Ο Γιάννης, πρώην παίκτης στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Ο Νίκος, πρώην παίκτης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Γιατί πρώην και όχι νυν, θα αναρωτιέστε, δεδομένου ότι το ταλέντο και η επιθυμία για σκληρή δουλειά υπάρχει, το πάθος και η αγάπη ξεχειλίζει. Ο λόγος, μάλλον ένας και μοναδικός. Οι συμμαθητές τους, ο Δημήτρης και ο Αυγερινός, τους «ανέκριναν», ώστε να μοιραστούν μαζί μας τη δική τους άποψη και εσείς να καταλήξετε στα δικά σας συμπεράσματα …

Δημήτρης: -Πόσα χρόνια έπαιζες  ποδόσφαιρο;

Νίκος: -Ξεκίνησα όταν ήμουν 12 χρονών,4 χρόνια δηλαδή.

(Δ): -Σε ποια ομάδα ήσουν;

(Ν): -Έπαιζα στην κεντρική ακαδημία του Ολυμπιακού.

(Δ): -Πόσες  προπονήσεις είχες την εβδομάδα;

(Ν): -Κάθε μέρα,2 ώρες η κάθε  προπόνηση.

(Δ): -Αναγκάστηκες να τις ελαττώσεις  ή σταμάτησες από την αρχή;

(Ν):  -Όταν άρχισα την Γ’ Γυμνασίου πήγαινα μονο 3 φορές την εβδομάδα λόγω περιορισμένου χρόνου. Τώρα που είμαι μαθητής λυκείου έχω σταματήσει  το ποδόσφαιρο. 

(Δ): -Σταμάτησες επειδή δεν είχες  χρόνο για τα μαθήματα;

(Ν):  -Ακριβώς, φροντιστήρια, μαθήματα… που χρόνος για ποδόσφαιρο;

Αυγερινός: -Πώς νιώθεις τώρα πού δεν έχεις τις υποχρεώσεις της προπόνησης;

Γιάννης: -Koίταξε να δεις! Το συναίσθημα είναι διττό. Από τη μια αισθάνομαι ανακουφισμένος, αφού δεν χρειάζεται να ξοδεύω 4-5 ώρες τη μέρα , με τις 2 εκ των 5 να είναι στο δρόμο προς και από την Παιανία(τώρα Κορωπί). Από την άλλη η νοσταλγία, η θλίψη και η..κατάθλιψη μπορώ να πω δεν παύει να υπάρχει και έντονα μάλιστα, όταν μαθαίνω για τα νέα της ομάδας.

(Α): -Σου λείπουν τα αποδυτήρια και οι πλάκες με τους άλλους παίκτες ;

(Γ): -Σαφώς! Πέτυχες φλέβα… Όλα αυτά που ανέφερες και γενικότερα οι αναμνήσεις από το αξιοσημείωτο χρονικό διάστημα που έπαιζα στην καλύτερη κατ’ εμέ ομάδα της Ελλάδας…, μου περνούν συχνά από το μυαλό και εντείνουν τη θλίψη μου. Χωρίς την ομάδα νιώθω μισός. Χωρίς το ποδόσφαιρο νιώθω μισός…! 

(Α): -Λυπάσαι που αναγκάστηκες να σταματήσεις;

(Γ): -Τώρα είναι ερώτηση αυτή; Εννοείται… Και τα παράτησα για να δώσω βάση στα μαθήματα και το Γεννάδειο, που όσο και να το κάνεις είναι το 1ο Σχολείο της Ελλάδας και έχει απαιτήσεις, όμως βλέποντας και ακούγοντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μας (ανθρώπους που αυτοκτονούν, 30αρηδες με μάστερ και πτυχία άνεργους κ.ο.κ) αμφιβάλλω για την ορθότητα της απόφασής μου.

(Α): -Θεωρείς ότι το νέο εκπαιδευτικό σύστημα απωθεί τους νέους από τον αθλητισμό;

(Γ): -Εεε.. δεν μπορώ να είμαι απόλυτος. Άμα πάρουμε, όμως,  ως παράδειγμα την περίπτωση μου ή αυτή του Νίκου, που κι αυτός τυχαίνει να φοιτά στο σχολείο μου και να έχει παρατήσει τις ακαδημίες του Ολυμπιακού παρακαλώ! .., τότε ναι μας απωθεί. Και απωθεί όχι μόνο τον αθλητισμό αλλά κι οποιουδήποτε είδους εξωσχολική δραστηριότητα! Άσε μην ανοίξουμε το θέμα της παραπαιδείας, που προωθείται εκτενώς!… όλοι μου σχεδόν οι συμμαθητές πάνε φροντιστήρια! Άσε σου λέω που καιρός για άθληση….

