Στο κατάστρωμα του Καββαδία

Νομίζεις έχεις το τιμόνι Ομως καλυτερα να κατσεις στο κατάστρωμα για να απολαύσεις το ταξίδι Γιατί ούτε κρατάει πολύ ούτε επαναλαμβάνεται Αν όμως μείνεις στο τιμόνι Μπορεί να κρατήσει πιο πολύ Αλλά πιο είναι το ….

Μα είναι κάτι πιο βαθύ μες την καρδιά που μένει άγκυρα για πάντα γιατί αγάπη και στοργή κρατάνε ακόμη τη ζωή Τα μάτια της μια θάλασσα εκεί για σένα μόνο: Μια στάλα στεναχώρια μες την ….

Τη θυμάμαι τη θάλασσα Κοιτούσες μια γραμμή μακρινή· νόμιζες θα φτάσεις. Χανόσουν στα κύματά της με οδηγό τη νύχτα, το αστέρι· νόμιζες το ακολουθούσες. Είδες την άβυσσο και τρόμαξες· κι εκείνος, όμως, τη θάρρησε για ….

Με τη βροχή και τον καιρό που σε ορίζει εσύ· παρασέρνεσαι στου ανέμου τη φόρα Μα εγώ; Εγώ σκορπίζω τη χαρά· που μου’χει μείνει. Αυτούς όμως, η βροχή και ο καιρός τους στερεί. Φυσάει το ….

Κοντά στη θάλασσα να μείνεις, χωρίς τιμόνι να κρατάς· με τον καιρό που σε ορίζει, μπροστά μόνο μπορείς να πας. Αν στο κατάστρωμα ανέβεις και τις στιγμές απολαμβάνεις, δεν θα αχολογάς· μα αν το βήμα ….

Το τιμόνι: Κουράστηκε να το βαστά, Να το στηρίζει, ασταμάτητο, δεξιά και αριστερά Ψευδαίσθηση είναι, που λερώνει αυτό, το μοναδικό καράβι Αυτό: Μέσα στον καιρό παλεύει αδιάκοπα και περιμένει υπομονετικά Αυτήν: Την μάνα Που στο ….