Με αυτό το podcast συμμετείχαν στον διαγωνισμό “Kαν΄το ν΄ακουστεί» του European School Radio και απέσπασαν το 1ο βραβείο podcast Λυκείου μετά από την ψηφοφορία των κριτών αλλά και των μαθητών των υπόλοιπων διαγωνιζόμενων Λυκείων.

Μπορείτε να ακούσετε το podcast εδώ: European teliko 

Αναλυτική παρουσίαση της δουλειάς μας

Θελήσαμε αρχικά να εκφράσουμε τους προβληματισμούς μας για την απάθεια που δείχνουν οι σύγχρονοι πολίτες και ειδικά οι νέοι μπροστά στα προβλήματα που μαστίζουν την  ανθρωπότητα και αποτελούν απειλή για το μέλλον της. Θεωρήσαμε ότι η κλιματική κρίση, με την άνοδο της θερμοκρασίας, την εκδήλωση πυρκαγιών, τις πλημμύρες ή την λειψυδρία, είναι το κυρίαρχο πρόβλημα που οφείλει να αντιμετωπίσει άμεσα ο πλανήτης, για να διασφαλίσει την μελλοντική ύπαρξή του και να αποφύγει μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Μας απασχόλησαν όμως και άλλα παγκόσμια ζητήματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις που εξακολουθούν να υφίστανται, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι κοινωνικές ανισότητες, η υπερκατανάλωση, ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης και των κοινωνικών δικτύων που διαμορφώνουν τις αξίες, χειραγωγούν τους πολίτες, επηρεάζουν τις κοινωνικές σχέσεις και καθορίζουν όλους τους τομείς του πολιτισμού και των τεχνών. Θέλαμε να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου για τις παθογένειες που κυριαρχούν στον κόσμο και να στείλουμε ένα μήνυμα για την άμεση ευαισθητοποίηση και δράση όλων προκειμένου να τις εξαλείψουμε το συντομότερο. Ένα δυσοίωνο μέλλον δεν είναι και πολύ μακριά, αν δεν λάβουμε από τώρα τα κατάλληλα μέτρα. Χρόνος δεν υπάρχει για αναβολές…

Επειδή δεν επιθυμούσαμε να καταγράψουμε τις σκέψεις μας σε κοινότυπα θεωρητικά κείμενα, επιλέξαμε να δημιουργήσουμε ένα σατιρικό μικρό θεατρικό δρώμενο. Παραμονή Πρωτοχρονιάς του μακρινού 2085, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, μια παρέα φίλων μπροστά στο γιορτινό τραπέζι συζητά για την επικαιρότητα και την καθημερινότητά της. Με χιουμοριστικό τρόπο αναδεικνύει τα προβλήματα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενιές, κι όλα αυτά λέγονται λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Για την παρέα δεν υπάρχει πολύς χρόνος, κοντεύουν μεσάνυχτα, για τον πλανήτη επίσης ο χρόνος ευημερίας λιγοστεύει…

Μπορείτε να δείτε στιγμιότυπα από τη δράση μας εδώ : ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ PODCAST

Γράψαμε το σενάριο σταδιακά, αφού συναντηθήκαμε τέσσερις φορές μετά το πέρας του σχολικού ωραρίου στη σχολική βιβλιοθήκη. Δημιουργήσαμε τους διαλόγους του θεατρικού μας, το ολοκληρώσαμε. Στην τελευταία συνάντηση θεωρήσαμε απαραίτητο να συμπληρώσουμε στο τέλος του σεναρίου και ένα κείμενο θεωρητικού τύπου με κυριολεκτικό πια τρόπο, για να κάνουμε ξεκάθαρο το μήνυμά μας. Το μήνυμα έπρεπε να είναι σαφές: δεν υπάρχει χρόνος, πρέπει να αναλάβουμε δράση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον του πλανήτη. Οι ήχοι ενός ρολογιού θα εμπλούτιζαν την ηχογράφησή μας. Ένα ρολόι που μετράει αντίστροφα θα ήταν το σύμβολό μας. Το εμπνευστήκαμε από το «Doomsday Clock» μια συμβολική συσκευή που κατασκευάστηκε το 1947, καταγράφει την πιθανότητα μιας ανθρωπογενούς παγκόσμιας καταστροφής λόγω των πυρηνικών μέσων ή της κλιματικής αλλαγής και θα δείξει μεσάνυχτα, όταν αυτή δε θα είναι πια διαχειρίσιμη. Ρολόι, ήχος, χτύπος, μεσάνυχτα…

Αλλά ο τίτλος; Δεν τον είχαμε βρει ακόμα. Τόσες ιδέες, λέξεις, φράσεις, καμιά δεν μας ικανοποιούσε πλήρως! Το βλέμμα μας έπεσε σε ένα βιβλίο «Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα». Μα βέβαια ο Μενέλαος Λουντέμης είχε σκεφτεί αυτόν τον τίτλο πριν από μας για ένα βιβλίο του, θα τον δανειστούμε για το μήνυμά μας, είναι ο ιδανικός. Είχαμε έτσι και την ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για τον Λουντέμη και το έργο του. Κι αμέσως επανήλθαμε στη δράση μας. Μοιράσαμε τους ρόλους και κάναμε πρόβες. Φτάσαμε αισίως στην ημέρα της ηχογράφησης. Έγινε και αυτή στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας.

