Στέλιος Βισκαδουράκης: Με έμπνευση και όραμα

Πολλές φορές στη ζωή μας μάς δίνονται μεγάλες ευκαιρίες κι εμείς αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να τις εκμεταλλευτούμε και να ζήσουμε τη στιγμή. Μια τέτοια ευκαιρία «επισκέφτηκε» το σχολείο μας μια Δευτέρα που ο ήλιος μάς χαιρετούσε με τα μακρά, φωτεινά χέρια του!

Μόλις ακούσαμε πως ο κύριος Στέλιος Βισκαδουράκης θα επισκεπτόταν το σχολείο μας, ένα ξαφνικό τρέμουλο πλημμύρισε όλο μας το σώμα. Όσο πλησίαζε η ώρα που θα τον συναντούσαμε, η καρδιά χτυπούσε όλο και πιο δυνατά. Ξαφνικά το κουδούνι χτύπησε και οι μαθητές ήμασταν έτοιμοι για τη μεγάλη εμπειρία. Αντικρίσαμε το πρόσωπό του και ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματίστηκε στα πρόσωπά μας. Μια φωνή ακούστηκε ξαφνικά στο βάθος της αίθουσας, που ήταν κατακλυσμένη από πλατιά χαμόγελα …

«Από τι εμπνέεστε;» ρώτησε μια κοπέλα, πρόθυμη να ακούσει την απάντηση. «Ανάλογα με το τι μπορεί να με επηρεάσει … Αυτό που βλέπω, το κοίταγμα, κάτι που με ερεθίζει!»

Εκείνος μιλούσε και αγκάλιαζε τις ψυχές μας. Ένας άνθρωπος, που δεν τον εντυπωσιάζει ο εύκολος δρόμος, αλλά θέλει να αντιμετωπίσει τον δύσκολο τρόπο! Που φωνάζει «όχι» χωρίς να διστάζει, και πάντα υποστηρίζει τη γνώμη του. Ένας άνθρωπος που έχει βαδίσει στον δρόμο της συγγραφής, γράφοντας 10 ποιήματα, 50 διηγήματα, από την ψυχή του, και δεν έχει τελειώσει ακόμα το πανέμορφο αυτό ταξίδι του … Που μένει εκεί να μας κοιτάει στα μάτια και να προσπαθεί να απαντήσει σε όλες μας τις ερωτήσεις! Εκείνος εκφράζεται και ζωγραφίζει το κάθε διήγημά του στις καρδιές μας. Καθώς μιλούσε, χάιδευε τα αυτιά μας και ξετύλιγε όμορφες εικόνες στα βουρκωμένα μάτια μας … Τα ιδρωμένα μας χέρια ήταν σηκωμένα ψηλά, λες και θα έφταναν τον ουρανό. Οι ερωτήσεις μας χρωμάτιζαν την αίθουσα με τα πιο χαρούμενα χρώματα!

«Φυσικοθεραπευτής ήταν η δουλειά μου παλαιότερα! Θεράπευα και βοηθούσα εκείνους που με είχαν ανάγκη!», είπε, μα εμείς όλοι γνωρίζαμε πως συνεχίζει να κάνει αυτή τη δουλειά, με κάποια όμως διαφορά … τώρα είναι «ψυχοθεραπευτής». Θεραπεύει τις ψυχές μας με τα διηγήματά του, κι εμείς, διαβάζοντάς τα, φεύγουμε από την καθημερινότητα και ταξιδεύουμε σε τόπους μαγικούς!

Ξαφνικά, κοίταξα το ρολόι μου και οι ώρες είχαν κυλήσει. Έπρεπε να αποχωρήσουμε από την αίθουσα. Τρέξαμε όλοι να τον αποχαιρετήσουμε! «Μακάρι ο καθένας να βρει το δώρο του Θεού …». «Να βάζετε στόχους και δουλέψτε γι’  αυτούς …», μας είπε χαμογελώντας, και εμείς αποχωρήσαμε, έχοντας στο μυαλό συμβουλές και στην καρδιά έντονα συναισθήματα!

Αναστασία Ζωάκη Α1

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Μέλι, λάδι, φως!

Ποίηση: Μαρινέλλα Μποτσάκη  (Β2)

Μέλι, λάδι, φως.
Σμύρνη, Κρήτη, Ελλάδα.

