Μια βόλτα στη γειτονιά…
Άννα-Μαρία Παπαβασιλείου (Α5)
Σήμερα αποφάσισα να περπατήσω στη γειτονιά μου και να προσέξω όλα όσα συνήθως περνούν απαρατήρητα. Είχε αρκετό κρύο, αλλά και ήλιο. Στο δρόμο οι άνθρωποι περπατούσαν γρήγορα σαν κάτι να τους βιάζει, όπως και μέσα στα ΜΜΜ. Πλέον πιστεύω, οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο ξένοι, δεν έχουν ¨χρόνο¨ πια για τίποτα… Καθώς ήταν Σάββατο, είδα πολλά παιδιά να παίζουν σε πλατείες, πράγμα που με χαροποιεί αρκετά, ζευγάρια ηλικιωμένων να κάνουν ψώνια στη λαϊκή αγορά και οι νέοι στις δουλειές τους, σε καφετέριες ή και απλά έξω για μια σαββατιάτικη βόλτα. Στη γωνία, πριν στρίψω για το σπίτι μου, έχει ένα άπλωμα χωρίς δέντρα και αντίκρισα, το πόσο όμορφα φαίνονταν τα βουνά με τα σπίτια, καθώς είχε ομίχλη και κρύο και τζάκια των σπιτιών ήταν ανοιχτά, καθώς φαινόταν ο καπνός της καμινάδας από κάθε ένα σπίτι. Μου έκανε εντύπωση, πόσο διαφορετικά φαίνεται το ίδιο μέρος, όταν το βλέπεις πιο προσεκτικά, κατανοείς, πως η καθημερινότητα κρύβει μερικές λεπτομέρειες, γεμάτες ομορφιά. Αυτή η μικρή βόλτα μου έφερε χαρά και γαλήνη.
Διαβάζω
Το βιβλίο, που διάλεξα να διαβάσω, είναι το «Κρίμα κι άδικο» της Ζωρζ Σαρή και είναι μυθιστόρημα. Η αλήθεια είναι, πως ο τίτλος του μου κέντρισε την περιέργεια και ήθελα να διαβάσω μια ιστορία, που μιλά για αληθινά προβλήματα της ζωής. Καθώς το διάβαζα, μου άρεσε ο τρόπος, που η συγγραφέας παρουσίαζε τα συναισθήματα της μητέρας και τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει η οικογένεια λόγω μετανάστευσης. Αυτό, που παίρνω μαζί μου από το βιβλίο, είναι το μήνυμα, ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, αλλά η αγάπη και η ελπίδα της οικογένειας βοηθούν τους ανθρώπους να αντέχουν τις δυσκολίες. Τέλος, μου έκανε εντύπωση, το πόσο ρεαλιστικά περιγράφεται ο πόνος του αποχωρισμού και το πώς ένα απλό μυθιστόρημα μπορεί να δώσει δύναμη και κουράγιο στους ανθρώπους.
Μανιώτης Αλέξης (Α4)
Σε μια βόλτα στη γειτονιά μου παρατήρησα τα πράγματα, που οι περισσότεροι, μαζί με εμένα, αγνοούν. Ανθρώπους, που βιάζονται για το λεωφορείο, ηλικιωμένοι σε τραπεζάκια με μπύρα και τάβλι και δίπλα το ραδιάκι τους. Πήγα στο πάρκο, που ήταν μια στιγμή ηρεμίας και μοναξιάς. Ήταν 6 το απόγευμα και ήταν άδειο. Κατάλαβα, ότι τα μικρά παιδιά δεν πάνε πλέον στο πάρκο, προτιμούν την τηλεόραση ή το κινητό. Τέλος, είδα μια γυναίκα να παίζει τις γάτες της γειτονιάς. Αυτή η βόλτα με έκανε να καταλάβω, πως η καθημερινότητα κρύβει άπειρες μικρές εικόνες.
Διαβάζω
Το βιβλίο, που διάβασα, είναι «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», που μιλάει για τη ζωή μιας έφηβης Εβραίας στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Άννα περιγράφει συναισθήματα, φόβους και σκέψεις, που δεν μπορούσε να εκφράσει λόγω της καταγωγής της. Αυτό, που μου έκανε εντύπωση, είναι το πόσο δυνατή παρέμεινε παρά τις συνθήκες. Το βιβλίο με έκανε να εκτιμήσω την ελευθερία και την ειρήνη. Μια φράση, που με σόκαρε, είναι: «Θέλω να συνεχίσω να ζω ακόμα και μετά το θάνατό μου.»