Σκανάρετε το QR Code από το κινητό σας για να το διαβάσετε εν κινήσει:

Η εφηβεία είναι μια περίοδος ζωής γεμάτη εξερεύνηση, αναζητήσεις και ανάγκη για νόημα. Είναι μια φάση όπου οι νέοι δεν διαμορφώνουν μόνο την ταυτότητά τους, αλλά και τη στάση τους απέναντι στον κόσμο. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ο εθελοντισμός μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο, καθώς προσφέρει ανεκτίμητα οφέλη τόσο για τον ίδιο τον έφηβο όσο και για την κοινωνία που τον περιβάλλει.

Αυτό μπορώ να το βεβαιώσω κι εγώ μέσα από την προσωπική μου εμπειρία. Εδώ και κάποια χρόνια έχω ενταχθεί σε κάποιες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ως έφηβη εθελόντρια . Εκεί ασχολούμαι κυρίως με τους εφήβους και τα παιδιά, τα δικαιώματά τους, την προστασία τους. Επίσης με διάφορες άλλες δημιουργικές δράσεις έχω συμβάλλει στην παραγωγή υλικού για πώληση με σκοπό την οικονομική υποστήριξη ανηλίκων και στη δημιουργία καλλιτεχνικών κατασκευών για τη διακόσμηση διάφορων νοσοκομείων με σκοπό τη βελτίωση της διάθεσης των ανήλικων ασθενών αυτών. Η εμπειρία μου στις παραπάνω δράσεις, εξάλλου, με οδήγησε να συνειδητοποιήσω τα πολλαπλά οφέλη του Εθελοντισμού.

Τα Οφέλη του Εθελοντισμού για τον Έφηβο

Ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς μια πράξη καλοσύνης. Είναι ένα εργαλείο ανάπτυξης που ενισχύει την αυτογνωσία, την ενσυναίσθηση και την αίσθηση του «ανήκειν». Πρώτα απ” όλα, οι έφηβοι που συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις αναπτύσσουμε δεξιότητες ζωής, όπως η ομαδικότητα, η επικοινωνία και η σωστή διαχείριση χρόνου. Μέσα από την προσφορά, αποκτούμε εμπειρίες που δεν μπορούμε να αποκομίσουμε από τα σχολικά βιβλία, μαθαίνουμε να επιλύουμε προβλήματα σε πραγματικές συνθήκες ή να αλληλεπιδρούμε με διαφορετικούς ανθρώπους.

Επιπλέον, ο εθελοντισμός ενισχύει την αυτοεκτίμησή μας. Όταν ένας έφηβος βλέπει ότι οι προσπάθειές του έχουν πραγματικό αντίκτυπο, αποκτά μεγαλύτερη πίστη στις ικανότητές του. Αισθάνεται χρήσιμος και απαραίτητος, κάτι που μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά σε περιόδους αμφιβολιών ή χαμηλής αυτοπεποίθησης, που είναι συχνές κατά την εφηβεία.

Μια άλλη σημαντική διάσταση είναι η διεύρυνση των οριζόντων μας. Μέσα από τον εθελοντισμό, εμείς οι νέοι ερχόμαστε σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, κοινωνικές ομάδες και προοπτικές. Αυτή η εμπειρία μας βοηθά να γίνουμε πιο ανοιχτόμυαλοι και ανεκτικοί απέναντι στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, δημιουργούμε φιλίες και σχέσεις που μπορούν να διαρκέσουν μια ζωή, καθώς μοιραζόμαστε εμπειρίες γεμάτες νόημα.

Τα Οφέλη για την Κοινωνία και τους Οργανισμούς

Ας μην ξεχνάμε ότι ο εθελοντισμός από εφήβους δεν ωφελεί μόνο τους ίδιους, αλλά και τις κοινότητες στις οποίες ζουν. Οι εθελοντές γεμίζουν τα κενά που συχνά υπάρχουν στις κοινωνικές υπηρεσίες, στηρίζοντας δράσεις που αφορούν τη φροντίδα ηλικιωμένων, τη διανομή τροφίμων, την προστασία του περιβάλλοντος και πολλές άλλες ανάγκες.

Ειδικά στους ίδιους τους οργανισμούς, η συμμετοχή εφήβων φέρνει φρέσκες ιδέες, ενέργεια και ενθουσιασμό. Οι νέοι είναι γεμάτοι δημιουργικότητα και διάθεση να αλλάξουν τον κόσμο, κάτι που εμπνέει και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Επιπλέον, η παρουσία εφήβων σε εθελοντικές δράσεις δημιουργεί μια «αλυσίδα αλλαγής», καθώς παρακινούν και άλλους συνομήλικους να συμμετάσχουν.