Το φως, το χώμα ενώνει.
Έλληνες όλοι.

Πάνω στην ίδια γη.
Μαζί.

Όπου γης, πατρίς.

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Οι πρόσφυγες

Ποίηση: Κατερίνα Μαρή  (Β2)

 Όπως το χώμα διψά για τη βροχή

Έτσι διψούν και οι πρόσφυγες για την πατρίδα

Κλαίνε βουβά και αναπολούν, δεν χάνουν την ελπίδα.

Ο καθένας την πατρίδα του την κουβαλά μαζί του

Και σαν μαχαίρι τού ξεριζώνει ο πόνος την ψυχή του.

Όνειρο λυπητερό η ζωή στα ξένα μέρη.

Όνειρο που τους έκλεψε την ευτυχία από το χέρι.

Και αν για παρηγοριά τους έλεγαν πως ήρθαν στην Ελλάδα

Η Σμύρνη τους πλημμύριζε με δάκρυα και κλάμα.

Σχέδιο: Μαρία Μακριδάκη Β2

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Κνωσός, μια νέα γη

Ποίηση: Νεφέλη Κουρουπάκη (Β2)

Σαν μηχανή του χρόνου,
το μέλι τη πατρίδας
αναπολεί στιγμές της Σμύρνης
στα μάτια του Μικρασιάτη.

Άλλη ζωή, άλλος αέρας, άλλη γη,
μια ξένη πατρίδα περνάει
στο βλέμμα του πρώην σκαλιστή.

Αυτόν τον κόσμο τον αλλιώτικο,
τον διαφορετικό γι’ αυτόν,
έρχεται να ανατρέψει
ένας ντόπιος, Κρητικός.

Ένα ίδιο, γυάλινο μπουκαλάκι
με μια γεύση της Κνωσού
απλώνει μια σταγόνα λάδι
στο κούτελο του Μικρασιάτη.

Πατώντας πια αυτή τη γη,
μια ελευθερία και μια δροσιά,
ξεπηδάει από μέσα του.
Δεν είναι πια τουρίστας,
είναι μέλος της γης αυτής.

Σχέδιο: Λυδία Ζαχαριουδάκη Β1

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Σε βλέπω

Ποίηση: Μάρθα Γριβάκη (Β1)

Σε βλέπω να κοιτάς τη θάλασσα,

να ανεβαίνεις σε κάτασπρα καράβια

να φεύγεις, να μου χαμογελάς.

Σε βλέπω να δουλεύεις το χώμα,

να τρως καρπούς,

να τραγουδάς και να χορεύεις.

Σε βλέπω τον άγριο χειμώνα

να κοιτάς τη φωτιά,

να λες ξεχασμένες ιστορίες,

να με αναζητάς.

Σε βλέπω να αγαπάς,

να φτιάχνεις δεσμούς, στηρίγματα,

να σκέφτεσαι για μας.

Σε βλέπω … μα είσαι πια μακριά.

Σαν το αεράκι το άχαρο,

έφυγες, χωρίς εμένα.

Σε πήραν αυτοί με τα κατάμαυρα ντουφέκια,

αυτοί που δεν έχουν μάθει να αγαπούν,

που δεν νοιάζονται.

Σε πήραν κι έφυγαν,

σε σκότωσαν κι έμειναν

και μ’ άφησαν μόνη,

να τους υπομένω,

με τα μάτια πάντα στραμμένα στο πέλαγος.

Πέρασαν χρόνια αρκετά.

Άλλοι έφυγαν. Άλλοι έμειναν.

Μα εσύ δεν έρχεσαι.

Η εικόνα σου άρχισε να ξεθωριάζει,

τα σημάδια σου πάνω μου να σβήνουν.

Κι εγώ;

Εγώ δεν σε βλέπω πια.

Δημιουργίες συμμαθητών μας εμπνευσμένες

από το έργο του Στέλιου Βισκαδουράκη

Το μπουκαλάκι με το μέλι αφηγείται την ιστορία του

Ένα διήγημα από τον Άρη Γκούβα (Β1)

Αύγουστος ήταν, νομίζω. Μια ηλιόλουστη αλλά ψυχρή αυγουστιάτικη ημέρα. Είχε αρχίσει πια να φαίνεται ότι το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του. Αλλά εκείνη την ημέρα ήταν διαφορετικά. Έμοιαζε πολύ χειρότερο. Σαν να ετοιμαζόταν να γίνει κάτι τραγικό. Όλοι ήταν σε κακή διάθεση, άνθρωποι και ζώα. Να φανταστείτε ότι ήταν η μόνη μέρα που ο Μούργος δεν προσπάθησε να πηδήσει τον φράχτη, για να ζευγαρώσει με τη σκυλίτσα μας, τη Δάφνη.

