Σε ποιον δεν αρέσουν οι μικρές αποδράσεις ,ιδιαίτερα αν είναι οικογενειακές;

Αυτή που θα μου μείνει αλησμόνητη είναι η περσινή ημερήσια απόδρασή μας, στα τέλη Μαΐου στην  Χαλανδριανή  ,στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού.

Η ανατολή του ηλίου βρήκε όλη την οικογένεια στο δρόμο .Ήμασταν πολύ χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι .Οι χρυσές αχτίδες του λαμπερού του ήλιου είχαν αρχίσει να χαϊδεύουν τη γη και να φωτίζουν τα πάντα.

Διασχίζοντας το μονοπάτι του Σαν Μιχάλη, με  συνοδεία μας το μεθυστικό άρωμα των άγριων βοτάνων, περνώντας από τις γνωστές πεζούλες ,φθάσαμε στον προιστορικό οχυρωμένο οικισμό το Καστρί ,στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου κοντά στη θάλασσα. Αν και κουρασμένη από την πεζοπορία εντυπωσιάστηκα, από το αρχαίο νεκροταφείο. Νότια του Καστριού και σε απόσταση περίπου πενήντα λεπτών ξεπρόβαλε μπροστά μας ο μικρός οικισμός της Χαλανδριανής ,με τα ερείπια της πρώτης  πρωτοκυκλαδικής  ακρόπολης και το εκτεταμένο νεκροταφείο .Το μικρό ξωκλήσι της Παναγιάς   Χαλανδριανής , αλλά και η απέραντη θέα προς τις ακτές της Σύρου και το γαλάζιο του Αιγαίου μας μάγεψαν στην κυριολεξία.

Η περιήγησή μας μετά από 5 περίπου ώρες έφτασε στο τέλος της .Ήταν πραγματικά μια αξέχαστη εμπειρία .Είχα πολλούς λόγους να νιώθω περήφανη για το νησί μου .

Χαίρομαι που πρόσθεσα ακόμη έναν και μάλιστα τόσο σημαντικό!

αρθρογραφεί η Ευγενία