Κείμενο βασισμένο σε συνέντευξη μιας εθελόντριας στην Τανζανία

Τα χαρούμενα πρόσωπα, τα «ευχαριστώ» και το συναίσθημα επιτυχίας της ομαδικής προσπάθειας, το συναίσθημα του να προσφέρεις, κάθε εθελοντής τα έχει βιώσει. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να συμμετέχεις σε εθελοντικές ομάδες.  Το να είσαι εθελοντής είναι στάση ζωής, κάτι το οποίο προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο που επιθυμεί να συμβάλλει στο κοινωνικό σύνολο εκούσια και αφιλοκερδώς, προσφέροντας βοήθεια σε ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη.

Ο εθελοντισμός βγάζει το άτομο από τα στενά όρια του «εγώ» και τον κάνει να αισθάνεται μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων, με την οποία η ζωή του είναι αναπόσπαστα δεμένη. Με την εθελοντική προσφορά, επομένως, καταπολεμάται ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια, που κυριαρχούν στην εποχή μας, και αναπτύσσεται η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων. Στην ουσία ο πολίτης συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Έτσι, δεν αποτελεί απλό θεατή του κόσμου, αλλά ο ίδιος επεμβαίνει δυναμικά για να αλλάξει τις συνθήκες ζωής του και να επιτύχει τους στόχους και τα οράματά του.

Ο άνθρωπος αποκομίζει πολλά προσωπικά οφέλη, όταν συμμετέχει σε εθελοντικά προγράμματα, διότι αναγνωρίζει και αξιοποιεί τις προσωπικές του δεξιότητες, συνεργάζεται και λειτουργεί αποτελεσματικά σε μία ομάδα. Έρχεται σε επαφή με νέους ανθρώπους και γνωρίζει νέες κουλτούρες και πολιτισμούς. Έτσι διευρύνει τους ορίζοντές του, μαθαίνοντας νέα πράγματα για τη ζωή και το περιβάλλον στο οποίο ζει. Ακόμη, αναπτύσσει τις κοινωνικές του δεξιότητες, δημιουργεί νέες φιλίες και νέες συνεργασίες. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια εξαιρετική εμπειρία για τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία του. Τέλος, αναδεικνύει την αξία της συνεργασίας στο πλαίσιο μιας ομάδας, αποβάλλοντας το αίσθημα του ανταγωνισμού.

Το Wheeling2help είναι μια πρωτοβουλία που στόχο έχει να εμπνεύσει και να μυήσει τους νέους στον εθελοντισμό μέσω κοινωνικών δράσεων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, στις 2-12 & 16-26 Νοεμβρίου 2017 πραγματοποιήθηκε ένα ταξίδι αλληλεπίδρασης στην Τανζανία. Λόγω των αυξανόμενων καθημερινών εξόδων σε αντίθεση με τη χαμηλή αποδοτικότητα της αγροτικής παραγωγής, οι κοινότητες αναγκάστηκαν να βρουν εναλλακτικούς τρόπους, για να μπορέσουν να καλύψουν το κενό αυτό. Δυστυχώς, η ανάγκη για επιβίωση έχει οδηγήσει τους ντόπιους ανθρώπους να ασχολούνται με την παραγωγή κάρβουνου και ξυλείας. Βέβαια οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι με το πέρασμα των χρόνων οι επιπτώσεις από την υπερεκμετάλλευση του δάσους είναι τεράστιες. Τα δέντρα αποδεκατίζονται συνεχώς και η άγρια ζωή του πάρκου μειώνεται σε αριθμό από την καταστροφή του περιβάλλοντός τους. Ερχόμενοι σε επαφή με κάποιους από τους εργαζόμενους στην παρασκευή κάρβουνου της περιοχής, εξέφρασαν ότι ήταν δυσαρεστημένοι με το πόσο χρονοβόρα ήταν η διαδικασία και πόσο σκληρή ήταν η δουλειά αυτή. Φάνηκαν να γνωρίζουν τις επιπτώσεις από την εργασία τους εκεί στο άμεσο μέλλον και ήταν διατεθειμένοι να αλλάξουν εργασία, αν υπήρχε βιώσιμη εναλλακτική.

Ο στόχος του συγκεκριμένου πρότζεκτ ήταν η εκτροφή πουλερικών μέσα από το χτίσιμο των ορνιθώνων και την αγορά εξοπλισμού, όπως δίσκοι τροφής και μικρά κοτοπουλάκια. Τα μέρη όπου πήγε η συγκεκριμένη οργάνωση στην Τανζανία ήταν η πόλη Dar es Salaam, στην οποία  προσγειώθηκαν και κοιμηθήκαν το πρώτο βράδυ, και όλες τις υπόλοιπες ημέρες πήγαν σε ένα χωριό γύρω στα 200 χλμ. πιο μακριά, στο Congo. Η εκδρομή είχε κυρίως φιλανθρωπικό χαρακτήρα, οπότε αυτομάτως είχες στο μυαλό σου από την αρχή του ταξιδιού ότι δεν προσδοκούσες να καλύψεις τις δικές σου ανάγκες ούτε είχες βέβαια και ιδιαίτερες απαιτήσεις. Είχε φυσικά προηγηθεί ενημέρωση πριν να φύγουν από Ελλάδα. Έτσι γνώριζαν σε γενικές γραμμές τις συνθήκες διαμονής μας και πάνω απ’ όλα τι θα έπρεπε να προσφέρουν στο χωριό, μια που οι συνθήκες επιβίωσης και καθημερινότητας των ανθρώπων του χωριού δεν είναι και πολύ εύκολες.

 Αυτό λοιπόν που τους έκανε μεγάλη εντύπωση και τους συγκίνησε είναι το γεγονός ότι, παρόλο που οι ντόπιοι στερούνται πολλών και διαφορετικών πραγμάτων σε σχέση με τους υπόλοιπους, προκειμένου να καλύψουν βασικές τους ανάγκες, δεν τους έλειπε ποτέ το χαμόγελο, η ζεστασιά να σου προσφέρουν ό,τι έχουν απλόχερα και να δείχνουν ικανοποιημένοι με τα ελάχιστα. Επίσης, η ιδέα «Προσφέρω εθελοντισμό όπου μπορώ» σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο και ως ύπαρξη γενικότερα!!!