Ο Τσίχλας με πήρε στα χέρια του, για να φτιάξει το συνηθισμένο λιτό πρωινό του, φρυγανισμένο ψωμί με ταχίνι και μέλι. Μόλις τελείωσε, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και ξεκίνησε σκοντάφτοντας, για να πάει στη δουλειά του. Περίπου δύο ώρες μετά άρχισα να διακρίνω λίγο καπνό από το διπλανό σπίτι. Στην αρχή νόμιζα ότι η κυρά Μαρία είχε πάλι ξεχάσει το φαγητό στον φούρνο, αλλά το σπίτι πήρε φωτιά πολύ γρήγορα και μόλις αυτή άγγιξε το δικό μας, άρπαξε αμέσως, και τότε κατάλαβα τι ήταν αυτή η μυρωδιά. Ήταν βενζίνη που μάλλον οι Τούρκοι είχαν ρίξει κρυφά. Το σπίτι καιγόταν για ώρα και είχα πια απελπιστεί και πίστευα ότι δεν υπήρχε σωτηρία. Τότε ξαφνικά ένα χέρι μ’ έπιασε κι άρχισε να τρέχει. Ο Τσίχλας μου είχε έρθει να με σώσει!

Τα μόνα πράγματα που θυμάμαι από το ταξίδι μας είναι κλάματα και ταλαιπωρίες, αλλά τελικά φτάσαμε σώοι εδώ, και τώρα είμαστε ασφαλείς και μακριά από τον πόλεμο.

«Μέχρι τώρα δεν περνούσα καλά, μου έλειπε κάτι, ένας φίλος, και, μόλις σε είδα, ήξερα ότι τον είχα βρει», είπε ο Μελένιος τελειώνοντας. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο στόμα του Λαδάκη …

Φωτογραφία: Μιχάλης Κυραλάκης Β2

Ελένη Κατσαμά:

Μια συγγραφέας κοντά στους εφήβους

 Την Τρίτη 24 Απριλίου 2018 είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε στο σχολείο μας τη συγγραφέα Ελένη Κατσαμά στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας.

Πριν από αυτή τη συνάντηση οι μαθητές της Α΄ τάξης είχαν ασχοληθεί και επεξεργαστεί με τις καθηγήτριές τους Διονυσία Μαράκη, Κωνσταντίνα Σωτηροπούλου και Ασημένια Χαρκιωτάκη αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως «Το σκλαβάκι της Κνωσού». Πιο συγκεκριμένα, ετοίμασαν παρουσιάσεις, δραματοποίησαν σκηνές από το βιβλίο, έγραψαν διαφορετική αρχή και τέλος στο βιβλίο, ανέγνωσαν θεατρικά κάποια αποσπάσματα και ζωγράφισαν εμπνεόμενοι από σκηνές του βιβλίου. Όλα αυτά λοιπόν τα παρουσίασαν οι μαθητές της Α΄ τάξης στο Αμφιθέατρο.

 Στη συνάντηση αυτή παρευρεθήκαμε και οι «μικροί δημοσιογράφοι εν τάξει», θέσαμε ερωτήσεις στη συγγραφέα και καταγράψαμε όσα μας εξομολογήθηκε για τα βιβλία της, τις πηγές της έμπνευσής της και γενικά την πορεία της ως συγγραφέα.

Ευχαριστούμε θερμά τη συγγραφέα αλλά και τους μαθητές που συμμετείχαν ενεργά σε αυτή τη δράση του σχολείου μας!

Η Ελένη Κατσαμά γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κρήτη. Σπούδασε δημοσιογραφία και υποκριτική. Έπειτα, συνέδεσε τη δημοσιογραφία με τη συγγραφή και δημιούργησε επτά βιβλία για εφήβους, από τα οποία τρία έχουν βραβευτεί.  Έχει εκδώσει επίσης δύο συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα για ενήλικες. Από το 2004 εργάζεται στον εκδοτικό χώρο ως υπεύθυνη εκδόσεων παιδικού κι εφηβικού βιβλίου.