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν πάντοτε μια διαστρέβλωση ανθρωπιστικής εκπαίδευσης με γνώσεις ουσιαστικά τεχνοκρατικές. Ποτέ δεν άφηνε χώρο για τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των μαθητών. Το «Νέο Λύκειο», όπως φαίνεται από τα λόγια του Γιάννη και του Νίκου, ίσως είναι ένα μεγάλο βήμα προς το παρελθόν. Ο ανταγωνισμός και η βαθμοθηρία που προάγει με τις εξετάσεις από την Α’ Λυκείου απομακρύνει ακόμα περισσότερο τα παιδιά από τις πραγματικές επιθυμίες τους. Το τίμημα του να είσαι άριστος μαθητής στις μέρες μας είναι η λήθη των ονείρων μας.  Ας ευχηθούμε πως ο Γιάννης, ο Νίκος και τα άλλα παιδιά θα βρουν τη χρυσή τομή και θα συνεχίζουν να ασχολούνται και με τον αθλητισμό. Άλλωστε, ο αθλητισμός είναι ένα από τα λίγα πράγματα που στις μέρες μας συνεχίζει να δείχνει στο εξωτερικό το «καλό» πρόσωπο της Ελλάδας, μας κάνει υπερήφανους, αναπτύσσει πνεύμα αλληλεγγύης, αδελφοσύνης και ειρήνης. Γι’ αυτό το λόγο οφείλουν οι ιθύνοντες, τόσο στον εκπαιδευτικό, όσο και στον αθλητικό χώρο να μην απομακρύνουν τη νέα γενιά από τον αθλητισμό, αλλά να φροντίσουν να αγαπηθεί αυτός και τα υψηλά ιδεώδη του.                           

        Μυρτώ Τσιτσιού

Αυγερινός Τζίμας

Φρουδάκης Δημήτρης

Αυτό πρέπει να αλλάξει. Ο καθηγητής είναι αναγκαίο, σήμερα, να εντάξει στον τρόπο διδασκαλίας του μέσα, με τα οποία θα αφυπνίσει τους μαθητές προς το μονοπάτι της γνώσης. Ένα πολύ καλό μέσο είναι οι νέες τεχνολογίες που έχουν μπει πλέον στη ζωή μας. Με την προβολή εκπαιδευτικού υλικού μέσω του διαδικτύου, ο μαθητής θα ενδιαφερθεί και θα θελήσει να συμμετάσχει στο μάθημα. Και το πιο σημαντικό, από μία μηχανή αποστήθισης θα μετατραπεί σε μια σκεπτόμενη προσωπικότητα. Μέσω του διαδικτύου, ο εκπαιδευτικός έχει τη δυνατότητα να βρίσκει πληροφορίες που του είναι χρήσιμες για το κάθε μάθημα. Για παράδειγμα, στο μάθημα της Λογοτεχνίας, τα παιδιά μέσω του γνωστού σε όλους μας Youtube θα μπορούν να ακούν μελοποιημένα ποιήματα ή απαγγελίες ποιητών. Πράγμα το οποίο, δυστυχώς, δεν συμβαίνει στο σχολείο μας, στο 1ο Πρότυπο Πειραματικό Λύκειο Πλάκας καθώς τα τεχνολογικά μέσα δεν επαρκούν. Θα έπρεπε σύμφωνα με «μαρτυρίες« παιδιών του σχολείου να υπάρχει ένας προτζέκτορας ή ένας διαδραστικός πίνακας σε κάθε τάξη ώστε να μπορούν οι μαθητές να διδαχθούν πιο δημιουργικά. Με αυτόν τον τρόπο, το μάθημα θα γίνει πιο ευχάριστο και ο μαθητής κάθε φορά που θα μπαίνει στην τάξη δεν θα εύχεται πια να τελειώσει η ώρα για  το διάλειμμα ή για να φύγει. Τώρα, απλά ο καθηγητής προσπαθεί να βρει εύκαιρη αίθουσα με υπολογιστή για να δείξει στους μαθητές το υλικό που έχει σχεδιάσει.