Ένα Δώρο με Αμφίδρομη Αξία

Ο εθελοντισμός είναι μια εμπειρία που προσφέρει χαρά ταυτόχρονα σε αυτόν που δίνει και σε αυτόν που δέχεται. Για τον έφηβο, είναι μια διαδικασία ωρίμανσης και εξέλιξης, ενώ για την κοινωνία είναι ένας τρόπος να ενισχυθεί η συνοχή και η αλληλεγγύη. Όταν οι νέοι επιλέγουν να αφιερώσουν τον χρόνο τους για να βοηθήσουν, ενδυναμώνουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και το μέλλον όλων μας.

Θα ήθελα να παροτρύνω όλους τους εφήβους να συμμετέχουν σε εθελοντικές δράσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι το Γραφείο Εθελοντισμού της πόλης μας βρίσκεται δίπλα στο σχολείο μας! Είναι μια ευκαιρία να συνεργαστούμε με αυτό! Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα συμβάλλουμε από κοινού στη δημιουργία υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων πολιτών, αλλά και θα χτίζουμε μια κοινωνία βασισμένη στην κατανόηση, την ενσυναίσθηση και την αγάπη.

Το γυναικείο κίνημα που ξέσπασε στα τέλη του 19^ου αιώνα ήταν η έναρξη της δράσης των γυναικών για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Το κίνημα αυτό είναι συνυφασμένο με την ιδεολογία που «γέννησε», τον φεμινισμό. Ο φεμινισμός είναι μια πολιτική και κοινωνική θεωρία με  κοινό στόχο την γυναικεία απελευθέρωση και την επίτευξη της ισότητας των φύλων, έχοντας  κοινή πεποίθηση πως η υποταγή των γυναικών έχει ως αιτία το φύλο τους. Και επειδή τελευταία ο ορισμός του φεμινισμού έχει αλλοιωθεί τόσο πολύ που έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση πολλών από αυτόν ο πιο ορθός και περιεκτικός προσδιορισμός της ιδεολογίας είναι: η ιδεολογία που υποστηρίζει την ισοδυναμία των φύλων, όχι την επικράτηση κανενός από τα δύο φύλα και  την προσφορά ευκαιριών δίκαια και ισάξια.

 Το φεμινιστικό κίνημα στον κόσμο:

Περίπου την ίδια εποχή η εξέγερση των γυναικών ξεσπά σε όλο τον κόσμο. Μπορούμε να το αναλύσουμε κοιτώντας 4 «κύματα» που αγγίζουν από τις αρχές της σύγχρονης ιστορίας έως το σήμερα.

1^ο ΚΥΜΑ ( Βιομηχανική επανάσταση – 1950):

Αυτή την εποχή χαρακτηρίζουν οι σουφραζέτες, οι γυναίκες προστάτες του κινήματος που διεκδικούν την παραχώρηση απαραίτητων δικαιωμάτων όπως η ψήφος, η εκπαίδευση και η εργασία. Κέντρα εκείνη την εποχή είναι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη. Παρότι ήδη μερικές γυναίκες εργάζονται σε βιομηχανίες δεν αμείβονται ούτε στο ελάχιστο όσο οι άντρες συνάδελφοι τους, δεν εκπαιδεύονται σε κανέναν τομέα και μετά την εργασία τους ίσες ή περισσότερες ώρες από τους άντρες πρέπει να φροντίζουν εξ ολοκλήρου το σπίτι και την οικογένεια τους. Εκεί βασίζονται οι πρώτες φεμινίστριες και προκαλούν αλλαγή νομοσχεδίων, σταδιακή κοινωνική απελευθέρωση και ταυτόχρονα επηρεάζουν και τις τάσεις τις μόδας.

Πολλές είναι οι γυναίκες που με θάρρος και πολύ θράσος αγωνίστηκαν κρυφά ή φανερά ως σουφραζέτες υπερασπιστές της φυλετικής ισοδυναμίας. Υπάρχουν όμως πολλές που έγραψαν το όνομα τους με ανεξίτηλο μελάνι:

Η Αγγλίδα Μαίρη Γουολστουνκράφτ με επίκεντρο της τη γυναίκεια χειραφέτηση είναι η συγγραφέας του περίφημου φεμινιστικού μανιφέστου «Η Αναγνώριση των δικαιωμάτων της γυναίκας» (1792). Σκοπός του βιβλίου ήταν να δείξει πόσο λάθος ισχυρισμό είχε κάνει ο Γάλλο φιλόσοφος Ζαν – Ζακ Ρουσό γράφοντας στο έργο του «Αιμίλιος» ότι : οι γυναίκες πρέπει να μορφώνονται μόνο για να είναι καλές σύζυγοι και να ευχαριστούν τους άντρες. Γενικά υποστήριζε ότι η γυναίκα χρειαζόταν την ελευθερία της, οικονομική ανεξαρτησία και αυτονομία από τους άντρες.

