Μαρία-Άννα Παπαβασιλείου (Α5)
Αγαπημένο μου αγόρι,
νιώθω βαθιά συγκίνηση για εσένα. Μέσα στο κρύο και στις δυσκολίες εσύ αποφάσισες να δώσεις ζεστασιά. Δείχνεις πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται χρήματα αλλά μόνο ψυχή. Η τρυφερότητα με την οποία «αγκάλιασες» το δέντρο λέει πολλά περισσότερα από τις ίδιες τις λέξεις.
Για τη νέα χρονιά σου εύχομαι ασφάλεια, ανθρώπους, που σε φροντίζουν, όπως κάνεις εσύ και ένα μέρος όπου να νιώθεις σπίτι σου. Να μην χάσεις ποτέ αυτή σου την καρδιά, είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχεις.
Αγαπημένο μου δέντρο,
μπορεί να στέκεσαι σιωπηλό, αλλά είναι λες και έχεις φωνή. Κουβαλάς μια δύναμη και υπομονή, που δεν φαίνονται κατευθείαν. Ακόμα και όταν ένιωθες ξεχασμένο, συνέχιζες να στέκεσαι εκεί, έτοιμο να προσφέρεις ομορφιά και ζεστασιά.
Για τη νέα χρονιά σου εύχομαι να έχεις γύρω σου φως, γέλια και ανθρώπους που σε βλέπουν πραγματικά. Να μην είσαι ποτέ ξανά μόνο σου, αλλά μέρος όλων μας.
