Γυναίκες, άντρες, αλλά και παιδιά ξεριζώνονται καθημερινά για ένα καλύτερο μέλλον σε άλλες χώρες, τις λεγόμενες «δυτικές», «ανεπτυγμένες». Ψάχνουν μια γη που θα τους φερθεί τίμια, με ανθρωπιά και σεβασμό, μια γη, όπου θα μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, χωρίς τον φόβο ενός στρατιωτικού καθεστώτος.

Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν στο σκοτάδι του πολέμου, των πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών και τώρα αναζητούν το φως. Και μια στέγη, και λίγο καθαρό νερό, και λίγο ελεύθερο ουρανό. Και ελπίζουν στη φυγή. Στη φυγή εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους.

Οι περισσότεροι από τους μετανάστες που φτάνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια κατάγονται κυρίως από χώρες της Ανατολής που μαστίζονται από πολιτικές αναταραχές και γενικότερη αστάθεια. Αφγανιστάν, Συρία, Πακιστάν και, τον τελευταίο χρόνο, η Ουκρανία είναι κατά βάση οι χώρες προέλευσης μεταναστών.

Το ταξίδι τους είναι μακρύ και δύσκολο. Ο δρόμος είναι γεμάτος εμπόδια από την αρχή. Αρκετό περπάτημα στα έρημα εδάφη του Ιράκ και της Τουρκίας, κολύμπι σε ποτάμια, που αποτελούν φυσικά σύνορα χωρών ή σε θάλασσες, σε συνδυασμό με βασανιστήρια, εκμετάλλευση ή και βιασμούς δίνουν την εικόνα του ταξιδιού τους.

Σχεδόν όλοι οι μετανάστες πληρώνουν κάποιον διακινητή που τους βοηθά μέχρι να φτάσουν στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα, που συνήθως είναι η χώρα μας. Το πέρασμα στην Ελλάδα γίνεται τις περισσότερες φορές μέσα από το Αιγαίο, και μάλιστα νύχτα. Οι μετανάστες στοιβάζονται σε φουσκωτές βάρκες χωρίς καμία ασφάλεια για την ζωή τους. Μερικοί δεν φτάνουν ποτέ ως εδώ. Κάποιοι άλλοι μπαίνουν στη Ελλάδα από τα βόρεια σύνορα, από τον Έβρο, για να εγκλωβιστούν παράνομα την χώρα μας. Ας είναι καλά εκείνοι που υπέγραψαν το ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ…

Για όσους επιζήσουν και από πατριώτες μιας άλλης γης γίνουν παράνομοι μετανάστες, τα προβλήματα αρχίζουν τώρα. Η σύλληψη απο τις Αρχές, τα κρατητήρια, ο κίνδυνος να απελαθούν είναι ο καθημερινός εφιάλτης που ζει ένας μετανάστης στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με την ανεπαρκή ή ανύπαρκτη γνώση της ελληνικής γλώσσας και τη δυσκολία εύρεσης καταλύματος και τροφής, η ζωή εδώ, στο «προχώλ» της ανεπτυγμένης Δύσης μετατρέπεται σε τραγικό μαρτύριο.

Μόλις φτάνουν στην Αθήνα έρχονται σε επικοινωνία με ομοεθνείς τους που, αν είναι τυχεροί, τους προσφέρουν τα απαραίτητα. Καθώς ο καιρός περνάει μπαίνουν στη διαδικασία να αιτηθούν άσυλο. Όπως μαρτυρούν οι περισσότεροι, η κρατική, δημόσια υπηρεσία ασύλου της χώρας είναι ανεπαρκής. Γι’ αυτό αναζητούν κάποια άλλη λύση (π.χ. μέσω διάφορων ΜΚΟ) . Η διαδικασία αίτησης ασύλου χαρακτηρίζεται από τους μετανάστες χρονοβόρα και δύσκολη. Τις περισσότερες φορές δεν περιλαμβάνει καν τα υπόλοιπα μέλη την οικογένειας του αιτούντα.

Πάντως, οι κυνηγημένοι, οι φοβισμένοι, οι άνθρωποι που έφυγαν από την χώρα τους για ένα καλύτερο αύριο, συνεχίζουν να ελπίζουν. Η Ελλάδα δεν είναι παρά μια πρώτη στάση στη Ευρώπη, στον κόσμο. «Όταν πάρω το άσυλο, θέλω να φύγω για μια άλλη χώρα. Μάλλον για την Γερμανία.», μου λέει κάποιος Αφγανός. Ένας Πακιστανός μετανάστης λέει βουρκώνοντας: «Όταν πάρω άσυλο, εάν πάρω, θα ήθελα να γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου, να νιώσω ξανά ότι υπάρχω και έχω μια αξία σαν άνθρωπος. Αλλά δεν μπορώ να γυρίσω.» …

Εν τω μεταξύ οι παράνομοι μετανάστες εργάζονται στη χώρα μας παράνομα και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης παράνομα, για να κερδίζουν κάποιοι νόμιμα και να καταναλώνουν ή να αποθησαυρίζουν τον πλούτο τους σε εγχώριες τράπεζες ή τράπεζες του εξωτερικού νομιμότατα.

