Ένα παραμύθι από την Ειρήνη Χατζηδάκη (Α3)

Μια φορά και έναν καιρό, σε έναν κόσμο μακρινό, ζούσε ένα πανέξυπνο,  δωδεκάχρονο κορίτσι. Ζούσε σε μια χώρα που ονομαζόταν Λευκορωσία, με την οικογένειά της. Η μητέρα της, Έλενα, ήταν πωλήτρια σε ένα μαγαζί με ασπρόρουχα. Ο πατέρας της ήταν ο Τόμας και ήταν καθηγητής στο Ασπροσχολείο της Λευκολίας, της πρωτεύουσας της Λευκορωσίας. Είχε δύο αδέρφια, την Ασπριάννα και τον Γιάννο.

Η Μαριάννα ήταν καλλιτέχνης. Της άρεσε να ζωγραφίζει. Ή, σωστότερα, να σχεδιάζει, αφού στη Λευκορωσία δεν υπήρχαν χρώματα και μπογιές. Ήταν όλα άσπρα και γκρι. Η Μαριάννα ένιωθε πολύ στεναχωρημένη και καταπιεσμένη, χωρίς να ξέρει γιατί. Συνέχεια ονειρευόταν μια αλλαγή που θα την ξάφνιαζε και θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα.

Η Λευκορωσία ήταν μια μουντή και ψυχρή χώρα, όπως θα καταλάβατε. Χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα πάντα ήταν λευκά ή γκρίζα. Τα λουλούδια, η θάλασσα, ο ουρανός, ο ήλιος, τα αυτοκίνητα, τα  ρούχα, τα πάντα. Τόσο βαρετό άσπρο!! Η χώρα όμως είχε ένα μεγάλο μυστικό. Ο βασιλιάς της είχε κρύψει τα χρώματα. Ποτέ και για κανένα λόγο δεν θα μάθαινε κανείς το γιατί.

Ένα βράδυ η Μαριάννα είδε ένα παράξενο όνειρο. Είδε πολύχρωμα τοπία, τοπία γεμάτα με τόσα χρώματα και αποχρώσεις! Αμέσως κατάλαβε τι έκανε τόσο βαρετή τη ζωή της: η απουσία των χρωμάτων, βέβαια, τα οποία έκαναν τόσο χαρούμενα τα όνειρά της. Έβαλε στόχο της ζωής της να φέρει τα χρώματα πίσω στη Λευκορωσία.

Άρχισε λοιπόν να ρωτάει παντού τι είναι τα χρώματα και πού είναι. Κανένας δεν της απαντούσε και όλοι απέφευγαν τη συζήτηση. Τότε η Μαριάννα άρχισε να υποψιάζεται ότι υπάρχει ένα μυστικό. Μόνο μία γερόντισσα από το μαγαζί με τους χάρτες κάτι τόλμησε να πει:

- Η Λευκορωσία παλιά ήταν μια πολιτεία γεμάτη χρώματα και ζωντάνια. Μια μέρα όμως, μαύρη μέρα, ο βασιλιάς τα έκλεψε και όλα έγιναν διαφορετικά. Βαρετά και θλιμμένα. Απαγόρευσε, μάλιστα, σε όλους να μιλούν για τα χρώματα με ποινή θανάτου. Θέλει να μείνει η χώρα μας πάντα έτσι.

Έτσι μίλησε η γερόντισσα πολύ συγκινημένη.

- Αν θέλεις όμως κοριτσάκι μου, εγώ θα σε βοηθήσω να βρούμε τα χρώματα και …

- Ναι, γιαγιάκα, αυτό θέλω κι εγώ. Θέλω να κάνουμε τη χώρα μας πάλι χαρούμενη!!!, απάντησε η Μαριάννα με μεγάλη χαρά.

Αποφάσισαν λοιπόν να πάνε στον βασιλιά και να συζητήσουν το θέμα, ακόμα και αν κινδύνευε η ζωή τους. Ο βασιλιάς, βέβαια, όχι μόνο δεν ήθελε να συζητήσει μαζί τους, μόλις κατάλαβε τι ήθελαν, αλλά επιπλέον τις φυλάκισε αμέσως στα πιο βαθιά μπουντρούμια του παλατιού.