Σου προσφέρει μεγάλη ανακούφιση και ηθική ικανοποίηση, όταν καταφέρεις να δώσεις λίγη χαρά, ειδικά σε παιδιά, τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με πράγματα που για εμάς όλους είναι καθημερινά και αυτονόητα …!

Ευχαριστούμε πολύ την εθελόντρια, κ. Έλβη Καλλέργη, που μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία της στην Τανζανία και μας παραχώρησε το φωτογραφικό υλικό.

Στέλλα Μανωλίτση Γ3

]]> https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?feed=rss2&p=854 0 https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=902 https://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=902#comments Wed, 10 Apr 2019 14:28:04 +0000 ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ http://schoolpress.sch.gr/peirkmania/?p=902

 Πώς βιώσαμε τις μικρές μας επισκέψεις στο παρελθόν

Μέσα από την επίσκεψή μας στο Μουσείο της Ακροπόλης γνωρίσαμε την τέχνη της αρχαίας Ελλάδας και κυρίως του 5^ου αιώνα. Ταυτόχρονα σχηματίσαμε και μια γνώμη για τον τρόπο σκέψης των αρχαίων Ελλήνων.

Οι αρχαίοι Έλληνες δίνουν έμφαση στο σώμα και την ένδυση. Οι κούροι είναι γυμνοί άνδρες, γυμνασμένοι και πάντα με το αριστερό τους πόδι μπροστά. Τα χείλη τους σχηματίζουν ένα ελαφρύ χαμόγελο. Οι εντυπωσιακές κόρες υποδεικνύουν καλοντυμένες με πλούσια κόμη γυναίκες υψηλής κοινωνικής τάξης, καθώς η καθεμιά διαθέτει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προκαλούν δέος!

Σε κάθε σημείο, στο οποίο σταματούσαμε, αντικρίζαμε έναν νέο κόσμο τέχνης που φάνταζε αλλιώτικος. Το μουσείο ήταν μια μηχανή του χρόνου που μας ταξίδεψε χιλιάδες χρόνια πριν. Μπήκαμε στο μυαλό του γλύπτη και καταλάβαμε -ή έστω προσπαθήσαμε να καταλάβουμε- τα συναισθήματα και τις σκέψεις του την ώρα της δημιουργίας.

Στη συνέχεια, σταθήκαμε δίπλα στις υπέροχες Καρυάτιδες! Είχαν μια μοναδική και εκθαμβωτική ομορφιά που είχαν καθηλώσει το βλέμμα μας! Τις παρατηρούμε με τεράστιο σεβασμό! Μπορούσαμε να «ακούσουμε» τους θρήνους  τους, να νιώσουμε τα συναισθήματά τους και να αισθανθούμε τις σκέψεις τους. Μας παρακαλούσαν να φέρουμε πίσω την αδελφή τους, που τόσα χρόνια αναζητούν.

Τέλος, κάθε άγαλμα, κάθε αρχαιολογικό εύρημα σε αυτό το ταξίδι του παρελθόντος διαθέτει μια δική του ξεχωριστή προσωπικότητα με ιδιαίτερα στοιχεία, εκπροσωπώντας την τέχνη του χρυσού αιώνα του Περικλή και την ανάπτυξη που γνώρισε η Αθήνα εκείνη την εποχή.

Νεφέλη Κουρουπάκη Β2

Μαρινέλλα Μποτσάκη Β2

Ξυπνήσαμε το πρωί και μπήκαμε στο λεωφορείο που είχε ως προορισμό το Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Όταν φτάσαμε και κατεβήκαμε από το λεωφορείο, είδαμε μπροστά στα μάτια μας να ξετυλίγεται μια φανταστική εικόνα !!! Μικρά και μεγάλα μαχητικά αεροπλάνα, ελικόπτερα και πύραυλοι ήταν στο προαύλιο του μουσείου. Ήρθε η ώρα που οι καθηγητές μας είπαν να μπούμε μέσα στο μουσείο. Όταν περάσαμε την πόρτα του μουσείου, μας διαπέρασε ένα ρίγος συγκίνησης και ενθουσιασμού, καθώς βλέπαμε στις βιτρίνες του μουσείου τις στρατιωτικές στολές από τα παλαιότερα χρόνια έως και τα τωρινά, σπαθιά, όπλα … Ήταν όλα εντυπωσιακά!

Καθώς περιηγούμασταν με την καθοδήγηση της ξεναγού στους εκθεσιακούς χώρους, η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός ήταν τα συναισθήματα που μας κατέκλυζαν. Η ξενάγηση ξεκίνησε από τα παλαιολιθικά χρόνια και έφτασε μέχρι και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή.

Όλοι μας αισθανόμασταν δέος μπροστά σε όλα όσα βλέπαμε. Γι’ αυτό και ακούγαμε την ξεναγό με πολλή προσοχή και αμείωτο ενδιαφέρον. Τόσοι αιώνες προϊστορίας και ιστορίας αποθηκευμένοι και εκτεθειμένοι σε ένα κτήριο.

Η επίσκεψη σε αυτό το μουσείο ήταν απλώς μια καταπληκτική και πρωτόγνωρη εμπειρία!

Μάρα Κοκολάκη Β2

 Κατερίνα Μαρή Β2

Οι Μινωίτες λάτρευαν τη φύση στο πλαίσιο της θρησκείας τους. Κυρίαρχη θεότητα ήταν η θεά της φύσης και της γονιμότητας, η οποία εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της φύσης, των ζώων και των ανθρώπων. Είναι η Μεγάλη Μητέρα θεά, ύμνος στην οποία πιθανώς αναγράφεται στον μη αποκρυπτογραφημένο ακόμη δίσκο της Φαιστού.

Η θεά των Όφεων φοράει μακριά φούστα με πλούσιο βολάν, κεντητή ή υφαντή ποδιά και στενό περικόρμιο, που αφήνει γυμνό το πλούσιο στήθος. Κρατάει στα χέρια της δύο φίδια, τα οποία συμβολίζουν τη χθόνια υπόσταση της λατρείας, και έχει στο κεφάλι της ένα αιλουροειδές ως σύμβολο της βασιλείας της στη φύση.

Τα ιερά σύμβολα της μινωικής θρησκείας είναι ο ιερός κόμβος, ο διπλός πέλεκυς, ο ταύρος, η οκτώσχημη ασπίδα, ο αμφίκοιλος βωμός, διάφορα τέρατα, όπως ο γρύπας (ο οποίος μέχρι σήμερα είναι το σύμβολο της πόλης του Ηρακλείου). Ιερό δένδρο ήταν η ελιά.