Οι-δεν-έχουν-τόπο-, οι-δεν-έχουν-πατρίδα είναι έγκλειστοι σ’ ένα περιθώριο της χώρας μας, επειδή οι ειρηνόφιλες υπερδυνάμεις δεν έχουν αποφασίσει να σταματήσουν να βομβαρδίζουν τις εστίες τους, να καίνε «όμορφα» τα όμορφα χωριά τους και να σκοτώνουν τους αθώους γονείς ή τα αδέλφια τους στη Συρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ουκρανία.

Αναρωτιέμαι και γω όπως και οι ίδιοι οι μετανάστες, πότε θα σταματήσει αυτός ο εμπαιγμός; Πότε, επιτέλους, πότε;

Αθηνά Δάρα

Η κακοποίηση γυναικών είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που αντί να εκλείπει συνεχώς αυξάνεται. Κατά αυτό το φαινόμενο, ο θύτης κακοποιεί το θύμα (γυναίκα) με μορφές κακοποίησης όπως η σωματική, η ψυχολογική και η λεκτική βία. Πολλοί πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό το θέμα. Λάθος! Είναι στο χέρι όλων μας να βοηθήσουμε τις κακοποιημένες γυναίκες και να αντιμετωπίσουμε αυτό το φαινόμενο.

Η κακοποίηση γυναικών αναφέρεται στην άσκηση σωματικής, ψυχικής, οικονομικής ή και σεξουαλικής βίας σε μια γυναίκα από τον σύζυγο ή τον ερωτικό σύντροφο, νυν ή πρώην με στόχο την επιβολή ελέγχου. Ο όρος συμπεριλαμβάνει επομένως και το βιασμό στο ζευγάρι με ή χωρίς γάμο. Σήμερα δεν είναι μόνο “ορατή”, όπως η σωματική κακοποίηση, ο ξυλοδαρμός και ο βιασμός, αλλά υπάρχουν και οι “μη ορατές” μορφές βίας, η ψυχολογική και οικονομική κακοποίηση, όπως η έλλειψη πρόσβασης σε ιατρική περίθαλψη, η στέρηση της εκπαίδευσης, η καταναγκαστική εργασία, ο εξαναγκασμός σε πορνεία κ.α.

Η κακοποίηση των γυναικών είναι διαδεδομένη και εντοπίζεται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από την κουλτούρα, τον πολιτισμό, το επίπεδο ανάπτυξης, την πολιτική σταθερότητα και τη θρησκεία.

Μία στις πέντε γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποστεί κακοποίηση στο οικογενειακό περιβάλλον.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι η πιο δεδομένη μορφή βίας κατά των γυναικών είναι κοινωνικό φαινόμενο που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις σε όλες τις χώρες και στην Ελλάδα.

Η βία μέσα στην οικογένεια είναι πολλών ειδών: λεκτική, σεξουαλική και οικονομική.

Το φαινόμενο έχει διεθνή διάσταση. Είναι μια παγκόσμια επιδημία. Τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής βίας, σωματικής κακοποίησης ή βιασμού. Τις περισσότερες φορές, η κακοποίηση γίνεται εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος. Η ενδοοικογενειακή βία είναι από τις πιο σκληρές μορφές βίας γιατί διαπράττεται από οικείο πρόσωπο, από μέλος της ίδιας της οικογένειας.

Η πολιτεία πρέπει να μεριμνήσει για την αύξηση σε αριθμό και την ενίσχυση των χώρων φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών. Το κράτος έχει την υποχρέωση και την ευθύνη για την προστασία των κακοποιημένων ατόμων καθώς και την ψυχολογική, κοινωνική, νομική και οικονομική στήριξή τους.

Η κακοποίηση των γυναικών πρέπει να σταματήσει! Η διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών είναι 25 Νοεμβρίου.

Μη σιωπάς, κάνε κάτι!!