Οφείλω, όμως, να αναγνωρίσω ότι οι καθηγητές μας κάνουν το καλύτερο δυνατόν για να αλλάξουμε «παραστάσεις« . Έχουμε δημιουργήσει κιόλας, στο μάθημα της Λογοτεχνίας ψηφιακά ανθολόγια μέσα στα οποία αναλύουμε τα λογοτεχνικά ρεύματα.

Άλλο ένα πράγμα πολύ σημαντικό το οποίο είναι αναγκαίο να αναπτυχθεί στο σχολείο μας είναι η κριτική σκέψη και ο διάλογος μέσα από συζητήσεις μεταξύ καθηγητών και μαθητών, ώστε οι δεύτεροι να μάθουν ταυτόχρονα να αναπτύσσουν γνώμη και να σέβονται την άποψη του διπλανού τους. Ο καθηγητής φυσικά από την πλευρά του δεν πρέπει να είναι μονοδιάστατος στις απόψεις του και να τις «επιβάλλει» με το μάθημά του. Ο μαθητής πρέπει να αναπτύσσει μόνος του κριτική σκέψη ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον αποτελεσματικά τις δυσκολίες που θα προκύψουν και να παίρνει τις κατάλληλες αποφάσεις.

Αυτές είναι ενέργειες οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα για μια εκπαίδευση παραγωγική, δημιουργική και δίκαιη.

Γιώτα Χατζή

            Ποιος είναι, όμως, ο πραγματικός ρόλος της εκπαίδευσης; Να δίνει ερεθίσματα στο μαθητή για περαιτέρω έρευνες, οι οποίες θα τον οδηγήσουν αργότερα στην διαμόρφωση μιας προσωπικής οπτικής των πραγμάτων και στην αποφυγή των στερεοτύπων; Ή να καλλιεργήσει έναν παθητικό πολίτη, τον οποίο θα χειρίζεται εύκολα η κάθε εξουσία; Στην πραγματικότητα, η εκπαίδευση πρέπει να έχει στόχο τη δημιουργία ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών με πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνείδηση, οι οποίοι θα συμβάλλουν στην πνευματική και πολιτισμική πρόοδο της χώρας μας. Ακόμη, ως μαθητές είναι αναγκαίο μέσα από το σχολείο να μάθουμε να συνυπάρχουμε  με τους άλλους και το μόνο στοιχείο ανταγωνισμού να αναπτύσσεται με τον ίδιο μας τον εαυτό, για να τον ξεπεράσουμε και να γίνουμε καλύτεροι. Έτσι, μαθαίνουμε να δεχόμαστε τις απόψεις των γύρω μας και προάγεται ο διάλογος και η συνεργασία.

            Ωστόσο, το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα έχει αλλοτριωθεί από το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζούμε και έχει περιορίσει τα όρια της ελευθερίας μας. Τείνουμε να διαμορφώσουμε στο σχολείο στερεότυπες  και μονοδιάστατες αντιλήψεις. Όσοι διαφοροποιούνται από τη τον μέσο όρο αποκλείονται. Ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, βαθμοί μας καταπιέζουν.  Σε αυτό το σημείο εμπλέκεται και το θέμα της ψυχαγωγίας και της ξεκούρασης. Ο έφηβος προσπαθώντας να γίνει καλύτερος από τους άλλους δίνει πάρεργο ρόλο στη διασκέδαση και την ξεκούραση. Επομένως, δεν ζει όπως εκείνος θέλει, αλλά όπως τον κατευθύνει η κοινωνία. Όσον αφορά την ξεκούραση, δεν τίθεται ο κίνδυνος μόνο της πνευματικής ακαμψίας και αποβλάκωσης, αλλά και αυτός της υγείας, σε περίπτωση που ο ύπνος δεν είναι επαρκής λόγω αυξημένων υποχρεώσεων.

            Επομένως, ενώ η εκπαίδευση θα έπρεπε να ήταν όπλο του λαού, έχει πάρει το ρόλο του καταναγκαστικού έργου, διαμορφώνοντας έναν παθητικό πολίτη χωρίς αξίες και ιδανικά, ο οποίος ουσιαστικά είναι πιόνι του εκάστοτε συστήματος και της πολιτικής βούλησης.