Τα επίπεδα της θεϊκής κυριαρχίας είναι τρία: αέρας, στεριά, θάλασσα. Στην τοιχογραφία της «Χορεύτριας» απεικονίζεται η θεά κατά την κάθοδό της από τον ουρανό. Οι επικλήσεις, οι προσευχές, οι τελετουργικοί χοροί και όλα τα λατρευτικά δρώμενα αποσκοπούσαν στην εμφάνιση της θεότητας και στην κάθοδό της από τα  ουράνια, για να ευλογήσει τους πιστούς. Γι’ αυτό και η λατρεία της θεάς γινόταν στις ιερές κορφές, όπως τον Γιούχτα, τον Κόφινα, τον Τραύσταλο, το Πιστοκέφαλο, σε ταπεινά ιερά. Εδώ έχουν βρεθεί ειδώλια, ζωόσχημα ή ανθρωπόσχημα, ή ακόμη και μέλη ανθρώπινου σώματος, κατά αντιστοιχία με τα σημερινά «τάματα». Μέσω αυτών, οι πιστοί ζητούσαν τη θεϊκή βοήθεια για τη γονιμότητα της γης και των κοπαδιών τους, καθώς και θεραπεία από αρρώστιες.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα διοργανώνονταν λατρευτικές τελετές στο χοροστάσι των ανακτόρων, με τη συμμετοχή των πιστών. Νέοι και νέες κρατώντας τα χέρια, χόρευαν κυκλικά ή σε στοίχους, ενώ δύο πρωτοχορευτές εκτελούσαν θεαματικές φιγούρες στο κέντρο του κύκλου. Στην τοιχογραφία «του Ιερού Άλσους και του Χορού» από το ανάκτορο της Κνωσού δίνεται μια ζωντανή εικόνα του τελετουργικού χορού των γυναικών. Πλήθος κόσμου έχει συγκεντρωθεί και παρακολουθεί τις ιέρειες που βαδίζουν προς το χοροστάσι. Εκεί τα μέλη του Ιερατείου σηκώνουν τα χέρια ψηλά και επικαλούνται την εμφάνιση της θεάς, η οποία πραγματοποιείται με την εμφάνιση της Πρωτιέρειας, ενώ το πλήθος ζητωκραυγάζει με ενθουσιασμό. Παρατηρώντας την «Παριζιάνα», καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για ιέρεια από τον ιερό κόμβο στη ράχη, καθώς και από το συγκριτικά μεγαλύτερο μέγεθός της, πράγμα που δείχνει συγχρόνως την ιδιαίτερη θέση του ιερατείου στη μινωική κοινωνία.

Μετά την πτώση των ανακτόρων, τη θέση των τελετών παίρνουν είδωλα, τα οποία στέκονται μόνιμα μέσα στα ιερά. Έχουν τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό, επικαλούμενα την παρουσία της θεάς.

Ο ταύρος ως ιερό ζώο της μινωικής θρησκείας βρίσκεται παντού: ως ρυτό (τελετουργικό σκεύος με οπές πλήρωσης και εκροής υγρών προσφορών), στην κοσμηματοτεχνία, στη σφραγιδογλυφία, στα ειδώλια των προσφορών. Η μεγάλη σημασία του ταύρου φαίνεται από τη συμμετοχή του στις θρησκευτικές τελετές με τον αγώνα των Ταυροκαθαψίων, όπου γυμνασμένοι αθλητές και αθλήτριες πηδούν πάνω σε έναν ταύρο χορεύοντας. Δεν λείπουν και οι θυσίες ταύρων κατά τη λατρεία της θεάς. Ο γνωστός διπλός πέλεκυς αποτελεί το όργανο της θυσίας του ιερού ταύρου.

Το εντυπωσιακό στη θρησκεία των Μινωιτών είναι ότι αποτελεί μια αισιόδοξη θρησκεία. Η επίκληση στη Μητέρα-Θεά γίνεται για την προστασία των πιστών. Είναι η θεά της φύσης και όχι της τιμωρίας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΙΣ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Επιμέλεια έκδοσης: Δρ. Στέλλα Μανδαλάκη, Δρ. Γιώργος Ρεθεμιωτάκης. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, 2015

Είναι στιγμές που η γεμάτη καρδιά μας και το φορτωμένο μας μυαλό κουράζονται! Που θέλουμε ν’ ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε ψηλά, ξεφεύγοντας από την κουραστική καθημερινότητα … Εκείνες τις στιγμές το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια βαλίτσα, τους δικούς μας ανθρώπους, λίγη τρέλα και τα όνειρά μας … Τότε, ξαφνικά, θα χρωματίσουμε τη ζωή μας με περιπέτεια, χαρά, μυρωδιές, γεύσεις, σκέψεις και από το κορμί μας θα ξεχειλίζει αγάπη, αφού θα ταξιδεύουμε στα στενά του δικού μας παραδείσου που είναι πλασμένος από τα όνειρά μας! Κι αν κλείσουμε τα μάτια και σκεφτούμε για λίγο τη ζωή μας χωρίς ταξίδια, ακόμα και αυτά που δεν χρειάζεται να επιβιβαστείς σε αεροπλάνο ή σε πλοίο, απλώς να ταξιδέψεις με το μυαλό και την καρδιά, θα δούμε τη ζωή μας χωρίς χρώμα, χωρίς βιασύνες και χωρίς ρίσκο, θα είναι μια συνηθισμένη ζωή! Αυτή η ζωή που δεν κρύβει μέσα της τα όνειρά μας. Αυτή η ζωή που δεν είναι ανέμελη, που δεν κυματίζει σαν τη βασίλισσα θάλασσα, συνοδεύοντας τους γρήγορους ανέμους, αλλά πλέει ήρεμη στο δικό της ταξίδι! Η ζωή που δεν τρέχει μεθυσμένη στους πολύβουους δρόμους της πόλης, αλλά κλεισμένη στους πέτρινους τοίχους μετρά τα λάθη της και ταπεινά δακρύζει. Κι όσο πλημμυρισμένο κι αν είναι το μυαλό, όταν τα γουρλωμένα μάτια μας αντικρίζουν νέους τόπους και μέρη, όλες οι σκέψεις μας χάνονται και κυριαρχεί η καρδιά! Τότε το κορμί μας αρχίζει να αλλάζει, να προσαρμόζεται στο καινούριο χώμα του εδάφους και στο διαφορετικό χρώμα του ουρανού! Γινόμαστε ένα με το περιβάλλον που μας περικυκλώνει, ένα με τους ανθρώπους που μας χαμογελούν διστακτικά. Εγκλιματίζεται το σώμα και η ψυχή μας, όσο δύσκολο κι αν είναι! Και μένουμε εκεί να κοιτάμε την ήρεμη θάλασσα και να μη θέλουμε να επιστρέψουμε στη συνηθισμένη καθημερινότητα που μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε περισσότερο παρά να ζούμε. Μα ακόμη και αν έρθει η ώρα της επιστροφής, στο φωτεινό πρόσωπό μας θα φαίνεται ένα πλατύ χαμόγελο, γιατί θα φεύγουμε με πολύχρωμες εμπειρίες, με γεμάτο μυαλό, με γεμάτη καρδιά! Μας αντιπροσωπεύει η αγάπη και με αντίπαλο τον χρόνο τρέχουμε, για να προλάβουμε να ζήσουμε, όπως εμείς θέλουμε, αποφεύγοντας το συνηθισμένο και το αναμενόμενο. Βάδισε τη ζωή σου, έχοντας στο μυαλό και στην καρδιά σου ένα πράγμα: «Μη ζεις όσο πιο πολύ μπορείς, ζήσε όσο καλύτερα μπορείς!»