Τσούμπα Μαντώ

Χατζή Παναγιώτα

Οι άνθρωποι αυτοί, εξαιτίας της ιδιαίτερης εμφάνισής τους, δέχονται πολύ συχνά ρατσιστικά και υβριστικά σχόλια, τα οποία τις περισσότερες φορές συνοδεύονται από εξαιρετικά βίαιες εκδηλώσεις. Συλλαμβάνονται και ακρωτηριάζονται από οργανωμένες συμμορίες λαθρεμπόρων καθοδηγούμενες από γιατρούς και «μάγους» φυλών. Τα άκρα τους χρησιμοποιούνται σε τελετές μαγείας και φυλαχτά, ενώ τα σωματικά τους μέλη πωλούνται στη μαύρη αγορά μέχρι και 15.000 δολάρια!

Οι δολοφονικές αυτές απόπειρες σημειώνονται στο μεγαλύτερο μέρος τους στην Τανζανία, στην οποία καταγράφονται ετησίως εκατοντάδες επιθέσεις. Αυτό συμβαίνει, καθώς πιστεύεται ότι τα σωματικά μέλη ενός αλμπίνου φέρνουν τύχη.

Σε άλλες χώρες, επίσης, όπως στη Ζιμπάμπουε, υπάρχει η πεποίθηση ότι εάν ένας άνδρας που πάσχει από τον ιό του AIDS έχει ερωτική επαφή με γυναίκα «αλμπίνο» θα θεραπευτεί, γεγονός που έχει οδηγήσει σε αρκετούς βιασμούς γυναικών με αποτέλεσμα την εξάπλωση του ιού.

Αντίστοιχες ρατσιστικές αντιδράσεις σημειώνονται και στα ζώα. Η ιδιαιτερότητά τους αυτή οδηγεί στην απομάκρυνσή τους από το κοπάδι και στην καταδίκη τους να ζουν στο περιθώριο…

Γιώτα Χατζή

Γεννήθηκε 2 Οκτωβρίου 1869 στο Πορμπαντάρ και πέθανε 30 Ιανουαρίου 1948 στο Νέο Δελχί της Ινδίας. Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά, υπερασπίστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα των συμπατριωτών του και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον φυλετικό διαχωρισμό του απαρτχάιντ, ο οποίος εκδηλωνόταν από τους λευκούς εποίκους εις βάρος των ντόπιων έγχρωμων και των Ινδών μεταναστών. Παράλληλα, την περίοδο του Μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Σύμμαχός του στον αγώνα αυτό ήταν η σύζυγός του Ίντιρα Γκάντι, η οποία ξεχώρισε όχι μόνο για τις πολιτικές της ικανότητες, αλλά και για τον δυναμισμό της, σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι.

Δύο γνωστές φράσεις του ήταν:

1. Βλέπω μόνο τις αρετές των ανθρώπων. Αφού δεν είμαι αλάθητος, δεν θα αναλύσω τα λάθη των άλλων.
2. Κανείς δεν μπορεί να με πειράξει χωρίς την άδειά μου.

Μητέρα Τερέζα

Γεννήθηκε 26 Αυγούστου 1910 στα Σκόπια και πέθανε 5 Σεπτεμβρίου 1997 στη Καλκούτα, Ινδία. Ήταν Αλβανίδα Καθολική μοναχή με σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο προκειμένου να βοηθήσει τους φτωχούς και τους αρρώστους. Βοήθησε τους πεινασμένους στην Αιθιοπία, τα θύματα της πυρηνικής έκρηξης στο Τσερνομπίλ καθώς και τα θύματα ενός σεισμού στην Αρμενία. Άνοιξε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία σε ολόκληρη την Ινδία αλλά και στην Ρώμη, την Τανζανία και την Αυστρία. Τέλος, το 1979, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Νέλσον Μαντέλα

Γεννήθηκε 18 Ιουλίου 1918 στο χωριό Μβέζο και πέθανε 5 Δεκεμβρίου 2013 στη Νότια Αφρική. Ήταν εμβληματική μορφή του αγώνα για την εξάλειψη των ανισοτήτων και των διακρίσεων. Φυλακίστηκε για 27 χρόνια πριν γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής στις πρώτες εκλογές χωρίς φυλετικούς διαχωρισμούς. Έχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του 20ού αιώνα ως μαχητής εναντίον του τελευταίου ρατσιστικού καθεστώτος στον δυτικό κόσμο. Τέλος, εντός και εκτός Νοτίου Αφρικής, ο Μαντίμπα έγινε το σύμβολο της καταπίεσης και το σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και ισότητα.

