πως δεν είναι σωστό.

Μη με κάνεις να νιώθω ανόητη,

που πιστεύω στο αναπόφευκτο.

Άσε με να ονειρεύομαι,

άσε με να πιστεύω,

άσε με να προσπαθώ.

Άσε με να αφοσιωθώ

σε αυτό που αγαπώ.

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Η στιγμή      

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Μπορεί να επιδιώκω

το τέλειο, το προσχεδιασμένο,

μα αυτό που μένει

είναι το χρώμα της στιγμής.

Είναι εκείνες

οι λεπτομερείς ατέλειες

που κάνουν κάθε γέλιο,

κάθε δάκρυ ξεχωριστό.

Είναι το απροσδόκητο

που μας φέρνει

και παίρνει

πράγματα που αγαπάμε.

Είναι η στιγμή που φεύγει …

Είναι ο χρόνος που περνά …

Σε αυτό το ποτάμι που κυλά

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Αναζητώντας τα νοήματα  

Ποίηση: Εύα Μακρή (Γ2)

Είναι και αυτά,

τα αναπάντητα ερωτήματα.

Είναι και αυτοί οι συλλογισμοί,

που με προβληματίζουν.

Ποιο το νόημα …;

Γιατί…;

Για ποιο λόγο;

Τι θα γίνει μετά;

Ερωτήματα

που ντρέπομαι να διατυπώσω.

Λέξεις,

αδύνατο να αρθρώσω.

Κι αν τολμήσω,

αστείες ακούονται.

Αν ερωτήσω,

περισσότερο συγχύζομαι.

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Ποίηση: Εριέττα Κουρούκλη (Β2)

Κι όταν κλειστείς στις φυλακές

του εαυτού σου,

εκεί που ο άνθρωπος χάνει τον νου

κι ο νους το νόημά του,

εκεί που βάρκες εξυμνούν

σε λιμάνι ερημωμένο

τις φουρτούνες της ζωής,

εσύ την πλάτη να γυρίσεις

και πίσω να κοιτάξεις,

με τα ίδια μάτια που

περιφρονούσες πριν τον παντοδύναμο ουρανό.

Να δεις ό,τι δεν έκανες,

ό,τι δεν δέχθηκες,

ό,τι στον δρόμο σου έφερε η ζωή κι

εσύ διαλέγεις άλλο δρόμο τώρα.

Εν τέλει,

αν έχεις πείσμα στο κεφάλι

δυνατή καρδιά,

σπάσε τα κάγκελα κι

έλα κοντά μας πάλι.

Αν όμως

είσαι δειλός και φοβάσαι τον καθρέπτη

τον κόπο αυτόν μην κάνεις.

Μείνε εκεί …

Ο κόσμος πρέπει  να προστατευτεί

από άχρηστες προσωπικότητες.

Το «Εγωιστές» είναι ποίημα, το οποίο αναφέρεται στη σκληρότητα και απάθεια μεταξύ ανθρώπων σε μια κοινωνία.

Αν όλα τα παιδιά της γης,

ζούσαν σαν εμάς,

δίχως όλα τα προβλήματα της ζωής,

μονάχα με αγάπη, στέγη δίχως φτώχεια και μοναξιά.

Τι πρόβλημα κι αυτό;

Άλυτο αλλά και λυτό;

Αχ! πώς γέμισε με τόση φτώχεια

ο κόσμος τούτον τον καιρό;

Είτε εδώ είτε εκεί,

είτε Κίνα, Αφρική, Βόρεια Αμερική

ακόμη και στου γείτονα την αυλή

φτώχεια θα δεις παντού,

είναι πλέον τόσο τραγική.

Τι θα κάνουμε, τι θα κάνουμε

λέμε και ξαναλέμε.

Αποτέλεσμα, όμως, δεν βλέπω κι αναρωτιέμαι.

Αγαπητά μου παιδάκια,

ας μείνουμε με την ελπίδα

πως όλα τα φτωχά παιδιά της γης

θα έχουν μια καλύτερη μοίρα.

Γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Γαβριέλλα Ασπράκη.

Πίνακες

Σε κάθε πινελιά χάνομαι,

ένα συναίσθημα αφουγκράζομαι.

Με πλώρη τη φαντασία

ταξίδια κάνω στην ιστορία.

Με κάθε πίνακα,

λάμπουν οι αστερισμοί των λέξεων,

λαμπαδιάζει η σιωπή,

αφομοιώνεται η κραυγή.

Εικόνα απρόσμενη,

επιδέχεται ορισμούς.

Ενσαρκώνει τις αλήθειες

της ζωής.

Τα σχέδια λάμπουν

με ένταση εκρήξεων,

το άρρητο, το αθέατο

να σημάνουν.

Μια κίνηση λύτρωσης,

μια στιγμή κάθαρσης,

από έναν αντίθετο νου.

Άνεμοι σηκώνουν θύελλα ψυχής,

νιώθεις ότι φεύγεις χωρίς επιστροφή.

 Χαϊκού

Όμορφη είσαι,

μην πτοείσαι, όλοι μας

διαφέρουμε.

Μα επιβάτες,

ξένου πλοίου είμαστε,

γνωστή πορεία.

Πολλά τραγούδια

σου αφιερώνω.

Σε θέλω εδώ.

Ήταν στιγμή,

σαν τη στάλα της βροχής.

Ήρθε, πέρασε.

Όλοι μιλάνε.

Ο καθένας ακούει

τη φωνή του.

Φουρτουνιασμένη ζωή

Φουρτουνιασμένες σκέψεις,

δίνουν άλλο νόημα στις λέξεις…

Φουρτουνιασμένη ζωή,

ένα χαμένο κλειδί.

Όλοι μας πρέπει να παλεύουμε,

ήρεμη ζωή να έχουμε.

Μα για να μπορούμε να συνεχίσουμε,

πρέπει πια να συνηθίσουμε

στις μεγάλες αναταραχές,

μα και στις όμορφες ανατροπές.

Με το πλοίο μου αν ταξιδέψω,

άραγε προς τα πού θα πλεύσω;

Θα βρω λιμάνι για να αράξω,

ή μόνη μου για άλλο ένα ναυάγιο θα ψάξω;

Η απόγνωση

Ζέστη, φως, ευχές και υποσχέσεις,

πώς μπορώ να ξαναγεννηθώ,

πώς μπορώ να ελπίζω;

Αφού όλα είναι σκοτεινά, όλο υποθέσεις.

Κάθε σελίδα ολοκληρώνεται,

μια ανάμνησή μου σώζεται.

Μα κάθε λίγο,

τις φωτογραφίες σκίζω.

Στον εαυτό μου πνίγομαι,

στους ξένους δεν ανοίγομαι,

και ας ξέρουν πώς με φωνάζουν,

ποια είμαι δε θα καταλάβουν.

Εγώ το επιλέγω,

δυο χαρακτήρες μέσα μου να έχω.

Ο ένας είμαι εγώ,

ο άλλος ο κρυμμένος μου εαυτός.

Μα πώς μπορώ να ελπίζω,

όταν νιώθω φοβισμένη;

Όταν όλες μου οι σκέψεις,

είναι μπερδεμένες;

Με περιμένω

χιλιάδες μέρες…

Θα με περιμένω

εκατομμύρια στιγμές ακόμη.

αδύναμο σώμα,

δύσκολη ζωή.

Το παραπάνω ποίημα χαϊκού βραβεύτηκε στον 1^ο πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό δημιουργικής γραφής το 2014, τον οποίο πραγματοποίησε το Μεταπτυχιακό Τμήμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός είχε ως θέμα τη διαφορετικότητα, όπως αυτή εκδηλώνεται και βιώνεται τόσο στο σχολικό όσο και στο κοινωνικό περιβάλλον.

Σχέδιο: Ν. Ψαρουδάκης

Παύλος Καλφόγλου Β1