Αναστασία Ζωάκη Α1

Η Γιορτή της Άνοιξης

Κάθε χρόνο, μεταξύ του τέλους του χειμώνα και της αρχής της άνοιξης, ο λαός όλης της Κίνας γιορτάζει με ενθουσιασμό την πρώτη παραδοσιακή γιορτή του έτους, τη Γιορτή της Άνοιξης ή Σεληνιακό Νέο Έτος. Κατά τη διάρκεια της Γιορτής της Άνοιξης, όλες οι οικογένειες εκθέτουν ζωγραφιές και στίχους με θέμα τη γιορτή αυτή και στολίζουν τα σπίτια τους. Η παραμονή της Γιορτής της Άνοιξης είναι μια σπουδαία ευκαιρία για τη συνεύρεση όλης της οικογένειας.

Αριθμοί

Οι αριθμοί παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στον πολιτισμό της Κίνας. Οι Κινέζοι είναι πολύ δημιουργικοί με τους αριθμούς, και τα σύμβολά τους είναι πολύ εκφραστικά. Πολλές φορές οι Κινέζοι χρησιμοποιούν τα νούμερα, για να επικαλεστούν καλοτυχία και άλλες φορές να ασκήσουν κριτική στους συνανθρώπους τους, για παράδειγμα λένε: «είσαι 250», που σημαίνει «είσαι κουτός» ή «κάνεις πράγματα ούτε τρία ούτε τέσσερα», που σημαίνει «δεν έχεις καθόλου σειρά». Είναι σχεδόν αδύνατο να γνωρίζει κανείς από πού προέρχονται αυτές οι φράσεις, αλλά ένα είναι σίγουρο: οι αριθμοί είναι στενά συνδεδεμένοι με την καθημερινή ζωή των Κινέζων.

Χρώματα

Οι Κινέζοι θεωρούν τους εαυτούς τους είτε απογόνους της δυναστείας των Yan που είχε ως σύμβολό της τη φωτιά και το κόκκινο χρώμα, είτε της δυναστείας Huang την οποία συμβολίζει το κίτρινο χρώμα. Τα βασικά χρώματα λοιπόν της Κίνας είναι το κόκκινο και το κίτρινο που χρωματίζουν και τη σημαία της χώρας. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την ευτυχία και είναι εορταστικό, και γι’ αυτό το συναντάμε στους γάμους και τις γιορτές. Επίσης, έχει συνδεθεί με την επανάσταση και παραπέμπει στην αιματοχυσία των ηρώων της. Το κίτρινο ήταν παλιά το χρώμα του αυτοκράτορα και της αυλής. Σήμερα συμβολίζει τη λαμπρότητα, τον θερισμό και την αφθονία, καθώς είναι το χρώμα του ήλιου, των σταχυών και του χρυσού.

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

Η Μέρα των Νεκρών

Ο θάνατος ανέκαθεν έπαιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή των Μεξικανών. Οι προ-ϊσπανικές κουλτούρες πίστευαν στον «κάτω κόσμο», μια μορφή μεταθανάτιας ζωής. Στις μέρες μας, κάθε πρώτη και δεύτερη μέρα του Νοέμβρη λαμβάνει χώρα αυτή η γιορτή, μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές της χώρας. Η πρώτη μέρα είναι αφιερωμένη στα παιδιά και η δεύτερη, επίσης γνωστή ως η Μέρα Αγίων Πάντων, στους μεγαλύτερους σε ηλικία που έχουν φύγει από τη ζωή. Το ιδιόμορφο σε αυτή την παράδοση είναι οι βωμοί και οι προσφορές στα σπίτια των νεκρών. Οι συγγενείς τους τοποθετούν αγαπημένα τους φαγητά και ποτά έως και αντικείμενα και παιχνίδια που τους ανήκαν.

Μιλώντας στα πνεύματα

Το να μιλούν οι άνθρωποι στα πνεύματα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στο Μεξικό. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι εκεί πιστεύουν πως μπορούν να επικοινωνούν με τις ψυχές των αγαπημένων τους προσώπων. Η ημέρα της Πρωτοχρονιάς είναι γι’ αυτούς η καλύτερη ευκαιρία, για να έρθουν σε επαφή με τα πνεύματα, ώστε να τους μεταφέρουν κάποιο μήνυμα ή ακόμη και να τους ζητήσουν συμβουλές. Μάλιστα το έθιμο αυτό δεν το κάνουν μόνοι τους σε κάποιο κρυφό μέρος. Το ασκούν νόμιμα.