Δύο γνωστές θέσεις του:

1. «Κανείς δεν γεννιέται, μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να μισούν κι αν μπορούν να διδαχθούν το μίσος, μπορούν να διδαχθούν και την αγάπη, γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά, παρά το αντίθετο»

2. Αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή, αυτά τα λόγια είπε ενώπιον του δικαστηρίου:

«Πολέμησα κατά της κυριαρχίας των λευκών και πολέμησα κατά της κυριαρχίας των μαύρων. Ονειρεύομαι το ιδανικό μίας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας, όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζουν μαζί, σε αρμονία και με ίσες ευκαιρίες. Είναι ένα ιδανικό, για το οποίο ελπίζω να ζήσω και να πετύχω. Αν όμως αυτό χρειάζεται, είναι ένα ιδανικό, για το οποίο είμαι προετοιμασμένος να πεθάνω».

Ρόζα Παρκς

Γεννήθηκε 4 Φεβρουαρίου 1913 και πέθανε 24 Οκτωβρίου 2005. Στην 1 Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή και βοήθησε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να αναδειχθεί κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων». Τέλος, της απονεμήθηκαν το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας και το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Γεννήθηκε 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα της Τζόρτζια και πέθανε 4 Απριλίου 1968 στο Μέμφις του Τεννεσί. Ήταν Αμερικανός πολιτικός αγωνιστής, ηγέτης των Αφροαμερικανών και εφημέριος, που πάλεψε ενάντια στο φυλετικό ρατσισμό. Το 1963, οργάνωσε μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις, κατά των φυλετικών διακρίσεων, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με βία. Στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους, εκφώνησε τον περίφημο λόγο του «Έχω ένα όνειρο«, σε μια ειρηνική συγκέντρωση, στην Ουάσινγκτον, παρουσία 250,000 ανθρώπων όλων των φυλών. Το Δεκέμβριο του 1964, του απονεμήθηκε Νόμπελ Ειρήνης, ενώ ο αγώνας που έδωσε, οδήγησε στην ψήφιση του Νόμου περί Πολιτικών Δικαιωμάτων, ο οποίος εξουσιοδοτούσε την επιβολή της απάλειψης των φυλετικών διακρίσεων σε δημόσιους χώρους.

Δύο χαρακτηριστικές του σκέψεις ήταν:

1. Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.

2. Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.

Μαλάλα Γιουσαφζάι

Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκάορα του Πακιστάν. Είναι μαθήτρια που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στη χώρα της. Στης 9 Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας την πυροβόλησε στο κεφάλι ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς την πολύ σοβαρά. Η απόπειρα δολοφονίας της προκάλεσε μια έκρηξη συμπαράστασης προς την 15χρονη τότε μαθήτρια, τόσο στο Πακιστάν όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Το 2013 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ ενώ το 2014 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης.

Διάσημοι καλλιτέχνες

Στον αγώνα κατά του ρατσισμού συμμετέχουν και πολλοί Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες, όπως η Antzelina Tzoli, πρέσβειρα του ΟΗΕ.

Τσούμπα Μαντώ

Χατζή Παναγιώτα

Όπως αναφέρουν πηγές από την Αγγλία που ασχολούνται με το συγκεκριμένο φαινόμενο η αυξανόμενη μετανάστευση και η σταδιακή ένταξη των μικρών παιδιών στην εκπαίδευση, δημιουργεί συνακόλουθα όλα τα φοβικά συναισθήματα στα παιδιά της τοπικής κοινωνίας.

Οι ειδικοί κάνουν λόγο για «Ισλαμοφοβία» που έχει να κάνει με παιδιά προερχόμενα από χώρες του Ισλάμ και τα οποία θεωρούνται από τους συμμαθητές τους βομβιστές, τρομοκράτες και δολοφόνοι.

Παρόμοιες συνθήκες, αναφέρουν οι Άγγλοι παιδοψυχολόγοι, συναντώνται σε χώρες που γίνονται καθημερινά υποδοχείς μεταναστών. Η Αγγλία, το τελευταίο διάστημα, έχει δεχθεί ένα κύμα μεταναστών από Ρουμανία και Βουλγαρία. Η Ελλάδα είναι σχεδόν ανοχύρωτη από θαλάσσης, καθώς μέσω Τουρκίας -σχεδόν καθημερινά- εισέρχονται παράνομοι μετανάστες οι οποίοι πολλές φορές δεν φτάνουν ζωντανοί στην στεριά, όπως είδαμε πρόσφατα.

Όσοι εξ’ αυτών καταφέρουν να μείνουν στη χώρα και τα παιδιά τους προσπαθήσουν να ενταχθούν στη «νέα κοινωνία», μέσω του σχολείου, βρίσκονται αυτομάτως μπροστά στο φαινόμενο του bullying.