           Οι μαθητές, επιβάλλεται σήμερα να είμαστε πιο κριτικοί σε ό,τι μας προβάλλουν και όχι στείρα επικριτικοί. Να διαμορφώνουμε τη δική μας άποψη για κάτι και να την υποστηρίζουμε με επιχειρήματα. Το χειρότερο πράγμα είναι να είμαστε αμέτοχοι στην κοινωνία και να αφήνουμε τα πράγματα να εξελίσσονται όπως οι άλλοι μας τα επιβάλλουν. Έτσι λοιπόν, μη φοβάστε να διαφοροποιηθείτε, γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη για μια αλλαγή. Ένας από εμάς να το προσπαθήσει, θα επηρεάσει κάποιον άλλο και ίσως κάποια μέρα να μπούμε όλοι στη διαδικασία να ζούμε ουσιαστικά, δυναμικά και αποφασιστικά, να διαμορφώνουμε εμείς την Κοινωνία που θέλουμε και όχι να δεχόμαστε την κοινωνία των άλλων.

Έλενα Πετροπούλου

Καθώς λοιπόν βρισκόμουν σε αναζήτηση θέματος βρήκα ένα βίντεο από μια διάλεξη του Sir Ken Robinson, οποίος, για όσους δεν το ξέρουν, θεωρείται ο ειδήμων της δημιουργικότητας. Επομένως στο άρθρο μου θα αναλύσω την φράση του:  « Το σχολείο σκοτώνει την δημιουργικότητα».

Πρώτα από όλα θα ήθελα να πω πως συμφωνώ απόλυτα με τη φράση ότι το σχολείο είναι ο δολοφόνος της δημιουργικότητας. Και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω τους κυριότερους λόγους για τους οποίους κάθε ίχνος δημιουργικής σκέψης εξαφανίζεται από τα μυαλά των μαθητών. Θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι τα σχολεία έχουν ως κύριο σκοπό τους να παράγουν «τυποποιημένους ανθρώπους» χρησιμοποιώντας τυποποιημένες μεθόδους ( π.χ αποστήθιση). Και πραγματικά θεωρώ πολύ εύστοχη την παρομοίωση του εκπαιδευτικού συστήματος με μηχανή του κιμά, αφού προσπαθεί να βάλει σε καλούπια τη δημιουργική σκέψη και τις κλίσεις των μαθητών. Επιπλέον πρέπει να επισημανθεί ότι σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα επικρατεί η αίσθηση ότι το λάθος είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορείς να σκεφτείς κάτι πρωτότυπο και καινοτόμο, επειδή στη σχολική  σου ζωή δεν ήσουν ποτέ  προετοιμασμένος να κάνεις λάθος.

Επίσης ο μαθητής, κατά τηνγνώμη μου, δεν έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τα πραγματικά του ταλέντα και αυτό το γεγονός συμβαίνει επειδή στα πλαίσια του σχολικού περιβάλλοντος καλλιεργείται ο ανταγωνισμός σε υπέρμετρο βαθμό. To σχολείο λοιπόν θα πρέπει να δίνει στους μαθητές τη δυνατότητα να αναδεικνύουν τις προσωπικές τους ικανότητες και να τις αξιοποιούν στο έπακρο μέσα από ένα πιο ελεύθερο κλίμα διδασκαλίας και μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες, όπως οι Όμιλοι και τα Σχολικά Προγράμματα. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι αναγκαίο να μας παρέχει ένα εξερευνητικό περιβάλλον, στο οποίο θα έχουμε πλήρη ελευθερία ιδεών και κινήσεων. Για παράδειγμα οι καθηγητές δεν πρέπει να εξηγούν το νόμο της βαρύτητας, αντίθετα δημιουργούν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ο εφευρέτης διατύπωσε το νόμο και να δίνουν την ευκαιρία στους μαθητές να παρατηρήσουν, να προβλέψουν και να ανακαλύψουν. Ανάμεσα στις πολλές αλλαγές που πρέπει να γίνουν, το σχολείο είναι αναγκαίο να επιτρέψει τα λάθη των μαθητών και να δουλεύει πάνω σε αυτά για να τα διορθώσει. Ακόμα κάθε εκπαιδευτικό σύστημα σε οποιοδήποτε σημείο της γης παρουσιάζει την ίδια ιεραρχία. Στην κορυφή βρίσκονται τα μαθηματικά, οι θετικές επιστήμες και οι γλώσσες, ακολουθούν οι ανθρωπιστικές σπουδές και στην τελευταία θέση βρίσκονται οι τέχνες. Γιατί όμως ένα παιδί πρέπει να κάνει 5 ώρες την εβδομάδα μαθηματικά και όχι 5 ώρες χορό ή μουσική; Η απάντηση είναι η εξής: το σχολείο θέλει,  δυστυχώς, να δημιουργήσει καθηγητές πανεπιστημίου, γιατρούς και δικηγόρους. Στερώντας, έτσι, από κάποια παιδιά να εκδηλώσουν τις ιδιαίτερες κλίσεις τους και να ασχοληθούν επαγγελματικά με αυτές.