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΣΕΧΙΑΣ

Ο Αϊ-Βασίλης φέρνει συζύγους

Στην Τσεχία μαθαίνουν αν ο καινούριος χρόνος θα τους φέρει μία νέα ζωή. Σύμφωνα με την παράδοση, όλες οι ανύπαντρες κοπέλες που κατάγονται από τη χώρα μπορούν να μάθουν την παραμονή των Χριστουγέννων εάν θα παντρευτούν κατά το νέο έτος. Το πρωί της παραμονής κάθε ελεύθερη γυναίκα στέκεται μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της, με πλάτη γυρισμένη. Χωρίς να βλέπει, πετά ένα παπούτσι πάνω από τον ώμο της προς την πόρτα. Εάν το παπούτσι προσγειωθεί με τα δάκτυλα να κοιτούν την πόρτα, αυτό σημαίνει ότι πρόκειται σύντομα να παντρευτεί. Εάν, όμως, το τακούνι κοιτά προς την πόρτα, τότε την περιμένει ένας ακόμη χρόνος μοναξιάς.

Το «ξύλο» είναι… υγεία

Ένα από τα πιο περίεργα έθιμα του Πάσχα συμβαίνει στην Τσεχία. Η παράδοση προστάζει οι άνδρες να μαστιγώνουν τις γυναίκες τους τη Μεγάλη Δευτέρα. Αφού τις βρέξουν με μπόλικο νερό, έπειτα τις μαστιγώνουν με χειροποίητα μαστίγια, φτιαγμένα από ιτιά και διακοσμημένα με κορδέλες στα άκρα τους. Το μαστίγωμα έχει συμβολική σημασία. Σύμφωνα με τον θρύλο οι γυναίκες μαστιγώνονται από τους συζύγους τους, ώστε να διατηρούν την ομορφιά και την υγεία τους την επόμενη χρονιά. Η ομορφιά θέλει θυσίες!

Ελένη Στεφανάκη Β3

1. Ξαφνική βροχή με ήλιο

Στις Φιλιππίνες πιστεύουν ευρέως ότι μια ξαφνική βροχή την ίδια ώρα που υπάρχει ήλιος σημαίνει τον γάμο των Tikbalang, των δαιμονικών αλόγων της Φιλιππινέζικης φολκλορικής παράδοσης.

2. Ποτέ ξανά 4

Στην Κίνα -καθώς επίσης και σε άλλες ασιατικές χώρες γύρω από αυτήν- αποφεύγουν, όποτε αυτό είναι δυνατό, τον αριθμό 4. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι σε μερικές γλώσσες της Ανατολικής Ασίας η λέξη για τον αριθμό τέσσερα είναι εξαιρετικά παρόμοια με τη λέξη θάνατος.

3. Στραβά παράθυρα για την άμυνα κατά των Μαγισσών

Στις ΗΠΑ τα σπίτια συνήθως κατασκευάζονται με λοξά παράθυρα, με σαφή σκοπό να εμποδίσουν μάγισσες από το να περνούν πετώντας μέσα από αυτά.  Προφανώς, οι μάγισσες μπορούν να αιωρούνται και να ανασταίνουν τους νεκρούς, αλλά, παρόλα αυτά, μια γωνία κλίσης 45 μοιρών τις εμποδίζει στην πτήση τους.

 4. Η Μοναχική Καρακάξα

Οι καρακάξες θεωρούνται γρουσουζιά στη Βρετανία. Τουλάχιστον αυτό ισχύει, αν δεις μια μόνο καρακάξα. Αν κάποιος ντόπιος δει μόνο του αυτό το πουλί, καλό θα ήταν να το χαιρετήσει, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να υποστεί τις συνέπειες. Αν όμως είναι παρούσες περισσότερες από μία καρακάξες, τότε δεν είναι ανάγκη να κάνει τίποτε, δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος ανησυχίας.

5. Τα κάθετα τσόπστικς

Όταν επισκεφθείτε την Ιαπωνία, ποτέ να μην τοποθετήσετε τα τσόπστικς κάθετα στο μπολ με το ρύζι. Αυτός ο σχηματισμός είναι παράξενα όμοιος με τον σχηματισμό ενός θυμιάματος σε γιαπωνέζικη κηδεία και ως εκ τούτου θεωρείται σύμβολο κακοτυχίας.

6. Φιλί με έναν μουστακοφόρο και γάμος

Υπάρχουν πολλές δεισιδαιμονίες που σχετίζονται με τον γάμο. Μία από αυτές είναι πως, αν μια γυναίκα φιλήσει έναν μελαχρινό άντρα κατά τη διάρκεια ενός γάμου, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα θα της κάνουν πρόταση γάμου. Προσοχή όμως! Εάν μια γυναίκα φιλήσει έναν άντρα με μουστάκι και της μείνει μία τρίχα του στα χείλη της, τότε πιθανότατα η γυναίκα αυτή να μείνει ανύπαντρη.

 7. Μάσημα τσίχλας τη νύχτα

Ακόμα και αν έχετε άσχημη αναπνοή, το να μασήσετε τσίχλα μετά το δείπνο στην Τουρκία είναι κακή ιδέα. Οι Τούρκοι θεωρούν πως, εάν μασήσουν τσίχλα τη νύχτα, ουσιαστικά μασάνε τη σάρκα των νεκρών.

8. Η νυφική ανθοδέσμη 

Μια νυφική ανθοδέσμη δηλώνει τα συναισθήματα της νύφης προς τον γάμο, ανάλογα με το είδος των λουλουδιών που κρατάει.

9. Κουφέτα 

Τα κουφέτα του δίσκου της στέψεως πιστεύεται ότι έχουν μαντική δύναμη. Εκείνη η νέα που θα τοποθετήσει τρία κουφέτα κάτω από το προσκεφάλι της, πιθανόν να δει όνειρο που προλέγει σε αυτήν τον μέλλοντα σύζυγό της.

10. Μαύρη Χήρα

Η νυχτοπεταλούδα Μαύρη Χήρα (Ascalapha odorata) θεωρείται ένας οιωνός  θανάτου και ατυχίας κατά μήκος της Καραϊβικής και της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Στο Μεξικό πιστεύεται πως, όταν μία Μαύρη Χήρα πετάξει στο σπίτι κάποιου που είναι άρρωστος, αυτό σημαίνει πως ο θάνατός του είναι κοντά. Στην Τζαμάικα, που είναι γνωστή ως «duppy bat», πιστεύεται πως είναι μία χαμένη ψυχή και φέρνει μαζί της κακή τύχη.