Επίσης αξιοσημείωτη είναι η συμβολή της Έμελιν Πάνκχερστ που επικεντρώθηκε στην πολιτική ανυπακοή. Την κύρια περίοδο διεκδίκησης ψήφου, όταν οι σουφραζέτες προσχωρούν σε εμπρησμούς , σπάσιμο παραθύρων και επιθέσεις εκείνη ιδρύει την Κοινωνική και Πολιτική ένωση γυναικών (WSPU). Η ατίθαση ακτιβίστρια σε μια ομιλία της είχε πει : «είτε οι γυναίκες θα σκοτωθούν είτε θα έχουν δικαίωμα ψήφου» το οποίο κατάφεραν να κατακτήσουν για όλες τις ενήλικες γυναίκες το 1928 στη Βρετανία..

2^ο ΚΥΜΑ( 1950-1980):

Αυτή η περίοδος ταυτίζεται με την γνωστή Σεξουαλική επανάσταση. Η κύρια απαίτηση αυτού του κύματος είναι η κατάκριση του πατριαρχικού συστήματος που συντηρεί και αναπαράγει τη καταπίεση των γυναικών . Ταυτόχρονα οι κοινότητα ΛΟΑΤ έρχεται στο παρασκήνιο διεκδικώντας τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Μιλάμε για την εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της καταπάτησης τόσων κανόνων της κοινωνίας που φαίνεται να καταπιέζουν και να περιορίζουν την σπιρτόζουσα νεολαία.

Το πιο κομβικό πρόσωπο αυτής της χρονική στιγμής όσων αφορά το φεμινιστικό κίνημα είναι η περιβόητη Σιμόν ντε Μποβουάρ που εκδίδει το βιβλίο της : «ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΛΛΟ». Σε αυτό αναλύει όλες τις πιθανές παραμέτρους για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, σύζυγος, νέα κοπέλα, μητέρα, πώς μπορεί μια γυναίκα να εξερευνήσει την ταυτότητα της και το αντίκτυπο που έχουν όλα αυτά μέσα στην τότε κοινωνία. Η πιο γνωστή και ίσως η φράση που συμπτύσσει το περιεχόμενο όλου του βιβλίου είναι : «γυναίκα δε γίνεσαι, αλλά γεννιέσαι».

Το πιο σημαντικό απόσταγμα από την εκπρόσωπο του 2^ου κύματος είναι η αλλαγή της φεμινιστικής πολιτικής. Η ίδια θεωρούσε ότι οι άνδρες στην κοινωνία είχαν το ρόλο του Υποκειμένου και οι γυναίκες ήταν οι άλλοι και κατέληξε στο συμπέρασμα που εκφράζει την γυναικεία εξέγερση αυτής της περιόδου: « Μόνο μέσω της συνεργασίας μεταξύ ανδρών και γυναικών μπορούν να επανακαθοριστούν οι ρόλοι των φύλων. Αμέσως εξαντλούνται όλα τα αντίτυπα του βιβλίου και εξίσου γρήγορα μπαίνει στη μαύρη λίστα του Βατικανού λόγω των ριζοσπαστικών του απόψεων

3^ο ΚΥΜΑ (1990):

Πλέον εστιάζουμε στη βία έναντι του γυναικείου φύλου σε όλες τις μορφές της όπως βιασμοί, ενδοοικογενειακή βία, παρενοχλήσεις κλπ. και στις διακρίσεις που κατακλύζουν όλους τους τομείς. Η λεγόμενες μεταφεμινίστριες δεν δέχονται πως η γυναίκα είναι ένα «θύμα» της κοινωνίας και των στερεοτύπων της και αγωνίζονται για την ενδυνάμωση της γυναικείας ταυτότητας, προσκαλώντας τις γυναίκες να είναι υπεύθυνες του εαυτού τους και όχι υπόλογες σε κανένα. Σύμβολο του φεμινιστικού κινήματος είναι η Γκλόρια Στέινεμ από τις ΗΠΑ.

4^ο ΚΥΜΑ ( 21^Ος ΑΙΏΝΑΣ):

Ακόμη μέχρι σήμερα γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται για την κατάλυση διακρίσεων και αδικιών απέναντι στις γυναίκες. Στο προσκήνιο έρχονται και νεοσύστατα  θέματα όπως τα πρότυπα ομορφιάς, η έμφυλη βία και η ανισότητα στον εργασιακό στίβο. Έχουν ξεσπάσει διάφορα κινήματα όπως το #Me Too και # Time’s up όπως δεν εθελοτυφλούμε αν πιστεύουμε πως έχει έρθει το τέλος γιατί κάποιες γυναίκες εκεί έξω στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και σκοτώνονται ή υποφέρουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα:

