Όταν θέλεις κάτι γλυκό μα κάτι υγιεινό και δεν ξέρεις τι να φτιάξεις, θέλω να θυμηθείς τη γιαγιά μου – αυτή είναι η απλή συνταγή για μηλόπιτα, που χάραξε την παιδική μου ηλικία!

Θα χρειαστείτε:

250γρ. βούτυρο

2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη (για το ταψί) και 2 φλυτζάνια του τσαγιού ζάχαρη (για το μείγμα)

3 κουταλάκια του γλυκού κανέλα

5-10 μήλα (εξαρτάται από το μέγεθος του ταψιού σας)

250γρ. καρύδια

1 ταψί μεσαίο στρογγυλό

6 αυγά

2 φλυτζάνια τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις

3 κουταλάκια κοφτά baking powder

Εκτέλεση:

Βάζετε στο ταψί το βούτυρο και το αλείφετε σε αυτό. Ύστερα, πασαλειβετε στο ταψί τις 2 κουταλιές ζάχαρη και 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα.

Κόβετε τα μήλα σας σε ροδελες (στρογγυλού σχήματος) και αφαιρείτε το εσωτερικό του και τα στρώνετε στο ταψί. Μέσα στα κενά του μήλου βάζετε τα καρύδια. Αφού καλύψετε και όλα τα υπόλοιπα κενά μεταξύ των ροδελων, πασαλειβετε τα μήλα με την υπόλοιπη κανέλα.

Στη συνέχεια, χτυπήστε τα αυγά σε ένα μπολάκι μαζί με τις 2 κούπες του τσαγιού ζάχαρη. Προσθέτετε σιγά-σιγά το αλεύρι και το μπεικινγκ παουντερ στο μείγμα και ανακατεύετε. Το μείγμα αυτό μετά το στρώνετε πάνω από τα μήλα στο ταψί σας.

Βάλτε τη πίτα μέσα στον φούρνο σε σιγανή φωτιά στους 170°C για μία ώρα και την αφήνετε να ψηθεί.

Όταν η πίτα σας είναι έτοιμη, τη βγάζετε από τον φούρνο και την αφήνετε να κρυώσει. Μετά την αναποδογυριζετε σε μια πιατέλα έτσι ώστε τα μήλα σας να είναι από την πάνω όψη της πίτας.

Ελπίζω η συνταγή αυτή να γλυκάνει εσάς όσο και εμένα!

Με αφορμή την παρακολούθηση της πολυσυζητημένης ταινίας Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή, θέλησα να προβάλλω το χάος της σημερινής πολιτικής.

Η ταινία έχει δεχθεί χιλιάδες κριτικές, ενώ οι απόψεις διΐστανται.  Από τη μία, σε κάποιους αρέσει αρκετά η ταινία και πιστεύουν ότι η προσωπικότητα του ήρωα απεικονίζεται με σωστό τρόπο, ενώ άλλοι πιστεύουν πως η ταινία αυτή αγιοποιεί τον πρώτο κυβερνήτητ της Ελλάδαςκαι ότι δεν αποδίδονται σωστά τα ιστορικά γεγονότα.

Εγώ, όμως, θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα άσχετο με την αξιολόγηση της ταινίας. Οι θεατές βλέπουν την ταινία αυτή ως ντοκιμαντέρ; Δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο μεγάλος Ιωάννης Καποδίστριας και τι πρόσφερε στην Ελλάδα;  Η ταινία αυτή δεν είναι εκπαιδευτική ούτε ντοκιμαντέρ, άρα γιατί να κατηγορούμε τον ήρωα, ενώ κυριολεκτικά η ταινία αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτόν;

Έτσι, φθάνουμε στο σήμερα και βλέπουμε πως από μια ταινία που μπορεί να προβάλει τον Καποδίστρια ως πιο δεξιό, όπως κάποιοι σχολιάζουν, να επισκιάζεται η λάμψη του ίσως μεγαλύτερου πολιτικού ηγέτη της σύγχρονης Ελλάδας, ο οποίος την οδήγησε από το τίποτα σε ένα οργανωμένο κράτος.  Γιατί πρέπει να χαρακτηρίσουμε το πρόσωπο αυτό δεξιό ή αριστερό; Τι σημασία έχει σε ποια πολιτική ταιριάζουν περισσότερο τα μέτρα που πήρε τότε;  Αυτή η προσέγγιση οδηγεί τους περισσότερους σε λάθος αντιλήψεις και η πολιτική μετατρέπεται σε χάος.  Σπουδαίοι άνθρωποι που άλλαξαν ολόκληρες χώρες ή και ολόκληρο τον κόσμο δεν έχουν την αναγνώριση που θα τους ταίριαζε διότι δεν θεωρείται ότι θα ανήκαν πολιτικά με αυτούς που τους κρίνουν.  Προσωπικότητες που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία είναι ο Nelson Mandela, Ernesto che Guevara, o Martin Luther King και πολλοί άλλοι.  Τι σημασία έχει αν είσαι αριστερός ή δεξιός όταν σώζεις ζωές και βοηθάς ανθρώπους που το χρειάζονται;  Γιατί πρέπει ο εγωισμός να μπαίνει πάνω από την ενσυναίσθηση και να μη νοιαζόμαστε απλά για τη δικαιοσύνη και για την ευημερία των ανθρώπων ανεξάρτητα από τη δεξιά και την αριστερά;

Όσο λιγότερος εγωισμός κρύβεται πίσω από τα λόγια και την ψήφο μας, τόσο πιο πολλές είναι οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο με πολιτικούς αλτρουιστές που φροντίζουν για το καλό της πατρίδας και των πολιτών.

Τη μισούσε τη γειτονιά του. Είχε τα αρνητικά της πόλης και τα αρνητικά του χωριού. Μαζί. Από τη μία, οι πολυκατοικίες, τόσο άπληστα χτισμένες, με σκοπό να εισπραχθούν όσο δυνατόν περισσότερα νοίκια από τους «ντόπιους», τους νεόπλουτους που τόσο σιχαινόταν, όχι επειδή τους ζήλευε (προφανώς, ήταν πολύ περήφανος ο χαρακτήρας του για να ζηλέψει πλούτη και ό,τι άλλο) αλλά για τη συμπεριφορά και το ύφος τους.  Σχεδόν ακουμπούσε η μία την άλλη στην κάθετη προέκταση, δίνοντάς σου μια αίσθηση πως θα πέσουν πάνω σου, κάνοντάς σε μια χλαπάτσα στην πυρωμένη άσφαλτο. Από την άλλη, οι γριές της γειτονιάς, ακριβείς στην ώρα τους, κάθε απόγευμα, δεν έχαναν ευκαιρία να σε κάνουν να νιώσεις άβολα με το κουτσομπολιό τους, το οποίο φρόντιζαν να φτάνει επίτηδες μέχρι τα αυτιά σου. «Πού πάει τέτοια ώρα αυτό;», μουρμούρισε η μία στο αυτί της διπλανής της. «Το είχε δει η κυρά Παναγιώτα χθες. Πάει και κλωτσάει τη μπάλα σαν γελάδι, ανήμερα δεκαπενταύγουστο», αποκρίθηκε η δεύτερη με τη σειρά της. Και οι δύο έσκασαν στα γέλια. Ο Μένιος μουρμούρισε αρκετές βρισιές από μέσα του, δίνοντας τόπο στην οργή, ξέροντας πως αυτή την αντιμετώπιση θα του συνιστούσε και ο πατέρας του. Έλαμψε το πρόσωπό του στη σκέψη του αυτή, και έφυγε απτόητος.

Έφτασε στο γήπεδο,  μισή ώρα πριν την έναρξη της προπόνησης. Χαμογέλασε ικανοποιημένος. Χωρίς να χάσει χρόνο μπήκε στο γήπεδο και άρχισε να παίζει μόνος, περιμένοντας (ομολογουμένως, όχι με τόση ανυπομονησία) τους συμπαίκτες του να φανούν. Με την άκρη του ματιού του, μπορούσε να δει και τα άλλα γήπεδα, γύρω από του ποδοσφαίρου. Στον στίβο μόνο, ένας παππούς, αναψοκοκκινισμένος, έτρεχε κάτω από την αυγουστιάτικη απογευματινή κάψα. Στο τένις, κανείς. Μόνο εκείνος στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, και, αν εξαιρέσεις τον παππού που ένιωσε ξανά νέος και αποφάσισε πως ο αθηναϊκός Αύγουστος είναι ο καλύτερος μήνας για να χτίσει το σώμα που πάντα ονειρευόταν, ωστόσο είχε κάτσει κάτω από τη μοναδική σκιά να ξαποστάσει, ήταν μόνος. Φόρεσε τα διαλυμένα air pods (δώρο του πατέρα του, αρνιόταν να το αλλάξει ή έστω να τα επισκευάσει) και ξεκίνησε.

Αφού έφτασαν οι συνομήλικοί του έπαιξαν και, αφού κατάφερε να χύσει ιδρώτα ίσαμε να γεμίσει δυο μπουκάλες, τελείωσαν την προπόνηση. Τα κοκκινωπά του μαλλιά ήταν μούσκεμα, και κατευθύνθηκε μαζί με τους άλλους στα αποδυτήρια. Ντύθηκε και έφυγε. Δεν ήθελε πολλά πολλά με τους συμπαίκτες του, άλλωστε ποτέ δεν ήταν από τους καλύτερους αθλητές μπαλαδόρους. Ήξερε πώς τον αποκαλούσαν. Απόμακρο και ακοινώνητο. Δεν τον ένοιαζε. Ποτέ δεν τον ένοιαζε η γνώμη των άλλων, να και κάτι σωστό που του έλεγε η γιαγιά του, ίσως το μόνο που άκουσε και θυμάται από εκείνη. Ο κύκλος του ήταν πολύ στενός, περιλαμβάνοντας μόνο αυτούς που ο ίδιος επιθυμούσε.

Από μακριά κοίταξε το καφετί ταρτάν του γηπέδου τένις. Πάντοτε τον μαγνήτιζαν ο γδούπος από το μπαλάκι κάθε φορά που χτύπαγε τη ρακέτα του καθενός παίκτη. Μπορούσε να κάτσει να το χαζεύει για ώρες χωρίς να βαριέται. Ωστόσο, ποτέ δεν το δοκίμασε. Ψευτο-αφοσιωνόταν στο ποδόσφαιρο και δεν καταδεχόταν να πιάσει τη ρακέτα. Μια φορά, στον ύπνο του, είχε δει τον εαυτό του, αμυδρά, να παίζει τένις με τον πατέρα του. Αχ, τον πατέρα του! Τον έχασε τόσο νωρίς. Δεν πρόλαβε να τον χαρεί, «Μας τον έφαγε ο καρκίνος», συνήθιζε η μάνα του να λέει σε όποιον τη ρωτούσε, προσπαθώντας όσο μπορούσε να κρύψει τα δάκρυά της, που αν χαλάρωνε θα κύλαγαν ποτάμι.

Αφού αφαιρέθηκε για λίγο, έπιασε τον εαυτό του να χαζεύει έναν 55άρη και έναν 20χρονο να παίζουν στο απέναντι γήπεδο (τώρα δα είχαν έρθει!) παίζοντας και βρίζοντας ο ένας τον άλλο για πλάκα. Έφυγε βιαστικός για να προλάβει το ραντεβού του στην Πλατεία Εξαρχείων, και, να, σαν να το είδα, ένα μυγάκι στο μάτι του. Πού το ξέρω ότι ήταν μυγάκι; Α, αυτό είναι σίγουρο! Είχε υποσχεθεί στον μπαμπά. «Δεν θα κλάψω ποτέ για σένα. Όχι επειδή δε σ’ αγαπάω. Έχω μάνα κι αδερφή. Αν κλάψω εγώ, τότε αυτές τι θα κάνουν;». Ο πατέρας του χαμογέλασε περήφανος και έσβησε. Πού το ξέρω; Τι σας νοιάζει; Ας πούμε ότι ήμουν κι εγώ εκεί…

Του Δημήτρη Χροναίου

Αλήθεια, τι πιο άδικο από τον έρωτα;

Ποιος, άραγε, θα κάνει τη καρδιά του πέτρα και θα συνεχίσει,

και ποιος θα προσπαθεί μάταια να τη μαζέψει, θρυμματισμένη;

Ποιος θα συνεχίσει την αιώνια περιπλάνηση του Οδυσσέα στις δικές του θάλασσες,

και ποιος, σαν άλλη Πηνελόπη, θα υφαίνει χωρίς τελειωμό ένα φόρεμα, περιμένοντας τη κλωστή να τελειώσει;

Ποιος θα μπει με βήμα σθεναρό στο τρένο, τον έρωτα να ξαναβρεί,

και ποιος, μια ζωή καρτερώντας το, θα χάσει τη ζωή του στον λάθος σταθμό;

Ποιος θα δει από ψηλά ένα περιστέρι να του φέρνει ένα τριαντάφυλλο

και ποιος το πρωί που θα ξυπνήσει θα το δει νεκρό στη πόρτα του;

Ποιος θα μείνει με τις γλυκές αναμνήσεις και θα χαμογελά,

και ποιος αυτό το χαμόγελο θα πασχίζει να λησμονήσει, μα οι αναμνήσεις θα βαραίνουν πάντα τη ψυχή του;

Άδικο πράγμα ο έρωτας.

Σε κατατρώει.

Από τότε που σε είδα

Από τότε που μιλήσαμε για πρώτη φορά, μια πρώτη μέρα στο σχολείο

Πέντε χρόνια από τότε που έμαθα το όνομά σου

Και πέντε χρόνια που προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή σταμάτησα να το σκέφτομαι

Πάνε τέσσερα χρόνια πλέον

Από τότε που περνούσαμε τα μεσημέρια μας μαζί

Από τότε που η αγαπημένη σου καθηγήτρια μας έλεγε ότι ταιριάζουμε απόλυτα

Και σου έκλεινε – διακριτικά πάντα – το μάτι

Έχουν τώρα κλείσει τρία χρόνια

Από τότε που τσακωθήκαμε πρώτη φορά για μια χαζή εργασία

Από τότε που παίζαμε χαρτιά μέχρι το ξημέρωμα σε μια σχολική εκδρομή

Τρία χρόνια που με έπεισες να μείνω εδώ και να μην κάνω κακό στον εαυτό μου ενώ δε φταίω

Δύο χρόνια από τότε που τολμήσαμε να ονειρευτούμε

Ότι κάποια μέρα θα γράφαμε μαζί ένα από εκείνα τα αγαπημένα μου διηγήματα που όλοι πεθαίνουν στο τέλος

Δύο χρόνια από τότε που ερχόμουν σε σένα κάθε φορά που είχα άδικο

Για να μου πεις ότι είχα δίκιο, παρόλο που ήξερες ότι δεν ήταν αλήθεια

Και είναι περίπου ένας χρόνος, ή μάλλον, λίγοι μήνες

Από τότε που σε άκουσα να βρίζεις πρώτη φορά όταν  κάποιος με πλήγωσε

Από τότε που σταμάτησες να της μιλάς επειδή με έκανε να κλάψω – πράγμα όχι και πολύ δύσκολο αν θέλω να είμαι ειλικρινής

Τέλος,  πάνε λίγες βδομάδες τώρα

Που άρχισα να νιώθω κάτι περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε να νιώθουν δυο φίλοι

