ή μήπως όχι;

Σου λένε ότι η αγάπη σου

είναι η σιωπή του κόσμου,

το ήξερες;

Στο βλέμμα σου το άγριο

δεν έχεις αύριο.

Απορρίπτεις μέρες από το ημερολόγιό σου

και το λες εις βάρος σου.

Ακόμα το σκέφτεσαι;

Η θάλασσά σου είναι πιο βαθιά,

Βάθος που σε υποβαθμίζει.

Δεν πρέπει να σκεφτείς

πριν το αποφασίσεις;

Η μοναξιά σου σε πονάει,

η αγάπη σου ματώνει και σκύβεις

καθώς κοιτάς τα μάτια της μητέρας σου.

Θα γυρίσεις πίσω;

Γιατί δεν απαντάς;

Αφού θες να χάσεις τόσα πολλά,

γιατί διστάζεις;

Κρύβεις τα συναισθήματά σου

μακριά από τους άλλους·

μη μένεις εκεί.

Στάσου μπροστά,

πίσω απ” τη σάρκα και τα οστά·

κοίτα τη θάλασσα.

Και πες της καληνύχτα.

Κοίτα πώς σε ξεγέλασα

τόσο όμορφα και ανοιχτά·

όμοια τα πράγματα

θα τα έλεγα ξανά.

Τότε ακούς μια βροντή

Βλέπεις τα μάτια του δήμιου

Να παίρνουν μια ψυχή

Και αναρωτιέσαι ποιος κρατά

το τιμόνι τις ζωής

Και αν κοιμάσαι ή  ζεις

Θυμάσαι ένα λησμονημένο αστέρι να μαραζώνει

το φως να παίρνει φωτιά

Και αναρωτιέσαι ποιος ταξιδεύει

Μέσα σε αυτήν την πυρκαγιά

ομπρέλα στη βροχή να γίνω

και τιμόνι στην φουρτούνα.

Μπροστά θα στέκω

να φωτίζω το ταξίδι σου

να σβήνω τις φωτιές των δράκων

να σε νανουρίζω τις δύσκολες βραδιές,

τις νύχτες που ο ύπνος σ” αποφεύγει.

Κάνεις δεν απαντά.

Ο χρόνος στο σκοτάδι θα απαντήσει

ίσος στο χιόνι, στη βροχή, στην καταιγίδα.

Εγώ καλώ, μιλώ και περιμένω.

Η μοίρα εκεί να περιμένει τη φωνή.

Κάνεις δεν ξέρει τι θα γίνει, αλλά ελπίζει.

Εγώ σταμάτησα να ελπίζω ξαφνικά.

Κάνεις δεν χρώσταγε ελπίδα στη ζωή.

από μακριά.

Ποιος με καλεί;

Ο χρόνος που περνά

και με τραβάει να χαθώ

μαζί του.

Ακούω μια φωνή

να έρχεται πιο κοντά.

Ποιος με καλεί;

Η μοίρα της στιγμής

που από λεπτό σε λεπτό

πάλι θα φανερωθεί.

Ακούω μια φωνή

να μου ψιθυρίζει

δίπλα στο αυτί.

Ποιος με καλεί;

Το παρελθοντικό εγώ.

Ξαφνικά τα πόδια μου

δεμένα με δυο μακριά σχοινιά.

Δεν ακούω καμία

φωνή πια.

Ποιος με καλεί;

Κανείς, όλα ήταν

μέσα στο μυαλό μου

τελικά…

I heard the echo of a dying wish,

And the hollow cry of three young children.

I smelled the rust and blood on a shattered blade,

I tasted the smoke of a fading fire—where his strength once burned.

I touched the hand of one who swore to protect,

Only to find his spirit had been left behind.

I did not see him triumph,

I did not hear him or the children cry «We won!»

I did not smell the scent of spring,

Nor taste the victory at the feast.

I never reached the future.

Win or lose—it is all the same.

Nothing matters when the hero dies.

The only thing left is for your heart to stay ablaze,

While his has already grown cold.

It isn’t losing the battle that stings the most,

It’s the empty space where he used to stand.

φτερό στα πόδια σου το χώμα,

άγγελοι γελάνε

σε τούτο το χαρτί

μα η σιωπή απεριόριστη.

Μικρή ψυχή αποκαλύπτει του ουρανού τα χρώματα

μέσα από τα μάτια του εχθρού.

Ζωγράφισε έναν γαλαξία

κι αν με το καλό νύχτα γίνει

Μέχρι και αυτός θα σε θαυμάσει.

Μικρός ζητάει βροχή στις πήγες

για να ξυπνήσει της μπογιές

τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει

Μαθαίνω κυρίως να μη βουλιάζω,

να μη με καταπίνει η άβυσσος.

Θέλω να πω. Να ακουστώ.

Η φωνή σου να ακουστεί

Όχι δυνατά

Εγώ

Εσύ

Να μιλάμε

δίχως προσωπεία, αλυσίδες, κρυψώνες.

Μονάχα υπαρκτοί.

Φοβάσαι;

Έτυχε απλά να είσαι εσύ:

Τον πυρετό ψυχρό τον λες

και την πέτρα πούπουλο,

λες και δεν είδαμε ποτέ

τη μοιραία σκηνή

να παίζεται ξανά

και ξανά.

Μέρα με την μέρα, πληγή την πληγή

Αλλά,

το βλέμμα σου δεν την έπιασε

η ζωή.

Μα ο καιρός θα επιλέξει

την ώρα, τη στιγμή

που κατηφοράμε.

Εκεί  στο τέλος

είναι το λιμάνι.

Ο πιο βαθύς ουρανός κρύβει αστέρια φωτεινά,

που πάνω από τη γη ποτέ σου δεν πρόσεξες.

Κι η πιο γλυκιά μελωδία

δεν ακούστηκε ακόμα.

Αστεία αγέλαστα,

που έγιναν συντρίμμια

κι η πιο λαμπερή ηλιαχτίδα

που τραβάει το μίσος

μακριά από τον ήλιο

Γιατί δεν άκουσες τα λόγια του Βοριά

«Η πυξίδα, μάνα

με πήγε αριστερά»

Θλιμμένο παραμύθι,

γιατί δεν εισακούστηκες ποτέ;

Ήταν η φωνή της λογικής

που σε έσπρωξε να μάθεις αυτή την ιστορία.