Η συγγραφέας μάς εξομολογείται

Το ξεκίνημά της:

Όταν άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μία εφημερίδα, παρατήρησε έναν διαγωνισμό συγγραφής εφηβικού διηγήματος. Έλαβε μέρος με ψευδώνυμο και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Έτσι ανακάλυψε το κρυφό της ταλέντο και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

Τα πρότυπά της:

Η Ελένη Κατσαμά είχε ως πρότυπα τον Παντελή Καλιότσο και τους διάσημους συγγραφείς Νίκο Καζαντζάκη και Ζωρζ Σαρή (αγαπημένο «Τα γενέθλια»).

Αγαπημένο βιβλίο: 

Το αγαπημένο της βιβλίο στην εφηβεία ήταν «Τα ξύλινα σπαθιά» του Παντελή Καλιότσου.

Η γνώμη της για την ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων:

Η ίδια υποστηρίζει ότι τα παιδιά έχουν απομακρυνθεί από τα βιβλία, καθώς η ανάγνωση απαιτεί κόπο και χρόνο. Οι υποχρεώσεις έχουν αυξηθεί και τα παιδιά προτιμούν να γεμίζουν τον ελεύθερό τους χρόνο διασκεδάζοντας με τους φίλους τους.

Η απόφασή της να ασχοληθεί με τα προβλήματα των εφήβων:

Επειδή η ίδια δυσκολεύτηκε στην εφηβεία της, θεωρεί ότι τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα και ευαίσθητα. Γι’ αυτό ήθελε να επικοινωνήσει μαζί τους για να τα βοηθήσει να αισθανθούν καλύτερα.

Νεφέλη Κουρουπάκη Β2

Μαρινέλλα Μποτσάκη Β2

Η συγγραφέας μάς μιλάει για το μυθιστόρημά της

«Το σκλαβάκι της Κνωσού»

Η έμπνευση- δημιουργία του διαφορετικού ήρωα, Μίνωα

Η συγγραφέας αναφέρει ότι χρησιμοποίησε την ανθρώπινη μορφή ενός θεϊκού, όπως τον παρουσίαζαν τότε οι πολίτες της Μινωικής Κρήτης, προσώπου, και απομάκρυνε τους μύθους σχετικά με εκείνον. Έτσι δημιούργησε την ασυνήθιστη προσωπικότητα του βασιλιά Μίνωα.

Οι πηγές για τη συγγραφή του μυθιστορήματος

Η Ελένη Κατσαμά άντλησε πληροφορίες σχετικά με το ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στη Μινωική Κρήτη την εποχή που περιγράφει η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της κάνοντας μια δική της έρευνα. Αρχικά, όπως δήλωσε, διάβασε πολλά βιβλία σχετικά με τις ανασκαφές του Έβανς στην περιοχή της Κνωσού, ενώ σημαντική πηγή της ήταν επίσης και το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη «Στα παλάτια της Κνωσού». Η κ. Κατσαμά επισκέφτηκε και την περιοχή της Ελεύθερνας, όπου έγιναν οι ανασκαφές.

Η φαντασία και τα ιστορικά στοιχεία για τη συγγραφή του βιβλίου

Η συγγραφέας Ελένη Κατσαμά στηρίζεται για τη δημιουργία του βιβλίου της στη φαντασία της και στα ευρήματα της εποχής. Η ίδια θεωρεί ότι έχει κάνει μια μίξη των ιστορικών πηγών και βασίστηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στη φαντασία της.

Η άποψη της συγγραφέως σχετικά με τη Μινωική εποχή και τη σημερινή εποχή

Η κ. Κατσαμά πιστεύει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και αντί για βασιλείς υπάρχουν πολιτικοί ηγέτες.