Τα στόματα παραμένουν κλειστά. Κι αν τούτο είναι κλασική αντίδραση ενός παιδιού που υφίσταται bulling, για τα παιδιά των μεταναστών το πρόβλημα μεγεθύνεται. Σύμφωνα με τις «μαύρες» στατιστικές του φαινομένου, το 52% των παιδιών που δέχονται bulling είναι αγόρια, το 32% κορίτσια και το 16% ήταν άγνωστο φύλο.

Οι εκθέσεις παγκοσμίως δείχνουν μια δραματική αύξηση του ρατσιστικού bulling εντός των σχολείων. Συνακόλουθα έχουν αυξηθεί τα ποσοστά στους αυτοτραυματισμούς (ως αποτέλεσμα τύψεων και αυστηρής αυτοκριτικής) και στις απόπειρες αυτοκτονίας.

                                                                                                                                                   Θοδωρής Μαύρος

Για να λειτουργήσει και να εξελιχθεί θετικά και δημιουργικά για όλα τα μέλη της και για να μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά και παραγωγικά, θα πρέπει να τηρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις, που σχετίζονται μακροπρόθεσμα και με την ίδια την επιβίωση και την ανάπτυξή της .

Σήμερα υπάρχει μια ασάφεια ως προς την κατανόηση της σημασίας των εννοιών της προκατάληψης, των στερεοτύπων και του ρατσισμού. Η προκατάληψη σχετίζεται με στάσεις και γνώμες για άτομα που ανήκουν σε μια συγκεκριμένη θρησκεία, φυλή, εθνικότητα ή άλλη ομάδα. Αυτή περιέχει δυνατά συναισθήματα που είναι δύσκολο ν’ αλλάξουν. Τα στερεότυπα είναι απλοϊκές γενικεύσεις για μια ομάδα ανθρώπων. Τέλος, όταν ενεργούμε με βάση τις προκαταλήψεις μας και τα στερεότυπά μας τότε φτάνουμε στο ρατσισμό.

Το ουσιώδες λοιπόν ερώτημα που τίθεται είναι τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί συνεργατικά, με αλληλοσεβασμό και κατανόηση για να προλαμβάνουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές, οι οποίες, σε ακραίες περιπτώσεις είναι δυνατόν να έχουν ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την κοινωνία μας όσο και για τα μέλη της.

Προτεινόμενες συμβουλές θα μπορούσαν να είναι:

• Εκπαιδεύουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας στην αυτοπειθαρχία, στον αυτοέλεγχο και στον αυτοσεβασμό. Τα παιδιά μιμητικά γενικεύουν πολλές φορές τις συμπεριφορές μας. Αυτή η διαδικασία απαιτεί να είμαστε υγιή και θετικά πρότυπα γι’ αυτά.

• Ενισχύουμε με τη στάση μας το σεβασμό και την ανοχή στις διαφορές, προσφέροντας ευκαιρίες για συναλλαγές με άτομα διαφόρων φυλών, εθνικοτήτων και θρησκευτικών απόψεων (για παράδειγμα συμμετοχή σε αθλητικές ομάδες, διαθεματικές και διεπιστημονικές δραστηριότητες παντός είδους, καλλιτεχνικές ενασχολήσεις, συναυλίες κ.ά.)

• Ενθαρρύνουμε τα παιδιά και τα μαθαίνουμε να επεμβαίνουν θετικά με τη στάση τους και τα λόγια τους, όταν συναντούν ή παρατηρούν πράξεις ή σκέψεις ρατσιστικές. Ενώ τους εξηγούμε και την αδικία που υφίσταται κάποιος που υπόκειται σε οποιαδήποτε μορφή προκατάληψης ή ρατσισμού.

• Τέλος, είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε ότι όλοι μας μπορούμε να βοηθήσουμε στην καταπολέμηση του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων, υιοθετώντας μια στάση σύμπνοιας και αλληλοσεβασμού. Αυτή η στάση παράλληλα θα οδηγήσει στη μακροχρόνια αρμονική πλεύση και το δημιουργικό συγχρωτισμό ατόμων και ομάδων των πολυφυλετικών κοινωνιών μας.