Μέσα στο κελί, στο οποίο βρέθηκαν, η Μαριάννα βρήκε διάφορα εργαλεία πεσμένα στο πάτωμα, με ακαταλαβίστικα σύμβολα πάνω τους. Το κελί επίσης είχε περίεργους τοίχους, σαν να ήταν σκαμμένοι. Η Μαριάννα προσπάθησε να βάλει σε μια σειρά τα εργαλεία, όπως καταλάβαινε. Αναρωτιόταν σε τι χρησίμευαν. Τότε η γερόντισσα θυμήθηκε έναν χάρτη που είχε στο μαγαζί της για τα κελιά του παλατιού.  Εκεί υπήρχε ένα κελί που είχε κρύπτες στους τοίχους. Λέτε να είχε κρύψει εδώ τα χρώματα ο βασιλιάς;

Με μεγάλη αγωνία η γερόντισσα και η Μαριάννα προσπάθησαν να ταιριάξουν τα εργαλεία και ν’ ανοίξουν τις κρύπτες. Οι κρύπτες ήταν πολλές και τα εργαλεία λίγα. Σκέφτηκαν τότε ότι το σύμβολο του βασιλείου ήταν το λιοντάρι και προσπάθησαν να το σχηματίσουν. Φαίνεται ότι ήταν σε καλό δρόμο, όμως τους έλειπε η χαίτη του λιονταριού. Ο φρουρός την είχε στα κλειδιά του! Η Μαριάννα με την επιδεξιότητα και την πονηριά της κατάφερε να πάρει και το τελευταίο κομμάτι. Έτσι συμπλήρωσαν το παζλ του λιονταριού. Άνοιξαν τις κρύπτες κι ελευθερώθηκαν τα χρώματα!!!

Σχέδιο: Εύα Μακρή Γ2

Χρώματα να δουν τα μάτια σας!! Από μπλε σε μοβ και από κόκκινο σε χρυσό. Από πράσινο σε πορτοκαλί και από ροζ σε τιρκουάζ. Η Μαριάννα άρχισε να μοιράζει τα χρώματα παντού και να δίνει ζωντάνια σε καθετί, άψυχο και έμψυχο. Ο ουρανός έγινε μπλε και η θάλασσα γαλάζια. Η κυρία Έλενα έγινε ξανθιά και ο κύριος Τόμας κοκκινομάλλης. Οι μαργαρίτες έγιναν κόκκινες και κίτρινες, και τα πουλιά πολύχρωμα. Ο κόσμος άλλαξε μεμιάς!!!

Ο βασιλιάς δεν άντεξε την πολυχρωμία και αυτοκτόνησε. Δεν άντεχε να βλέπει τη χώρα του πολύχρωμη. Η χώρα δεν λεγόταν πια Λευκορωσία, αλλά μετονομάστηκε σε Ρωσία. Οι γονείς της Μαριάννας ήταν περήφανοι για την κόρη τους. Η Μαριάννα μπόρεσε να γίνει ζωγράφος. Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί πολύχρωμα.

Γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Κωνσταντίνα Σωτηροπούλου.

 Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας βοσκός που κάθε μέρα έπαιρνε το κοπάδι του και πήγαινε να τo βοσκήσει πάνω στο βουνό. Ήταν τίμιος άνθρωπος, όμως φτωχός και αγράμματος, και όλοι τον έκλεβαν χωρίς να το καταλαβαίνει. Κάθε βράδυ γύριζε στο σπίτι του και η γυναίκα του φώναζε πως δεν έχουν λεφτά και πως όλοι τον κλέβουν. Ο βοσκός όμως δεν έλεγε τίποτα, παρά προσπαθούσε να παρηγορήσει αυτή και τα παιδιά του, που κάθε μέρα αδυνάτιζαν όλο και περισσότερο. Τα έβλεπε ο βοσκός και δεν ήξερε τι να κάνει και στενοχωριόταν.

Την άλλη ημέρα ο βοσκός, καθώς ανέβαινε το βουνό, τι να δει! Ένα σακί με χρυσά φλουριά! Το αφήνει όμως και σκέφτεται:                                                                                              «Μπορεί να είναι κάποιου που τα έχει μεγαλύτερη ανάγκη.»