11. Φεγγάρι 

Είναι κακή τύχη να δείχνεις το φεγγάρι. Στη χασοφεγγιά ή χασοφεγγαριά (όταν δεν υπάρχει φεγγάρι), δεν κλαδεύουν τα αμπέλια, επειδή τον άλλο χρόνο δεν θα κάνουν σταφύλια.

12. Δεισιδαιμονίες με τις γάτες

* Να κρατάμε τις γάτες μακριά από μωρά, διότι υποτίθεται πως ρουφάνε την αναπνοή τους και τα σκοτώνουν.

* Αν σκοτώσετε μία γάτα, θα έχετε δεκαεφτά χρόνια γρουσουζιάς και γενικά το να τη σκοτώσετε συνεπάγεται τη θυσία της ψυχής σας στον διάβολο.

* Αν δείτε μία γάτα πάνω σε τάφο να είστε σίγουροι πως η ψυχή του νεκρού ανήκει στον διάβολο. Αν δείτε δύο γάτες να τσακώνονται κοντά σε σημείο κηδείας ή δίπλα σε τάφο που είναι φρέσκος, να ξέρετε πως είναι ο άγγελος του φωτός και ο άγγελος του σκότους που παλεύουν για την ψυχή του νεκρού.

Αναστασία Τριανταφυλλίδη Α3

Πηγές:

http://rise.gr/whats-rising-today/15-entelos-koyles-kai-allokotes-prolipseis-poy-isxyoyn-kapoy-ston-kosmo/   

http://www.newsbomb.gr/bombplus/blogs/story/384196/oi-13-koryfaies-prokatalipseis-kai-deisidaimonies#ixzz594HzaOJJ

http://2epal-chalandr.att.sch.gr/index htm files/prolipseis.pdf

Στη Βρετανία πιστεύουν ότι τυχερός είναι αυτός που θα συναντήσει μαύρη γάτα. Οι μαύρες γάτες εμφανίζονται σε πολλές κάρτες ευχών και κάρτες γενεθλίων στην Αγγλία.

Επίσης, τυχερός είναι αυτός που θα αγγίξει ξύλο. Λένε πως αγγίζουν ξύλο, για να γίνει μια ευχή τους πραγματικότητα.

Έπειτα, αυτός που θα βρει φυτό τριφυλλιού με τέσσερα τριφύλλια θα συναντήσει μεγάλη τύχη.

Ένα πέταλο πάνω από την πόρτα φέρνει καλή τύχη, αρκεί να είναι ανάποδα.

Τα πέδιλα είναι γενικά σημάδι καλής τύχης.

Τύχη σου φέρνει και το να πιάνεις φύλλα που πέφτουν το φθινόπωρο. Συγκεκριμένα, κάθε φύλλο αντιστοιχεί σε έναν τυχερό μήνα για το επόμενο έτος.

Αυτές είναι οι πιο διαδεδομένες δεισιδαιμονίες στην Βρετανία για καλή τύχη, αλλά φυσικά υπάρχουν και άλλες.

Όμως, δυστυχώς, δεν υπάρχουν δεισιδαιμονίες μόνο για καλή τύχη, αλλά και για κακοτυχία.

Άτυχος είναι αυτός που θα περπατήσει κάτω από μια σκάλα.

Επτά χρόνια κακή τύχη θα έχει εκείνος που θα σπάσει έναν καθρέπτη.

Άτυχος είναι αυτός που θα δει μια καραβίδα, τυχερός όμως αυτός που θα δει δύο.

Επίσης, κακοτυχία είναι να χυθεί αλάτι. Εάν συμβεί αυτό, πρέπει να το πετάξετε πάνω από τον ώμο σας, για να αντισταθμίσετε την κακή τύχη.

Ατυχία εισέρχεται στο σπίτι, αν βάλετε καινούρια παπούτσια στο τραπέζι.

Τέλος, ο αριθμός 13 είναι άτυχος. Παρασκευή και δεκατρείς θεωρείται μια πολύ άτυχη ημέρα. Η Παρασκευή θεωρείται άτυχη μέρα, επειδή ο Ιησούς σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή.

Επίσης, δημοφιλείς δεισιδαιμονίες είναι ότι, αν πετάξετε ένα μαχαίρι στο τραπέζι, περιμένετε έναν άνδρα επισκέπτη να έρθει, ενώ, εάν πετάξετε ένα πιρούνι, έναν θηλυκό επισκέπτη.

Αν διασταυρώσετε τα μαχαιροπίρουνα στο τραπέζι, σας περιμένει μια διαμάχη.

Τέλος, αν αφήσετε ένα λευκό τραπεζομάντιλο σε ένα τραπέζι του σπιτιού σας για μια νύχτα, να περιμένετε ότι σύντομα θα συμβεί ένας θάνατος.

Σοφία Μεταξά Β2

Γυρίσαμε όλο τον κόσμο και αποφασίσαμε να κάνουμε μια στάση στους πνεύμονες της Γης, σε ένα μέρος πολύ μακρινό αλλά εξίσου όμορφο και απέραντο. Βέβαια χρειαστήκαμε έναν ξεναγό έμπειρο, ο οποίος θα μας έδειχνε τις ομορφιές και τα μυστικά αυτού του τόπου. Για καλή μας τύχη, βρήκαμε έναν. Είναι πραγματικά έμπειρος, περιγραφικός και απολύτως έμπιστος. Ονομάζεται Έλβη Καλλέργη και μία από τις πολλές λέξεις που τη χαρακτηρίζουν είναι η περιπέτεια.

Τι σημαίνει για σας ο Αμαζόνιος;

- Ο Αμαζόνιος είναι πάρα πολύ φιλικός προς τον άνθρωπο, αρκεί να τον σέβεσαι. Η ιδεοληψία ότι είναι ένα άγριο δάσος δεν ισχύει. Aντιθέτως, εγώ προσωπικά αισθάνθηκα δέος κατά τη διάρκεια της παραμονής μου μέσα στο δάσος του Αμαζονίου.