Φώτης Λιώλης (Α4)
Τις πρώτες μέρες του μήνα άνοιξε ένα νέο κατάστημα στην περιοχή μου. Είναι κοντά στο σπίτι μου και πολλοί άνθρωποι το επισκέπτονται καθημερινά. Επίσης, στο κεντρικό δρόμο της περιοχής μου γίνονται εργασίες και υπάρχει πολύ θόρυβος και τρομερή κίνηση. Ο καιρός είναι κρύος, παρόλα αυτά βλέπω συχνά παιδιά να μαζεύονται στην κεντρική πλατεία. Τέλος, προς το τέλος του μήνα έγινε και η έναρξη του καρναβαλιού, μια μεγάλη «γιορτή». Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην Πλατεία Γεωργίου γεμάτος χαρά. Είχε ζωντανή μουσική και πολύ χορό. Το καρναβάλι, θεωρώ, είναι ένα γεγονός, που φέρνει ζωντάνια στην πόλη μας.
Ελένη Μπόχτη (Α4)
Διαβάζω
Αυτή την εβδομάδα άρχισα να διαβάζω το βιβλίο «Μεταμόρφωση» του Κάφκα. Εμπνεύστηκα να το διαβάσω από το TikTok, καθώς μου εμφάνιζε πολλά βίντεο και μου είχε τραβήξει την προσοχή. Μου άρεσε πάρα πολύ και μπορώ να πω, πως άλλαξε τον τρόπο σκέψης μου. Αναφέρεται σε έναν άντρα, ο οποίος μέσα σε μια βραδιά «καταλήγει άχρηστος», καθώς δεν μπορεί να παράγει για την οικογένειά του και έτσι του φέρονται σα να είναι παράσιτο. Αυτό πραγματικά δείχνει, πώς είναι η ανθρωπότητα και πόσο «κατεστραμμένη» είναι η σκέψη μας. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός, ότι η οικογένειά του τον παράτησε και τον άφησαν να πεθάνει, απλά επειδή δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί. Επίσης, πιστεύω, πως μπορεί να βρει το ίδιο τέλος η αδερφή του. Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο δεν αναφέρεται στην μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε έντομο, αλλά την ψυχική υγεία κάποιου και το πώς συμπεριφερόμαστε σε κάποιον, που τον απασχολεί. Αυτό το βιβλίο θα το πρότεινα στους συμμαθητές μου, καθώς είναι μικρό και έχει εικόνες, αλλά ταυτόχρονα περνάει ένα πολύ ωραίο μήνυμα.
Νίκος Πετριχιάνος (Α4)
Αγαπητό μου ημερολόγιο, σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε όπως και τις περισσότερες, με την πορεία μου προς το σχολείο! Η διαδρομή είναι πάντα ευχάριστη, διότι περνάω από τη γειτονιά μου και έχω την ευκαιρία να υπενθυμίσω στον εαυτό μου τα υπέροχα παιδικά μου χρόνια. Σήμερα, ωστόσο, αισθάνθηκα κάτι διαφορετικό, κάτι, που έκανε τη σημερινή μέρα ξεχωριστή. Είχα την ευκαιρία να βυθιστώ στη μοναδική γοητεία του τόπου μου. Πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι σε τέτοιο βαθμό τα καταπράσινα τοπία, που φαίνονται παραδεισένια και τα οποία αποδίδουν την αίσθηση της φρεσκάδας και της ζωής. Οι μυρωδιές ήταν αμέτρητες και καθεμιά από αυτές ξεχωριστή από την άλλη. Τέλος, τα πουλιά, που κελαηδούσαν, δημιουργούσαν ένα καταπληκτικό κλίμα, θυμίζοντάς μου, τις ημέρες, που πήγαινα στο χωριό μου, όταν ήμουν μικρό παιδί. Όλα αυτά για μένα ήταν ξεχωριστά, διότι αποτελούσαν ένα κομμάτι του εαυτού μου, που είχα ξεχάσει. Μου έκανε πραγματικά εντύπωση το πόσο δεδομένη είχα τη φυσική ομορφιά της περιοχής μου και είμαι πραγματικά ευγνώμων για το σήμερα, που μου υπενθύμισε τα πάντα.