Εστιάζοντας τώρα στην Ελλάδα τη σπίθα που ξεκίνησε τη φωτιά του κινήματος αποτέλεσε η κυκλοφορία του περιοδικού «Εφημερίδα των Κυριών» στις 8 Μαρτίου 1887. Εκδίδεται από γυναίκες και απευθύνεται σε γυναίκες μεσαίων στρωμάτων και επικεφαλής της είναι η δημοσιογράφος και συγγραφέας Καλιρρόη Παρρέν. Για τις σουφραζέτες η «Εφημερίδα των Κυριών» έγραφε: «Η σωφραζέτα καταδιώκει, απειλεί, βιαιοπραγεί και συγχρόνως, εις υπέρτατην έξαψιν αλλοφροσύνης, ρίπτεται μόνη της εις θάνατον, από μανίαν, από πόθον να χύση το αίμα της, να κάμη θόρυβον, να δώση την ζωήν της, την οποίαν δεν της ζητεί κανείς». Η ίδια η Παρρέν ισχυρίζεται ότι στην Ελλάδα δεν είναι ώριμες ακόμη οι συνθήκες, λόγω του χαμηλού πολιτικού επιπέδου, που αποτυπωνόταν ακόμη και στη Βουλή με τη χλεύη στις φιλογυναικείες νομοθετικές διατάξεις. Όμως οι πρώτες διεκδικήσεις ξεκινάνε…

Ζητούν να διαχειρίζονται τη περιουσία τους, να συμμετέχουν σε οικογενειακά συμβούλια και να αναλαμβάνουν τη κηδεμονία των παιδιών τους. Με την πορεία αναπτύσσονται διεκδικήσεις στον εργασιακό χώρο και το αίτημα για το δικαίωμα ψήφου. Ταυτόχρονα προκύπτουν και αποτελέσματα όπως η ίδρυση σχολείων και σχολών εκπαίδευσης θηλέων και διάφορες εργασιακές ελευθερίες. Το 1920 ιδρύεται Ο «Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας» η πλέον αντιπροσωπευτική οργάνωση για την προώθηση του γυναίκειου αγώνα. Όσες γυναίκες υποστήριξαν το Βενιζέλο ήταν σύμφωνες με τη γνώμη ότι οι συνθήκες ήταν ανώριμες για την κατάκτηση του δικαιώματος ψήφου κυρίως λόγο του αναλφαβητισμού που επικρατούσες. Η μόνη παράταξη που το υποστήριξε πλήρως ήταν το ΚΚΕ με το προεκλογικό σύνθημα : «Σφυρί – δρεπάνι – και ψήφο στο φουστάνι!».

Σημαντικό ρόλο θα παίξει και η Γαλάτεια Καζαντζάκη η γυναίκα του Νίκου Καζαντζάκη όπου γράφοντας στο Ριζοσπάστη γράφει την πρόταση της συνδέοντας τον γυναικείο αγώνα για τη εκπλήρωση των αιτημάτων με τη συνολική αλλαγή του συστήματος.

Οι εξελίξεις συνεχίζονται και συνεχώς αυξάνονται: απεργίες εργατριών , οι μεσοπολεμικές φεμινίστριες αντιτίθενται στην εργασίας του σεξ, τη δεκαετία του 1940 ορμές γυναικών παίρνουν μέρος στην Αντίσταση, εκδίδεται το έντυπο «Ο Αγώνας της Γυναίκας» κ.α. Βασικά αποτελέσματα ήταν η απόκτηση πλήρων εκλογικών δικαιωμάτων στις 7 Ιουνίου του 1952 με το νόμο 2151, όπου στις επόμενες εκλογές εκλέγεται και η Ελένη Σκούρα η πρώτη Ελληνίδα γυναίκα βουλευτής. Χρόνια μετά, στο Σύνταγμα του 1975 τέθηκε το θεμέλιο της ισότητας των φύλων. Στο άρθρο 4, παρ. 1 και 2, διατυπώνεται ότι: οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Πια οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Ελληνίδες φεμινίστριες που έφεραν την αλλαγή:

Εφόσον αναφερθήκαμε σε τόσες γυναίκες που άνοιξαν τους δρόμους τις δικαιοσύνης ας δούμε μερικές από τις σημαντικότερες Ελληνίδες, επιγραμματικά:

• Αύρα Θεοδωροπούλου: Μια γυναίκα που τάχθηκε υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών κι έδωσε αγώνα για την ισότητα και ιδιαίτερα για την απόκτηση του δικαιώματος ψήφου. Το 1920 ίδρυσε τον «Σύνδεσμο για τα δικαιώματα της Γυναίκας» ως τμήμα της Διεθνούς Ενώσεως των Γυναικών για ισοπολιτεία. Από το 1922 διετέλεσε πρόεδρος και διευθύντρια του περιοδικού «Ο Αγώνας της Γυναίκας». Θαραλλέα και με μεγάλη καρδιά ήταν το παράδειγμα του φεμινισμού στην Ελλάδα.
• Καλλιρρόη Παρρέν:  Όπως προαναφέραμε ήταν η επικεφαλής της «Εφημερίδας των Κυριών» συντάσσοντας πολλά ριζοσπαστικά άρθρα. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος την είχε αποκαλέσει: «Αρχηγό και απόστολο του σεμνού ελληνικού φεμινισμού». Συγκέντρωσε πολλές γύρω της όπου μαζί διεκδικούσαν δικαιώματα εκπαίδευσης και ισότητας.
• Ελένη Σκούρα:  Η Ελένη Σκούρα γίνεται η ιστορία. Ανάμεσα σε 299 άντρες η Ελένη Σκούρα είναι η πρώτη ελληνίδα βουλευτής στην ιστορία του κοινοβουλευτικού βίου. Εξελέγη βουλεύτρια Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού. Η Ελένη Σκούρα παρέμεινε βουλευτής έως το 1956 και ανέπτυξε κοινοβουλευτική δράση στους τομείς των κοινωνικών και γυναικείων θεμάτων. Τιμήθηκε με το Στρατιωτικό Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων και τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος Ευποιίας.
• Καλλιόπη Κεχαγιά:  Ήταν Ελληνίδα παιδαγωγός, μια από τις σημαντικότερες και πρωτοπόρες Ελληνίδες που ασχολήθηκαν με την εκπαίδευση και την επιμόρφωση των γυναικών. Υπήρξε διευθύντρια έγκυρων παιδαγωγικών ιδρυμάτων, συγγραφέας παιδαγωγικών και φιλοσοφικών ερευνών, ιδρύτρια και οργανώτρια φιλανθρωπικών συλλόγων για τις άπορες γυναίκες και παιδιά.
• Ελένη Ουράνη (Άλκης Θρύλος):  Μια θαρραλέα και ιδιαίτερη γυναίκα. Δοκιμιογράφος, κριτικός θεάτρου και λογοτεχνίας καθώς και συγγραφέας ταξιδιωτικών κειμένων. Το 1920 γίνεται μέλος του Συνδέσμου Ελληνίδων υπέρ των Δικαιωμάτων της Γυναικός, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί με θέμα τον φεμινισμό, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο «Άλκης Θρύλος». Το 1969 αναγορεύεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1971 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που εκλέχθηκε ακαδημαϊκός. Ο Παύλος Παλαιολόγου σε άρθρο του έγραφε και την Ελένη Ουράνη, ως τη γυναίκα στην οποία οφείλει πολλά η χειραφέτηση της Ελληνίδας. 

Καλλιρόη Παρρέν

Έμελιν Πανκχερτσ

Ο ίδιος ο αέρας με κάνει να θέλω να ξεριζώσω τα εντόσθια μου και να τα κρεμάσω ως μορφή διαμαρτυρίας αντί για τις γιρλάντες που στολίζουν τους δρόμους. Αυτή η μέρα είναι “ΠΟΛΥ γλυκιά”, ακόμη και για μένα. Τριαντάφυλλα, αρκουδάκια, γιγαντιαίες καρδούλες και άλλες γελοιότητες, πνίγουν τους δρόμους και την ίδια την ατμόσφαιρα. Ο αέρας έχει άλλη μυρωδιά, μια που παλιά νομίζω μου άρεσε. Τώρα κλεισμένος στο σπίτι, μένω απόμακρος απ” οτιδήποτε θυμίζει αγάπη, οτιδήποτε θυμίζει ζεστασιά στην καρδιά.

Μισώ τα ζευγαράκια, ειδικά αυτά που επιδεικνύουν ΟΛΗ την ώρα  πως είναι μαζί. Ξέρετε αυτά που στα εστιατόρια ταΐζουν τρυφερά ο ένας τον άλλον, αυτά που δίνουν πεταχτά φιλιά στους δρόμους δίχως λόγο και εκείνα που κοιτάζονται στα μάτια και σκάνε γελάκια ευτυχίας. Πολύ μελό… Μόνο εγώ σκέφτομαι, άραγε, κάθε που τα βλέπω πως σε κάνα τρίμηνο θα είναι στα μαχαίρια και δεν θα ανέχονται καν να ξεστομίσουν ο ένας το όνομα του άλλου και θα το αντικαταστήσουν με το γνωστό:” ΠΡΩΗΝ”;

Όλα είναι απλά ένα ψέμα αυτή τη μέρα, όλοι με τη θέληση μας σαν να παίρνουμε μέρος σε μια παράσταση στην οποία γίνεται συνέχεια τοποθέτηση προϊόντων από τα μεγάλα καταστήματα και εμείς χαιρόμαστε σαν σωστοί καταναλωτές. Αυτό είναι μόνο, εκμεταλλεύονται τα λεπτά νήματα του μυαλού μας, τα οποία είναι προσκολλημένα στην ιδέα της αγάπης. Δεν υπάρχει μέρα των ερωτευμένων, γιατί δεν υπάρχουν όντως ερωτευμένοι.