Πριν από την άφιξή σας στον Αμαζόνιο, έπρεπε να λαμβάνετε κάποιου είδους ιατρικά φάρμακα;

- Πριν από την άφιξή μου, έπρεπε να λαμβάνω κάποια φάρμακα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν υποχρεωτικό. Ο καθένας, με δική του ευθύνη, αποφάσισε εάν θα έκανε κάποιο εμβόλιο για τον κίτρινο πυρετό και αν θα έπαιρνε κάποια χάπια, τα οποία τον προστατεύουν από την ελονοσία και τυχόν άλλες αρρώστιες. Αλλά εγώ προσωπικά, με δική μου ευθύνη, επέλεξα να μην κάνω τίποτα· ούτε εμβόλιο έκανα ούτε χάπια πήρα. Το μόνο που έκανα ήταν ότι ήμουν πάρα πολύ σχολαστική και πάρα πολύ προσεκτική με κάποιες αντικουνουπικές κρέμες που είχα μαζί μου. Επίσης, ήμουν πάρα πολύ σχολαστική στη διατροφή μου, προσέχοντας πάρα πολύ τι θα φάω και τι όχι. Αυτό έκανα και όλα πήγαν πάρα πολύ καλά.

Πώς πήρατε την απόφαση και την πρωτοβουλία να συμμετάσχετε σε μια τόσο αξέχαστη αλλά συγχρόνως επικίνδυνη εμπειρία;

- Την απόφαση αυτή την πήρα, διότι είχα πάρα πολλά χρόνια να πάω ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, λίγο διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Ήθελα να κάνω ένα ταξίδι, το οποίο θα με έκανε να υπερβώ τις δυνάμεις μου και να ζήσω μια εμπειρία γεμάτη δράση και περιπέτεια, όπως και έγινε τελικά. Η ομάδα που επέλεξα να πάω μαζί της ήταν δοκιμασμένη σε τέτοιου είδους ταξίδια, πράγμα το οποίο ήταν επίσης ένα καλό κίνητρο για μένα. Όλα αυτά λοιπόν με έκαναν να πάρω αυτή τη δύσκολη απόφαση και να ζήσω μια εμπειρία αξέχαστη!

Είχατε αμφιβολίες για την επιβίωσή σας στον Αμαζόνιο;

- Δεν είχα καμία αμφιβολία, γιατί ήταν ένα πολύ οργανωμένο ταξίδι, αφού είχαμε οδηγούς μαζί μας, οι οποίοι γνώριζαν πάρα πολύ καλά τον Αμαζόνιο. Άρα, δεν ξεκίνησα με καμία φοβία. Αντίθετα, ξεκίνησα με την υπέρτατη αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε πάρα πολύ ωραία και θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία.

Είχατε κάποιο ξεναγό ή κάποιο ντόπιο της περιοχής που σας συνόδεψε και ξενάγησε;

- Ξεκινώντας, είχαμε κάποιον ξεναγό μαζί μας, ο οποίος είχε ξανακάνει αυτό το ταξίδι στον Αμαζόνιο και γνώριζε πολλές πληροφορίες. Ωστόσο, για να επιβιώσει κάποιος μέσα στον Αμαζόνιο, πρέπει να έχει απαραίτητα μαζί του κάποιον ξεναγό της περιοχής. Εμείς είχαμε δύο ντόπιους Βραζιλιάνους, οι οποίοι γνώριζαν πάρα πολύ καλά την περιοχή του Αμαζονίου και μας έκαναν να αισθανθούμε ότι κι εμείς είμαστε κάτοικοι του Αμαζονίου∙ ήταν στ’ αλήθεια καταπληκτικοί.

Εφοδιαστήκατε μήπως με τρόφιμα από κάποια τοπική αγορά;

- Ο καθένας από εμάς ξεχωριστά, φεύγοντας από την Ελλάδα, είχε μαζί του κάποια τρόφιμα, ο καθένας ό,τι τον ικανοποιούσε. Εγώ προσωπικά είχα ξηρούς καρπούς και μπάρες δημητριακών∙ γενικά είχα πράγματα, τα οποία δεν θα μου δημιουργούσαν το αίσθημα της πείνας και θα με κάλυπταν. Βέβαια, προτού ξεκινήσει το ταξίδι μέσα στον Αμαζόνιο, πήγαμε σε μία τοπική αγορά και αγοράσαμε κάποια πραγματάκια, κυρίως εμφιαλωμένο νερό, πολλά φρούτα και διάφορα άλλα τρόφιμα, τα οποία μαγειρεύαμε καθημερινά μέσα στο ποταμόπλοιο, όπου μέναμε.

Πώς φτάσατε στο δάσος του Αμαζονίου;

- Επιβιβαστήκαμε από την πόλη του Μανάους σε ένα ποταμόπλοιο, με το οποίο διασχίζαμε κάθε μέρα τον Αμαζόνιο. Οι ξεναγοί μάς άφηναν να εξερευνήσουμε τον χώρο, όπου πίστευαν εκείνοι ότι μπορούσαμε να περπατήσουμε με ασφάλεια. Έτσι λοιπόν κατεβαίναμε από το ποταμόπλοιο και άρχιζε η πεζοπορία  στη ζούγκλα του Αμαζονίου.

Υπήρξε κάποιο είδος ζώου που σας εντυπωσίασε;

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ αφιερώσαμε αρκετές ώρες προς ανεύρεση ανακόντα, δυστυχώς δεν βρήκαμε. Ωστόσο, βρήκαμε κάποια μικρά κάιμαν -κάποια πολύ μικρά κροκοδειλάκια. Επίσης, βρήκαμε και ταΐσαμε ροζ δελφίνια, είδαμε νερόφιδα, πολλά και διαφορετικά είδη εντόμων και καπουτσίνους. Οι καπουτσίνοι είναι μικρά μαϊμουδάκια, τα οποία ήταν πραγματικά εντυπωσιακά και ευχάριστα, διότι πετάγονταν και έπαιρναν τις μπανάνες από τα χέρια μας.

Τι ήταν αυτό που σας εντυπωσίασε περισσότερο στο δάσος του Αμαζονίου;

- Το πιο εντυπωσιακό και αξιοθαύμαστο ήταν οι πολλές και διαφορετικές φυλές των Ιθαγενών. Οι περισσότεροι από αυτούς μας δέχτηκαν με μια μεγάλη αγκαλιά και μας φιλοξένησαν. Φυσικά κάποιες από αυτές τις φυλές δεν δέχονται ανθρώπους πέρα από τη φυλή τους∙ γενικά, είναι αρνητικοί στο να έρχονται σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Πολλοί από αυτούς, όμως, είναι εξοικειωμένοι με τον τουρισμό και δέχονται με θετική διάθεση τον κόσμο, φιλοξενώντας τον στην κοινότητά τους. Αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό όλων, διότι εκείνοι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση με τον δυτικό πολιτισμό και είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι, τόσο οι μεγάλοι όσο και οι μικροί, που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου.

