Κάνεις δεν απαντά.

Ο χρόνος στο σκοτάδι θα απαντήσει

ίσος στο χιόνι, στη βροχή, στην καταιγίδα.

Εγώ καλώ, μιλώ και περιμένω.

Η μοίρα εκεί να περιμένει τη φωνή.

Κάνεις δεν ξέρει τι θα γίνει, αλλά ελπίζει.

Εγώ σταμάτησα να ελπίζω ξαφνικά.

Κάνεις δεν χρώσταγε ελπίδα στη ζωή.

από μακριά.

Ποιος με καλεί;

Ο χρόνος που περνά

και με τραβάει να χαθώ

μαζί του.

Ακούω μια φωνή

να έρχεται πιο κοντά.

Ποιος με καλεί;

Η μοίρα της στιγμής

που από λεπτό σε λεπτό

πάλι θα φανερωθεί.

Ακούω μια φωνή

να μου ψιθυρίζει

δίπλα στο αυτί.

Ποιος με καλεί;

Το παρελθοντικό εγώ.

Ξαφνικά τα πόδια μου

δεμένα με δυο μακριά σχοινιά.

Δεν ακούω καμία

φωνή πια.

Ποιος με καλεί;

Κανείς, όλα ήταν

μέσα στο μυαλό μου

τελικά…

I heard the echo of a dying wish,

And the hollow cry of three young children.

I smelled the rust and blood on a shattered blade,

I tasted the smoke of a fading fire—where his strength once burned.

I touched the hand of one who swore to protect,

Only to find his spirit had been left behind.

I did not see him triumph,

I did not hear him or the children cry «We won!»

I did not smell the scent of spring,

Nor taste the victory at the feast.

I never reached the future.

Win or lose—it is all the same.

Nothing matters when the hero dies.

The only thing left is for your heart to stay ablaze,

While his has already grown cold.

It isn’t losing the battle that stings the most,

It’s the empty space where he used to stand.

φτερό στα πόδια σου το χώμα,

άγγελοι γελάνε

σε τούτο το χαρτί

μα η σιωπή απεριόριστη.

Μικρή ψυχή αποκαλύπτει του ουρανού τα χρώματα

μέσα από τα μάτια του εχθρού.

Ζωγράφισε έναν γαλαξία

κι αν με το καλό νύχτα γίνει

Μέχρι και αυτός θα σε θαυμάσει.

Μικρός ζητάει βροχή στις πήγες

για να ξυπνήσει της μπογιές

τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει

Μαθαίνω κυρίως να μη βουλιάζω,

να μη με καταπίνει η άβυσσος.

Θέλω να πω. Να ακουστώ.

Η φωνή σου να ακουστεί

Όχι δυνατά

Εγώ

Εσύ

Να μιλάμε

δίχως προσωπεία, αλυσίδες, κρυψώνες.

Μονάχα υπαρκτοί.

Φοβάσαι;

Έτυχε απλά να είσαι εσύ:

Τον πυρετό ψυχρό τον λες

και την πέτρα πούπουλο,

λες και δεν είδαμε ποτέ

τη μοιραία σκηνή

να παίζεται ξανά

και ξανά.

Μέρα με την μέρα, πληγή την πληγή

Αλλά,

το βλέμμα σου δεν την έπιασε

η ζωή.

Μα ο καιρός θα επιλέξει

την ώρα, τη στιγμή

που κατηφοράμε.

Εκεί  στο τέλος

είναι το λιμάνι.

Ο πιο βαθύς ουρανός κρύβει αστέρια φωτεινά,

που πάνω από τη γη ποτέ σου δεν πρόσεξες.

Κι η πιο γλυκιά μελωδία

δεν ακούστηκε ακόμα.

Αστεία αγέλαστα,

που έγιναν συντρίμμια

κι η πιο λαμπερή ηλιαχτίδα

που τραβάει το μίσος

μακριά από τον ήλιο

Γιατί δεν άκουσες τα λόγια του Βοριά

«Η πυξίδα, μάνα

με πήγε αριστερά»

Θλιμμένο παραμύθι,

γιατί δεν εισακούστηκες ποτέ;

Ήταν η φωνή της λογικής

που σε έσπρωξε να μάθεις αυτή την ιστορία.

λάμπει πάντα και παντού

Το πιο δυνατό χαμόγελο

δεν έχει χαθεί ακόμα

Το ομορφότερο όνειρο

θα είναι ένα ταξίδι

Ο πιο όμορφος ήχος

δεν έχει ακουστεί ακόμα

Το καλύτερο ταξίδι

το κατάλαβα αφού γύρισα

Ένα λαμπερό χαμόγελο

δεν το εκτιμάς νωρίς

Το πιο όμορφο λεπτό

γρήγορα τελείωσε

Ήταν ο ήχος της σιωπής.

Είδα τον θάνατο απέναντί μου,

μα στον δρόμο μου βρήκα τη ζωή·

μια ελπίδα που δεν είχε όνομα.

Μια δεύτερη ευκαιρία.

Αξίζει;

Προσπάθησε.

Και ίσως δεις το σώμα σου να λάμπει μες στον ήχο της σιωπής.

Συνάντησα ανθρώπους που σπαταλούν τη ζωή

μα δεν χαρίζουν ούτε μιαν ανάσα.

Είδα άλλους να στεγνώνουν απ’ τη δίψα

κι άλλους να διψούν τα πάντα ν’ αποκτήσουν.

Συνάντησα ένα παιδί γεμάτο αίματα ζεστά ακόμη.

Άκουσα για έναν κόσμο που έχει χάσει την ελπίδα,

σαν να του έπεσε κάπου στον δρόμο.