Τζίμας Αυγερινός

Αρχικά, πρέπει να αναφερθούμε στον πρώτο φορέα κοινωνικοποίησης και ανατροφής, το σχολείο. Το σχολείο έχοντας ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, δημιουργεί την άποψη πως ό, τι δεν προσφέρει στο ανθρώπινο είδος είναι ασήμαντο. Δεν εστιάζει, επομένως, στην ηθική και καλλιεργεί άπληστους πολίτες χωρίς ενδιαφέρον και σεβασμό για τη ζωή. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο οικογενειακό περιβάλλον. Οι περισσότεροι γονείς δεν επιθυμούν να έχουν σχέσεις ούτε εκείνοι ούτε τα παιδιά τους με τα ζώα. Ως αποτέλεσμα τα παιδιά είτε φοβούνται είτε κακοποιούν «για πλάκα» τα ζώα με οποιοδήποτε τρόπο. Έτσι λοιπόν, είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι γονείς να φέρνουν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία σε επαφή με τα ζώα, να τους μιλούν με αγάπη γι΄ αυτά, να τα φροντίζουν. Με αυτό τον τρόπο θα επιτύχουν να δώσουν το μεγαλύτερο μάθημα στα παιδιά τους: «Σεβασμός και αγάπη για τη ζωή».

Σπουδαίο να αναφερθεί είναι πως τα περιστατικά κακοποίησης ζώων αυξάνονται σε χώρες που βιώνουν κρίση, οικονομική και πολιτισμική. Το 2014 τα περιστατικά κακοποίησης ζώων στη χώρα μας άγγιξαν τα πεντακόσια. Μη ξεχνάμε τη Μάγκι, τη σκυλίτσα που δολοφονήθηκε μπροστά σε τουρίστες και ντόπιους στα Νέα Στύρα, στην Εύβοια. Ένα ακόμα γεγονός που συντάραξε ήταν η θανάτωση σκύλου με τόξο στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας στις 17 Οκτωβρίου. Παρά τα πρόστιμα που φτάνουν έως 30.000 ευρώ και την ποινή φυλάκισης, λίγοι είναι εκείνοι που τιμωρούνται. Ίσως γιατί συμφέρει τους δήμους η θανάτωση ζώων, αφού λιγότερα αδέσποτα σημαίνει λιγότερο κόστος σίτισης κι έτσι καρπώνονται τα χρήματα που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις αδέσποτες ψυχές.

Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, είναι γνωστό και αποδεδειγμένο ψυχιατρικά πως άνθρωποι που έχουν κακοποιήσει ζώα εξελίχθηκαν σε κατά συρροήν δολοφόνους. Συμπερασματικά, το θέμα της κακοποίησης και θανάτωσης ζώων δεν αφορά μόνο φιλοζωικές οργανώσεις, αλλά όλους τους πολίτες. Σήμερα η Μάγκι, αύριο εμείς ή τα παιδιά μας.

Τα ζώα έχουν ψυχή. Φτάνει μόνο να κοιτάξεις τα μάτια τους και θα το καταλάβεις!  

                                                        Έλενα Πετροπούλου

 Η μέρα έφτασε. Στο σχολείο μου έγινε μια μη δημοκρατική απόπειρα από ορισμένους μαθητές να κλείσουν το σχολείο, χωρίς καν να έχουν ενημερώσει το δεκαπενταμελές. Υπήρχε μια αναστάτωση όλη την μέρα στο σχολείο. Την προτελευταία ώρα μας μάζεψαν όλους στην αυλή για να μας μιλήσουν. Όλοι είχαν να πουν ότι θέλουν να βοηθήσουν την κατάσταση, όμως κανείς δεν ήταν πρόθυμος να κάνει πραγματικά κάτι. Κανείς δεν ανέφερε την πορεία που θα γινόταν 2 ώρες αργότερα, 350 μέτρα μακριά από το χώρο του σχολείο. Όσους ρώτησα αν θα πάνε απαντούσαν ακριβώς το ίδιο πράγμα: «Δεν θα κάνω εγώ την διαφορά αν πάω στην πορεία.» Κατά τα άλλα σε κανέναν δεν αρέσει το καινούριο σύστημα και όλοι θέλουν να αλλάξει. Τέλος πάντων, τελικά βρήκα παιδιά τα οποία να είναι πρόθυμα να έρθουν μαζί μου. Μπορεί να μη μαζευτήκαμε πολλοί αλλά τουλάχιστον κάτι κάναμε. Δεν το αφήσαμε στους άλλους.

 500 σχολεία κλείσανε εκείνη την μέρα, πάνω από 5000 μαθητές μαζεύτηκαν στις πορείες σε όλη την Ελλάδα. Εντάσεις κατά την διάρκεια της πορείας υπήρξαν λίγες. Άξιζε τον κόπο. Ήμουν τόσο περήφανη.

Τα αιτήματα ήταν τα εξής:

• Τράπεζα Θεμάτων (δεν »υπολογίζει» αν ο μαθητής έχει δυσκολία ή όχι π.χ. δυσλεξία)
• Φροντιστήρια (το σύστημα τα έχει κάνει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από την πρώτη, κιόλας λυκείου!)

Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να »μένουν» πολλά παιδιά στην ίδια τάξη και να αναγκάζονται να επαναλαμβάνουν την ίδια χρονιά.

