Γεωργία Κοτσαύτη (Β5)
Αγαπημένο μου δέντρο,
σε σκέφτομαι με τρυφερότητα και πόνο μαζί. Γιατί ήσουν σιωπηλό, γενναιόδωρο και υπομονετικό. Έδινες χωρίς να ζητάς, προσέφερες χωρίς παράπονο. Και όμως, δεν σε πρόσεξαν όσο έπρεπε. Νιώθω λύπη για την αδικία που σου έγινε. Μα νιώθω και θαυμασμό. Γιατί ακόμα κι όταν έφυγες, άφησες πίσω σου μνήμη. Κι ίσως αυτό είναι το πιο δυνατό πράγμα, το να συνεχίζεις να υπάρχεις μέσα στις σκέψεις και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Για τη νέα χρονιά σου εύχομαι να γίνεις σύμβολο. Να θυμίζεις στους ανθρώπους, ότι η φύση δεν είναι διακοσμητική, είναι ζωντανή. Και εύχομαι να φυτρώσουν άλλα δέντρα, όχι μόνο στο χώμα, αλλά και στις καρδιές μας.
Με αγάπη, Γεωργία
