έμεινε άναυδος, έμεινε σιωπηλός

Μια στιγμή χάθηκα, είδα μια παρέα να γελά δακρύζοντας.

Tα δάκρυα κάποιου δεν ήταν από γέλιο

Η σιωπή κρυβόταν,να εκφραστεί φοβόταν

ο άνεμος απότομα πετούσε, αφού τα φτερά του δεν ήταν ακόμα κερωμένα

Μια νύχτα η σκιά μου μίλησε.

Tο μυστικό της μου αποκάλυψε

Το φως δεν φαινόταν

μόνο θα φανερωνόταν μαζί με την αλήθεια

Μην το φοβάσαι το γιατί

-          έτσι μου είπε -

τραντάχτηκε η γη, άφησε συντρίμμια

Μια μέρα με έκλεψες.

H ζωή μου φόρεσε την μάσκα του γελoίου.

Του δαίμονα.

Η αλήθεια λέει, έχει επτά γράμματα

Και τα ψέματα ταυτίζονται, την μιμούνται.

Tην σειρά, όχι την σημασία

Μια μέρα με έχασες, η καρδιά μου ράγισε,

στίγμα αίματος απορροφήθηκε στο έδαφος,

τα κομμάτια της πίκρα έβγαλαν φτερά.

Κανείς δεν μου μίλησε, δεν μου φώναξε

Μόνο τα δάκρυα σήμαιναν την θλίψη

Μια μέρα με έκλαψες.

Tότε όλοι γελούσαν, τότε κανείς δεν σε σκέφτηκε,

Όμως εσύ δεν με άκουσες

Κι εκεί το ποτήρι ξεχείλισε  χωρίς ν’ αφήσει σημάδια

Κι ο καθρέφτης που κοιτιόσουνα παλιά φως τον γέμισες και σε έλιωσε.

το ρολόι να καίγεται από τα δάκρυα μιας μάνας

Είδα δύο μάτια να κλαίνε πάνω απ” τη θάλασσα

και τον ήλιο να πεθαίνει,

το τσουνάμι να διαπερνιέται από μία ηλιαχτίδα,

την ζωή να γελά με τον θάνατο.

Είδα ένα πουλί να κολυμπάει,

Γεύτηκα το μίσος να γεννιέται

Άγγιξα δυο ηλιόλουστα μάτια να βλέπουν καταιγίδα

και μύρισα το κυπαρίσσι να φοβάται τον θάμνο

Είδα δύο μωρά, να παίζουν με τα όπλα

Είδα το μαύρο να χωρίζεται από το άσπρο

Το είδα να γεννιέται εκεί.

που φτάνει ως τον  ουρανό

δεν τον έχω δει , με περιμένει ακόμα.

Το πιο ζεστό χαμόγελο

δεν έχει υπάρξει ακόμα

Στα μάτια περιστέρια λευκά,

δεν έχουν πετάξει ακόμα

Άσχημο λουλούδι

δεν έχω δει ακόμα.

Την πιο ήρεμη μελωδία

ακόμη ψάχνω να την βρω

Και το καλύτερο ταξίδι

δεν το “χω βρει

ακόμα το αναζητώ.

αλήθεια καμία,

Το ψέμα φόρεσε την αλήθεια

και τώρα κανείς δεν την πιστεύει.

Όλοι γράφουν,

Μα ποιος διαβάζει

τα ίχνη που είναι κρυμμένα

τα πρόσωπά τους.

Ποιος σε οδηγεί;

Ποιος σε ποτίζει;

Κάθε φορά ένα βλέπω και άλλα δέκα ξεφυτρώνουν.

Σαν ένα δάσος χωρίς δέντρα.

Σαν μια λίμνη χωρίς νερό.

Έτσι την κατάντησαν τη σκέψη:

Ψεύτικη.

ή μήπως όχι;

Σου λένε ότι η αγάπη σου

είναι η σιωπή του κόσμου,

το ήξερες;

Στο βλέμμα σου το άγριο

δεν έχεις αύριο.