Όταν επιστρέφει στο σπίτι του αφηγείται στη γυναίκα του αυτό το περιστατικό. Οργισμένη εκείνη του απαντάει:

«Βρε ευλογημένε άνθρωπε! Τρέξε τώρα, κι ας είναι βράδυ, να το πάρεις πίσω.»

Τι να κάνει και ο βοσκός, τρέχει μέσα στη νύχτα να πάει να βρει το σακί με τα φλουριά. Το σακί προς μεγάλη του έκπληξη ήταν ακόμα εκεί. Το αρπάζει ο βοσκός και ξεκινά για το σπίτι του.

Στον δρόμο τον συναντά ένας μπατίρης και του λέει:                                                                                                                «Δώστε μου κάτι, καλέ μου άνθρωπε, να ταΐσω την οικογένειά μου.»                                                                                                                Ο βοσκός, μην μπορώντας να βλέπει τους ανθρώπους σε τέτοια κατάσταση, βάζει το χέρι του μέσα στο σακί και του δίνει κάμποσα φλουριά. Πιο πέρα άλλος ένας μπατίρης έρχεται και του ζητά λίγα χρήματα. Του δίνει ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές ακόμα, μέχρι που ο βοσκός δεν είχε άλλα φλουριά.

Γυρνάει στο σπίτι του ο βοσκός λυπημένος και τη στιγμή που ήταν έτοιμος να ανοίξει την πόρτα ακούει μια φωνή να του μιλάει:

«Είσαι τίμιος άνθρωπος.»

«Ποιος είναι;» ρωτάει ξαφνιασμένος ο βοσκός.

«Να μη σε ενδιαφέρει αυτό. Αυτό που ενδιαφέρει και τους δυο μας είναι πως είσαι ο πιο τίμιος από όλους που πέρασαν από αυτή τη δοκιμασία.»

«Ποια δοκιμασία;», ρωτάει εντελώς μπερδεμένος ο βοσκός.

«Τη δοκιμασία των φλουριών. Ήσουν ο μόνος που δεν πήρε τα φλουριά και όταν σε ανάγκασε η γυναίκα σου να τα πάρεις, τα έδωσες όλα για καλό σκοπό.»

 «Πώς το ξέρεις;»

«Ούτε αυτό πρέπει να σε ενδιαφέρει, αλλά πρέπει να σε ενδιαφέρει αυτό»: Και τότε ένα σύννεφο εμφανίστηκε κι από μέσα του έπεσε ένα μεγαλύτερο σακί, και αυτό γεμάτο με φλουριά.

Τα παίρνει ο βοσκός και τα πάει στη γυναίκα του, κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Κωνστανίνα Σωτηροπούλου.

Ένα παραμύθι από τη Μάγια Παπαδοπούλου (A3)

Κάποτε σε ένα μικρό, στενό δρομάκι κοντά σε μια πολυκατοικία ζούσαν πολλές γάτες. Αυτές οι γάτες είχαν διάφορα χρώματα, όπως άσπρο, πορτοκαλί, γκρι, καφέ κόκκινο, όλα τα μπλε και πράσινα χρώματα, εκτός όμως από το μαύρο.

Ξαφνικά μια μέρα εμφανίστηκε μια μαύρη γάτα. Όλες οι γάτες την κοιτούσαν περίεργα, διότι δε γνώριζαν από πού είχεέρθει, αλλά δεν τολμούσαν να την ρωτήσουν κιόλας. Και έτσι, αυτή η μαύρη γάτα έμενε συνεχώς μόνη της.

Κάποια στιγμή, βγήκε για βόλτα μια άσπρη γάτα. Καθώς προχωρούσε, πρόσεξε τη μαύρη γάτα να κάθεται στην άκρη – δεν την είχε ξαναδεί – και την πλησίασε. Η μαύρη γάτα είχε τα μάτια της δεκατέσσερα, επειδή δεν ήξερε για ποιο λόγο την πλησίαζε η ξένη άσπρη γάτα. Νόμιζε ότι θα της έκανε κακό. Το βλέμμα της πάγωσε και ο φόβος κυρίεψε την καρδιά της. Άρχισε να τρέμει …

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν εντελώς απρόσμενα. Όταν ήρθε δίπλα της, η μαύρη γάτα αλλά και οι γύρω γάτες, είχαν μείνει άφωνες. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η μαύρη με την άσπρη γάτα άρχισαν να συζητούν σαν δύο καλές φίλες, σαν να ήταν γνωστές από παλιά και ξαναβρίσκονταν τυχαία. Λίγο παραδίπλα οι άλλες γάτες προσποιούνταν ότι δεν έδιναν σημασία, στην πραγματικότητα όμως, παρατηρούσαν με προσοχή τι έλεγαν μεταξύ τους οι δύο γάτες.