Αφού ο καθένας περιγράφει τον έρωτα με άλλο τρόπο, τότε πώς ξέρουμε πως νιώθουμε όλοι το ίδιο και ενωνόμαστε να το γιορτάσουμε; Πολύ απλά μπορεί αυτό που αποκαλεί κάποιος έρωτα να είναι η σωματική έλξη, η επιθυμία του να νιώσει αναγκαίος, συμπαθητικός ή και μοναδικός, κάποιος άλλος μπορεί απλά να γουστάρει να πληγώνει, να θέλει να έχει κάποιον να τον εκμεταλλεύεται ή να αναζητά συντροφιά σε ανθρώπους που ταιριάζουν με τα πρότυπά του. Αυτό δεν είναι έρωτας ούτε ξέρω και τι είναι, μπορεί κιόλας να μην υπάρχει ο έρωτας σαν έννοια και να την δημιούργησαν οι παλιότεροι έτσι για παρηγοριά.

Πάντως ένα είναι σίγουρο, ότι κι αν είναι, δεν το αντέχω άλλο. Ναι με πλήγωσαν, ναι την ελέγαν αγάπη και ναι τούτη τη μέρα θα γιορτάζω με το φάντασμα της…

 Της Αγγελικής Βουγιουκλάκη

Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Με αφορμή τη σημαντική αυτή επέτειο της Μεταπολίτευσης ας θυμηθούμε τα βασικά γεγονότα που τη διαμόρφωσαν.

Το χρονικό της ελληνικής δικτατορίας

Η ελληνική δικτατορία, γνωστή και ως «Καθεστώς των Συνταγματαρχών», έλαβε χώρα από το 1967 έως το 1974. Ήταν μια περίοδος στρατιωτικής διακυβέρνησης με επικεφαλής μια ομάδα αξιωματικών του στρατού που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα στις 21 Απριλίου 1967.  Η δικτατορία φίμωσε την πολιτική ελευθερία, έλεγχε τα μέσα ενημέρωσης και χρησιμοποίησε τον φόβο για να καταστείλει την αντιπολίτευση.

Επικεφαλής του πραξικοπήματος ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος κήρυξε γρήγορα στρατιωτικό νόμο και συνέλαβε χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους, ακτιβιστές και διανοούμενους. Πολλοί φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή εξορίστηκαν. Επί δικτατορίας, η κυβέρνηση έλεγχε αυστηρά την ελληνική κοινωνία. Η ελευθερία του λόγου περιορίστηκε σοβαρά και η πολιτιστική ζωή περιορίστηκε από τη λογοκρισία. Οι συνταγματάρχες προώθησαν ένα παραδοσιακό και συντηρητικό όραμα της ελληνικής κοινωνίας και χρησιμοποίησαν εθνικιστική προπαγάνδα για να κερδίσουν υποστήριξη, ενώ προσπαθούσαν επίσης να εξαλείψουν τυχόν αριστερές ή υπέρ της δημοκρατίας επιρροές.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η δικτατορία είχε αρχίσει να χάνει την επιρροή της. Οι σκληρές πολιτικές του καθεστώτος και οι οικονομικοί αγώνες είχαν προκαλέσει απογοήτευση στον ελληνικό λαό. Το 1973, μια σημαντική πρόκληση ήρθε όταν φοιτητές του Πολυτεχνείου διαδήλωσαν κατά του καθεστώτος. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως έγινε γνωστό, προσέλκυσε χιλιάδες νέους και πολίτες που είχαν αγανακτήσει με τη δικτατορία. Το καθεστώς απάντησε με απροκάλυπτη βία, στέλνοντας τανκς και στρατιωτικές μονάδες για να συντρίψουν τη διαμαρτυρία. Πολλοί διαδηλωτές συνελήφθησαν, τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν και η βίαιη καταστολή συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη και τη διεθνή κοινότητα.

Το 1974 η κατάσταση έφτασε σε οριακό σημείο. Ο Παπαδόπουλος ανατράπηκε από έναν άλλο στρατιωτικό, τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος ήταν ακόμη πιο ακραίος στις απόψεις του. Ο Ιωαννίδης προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της Κύπρου, υποστηρίζοντας ένα πραξικόπημα για την ανατροπή του προέδρου της, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Αυτή η ενέργεια απέτυχε. Η Τουρκία, φοβούμενη ότι η Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα, εισέβαλε στο βόρειο τμήμα του νησιού στις 20 Ιουλίου 1974. Η εισβολή στην Κύπρο ήταν καταστροφή για την Ελλάδα. Η ελληνική δικτατορία ήταν αδύναμη να ανταποκριθεί αποτελεσματικά και η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο.

 Η Κυπριακή κρίση συνέβαλε άμεσα στην πτώση της ελληνικής δικτατορίας. Αντιμέτωπο με την εκτεταμένη δημόσια οργή και τη διεθνή κατακραυγή, το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε και η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρώην πρωθυπουργός, επέστρεψε από την εξορία και ανέλαβε ηγέτης της χώρας. Έγιναν ελεύθερες εκλογές και η Ελλάδα ξεκίνησε τη διαδικασία οικοδόμησης μιας δημοκρατικής κυβέρνησης.