Επισκεφτήκατε κάποιο σχολείο και τι διαπιστώσατε για την εκπαίδευση αυτών των περιοχών;

- Επισκεφτήκαμε ένα σχολείο, το οποίο ήταν μέσα στην κοινότητα των Ιθαγενών. Η εκπαίδευση φυσικά δεν είναι εξελιγμένη∙ μπορούμε να πούμε ότι είναι σε πρωτόγονη κατάσταση. Θεωρώ, όμως, ότι με την πάροδο των ετών ίσως να εξελιχθεί. Ωστόσο, τα παιδιά μορφώνονται και κάποια από αυτά που θεωρούν οι δάσκαλοι ότι μπορούν να προχωρήσουν, φεύγουν και πάνε στην πόλη. Πάντως μια υποτυπώδης μόρφωση υπάρχει, αφού υπάρχει ένα σχολείο ωραιότατο και νοικοκυρεμένο, υπάρχουν οι εργασίες που κάνουν όλα τα παιδιά, αλλά δεν είναι τόσο εξελιγμένα όσο είναι στον δικό μας κόσμο.

Πού κοιμόσασταν κάθε βράδυ;

Ο ύπνος μας κάθε βράδυ γινόταν σε μια αιώρα, η οποία ήταν σκεπασμένη με μια κουνουπιέρα, για να αποφύγουμε τα τσιμπήματα διαφόρων εντόμων. Αυτό ήταν το κρεβάτι μας, μια αιώρα, η οποία αποδείχθηκε ότι ήταν πάρα πολύ άνετη, γιατί υπήρχε τόσο μεγάλη χαρά και διάθεση από όλους, που δεν ένοιαξε και δεν πείραξε κανένα, ότι ο ύπνος του δεν ήταν στο κρεβατάκι του το βολικό με το στρωματάκι του το πανάλαφρο.

Υπήρξε κάποια στιγμή κατά την οποία αισθανθήκατε φόβο κατά τη διάρκεια της νύχτας;

- Καθόλου, παρόλο που είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να εμφανιστεί κάποιο ζώο τη νύχτα, αλλά ευτυχώς δεν είχαμε καμία τέτοιου είδους συνάντηση.

Από όλο αυτό το συναρπαστικό ταξίδι τι αποκομίσατε και ποιο μήνυμα εισπράξατε;

- Από όλο αυτό το ταξίδι, τι μου έμεινε; … Μου έμεινε καταρχήν ότι αναθεωρείς πάρα πολλά πράγματα στη ζωή σου. Μπορείς να ζήσεις με πολύ λιγότερα πράγματα και να μη φτιάχνεις ανάγκες καθημερινά, γιατί τις ανάγκες τις δημιουργούμε, αφού δεν χρειαζόμαστε όλα τα πράγματα που έχουμε δίπλα μας. Αυτό το ταξίδι εγώ θεωρώ ότι πρέπει να αποτελέσει ένα κίνητρο και ένα παράδειγμα για τα νεότερα παιδιά, να βάλουν τέτοιους ταξιδιωτικούς στόχους και να σταματήσουν να αναλώνονται με διασκεδάσεις και ταξίδια, τα οποία δεν τους προσφέρουν και πολλά πράγματα, πέρα από ένα ξενύχτι, ένα ποτό και ένα τσιγάρο. Αυτά τα ταξίδια είναι εμπειρίες και είναι επένδυση για την υπόλοιπη ζωή τους. Δηλαδή, με το να γνωρίζουν καινούριους πολιτισμούς και να μη στέκονται μόνο στον πολιτισμό τον δικό μας, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο είναι και «κακομαθημένος». Υπάρχουν τέτοια ταξίδια, τα οποία σε βάζουν σε άλλα μονοπάτια και αξίζει τον κόπο να κάνεις προσπάθειες και να τα βάλεις μέσα στη ζωή σου.

Οι συγγενείς σας, όταν τους ανακοινώσατε την απόφασή σας, πώς αντέδρασαν και τι σας είπαν;

- Εδώ τώρα, Στέλλα μου, θέλω να γελάω μέχρι αύριο το πρωί, διότι όλοι ήταν αρνητικοί. Με το που άκουσαν ότι θα πάω στη ζούγκλα του Αμαζονίου, όλοι φοβήθηκαν, ήταν αρνητικοί, όχι με την κακή έννοια, αλλά με την έννοια αν θα είμαι προστατευμένη ή όχι. Επειδή λοιπόν εγώ είχα διαβάσει για το ταξίδι και ήξερα ακριβώς τι θα κάνουμε κάθε μέρα, τους έδωσα να καταλάβουν ότι όλα θα είναι μια χαρά, δεν θα υπάρχουν κίνδυνοι, και σιγά σιγά το επεξεργάστηκαν στο μυαλό τους και απλά το δέχτηκαν.

Θα θέλατε να ξανακάνατε ένα παρόμοιο ταξίδι στο μέλλον;

- Φυσικά και θα ήθελα και θα σου πω ότι θα ήθελα να ήμουν και παραπάνω ημέρες και το ταξίδι αυτό να μην τελείωνε μέσα σε 10 ημέρες, αλλά μέσα σε 20 ημέρες!

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη!

- Εγώ σε ευχαριστώ, Στέλλα μου, και σου εύχομαι να έχεις πολλά και ωραία ταξίδια στη ζωή σου μεγαλώνοντας!

Πληροφορίες:

1)     Ο Αμαζόνιος είναι πάρα πολύ φιλικός προς τον άνθρωπο, αρκεί να τον σέβεσαι. Η ιδεοληψία ότι είναι ένα άγριο δάσος δεν ισχύει. Αντιθέτως, εγώ προσωπικά αισθάνθηκα δέος κατά τη διάρκεια της παραμονής μου μέσα στο δάσος του Αμαζονίου.

2)     Για να φτάσει η βροχή μέσα από το πυκνό δάσος, έκανε 10 λεπτά, αφότου άρχισε.

3)     Κλίμα τροπικό, συχνές βροχές.

4)     Ροζ δελφίνια, καπουτσίνοι (πολύ μικρά μαϊμουδάκια), πολλά και διαφορετικά είδη εντόμων.

Στέλλα Μανωλίτση Γ3

Φωτογραφίες: Έλβη Καλλέργη