-«Γιατί δε μιλάτε με αυτήν την γάτα τόσο καιρό, ενώ κάθεστε και ακούτε εμάς τώρα που συζητάμε;», είπε με αυστηρό τρόπο η άσπρη γάτα.

-«H άσπρη γάτα έχει δίκιο», είπε η κόκκινη γάτα.

Και από τότε όλες οι γάτες κατάλαβαν το λάθος τους, άλλαξαν τη συμπεριφορά τους και έκαναν παρέα όλες μαζί. Και ποτέ ξανά καμία γάτα δεν έμεινε μόνη της, έπαψαν να ασχολούνται με το χρώμα της καθεμιάς και επέλεγαν την παρέα τους με βάση τον χαρακτήρα τους.

Σχέδιο: Μάγια Παπαδοπούλου Α3

Ένα παραμύθι από τη Μαρινέλλα Μποτσάκη (A2)

Ντριιιιινννν!!!! ακούστηκε το τηλέφωνο στο σπίτι του κακού λύκου. Ο λύκος σήκωσε το ακουστικό και είπε βροντοφωνάζοντας:

•  Ποιος είναι;
• Εγώ, η κακιά μάγισσα.
• Τι θες και μου τηλεφωνείς βραδιάτικα;
• Να,  … σκέφτηκα κάτι …
• Τι; Να πάμε να τρομάξουμε κανένα παιδί;
• Όχι! Το αντίθετο! Να σταματήσουμε να τρομάζουμε παιδάκια, να πάρουμε σύνταξη!
•  Τι λες; Χμμμ … Καλά λες … Να βρουν οι γονείς άλλο τρόπο να κοιμίζουν και να τρομάζουν τα παιδιά τους!!!
• Να το πούμε και στον μπαμπούλα;
• Το φάντασμα εννοείς;
• Ναι. Λοιπόν, αύριο στις 12:00 π.μ. θα συναντηθούμε στο πάρκο.

Η κακιά μάγισσα πήρε τηλέφωνο και τον μπαμπούλα και του είπε τα νέα.

Το επόμενο πρωί οι τρεις φίλοι έφυγαν για το πάρκο. Σκέφτονταν πώς να αλλάξουν, ώστε να μην τρομάζουν τα παιδιά, όταν τους βλέπουν … Ξαφνικά, ο κακός λύκος πετάχτηκε και είπε:

• Να κάνουμε έναν διαγωνισμό!
• Τι διαγωνισμό; ρώτησε ο μπαμπούλας.
• Όποιος βρει πρώτος νέα εμφάνιση – μη τρομακτική – κερδίζει! απάντησε ο κακός λύκος με χαρά.
• Τέλεια! αποκρίθηκε η κακιά μάγισσα.

Όλοι έφυγαν για τα σπίτια τους….

Πρώτος, ο μπαμπούλας βρήκε νέα εμφάνιση: άλλαξε σεντόνι. Φόρεσε ένα κίτρινο με κόκκινες βούλες. Για να δοκιμάσει το νέο του «λουκ», πήγε να τρομάξει ένα παιδί. Το παιδί αντί να τρομάξει, άρχισε να γελά.

Δεύτερη, άλλαξε εμφάνιση η κακιά μάγισσα. Πήγε σε έναν πλαστικό χειρουργό και της έφτιαξε το ομορφότερο πρόσωπο του πλανήτη. Εκείνη για να δει αν πέτυχε η εγχείρηση, πήγε σε ένα κοσμηματοπωλείο. Αμέσως, ο καταστηματάρχης της πρόσφερε δωρεάν ένα δακτυλίδι.

Τρίτος και τελευταίος, ο κακός λύκος ήπιε ένα φίλτρο που θα τον έκανε τον ωραιότερο άντρα του κόσμου. Ο λύκος ήθελε να δει αν πέτυχαν τα μαγικά, έτσι πήγε να αγοράσει ένα ρολόι. Κανένας δεν πρόσεξε ότι ήταν ο λύκος.