Εξαιρετική ήταν η ανοιχτή επιστολή των μαθητών από σχολείο της Άρτας που διάβασα. Την καταθέτω ολόκληρη για την ενημέρωσή σας.

Προς όλους

Σας μιλάμε εμείς, τα παιδιά σας, οι πλέον σκληρά εργαζόμενοι. Δεν παραπονιόμαστε γι’ αυτό. Δεν μας κουράζει η εκπαίδευση. Την θέλουμε, την χρειαζόμαστε. Ζητάμε την μόρφωση για να γίνουμε πολίτες, χρήσιμοι στον εαυτό μας και στην κοινωνία.

Όμως, η πολιτεία αντί να μας βοηθήσει, βάζει εμπόδια και τρικλοποδιές. Ίσως να μην μας θέλει όλους μορφωμένους. Έρχεται το νέο σύστημα του λυκείου με την τράπεζα θεμάτων. Το σύστημα αυτό κάθε άλλο παρά αναπτύσσει την κριτική σκέψη μας, ο οποίος θα πρέπει να είναι ο βασικός στόχος του σχολείου. Προωθεί τη βαθμοθηρία, δηλαδή οι μαθητές από την πρώτη λυκείου κιόλας προσπαθούμε σκληρά, για να φτάσουμε την καλύτερη απόδοση που θα μπορούσαμε να έχουμε σε όλα τα μαθήματα. Όλη αυτή όμως η προσπάθεια μας  γίνεται με στόχο ένα «20» και όχι την ουσιαστική γνώση. Δεν μας αφήνονται περιθώρια να κοιτάξουμε πίσω από τις σελίδες των βιβλίων, και όποιος αποπειραθεί θεωρείται αλλόκοτος και ενοχλητικός.

Μαθητές και καθηγητές γίνονται πιόνια στα χέρια ενός αναλυτικού προγράμματος, εργαλεία προκαθορισμένων οδηγιών. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΥΝΝΟΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑ. Χάνεται κάθε δικαίωμα διαχείρισης της «ύλης» από τον καθηγητή, ο οποίος δεν είναι πλέον σε θέση να την «μεταλλάξει»  με βάση τις ιδιαιτερότητες των μαθητών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να τρέχουν μαθητές και καθηγητές πίσω από ένα πολύ μεγάλο όγκο πληροφοριών, αναγκασμένοι να καταφεύγουν σε φροντιστήρια επιβαρύνοντας την δύσκολη οικονομική κατάσταση των περισσότερων-δυστυχώς- ελληνικών οικογενειών με στόχο να ολοκληρώσουν αυτή την πολυπόθητη ύλη για να τα καταφέρουν στις εξετάσεις.

Στηρίζεται στη στυγνή μάθηση και στη χρησιμοθηρική εκπαίδευση. Η γνώση δεν είναι πια προσωπική και προσαρμοσμένη στις ανάγκες και τις δυνατότητες του κάθε μαθητή, δεν είναι γνώση για μάθηση αλλά για επιδόσεις, τυποποιημένη, που μόνο όσοι καταφέρουν να πειθαρχήσουν και να παπαγαλίσουν θα μπορέσουν να βγουν στην «αγορά». Οι φτωχότερες οικογένειες που δεν έχουν, ούτε στο ελάχιστο, τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά στα φροντιστήρια είναι πλέον οι «άτυχοι» τους οποίους το νέο σύστημα πετάει έξω.

Αυτή επομένως η κατάληψη, δεν γίνεται λόγω της τεμπελιάς των μαθητών. Γίνεται με στόχο την βελτίωση της εκπαίδευσης και όχι την διακοπή της.

Πολλοί είναι αυτοί που θα πουν «δεν κατάφεραν άλλοι να τα αλλάξουν όλα αυτά, επειδή το είπατε εσείς θα αλλάξει;». Σε αυτή τη θέση ένας είναι ο αντίλογος. Το πλέον γνωστό: ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ; ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΙ; Καθίστε και αναλογιστείτε το για λίγο. Πρέπει να παλεύει κανείς με νύχια και με δόντια για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του, και όχι να γίνεται παθητικός δέκτης των παγιωμένων απόψεων αλλά και των δεδομένων περιστάσεων.

Ζητάμε αλληλεγγύη από γονείς και καθηγητές, γιατί πρόκειται για μια οργανωμένη, με στόχο προσπάθεια και όχι μια επιπόλαια εφηβική έκρηξη.

Με ελπίδα

Το 15μελές Συμβούλιο του 3ου Λυκείου Άρτας.

