Εύα Καρακάση (Β5)
Παρακολουθώντας αυτήν την ταινία μου δημιουργούνται διάφορα συναισθήματα, καθώς αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες της ζωής και πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα για κάποιους απ’ τους συνανθρώπους μας. Εκτιμάμε αυτά που ήδη έχουμε και πορευόμαστε με αυτά. Νιώθω συμπόνια, ενσυναίσθηση και ταυτόχρονα στενοχώρια για το μικρό αγόρι, διότι είναι ένας μικρός βιοπαλαιστής, ο οποίος βιώνει την απόρριψη και την περιφρόνηση απ’ τον περίγυρό του, ενώ το μόνο, που αναζητά είναι θαλπωρή, κατανόηση και μια κανονική ζωή, όπως άλλωστε του αρμόζει. Στις δύσκολες στιγμές που περνά βρίσκει παρηγοριά σε ένα δέντρο, το οποίο αποκαλεί πλέον φίλο του και είναι προφανώς κομμάτι της ζωής του. Αυτή η ταινία μας κάνει να συνειδητοποιούμε πολλά και να αναθεωρούμε τα πράγματα γύρω μας, γιατί στο τέλος της ημέρας ίσως η ευτυχία να βρίσκεται στα απλά πράγματα. Όπως το μικρό αγόρι δεν είχε τίποτα άλλο παρά μόνο ένα απλό δέντρο, αδιάφορο για τους περισσότερους, το οποίο όμως είχε για αυτό τόση σημασία, έτσι έπρεπε να παραδειγματιστούμε κι εμείς και να καταλάβουμε πως η ζωή είναι κάτι παραπάνω από αυτά που νομίζουμε οτι έχουν τόση σημασία. Γι αυτό εύχομαι στο αγόρι και στο δέντρο να συνεχίσουν να είναι ο ένας στήριγμα του άλλου και η καινούρια χρονιά να τους δώσει όσα αξίζουν.