Οι τρεις φίλοι συναντήθηκαν ξανά στο πάρκο. Κανένας δε γνώρισε κανέναν! Όμως κάτι έλειπε από την εμφάνισή τους … ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΡΟΥΧΑ! Αποφάσισαν λοιπόν να πάνε στα μαγαζιά για ψώνια.

 Μετά απ’ αυτό, ο λύκος ήταν ο ωραιότερος ΑΝΘΡΩΠΟΣ του πλανήτη και η μάγισσα η ομορφότερη ΚΟΠΕΛΑ του πλανήτη. Ο μπαμπούλας σκέφτηκε ότι τα ονόματα που είχαν δεν ταίριαζαν με την νέα τους εμφάνιση. Έτσι πήραν ονόματα κοντινότερα στα παλιά τους. Ο λύκος ονομάστηκε «Νίκος», η μάγισσα ονομάστηκε «Μάγια» και ο μπαμπούλας ονομάστηκε «Μπάμπης».

Ο Νίκος είχε μαγευτεί από το αποτέλεσμα του προσώπου της Μάγιας. Η Μάγια, επίσης, είχε μαγευτεί από το υπέροχο πρόσωπο του Νίκου. Τότε ερωτεύτηκαν!!!

Τώρα, που δεν θύμιζαν πια σε τίποτα τον παλιό εαυτό τους, μπορούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους κάνοντας μια νέα αρχή…

Αα! Τώρα το θυμήθηκα… Πριν λίγες μέρες έλαβα τα προσκλητήρια του γάμου του λύκου και της μάγισσας ή καλύτερα του Νίκου και της Μάγιας. Κουμπάρος φυσικά ήταν ο πιστός φίλος τους μπαμπούλας ή μάλλον Μπάμπης. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκονται σε ένα νησί για μήνα του μέλιτος (δεν μπορώ να πω σε ποιο) και ψάχνουν μια καλή κοπέλα για τον Μπάμπη. Μήπως γνωρίζετε εσείς κάποια;;;

Σχέδια: Μωυσής Αμπουσαχίν Γ1, Στέλλα Μανωλίτση Β3

Ένα παραμύθι από τη Λυδία Ζαχαριουδάκη και την Πελαγία Καρανδινού (Α1)

 Μια φορά και έναν καιρό, πριν πολύ πολύ καιρό … τόσο που ακόμα οι άνθρωποι δεν είχαν έρθει σε αντιπαράθεση με τη φύση, επικοινωνούσαν πολύ με τα ζώα. Έτσι και σε ένα ορεινό χωριό, που ονομαζόταν Παραμυθοχωριουδάκι, άνθρωποι και ζώα ζούσαν πολύ αρμονικά μεταξύ τους, ώσπου ένα χειμωνιάτικο βράδυ που το χιόνι έπεφτε πυκνό, στο σπιτάκι του Οδυσσέα και της Πηνελόπης ακούστηκε ένα ελαφρύ χτύπημα στην πόρτα. Όλη η οικογένεια, όταν λέμε «όλη» εννοούμε τους δύο γονείς, την κόρη τους την Αθηνά, τον σκύλο τους τον Φοίβο και τη γάτα τους την Καλυψώ, απάντησε με απορία….

-          Εμπρός, ποιος είναι;

Μα δεν έλαβαν καμία απάντηση….

-          Είναι κανείς εκεί έξω;

Πάλι τίποτα….

Η Καλυψώ (από εκείνη την εποχή οι γάτες ήταν παμπόνηρες) γύρισε το κεφάλι της στον Φοίβο και του είπε:

-          Δεν πας να μυρίσεις, να δεις ποιος είναι και να μας πεις κι εμάς;

Σχέδιο: Κατερίνα Δασκαλάκη Γ1

Ο Φοίβος που είχε ήδη πλησιάσει την πόρτα απάντησε:

-          Είναι μια μικροκαμωμένη γατούλα, που πεινάει και κρυώνει πολύ… και που έχασε, λέει, τον δρόμο για το σπίτι της…

Αμέσως η Πηνελόπη σηκώθηκε να ανοίξει την πόρτα, για να υποδεχθεί την ταλαιπωρημένη γατούλα. Η Καλυψώ όμως, μόλις είχε θυμηθεί τη σβελτάδα της, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά της και της είπε:

-      Δε νομίζεις ότι είμαστε ήδη στριμωγμένοι εδώ μέσα; Και … το φαγητό; Φτάνει για ένα ακόμη στόμα;

-      Και βέβαια φτάνει, απάντησαν όλοι με μια φωνή.