Για την αντιγραφή

Η συντάκτρια του άρθρου

Ελένη Γεωργαλή

Είναι δυνατόν, μετά από μια μακρά ιστορία αγώνων για την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, οι ηγέτες αυτού του τόπου να ξεχνούν την άνοιξη του 1910 και την πρώτη καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας, που αποτέλεσε ένα από τα βασικά αιτήματα του κινήματος στο Γουδή; Είναι δυνατόν να προσπαθούν να διαγράψουν από την μνήμη του εργαζόμενου λαού μας τις προσπάθειες για καθιέρωση της πενθήμερης εργασίας μετά το Πολυτεχνείο του ’73;

Η απάντηση θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρα αρνητική, από τη στιγμή που οι μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις του 20^ου αιώνα στηρίχτηκαν στη διεκδίκηση ανθρώπινων ωραρίων εργασίας. Ας θυμηθούμε τις κινητοποιήσεις για οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ξεκούραση και οκτώ ώρες ύπνο τον Μάιο του 1886 στο Σικάγο…

«Μα όχι… υποστηρίζει ο υποκινούμενος αντίλογος! Τα μαγαζιά την  Κυριακή εξυπηρετούν τόσο κόσμο που θέλει να κάνει τα ψώνια του και δεν έχει προλάβει μέσα στην εβδομάδα!» και ακόμα…» Πώς θα κινηθεί η αγορά; , αντιτείνουν κάποιοι λίγοι ειδήμονες των οικονομικών που ελεεινολογούν την κοινή γνώμη του απλού κόσμου που θέλει να αντισταθεί στη νέα βάρβαρη εποχή, αγνοώντας τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται, όταν τα μαγαζιά μένουν κλειστά τις Κυριακές.

Η ρητορική αυτών των γκουρού της οικονομίας υποστηρίζεται από τα επικρατούντα καταναλωτικά πρότυπα που πείθουν τους απλούς πολίτες ότι πρέπει να επιδίδονται σε ακόμη περισσότερες αγορές ώστε να νιώθουν ικανοποιημένοι. Στη λογική του «Καταναλώνω άρα υπάρχω», η ψυχαγωγία έχει συνδεθεί άμεσα με τον καταναλωτισμό και ο ελεύθερος χρόνος θεωρείται ότι σπαταλιέται ή ότι μένει αναξιοποίητος, αν δεν συνδεθεί με την αγορά κάποιου αγαθού.

Υπνωτισμός, καθαρός υπνωτισμός! Αυτά είναι τα πρώτα στάδια ενός πολιτικού αυταρχισμού που πλήττει τον ανθρωπισμό και καταφέρει καίριο πλήγμα στη Δημοκρατία. Ο απέραντος εργασιακός χρόνος εξαντλεί τους εργαζόμενους. Η συνεχής κατανάλωση ευνουχίζει τη σκέψη των καταναλωτών. Όλη η κοινωνία στις ώρες της σχόλης μετατρέπεται σε μια απέραντη αγορά. Όμως, από αυτήν την αγορά απουσιάζουν οι ιδέες, τα σχέδια, οι θελήσεις των πολιτών. Σημειώνεται μόνο το ποσοστό ανταπόκρισης των καταναλωτών…

Οι σχέσεις, η επικοινωνία, η συνεύρεση, ο διάλογος, βασικές προϋποθέσεις του δημοκρατικού βίου σφραγίζονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας της Δημοκρατίας. Εκεί θα αραχνιάσουν μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι συμπολίτες μας αύριο ή χρόνια μετά που θα οδηγηθούν αν αφεθούν σε τέτοιου είδους πρακτικές, πολιτικές θεσμοθετήσεις.

Η εξασφάλιση της κοινωνικής τάξης και ηρεμίας που προσπαθούν να πετύχουν οι πολιτικοί μέσα από νομοσχέδια και αποφάσεις θυμίζει την αντιμετώπιση των ειλώτων από τους Σπαρτιάτες πριν από 2000 χρόνια.

Η διαβολή της πνευματικής μας ζωής και η απελπισμένη προσπάθεια των επίδοξων ηγετών μας για δημιουργία νήπιων και πειθήνιων πολιτών πρέπει να σταματήσει! Δεν είμαστε υπάκουοι υπήκοοι! Είμαστε πολίτες με προσωπική βούληση και αρνούμαστε την μεταχείρισή μας ως «καταναλωτικό προσωπικό».

Αθηνά Δάρα

Εξετάσεις, Τράπεζα Θεμάτων, φροντιστήρια … η καθημερινότητα των εφήβων σήμερα. Μια καθημερινότητα απαιτητική  στην οποία ο ελεύθερος  χρόνος εκλείπει.

Μαντώ Τσούμπα