Πανέμορφα και γραφικά, με τα αρχοντικά τους και την χαρακτηριστική πηλιορείτικη αρχιτεκτονική, μοιάζουν με μονάκριβα στολίδια. Καθένα από αυτά τα χωριά έχει και μια αξιόλογη ιστορική διαδρομή. Η γνωριμία με τα χωριά του Πηλίου είναι μια εμπειρία ζωής για κάθε επισκέπτη. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι όποιος επισκέπτεται το θρυλικό βουνό, επιστρέφει λίγο καιρό αργότερα αναζητώντας νέες συγκινήσεις…

Το πρώτο χωριό που συναντάμε στους πρόποδες του Πηλίου είναι η Πορταριά. Υπήρξε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο του Πηλίου και θεωρείται η «κυρία επί της υποδοχής» στο Πήλιο. Είναι κτισμένο σύμφωνα με την παραδοσιακή Πηλιορείτικη αρχιτεκτονική και εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του με την γραφικότητα και τη ζεστή φιλοξενία των κατοίκων του.

Επόμενος σταθμός είναι η Μακρινίτσα. Το φημισμένο κεφαλοχώρι, το «Μπαλκόνι του Πηλίου» όπως πολύ εύστοχα το αποκαλούν, βρίσκεται σε απόσταση 17 χλμ. από τον Βόλο. Διατηρεί αναλλοίωτο το παραδοσιακό της χρώμα. Ένας περίπατος στα γραφικά λιθόστρωτα καλντερίμια θα σας χαρίσει αλησμόνητες εικόνες. Στο αρχοντικό Τόπαλη στεγάζεται το μουσείο Λαϊκής τέχνης και Ιστορίας του Πηλίου που αξίζει να επισκεφθείτε για να δείτε την αξιόλογη συλλογή του.

Η Τσαγκαράδα είναι ένα από τα πιο γνωστά χωριά του Πηλίου. Για πολλούς θεωρείται και το πιο όμορφο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το όνομα Τσαγκαράδα στα σλαβικά σημαίνει «όμορφη θέα». Βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλευρές του βουνού και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μ. κι εδώ η παραδοσιακή αρχιτεκτονική κερδίζει τις εντυπώσεις.

Εκτός όμως από κατοικία των θρυλικών Κενταύρων, το Πήλιο αποτελούσε και θερινή κατοικία των θεών του Ολύμπου. Στην κορυφή του μάλιστα βρισκόταν και το αρχαίο σπήλαιο του Ακραίου Δία, στο οποίο πήγαιναν οι κάτοικοι της περιοχής στα μέσα Ιουλίου και στις πιο ζεστές και ξηρές μέρες του χρόνου, για να παρακαλέσουν το Δία να στείλει λίγη βροχή.

Πολλοί αρχαίοι ποιητές και συγγραφείς όπως ο Όμηρος και ο Ησίοδος απέδωσαν και διάφορα περιγραφικά επίθετα και τιμητικούς χαρακτηρισμούς στο Πήλιο όπως «μέγα» εξαιτίας της μεγαλοπρέπειάς του, «πολυφάρμακον» για την ποικιλία σε θεραπευτικά βότανα που διαθέτει και «υλήεν» για την πλούσια ξυλεία του.