Πρέπει λοιπόν μαθητές, καθηγητές και όσοι εμπλέκονται με το χώρο της μάθησης να εξιχνιάσουμε το έγκλημα που τελείται απέναντι στην δημιουργικότητα, η οποία αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό κάθε παιδικής ψυχής και εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια της σχολικής διαδικασίας. Ας ενεργήσουμε γρήγορα, ώστε να μην έρθουμε αντιμέτωποι με μία κρίση στην οποία ο πλούτος των ανθρώπινων δυνατοτήτων θα έχει μειωθεί σημαντικά.

Νίκος Σαραντόπουλος

 Υπάρχουν διάφοροι τρόποι λοιπόν για να ζωντανέψει η σχολική εκπαίδευση. Ο καθηγητής μπορεί να γίνει πιο φιλικός με τους μαθητές του, με αποτέλεσμα οι μαθητές να αισθάνονται άνετα και να μην έχουν πρόβλημα στο να εκφράσουν τις απορίες τους. Επίσης, οφείλει να μεταδώσει το ενδιαφέρον στο μαθητή για το αντικείμενο που διδάσκει, βάζοντας τον να ερευνήσει για να κάνει την εργασία του. Ακόμα, μπορεί να οργανώσει κάποια εκπαιδευτική  εκδρομή σε περίπτωση που η ενότητα του μαθήματος σχετίζεται με αυτή. Ένας πετυχημένος τρόπος τα τελευταία χρόνια, για να γίνεται καλύτερα το μάθημα, είναι η δημιουργία μιας ιστοσελίδας στο διαδίκτυο, στην οποία παρέχονται «σύνδεσμοι» για την αναζήτηση πληροφοριών και έτσι ο μαθητής μπορεί να δει και επιπλέον πράγματα για το θέμα με το οποίο ασχολήθηκε. Τέλος, η δημιουργία ομάδων μέσα στην τάξη είναι μια καλή ιδέα για τη βελτίωση του τρόπου εκμάθησης, γιατί οι μαθητές αποκτούν οικειότητα, γνωρίζονται μεταξύ τους καλύτερα, παίρνουν ιδέες από τα άλλα μέλη της ομάδας και διευρύνουν τις σκέψεις τους. Αυτοί είναι μερικοί τρόποι με τους οποίους ο καθηγητής θα μπορούσε να κάνει πιο ενδιαφέρον το μάθημα, αλλά και να κάνει τον μαθητή να το εμπεδώσει καλύτερα τη γνώση, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται εξωσχολικά μαθήματα και να έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Δημήτρης Φρουδάκης

Γεράσιμος Παύλου

Αυτό το ερώτημα αποτέλεσε και την αφορμή να γράψω το άρθρο μου….

 Ο νόμος για το «Νέο Λύκειο» και η Τράπεζα Θεμάτων που εφαρμόζεται από φέτος για την Α΄ λυκείου απαιτεί από εμάς τους μαθητές  καθώς και τους καθηγητές μας την ολοκλήρωση της διδακτέας ύλης, η οποία μάλιστα ταυτίζεται με εκείνη στην οποία θα εξεταστούμε στις προαγωγικές εξετάσεις.

Η σχολική χρονιά, σε πολλά δημόσια σχολεία, κυρίως εκείνα που βρίσκονται σε πιο λαϊκές γειτονίες, την επαρχία και την παραμεθόριο, ξεκίνησε με χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες λόγω ελλείψεων καθηγητών και κενά που σε πολλές περιπτώσεις ακόμα δεν έχουν καλυφθεί. Επιπλέον, αξιοσημείωτο είναι πως τα βιβλία έφτασαν στα χέρια των μαθητών με καθυστερήσεις.

Ταυτόχρονα, το υπουργείο απαιτεί την ολοκλήρωση της «νέας διδακτέας ύλης» απ’ τους καθηγητές μας, η οποία δόθηκε πρόσφατα και θέτει σε λειτουργία μια Τράπεζα Θεμάτων, αναγκάζοντάς τους έτσι να «τρέχουν την ύλη» ώστε τυπικά να την ολοκληρώσουν, χωρίς να ενδιαφέρει το αν οι μαθητές την έχουν κατανοήσει.