Απορρίπτεις μέρες από το ημερολόγιό σου

και το λες εις βάρος σου.

Ακόμα το σκέφτεσαι;

Η θάλασσά σου είναι πιο βαθιά,

Βάθος που σε υποβαθμίζει.

Δεν πρέπει να σκεφτείς

πριν το αποφασίσεις;

Η μοναξιά σου σε πονάει,

η αγάπη σου ματώνει και σκύβεις

καθώς κοιτάς τα μάτια της μητέρας σου.

Θα γυρίσεις πίσω;

Γιατί δεν απαντάς;

Αφού θες να χάσεις τόσα πολλά,

γιατί διστάζεις;

Κρύβεις τα συναισθήματά σου

μακριά από τους άλλους·

μη μένεις εκεί.

Στάσου μπροστά,

πίσω απ” τη σάρκα και τα οστά·

κοίτα τη θάλασσα.

Και πες της καληνύχτα.

Κοίτα πώς σε ξεγέλασα

τόσο όμορφα και ανοιχτά·

όμοια τα πράγματα

θα τα έλεγα ξανά.

Τότε ακούς μια βροντή

Βλέπεις τα μάτια του δήμιου

Να παίρνουν μια ψυχή

Και αναρωτιέσαι ποιος κρατά

το τιμόνι τις ζωής

Και αν κοιμάσαι ή  ζεις

Θυμάσαι ένα λησμονημένο αστέρι να μαραζώνει

το φως να παίρνει φωτιά

Και αναρωτιέσαι ποιος ταξιδεύει

Μέσα σε αυτήν την πυρκαγιά

ομπρέλα στη βροχή να γίνω

και τιμόνι στην φουρτούνα.

Μπροστά θα στέκω

να φωτίζω το ταξίδι σου

να σβήνω τις φωτιές των δράκων

να σε νανουρίζω τις δύσκολες βραδιές,

τις νύχτες που ο ύπνος σ” αποφεύγει.

Κάνεις δεν απαντά.

Ο χρόνος στο σκοτάδι θα απαντήσει

ίσος στο χιόνι, στη βροχή, στην καταιγίδα.

Εγώ καλώ, μιλώ και περιμένω.

Η μοίρα εκεί να περιμένει τη φωνή.

Κάνεις δεν ξέρει τι θα γίνει, αλλά ελπίζει.

Εγώ σταμάτησα να ελπίζω ξαφνικά.

Κάνεις δεν χρώσταγε ελπίδα στη ζωή.

από μακριά.

Ποιος με καλεί;

Ο χρόνος που περνά

και με τραβάει να χαθώ

μαζί του.

Ακούω μια φωνή

να έρχεται πιο κοντά.

Ποιος με καλεί;

Η μοίρα της στιγμής

που από λεπτό σε λεπτό

πάλι θα φανερωθεί.

Ακούω μια φωνή

να μου ψιθυρίζει

δίπλα στο αυτί.

Ποιος με καλεί;

Το παρελθοντικό εγώ.

Ξαφνικά τα πόδια μου

δεμένα με δυο μακριά σχοινιά.

Δεν ακούω καμία

φωνή πια.

Ποιος με καλεί;

Κανείς, όλα ήταν

μέσα στο μυαλό μου

τελικά…

I heard the echo of a dying wish,

And the hollow cry of three young children.

I smelled the rust and blood on a shattered blade,

I tasted the smoke of a fading fire—where his strength once burned.

I touched the hand of one who swore to protect,

Only to find his spirit had been left behind.

I did not see him triumph,

I did not hear him or the children cry «We won!»

I did not smell the scent of spring,

Nor taste the victory at the feast.

I never reached the future.

Win or lose—it is all the same.

Nothing matters when the hero dies.

The only thing left is for your heart to stay ablaze,

While his has already grown cold.

It isn’t losing the battle that stings the most,

It’s the empty space where he used to stand.