Η πόρτα άνοιξε και όλοι αντίκρυσαν ένα μικρό, αδύναμο γατάκι, έτοιμο να καταρρεύσει. Στα μάτια του φαινόταν ότι με το χτύπημα στην πόρτα του σπιτιού είχε εξαντλήσει και το τελευταίο ίχνος της δύναμης του.

Η Αθηνά πλησίασε γρήγορα, το πήρε αγκαλιά για να το ζεστάνει και ο Οδυσσέας έτρεξε να του φέρει ένα μπολ με ζεστό γάλα για να πιει. Ο Φοίβος το κοίταξε παιχνιδιάρικα και κούνησε την ουρά του. Όλοι λοιπόν, εκτός από την Καλυψώ (από εκείνη την εποχή οι γάτες ήταν ζηλιάρες) φρόντισαν στοργικά το ταλαιπωρημένο γατάκι. Η Καλυψώ πήρε την καλύτερη θέση στο σκαλάκι δίπλα στο τζάκι και κοίταζε περιφρονιτικά τους υπόλοιπους.

-      Ευχαριστώ πολύ, είπε η Ήβη, έτσι τους είπε ότι ονομαζόταν, όταν συνήλθε από το κρύο και από την πείνα.

-      Ώρα να φεύγω, μη σας γίνομαι άλλο βάρος, συνέχισε η Ήβη, μα η φωνή της τρεμόπαιζε ακόμα.

-      Όχι, απάντησαν όλοι με μια φωνή …

-      Πού θα πας μέσα στη νύχτα; Δε θα βρεις τον δρόμο σου, αποκρίθηκε η Πηνελόπη κοιτάζοντας με νόημα την Καλυψώ.

-      Ουφ… Εντάξει. Μπορείς να μείνεις, αν θες απόψε, είπε με βαριά καρδιά η Καλυψώ και τότε όλοι γύρισαν ταυτόχρονα προς το μέρος της, σαν να περίμεναν κάτι ακόμα.

-      Και ίσως θα ήταν καλύτερα να έρθεις εδώ δίπλα μου να κοιμηθείς, συμπλήρωσε η Καλυψώ χαμογελώντας αμήχανα στην Ήβη. Η χαρά όλων δεν περιγραφόταν. Όλοι μαζί έλεγαν ιστορίες και γελούσαν όλο το βράδυ δίπλα στο τζάκι, που δεν σταματούσε ούτε λεπτό να τους ζεσταίνει. Όταν έφτασε η ώρα να κοιμηθούνε, προς μεγάλη έκπληξή τους, είδαν την Καλυψώ να  σκεπάζει την  Ήβη με το παπλωματάκι της.

Η νύχτα πέρασε ήσυχα και όταν το πρωί ξύπνησαν, η Ήβη ήταν άφαντη. Στη θέση που κοιμόταν, βρήκαν ένα μπαούλο γεμάτο με πολλά δώρα για όλους. Τι λιχουδιές, τι ωραία ρούχα, τι ωραία παιχνίδια …Μα τα πιο ωραία ήταν ένα λαχταριστό κόκκαλο για τον Φοίβο και ένα μαγικό κουβάρι για την Καλυψώ.

Στην κάτω πλευρά του μπαούλου υπήρχε ένα γράμμα που έλεγε ότι η Ήβη ήταν η θεά της αγάπης και της φιλοξενίας. Μάλιστα, είχε μεταμορφωθεί σε αδύναμο γατάκι προκειμένου να δοκιμάσει τα αισθήματα των ανθρώπων και των ζώων και είχε μείνει πολύ ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά τους. Στο τέλος του γράμματος η Ήβη έγραφε για τα δώρα, ότι «όταν συμπαραστεκόμαστε αγνά και χωρίς αντάλλαγμα σε εκείνους που έχουν ανάγκη, τότε ανταμοιβόμαστε με μεγαλύτερα  ανταλλάγματα» …

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα …