Αθανασία Βάσσου (Α1)
Αγαπημένο μου αγόρι,
σου γράφω αυτό το γράμμα, ενώ από τα μάτια τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα. Η αλήθεια είναι, ότι δεν ξέρω, τι να σου γράψω. Το μόνο, που θέλω να σου πω, είναι ένα τεράστιο «Συγγνώμη».
Συγγνώμη για τις μέρες, που περιπλανιόσουν στους δρόμους πουλώντας σπίρτα και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή σου για να βγάλεις τα προς το ζην.
Συγγνώμη για τους ανθρώπους που σε προσπερνούσαν, χωρίς να ενδιαφερθούν να σε κοιτάξουν. Δυστυχώς έχω γίνει και εγώ συνεργός σ’ αυτό το έγκλημα.
Συγγνώμη, που σε άφησα να ζεις σε ένα ετοιμόρροπο ανθυγιεινό σπίτι.
Συγγνώμη, που δεν άνοιξα το σπίτι μου για να σε φροντίσω.
Συγγνώμη, που σε κοίταξα καχύποπτα στο δρόμο ή προσποιήθηκα ότι δε σε κοίταξα καν, θεωρώντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο θα σβήσω μια για πάντα την εκκωφαντική φωνή σου που ζητά βοήθεια.
Συγγνώμη, που δεν πέρασες την παιδική ηλικία που αξίζει κάθε παιδί.
Συγγνώμη, που δεν πέρασες Χριστούγεννα.
Συγγνώμη, που σ’ απογοήτευσα και δεν έγινα ο μολυβένιος στρατιώτης, που πάντα θα σε προστατεύει.
Τέλος, συγγνώμη, που στην προσπάθειά μου να γίνεις ένας σωστός άνθρωπος, ξέχασα τι σημαίνει άνθρωπος!
Με βαθιά αγάπη, κάποια που λυπάται πολύ
Αγαπητό μου δέντρο,
σου γράφω αυτό το γράμμα, για να σ’ ευχαριστήσω. Σ’ ευχαριστώ, που στάθηκες αγέρωχο με απαράμιλλη αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν εμείς σου δείχναμε το σκληρό μας πρόσωπο μολύνοντας το περιβάλλον σου.
Σ’ ευχαριστώ, που στάθηκες στο πλευρό αυτού του περιπλανώμενου αγοριού, όταν εμείς αδιαφορήσαμε.
Σ’ ευχαριστώ, που τον προστάτεψες.
Σ’ ευχαριστώ, που του έδωσες την ευκαιρία, να νιώσει τη χαρά των Χριστουγέννων, προτείνοντάς του να σε στολίσει.
Σ’ ευχαριστώ, που ήσουν ο μόνος του φίλος και συμπαραστάτης του.
Σ’ ευχαριστώ, που υπήρξες!
Με αγάπη, κάποια που σε ευγνωμονεί