Δανάη Αδαμάκη Α1  

Κριτική μυθιστορήματος

Το μυθιστόρημα της Ελένης Κατσαμά «Το σκλαβάκι της Κνωσού» μάς ταξιδεύει στην εποχή του Μινωικού πολιτισμού. Ο ήρωας είναι ένα μικρό αγόρι, ο Αϊσά, που πουλήθηκε ως σκλάβος στα μινωικά παλάτια. Η συγγραφέας παρουσιάζει όλα τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν μέσα από τα ματιά ενός μικρού παιδιού. Οι περιπέτειες, οι παρέες και οι σκανταλιές του ήρωα δίνουν ενδιαφέρον στο μυθιστόρημα και προσελκύουν τον αναγνώστη. Μέσα από αυτή τη φανταστική ιστορία η συγγραφέας καταφέρνει να γνωρίσει τον Μινωικό πολιτισμό σε παιδιά διαφόρων ηλικιών. Η γλώσσα είναι κατανοητή, το ύφος απλό, και μέσα από την περιγραφή και τον διάλογο η αφήγηση γίνεται πιο ζωντανή και πιο παραστατική.

Η συγγραφέας Ελένη Κατσαμά με ταξίδεψε στο παρελθόν, καθώς διάβαζα το καταπληκτικό μυθιστόρημά της «Το σκλαβάκι της Κνωσού».

Δανάη Αδαμάκη Α1

Χριστίνα Τσιαούση Α4

Χριστίνα Χαραλαμποπούλου Α4

Η επανάσταση των μνημείων

Ένα διήγημα από τη Φανή Πρέκα (Α4)

Στο 2055 οι άνθρωποι έχουν υποτιμήσει πλήρως όλα τα ιστορικά μνημεία ολάκερου του κόσμου. Αφήνουν την όξινη βροχή να τα καταστρέφει, τα βανδαλίζουν και δεν τα τιμούν όπως πρέπει. Όμως τα μνημεία έχουν κι αυτά ζωή, και δεν τους αρέσει καθόλου αυτό που γίνεται … Έτσι αποφάσισαν να επαναστατήσουν!

Εκείνο το βράδυ, όλα τα μνημεία του κόσμου συγκεντρώθηκαν για να πάρουν τη μεγάλη απόφαση …  Όλα ήταν εκεί! Ο Παρθενώνας, η Αγία Σοφία, ο Πύργος του Άιφελ και εκατοντάδες ακόμα! Το συμβούλιο άρχισε, και τον λόγο πήρε ο Καθεδρικός Ναός της Μόσχας.

Κ.Ν.Μ.: Αγαπητά μνημεία, σας κάλεσα εδώ, διότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα! Οι άνθρωποι μας έχουν ξεχάσει εντελώς!

Ήχησε παντού ένα κύμα απογοήτευσης … Αμέσως μετά, τον λόγο πήρε η Αγία Σοφία.

Α.Σ.: Σιωπή! Δεν έχουμε πολύ χρόνο! Πρέπει να κάνουμε κάτι άμεσα! Όποιος έχει κάποια καλή και σοβαρή πρόταση ας ανέβει στο βάθρο!

Τον λόγο πήρε ο Παρθενώνας και δειλά σήκωσε τον κίονά του.

Π.: Προτείνω να επαναστατήσουμε! Να γίνουμε αόρατοι! Έτσι οι άνθρωποι θα καταλάβουν τι είμαστε γι΄ αυτούς και θα επανορθώσουν!

Όλοι χειροκρότησαν … ζητωκραυγές ακούστηκαν.

Α.Σ.: Η απόφαση πάρθηκε! Θα κάνουμε ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Σχέδιο: Δανάη Αδαμάκη Α1

Έτσι κι έγινε. Όλα τους με το χάραμα έγιναν αόρατα! Οι άνθρωποι αναρωτήθηκαν πολύ. Τρία μερόνυχτα τώρα έχουν εξαφανιστεί τα Μνημεία! Αποφάσισαν να οριοθετήσουν τις περιοχές όπου βρίσκονταν, να θεσπίσουν αυστηρούς νόμους που απαγόρευαν τον βανδαλισμό και προστάτευαν το περιβάλλον. Το σχέδιο ευόδωσε. Τα μνημεία επανεμφανίστηκαν! Για να το γιορτάσουν, άνθρωποι και μνημεία καθιέρωσαν παγκόσμια ημέρα Μνημείων, η οποία γιορτάζεται στις 17 Απριλίου. Από τότε οι άνθρωποι φρόντιζαν τα Μνημεία και διέδιδαν την ιστορία τους. Τέλος, έζησαν τα Μνημεία καλά κι εμείς οι άνθρωποι καλύτερα σε έναν πλούσιο – από μνημεία – και πολιτισμένο κόσμο …