Που άρχισα να περιμένω τα μηνύματά σου κάθε μέρα

Να γελάω λίγο παραπάνω από το κανονικό με το μαύρο σατυρικό χιούμορ σου

Να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω τα βιβλία που κάποτε μου είχες κάνει δώρο

Μόνο και μόνο για να σε φαντάζομαι να τα διαλέγεις στα ράφια του βιβλιοπωλείου

Δεν θα σου πω ψέματα

Δεν πρόκειται να σου υποσχεθώ ότι εμπιστεύομαι τον εαυτό μου αρκετά

Ώστε να σου πω την αλήθεια

Φοβάμαι υπερβολικά ότι θα χάσω την ελευθερία

Που μου δίνουν οι συζητήσεις μαζί σου για τα πιο ανόητα πράγματα

Για αυτό μάλλον δεν θα το μάθεις ποτέ

Αλλά αν κατά τύχη, σε πέντε χρόνια, ψάξεις την παλιά σου σχολική εφημερίδα

Αν βρεις αυτούς τους στίχους όσο ψάχνεις

Ελπίζω να με θυμάσαι ακόμα

Ένα Άγνωστο Συναίσθημα

Ο έρωτας είναι άστρο που πέφτει,

ένα σύμπαν που μέσα μας ζει,

μια φλόγα μικρή που τον κόσμο ανατρέπει

μια νύχτα που μοιάζει με αυγή.

.

Είναι άνεμος άγριος μέσα στο σώμα,

είναι θάλασσα που σε στεριά δεν χωρά .

Μας παίρνει ,μας ρίχνει ,μας σπάει στο χώμα,

μα πάντα μας δίνει φτερά.

.

Είναι ψίθυρος μέσα στη σιγή,

είναι το χρώμα σε άδειο καμβά.

Χτίζει παλάτια από κόκκους σκόνης

και κάνει τα πάντα να μοιάζουν εφικτά.

.

Μα όπως το άστρο,έτσι κι εκείνος,

λάμπει τρελά κι ύστερα σβήνει.

Μα αν τον κοιτάξεις την ώρα που φεύγει,

θα δεις πως μια ευχή σου αφήνει.

.

Κίνδυνοι σε αυτό το άγνωστο συναίσθημα καραδοκούν πολλοί

θα πληγωθείς,θα τσαλακωθείς και άλλοι τόσοι που δεν μπορείς να δεις.

Αξίζει όμως αυτό να υποστείς,

για λόγο μιας αγκάλης στοργικής.

.

Είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής,

που αψηφά τους νόμους της λογικής.

Αναζητώντας διαρκώς το άλλο σου μισό

και την χαρά που θα σου δώσει το πρώτο »σ΄αγαπώ»

.

Όσο κι αν πονάει ή δυναμώνει

ο έρωτας είναι η ζωή η ίδια,

που αξίζει το ρίσκο ,το πόνο και το χθες,

γιατί γράφει τις πιο όμορφες  στιγμές…

.

Ένα από τα θέματα που απασχολεί ιδιαίτερα τον κλάδο της φιλοσοφίας, είναι το ενδεχόμενο του ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε τώρα δεν είναι αληθινός, αλλά πλασματικός. Και ενώ αυτό το ερώτημα θα φανταζόταν κανείς ότι θα έχει κάποιον αντίκτυπο στην κοινωνία του σήμερα και θα αφυπνίσει τον πολίτη από έναν βαθύ ύπνο άγνοιας και αφέλειας, τύπου “ΞΎΠΝΑ ΈΛΛΗΝΑ! ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΕ ΘΈΑΤΡΟ ΣΚΙΏΝ ΑΠΌ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΌΡΟΥΣ, ΣΚΑΡΦΆΛΩΣΕ ΈΞΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΣΠΗΛΙΆ!”, η αλήθεια είναι ότι όλοι συνεχίζουμε να ροχαλίζουμε στην αγκάλη του Μορφέα, επειδή ακριβώς η στρεσογόνος καθημερινότητα δεν επιτρέπει στο πνεύμα του ανθρώπου να ανησυχεί για υπαρξιακά ζητήματα, αλλά για τρέχοντα ζητήματα ύψιστης σημασίας, όπως πόσα τοις εκατό λιπαρά έχει το στραγγιστό γιαούρτι που τρώει η Μενεγάκη, το πότε θα βγει το επόμενο iPhone και τί θα φάω το μεσημέρι όταν γυρίσω σπίτι. Εν πάσει περιπτώσει, πιστεύω ότι δεν μπορεί να απαντηθεί το ερώτημα “αν ζούμε σε πλασματικό ή αληθινό κόσμο”, διότι είναι σαν το ερώτημα “αν υπάρχει η μετά θάνατον ζωή”, και για τα δύο πρέπει να μου βγει η ψυχή για να τα μάθω.

 Όμως, εφόσον πρέπει να μοιραστώ την σοφία μου, θα έλεγα ότι ελπίζω να ζούμε σε έναν πλασματικό κόσμο. Δηλαδή, μακάρι όλο αυτό να είναι στημένο από κάποια διαστρεβλωμένη, ψυχοπαθής, φιλάργυρη οργάνωση που κινητοποιεί όλα τα άσχημα, τις τραγωδίες, τα δυσάρεστα, αυτά που σε στιγμάτισαν και αυτά που σε στοιχειώνουν. Εσένα τί σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ? Δεν εύχεσαι να υπάρχει κάποιος ο οποίος ευθύνεται για αυτό, που να μπορείς να κατηγορήσεις? Για κάθε αδικία. Για κάθε “ατυχία” και κάθε “ατύχημα”. Ας είναι η οργή και ρίψη του φταιξίματος η θαλπωρή του μικρού ανθρώπου. Και ας ζω σε έναν πλασματικό κόσμο. Και ας είμαι στο τρίτο όνειρο. Προτιμώ να πιστεύω αυτό, παρά να δεχτώ ότι αυτή είναι η αληθινή ζωή και αυτά που ζούμε, είναι ακριβώς αυτά που θα έπρεπε να ζούμε, όλα πάνε ρολόι.

Ίσως θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κόσμος τουτονί είναι πλαστός και εκεί έξω υπάρχει ο αληθινός, ουσιώδης κόσμος όχι επειδή θέλουμε να διαψεύσουμε κάποιον ή να δούμε τι εγκυμονεί ο πραγματικός κόσμος αλλά επειδή συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουμε αυτή την ανάγκη για αλλαγή. Αναζητούμε την ευκαιρία να αποδράσουμε από κομμάτια του εαυτού μας που θα θέλαμε να αφήσουμε πίσω, να διαφύγουμε από θαμμένες ενοχές.

 Η αλήθεια είναι, όμως, πως δεν έχει σημασία αν βρισκόμαστε σε έναν πλαστό ή αληθινό κόσμο διότι δεν υπάρχει τίποτα πλαστό για το ποιός είσαι. Είσαι οι σκέψεις στο κεφάλι σου και οι επιλογές που κάνεις από την στιγμή που πήρες την πρώτη σου πνοή. Ο ήλιος σε λούζει με τις ακτίνες του για να σε δει, για να σε μάθει. Εσύ, και μόνο εσύ, αποφασίζεις πως θα ζήσεις την ζωή σου. Εσύ. Φτιαγμένος από γάλα και αγάπη. Ξύπνα.

]]> https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/185/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/181 https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/181#comments Mon, 27 Jan 2025 07:10:31 +0000 ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ http://schoolpress.sch.gr/plaa/?p=181 [...]]]> Οι μαθήτριες  Βουτσελά Κατερίνα, Λαμπροπούλου Μαρίζα και Μπουρίκα Κατερίνα από τον όμιλο Podcast του σχολείου μας, παρουσιάζουν το πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο θέμα της περιβαλλοντικής ψυχολογίας. Ας τις ακούσουμε…

Περιβαλλοντική Ψυχολογία

Καλή ακρόαση!