Διαβάζω
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η μορφή και ο χαρακτήρας του Αριστοτέλη Ωνάση κέρδισε σταδιακά το ενδιαφέρον μου, πράγμα που με οδήγησε να αγοράσω στα μέσα του Ιουνίου μια βιογραφία γραμμένη από τον Πίτερ Έβανς γνωστή ως «Η ζωή και η εποχή του Αριστοτέλη Ωνάση». Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου με εντυπωσίασαν διάφορα. Η ικανότητά του να συνάπτει συμφωνίες, που φτάνουν τα όρια της νομιμότητας, η σφοδρότητά του κατά την διαπραγμάτευση συμφωνιών κάνοντας καθεμιά από αυτές ένα παζάρι και η γοητεία του τον έκαναν αυτό, που ήταν, τον μεγαλύτερο Έλληνα εφοπλιστή. Προσωπικά, όμως, αυτό, που μου άρεσε και με εντυπωσίασε πάνω απ’ όλα, ήταν η ικανότητά του να χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις προς όφελός του. Αυτή η τακτική του τού εξασφάλισε υψηλή κοινωνική θέση μεταξύ των υψηλών κλάσεων ανθρώπων της εποχής του, κάτι, το οποίο διαμόρφωσε την εφοπλιστική αυτοκρατορία του. Αυτό, που παίρνω μαζί μου, είναι η θαρραλέα νοοτροπία του. Ο Αριστοτέλης ήρθε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Είχε χάσει τα πάντα, την περιουσία του, τους φίλους του, την οικογένειά του. Ήταν ένα τίποτα. Και παρόλα αυτά, είχε το θάρρος να προχωρήσει και να γίνει γνωστός ως ο μεγαλύτερος Έλληνας εφοπλιστής.
Λυδία Μαρίνου (Β5)
Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά μου, με πρωτοβουλία τη δραστηριότητα, την είδα με διαφορετική ματιά. Αρχικά, είδα τα διάφορα σπίτια, που το καθένα είχε κάτι μοναδικό, δηλαδή κάποια σπίτια είχαν σκυλιά μικρά μεγάλα, όπως έχω και γω, κάποια άλλα παιχνίδια για παιδιά, που πήγαιναν σε εξωτερικό χώρο. Είχαν διαφορετικά χρώματα στους τοίχους, πολλά είχαν σκοτεινά χρώματα, άλλα ανοιχτά, μερικά ήταν σε όροφο, άλλα μονοκατοικία με όμορφους κήπους. Από τους ανθρώπους πολλούς τους ήξερα φατσικά, δηλαδή δεν θυμόμουν τα ονόματά τους, άλλους τους ήξερα από μικρή. Παρατήρησα τα καταστήματα, την ποικιλία, που έχουν δηλαδή φούρνοι, καφετέριες, κρεοπωλεία, μαγαζί με κοσμήματα, παντοπωλεία, κάβα, γυμναστήρια, ό,τι θέλουμε, έχουμε. Τελικά, πολλές φορές παραπονιέμαι, γιατί δεν μου αρέσει ή επειδή είναι μικρή η περιοχή, όμως αυτή η εργασία με έκανε να δω τη μοναδικότητα και πόσα μπορώ να κάνω.
Πηνελόπη Νταφογιάννη (Β2)
Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα πήγα μια βόλτα στη γειτονιά μου. Περπατώντας στους δρόμους της γειτονιάς παρατήρησα ότι σε μερικά σημεία ο δρόμος είναι λίγο πιο ψηλά και μπορείς να δεις τα γύρω βουνά. Η θέα είναι πολύ όμορφη και ο αέρας καθαρός, κάτι που έκανε τη βόλτα μου ακόμη πιο ευχάριστη. Λίγο πιο πέρα πέρασα από μικρά πάρκα και πλατείες. Εκεί υπήρχαν δέντρα και παγκάκια, ενώ παιδιά έπαιζαν και κάποιοι άνθρωποι κάθονταν και συζητούσαν. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ήρεμη και ένιωσα ότι αυτά τα μικρά μέρη δίνουν ζωή στη γειτονιά. Ηταν μια όμορφη και χαλαρωτική βόλτα που μου άρεσε πολύ.