Επιπλέον, οι μαθητές καλούνται να εμπεδώσουν ύλη που φτάνει τις 20 και 30 σελίδες ανά μέρα και μάθημα (βλ. βιβλίο ιστορίας) στηρίζοντας έτσι ακόμα περισσότερο «το σύστημα της παπαγαλίας» που σίγουρο είναι πως κάθε άλλο παρά κριτική σκέψη και ουσιαστική μόρφωση παράγει!

Θεωρώ πως έτσι τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών στερούνται από νωρίς την αναγκαία για τη σημερινή εποχή γενική μόρφωση ως υπόβαθρο για κάθε μελλοντική επαγγελματική  επιλογή. Επιπροσθέτως, μέσα από ένα πλήθος εξεταστικών φραγμών το Λύκειο μετατρέπεται ακόμα πιο έντονα σε εξεταστικό κέντρο, προσαρμοσμένο στη διαδικασία πρόσβασης στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και όχι έχοντας ως σκοπό την πραγματική μάθηση.

Αποδεδειγμένα πλέον οι προαγωγικές εξετάσεις σε όλες τις τάξεις, από «δεξαμενή» θεμάτων και πανελλαδικό σύστημα εξετάσεων αναγκάζουν πολλούς συμμαθητές μας να καταφεύγουν στην παραπαιδεία (πλέον ακόμα νωρίτερα) όσο βέβαια έχουν ακόμα την οικονομική δυνατότητα. Εκείνοι όμως που δεν την έχουν;

Πιστεύω, τέλος, πως το «Νέο Λύκειο» έχει τη σφραγίδα νέων και ακόμα μεγαλύτερων ταξικών φραγμών στη μόρφωση, δίνοντας έτσι στη νεολαία ένα ακόμα ισχυρό χτύπημα στα μορφωτικά της δικαιώματα!

Αφροδίτη Τουτουντζή

Το «Νέο Λύκειο» έχει βασικό χαρακτηριστικό το ότι το μυαλό του παιδιού που μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, πρέπει να ωριμάσει πριν από το σώμα του. Πρέπει, δηλαδή, να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του που θα το ακολουθούν για πάντα. Αυτές οι αποφάσεις αφορούν κυρίως την επαγγελματική του κατάρτιση στο μέλλον.

Αυτό που πρέπει να κάνει το παιδί είναι να επιλέξει με ποιον κλάδο μαθημάτων θα ασχοληθεί στη Β’ και Γ’ Λυκείου. Ο κλάδος θα είναι ο «Ανθρωπιστικός» ή ο «Θετικός», καθώς μεταξύ άλλων αλλαγών καταργείται ο «Τεχνολογικός» κλάδος. Το παιδί όμως σε αυτήν την ηλικία αλλάζει γνώμη σχεδόν κάθε μέρα. Πώς λοιπόν θα μπορέσει να επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλει;

Μία ακόμη αλλαγή που προωθείται είναι αυτή της «Τράπεζας Θεμάτων». Αυτή λοιπόν η τράπεζα, όταν λειτουργήσει, θα παρέχει θέματα εξετάσεων στους καθηγητές, οι οποίοι ωστόσο αγανακτούν διότι η ύλη που τους έχει σταλεί δεν μπορεί να καλυφθεί. Όμως εκτός από τα θέματα, η «Τράπεζα» καθορίζει και την τυπολογία των γραπτών εξετάσεων, με αποτέλεσμα οι καθηγητές να είναι απλά τα εκτελεστικά όργανα που θα υποχρεωθούν να εφαρμόσουν στους κανόνες του συστήματος.

Αλλά και εμείς, οι μαθητές, είμαστε τα «Πειραματόζωα» αυτού του νέου συστήματος. Το απίστευτο, όμως, είναι ότι σε εμάς η οριστική απόφαση του Υπουργείου στάλθηκε έναν μήνα πριν αρχίσουν οι εξετάσεις, προκαλώντας μας αιφνιδιασμό και αμηχανία, για να μην πω άγχος και ανασφάλεια.

Άλλωστε και του Υπουργείου ο απώτερος στόχος αυτός φαίνεται να είναι: να «βγάλουμε ρίζες» πάνω από τα βιβλία, πλασάροντάς την επιδίωξή του αυτή μέσω της «Αλλαγής του Εκπαιδευτικού Συστήματος», να χάσουμε τον ενθουσιασμό και την αγάπη που έχουμε για τη γνώση και τη δημιουργία.

Δημήτρης Πέρκιζας