Πηγές:

https://www.sansimera.gr/articles/250

https://www.in.gr/2023/04/21/moments/21-apriliou-1967-oi-logoi-pou-eferan-ti-diktatoria/

Εικόνες:

https://eleftherostypos.gr/istories/afieroma-50-chronia-apo-tin-apokatastasi-tis-dimokratias

https://collections.otegroupmuseum.gr/exhibits/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84/

Στην έκθεση περιλαμβάνονται έντυπα εφημερίδων της εποχής, φωτογραφίες, αντίγραφα επίσημων εγγράφων και προκηρύξεων, ψηφοδέλτια, σκίτσα, γελοιογραφίες, προβολή βίντεο και ντοκιμαντέρ, συνθηματικές αφίσες και άλλα τεκμήρια της εποχής. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν και η προσθήκη ακουστικών συνδεδεμένων σε οθόνες που πρόβαλαν βίντεο ή σε εκθέματα ως ηχητικά ντοκουμέντα, ώστε οι επισκέπτες να έχουν τη δυνατότητα να τα ακούσουν χωρίς να ενοχλούν τους γύρω τους και χωρίς να ενοχλούνται. Ο χώρος ήταν χωρισμένος σε δύο μέρη, ένα σχετικό με το ‘44 και ένα με το ‘74.

Η περιήγηση ξεκινά χρονολογικά από την γερμανική κατοχή και συγκεκριμένα από την ίδρυση των αντιστασιακών οργανώσεων, όπως το ΕΑΜ και ο ΕΔΕΣ. Παρατίθενται τα σημαντικότερα γεγονότα τοποθετημένα σε  μια ζωγραφισμένη γραμμή του χρόνου στον τοίχο εμπλουτισμένα και με οπτικοακουστικό υλικό. Ο μαύρος διάδρομος που διέτρεχε το ένα μέρος της Έκθεσης και αντιπροσώπευε την περίοδο της Κατοχής, μετατρέπεται σε άσπρο-μπλε με την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους, τονίζοντας τη μετάβαση του έθνους από το «μαύρο» στο «άσπρο» και προβάλλοντας τα χαρακτηριστικά χρώματα του ελλαδικού χώρου. Στον λευκό διάδρομο που απεικονίζονται τα γεγονότα από το 1944 και έπειτα, παρατηρούνται συνθήματα όπως «Ζήτω η λευτεριά», πλήθος φωτογραφιών από την ημέρα της απελευθέρωσης και της αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων, αλλά και οι ιστορίες τριών γυναικών που συνέβαλαν στον αντιστασιακό αγώνα και δυστυχώς «το πλήρωσαν» με τη ζωή τους. Προς το τέλος του τμήματος ένας μεγαλοπρεπής γαλάζιος τοίχος στον οποίο αναγράφονται με μαύρη μπογιά απόψεις και συνθήματα τόσο των αντιστασιακών δημοκρατικών οργανώσεων, όσο και των υποστηρικτών της βασιλείας, προμηνύει τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο που θα ακολουθήσει, κλείνοντας έτσι το κομμάτι του ‘44.

Η έκθεση συνεχίζει με την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα και συγκεκριμένα με το αποκορύφωμα της κυριαρχίας της χούντας, την είσοδο των τανκ στο Πολυτεχνείο. Εκτίθενται τα ονόματα και οι προσωπογραφίες των θυμάτων, εφημερίδες που μαρτυρούν το γεγονός, αλλά και ένα βίντεο που απαθανατίζει στιγμές από την εξέγερση των φοιτητών, το πρωί της 17ης Νοεμβρίου. Ακολουθούν διαφορά γεγονότα, με το σημαντικότερο από αυτά να αποτελεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974 καθώς και η άφιξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα που σηματοδοτεί την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την αρχή της μεταπολίτευσης. Για ακόμη μια φορά, η μετάβαση από την περίοδο της δικτατορίας στην προεκλογική περίοδο του ‘74 συμβολίζεται με την αλλαγή του χαρακτηριστικού χρώματος του χώρου από μαύρο σε άσπρο και κόκκινο. Στον κεντρικό κόκκινο τοίχο της αίθουσας μπορούν να βρεθούν ψηφοδέλτια των βουλευτικών εκλογών της 17ης Νοεμβρίου του ‘74, αλλά και αντίστοιχα της εκλογικής διαδικασίας του Δημοψηφίσματος στις 8 Δεκεμβρίου, στην οποία οι πολίτες ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας.

Ο αγώνας κατά της βασιλείας αποτυπώνεται σε κάρτες και αφίσες κρεμασμένες στο κέντρο της αίθουσας, οι οποίες περιλαμβάνουν αντιβασιλικά συνθήματα, γελοιογραφίες, καθώς και κάρτες υποψηφίων των πολιτικών κομμάτων. Ένα μεγάλο κολάζ εφημερίδων της εποχής αποδεικνύει την ικανοποίηση των Ελλήνων για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα αποσπάσματα ενός ντοκιμαντέρ που προβάλλεται μέσω προτζέκτορα αναδεικνύει την Αθήνα του ‘74. Σημαντικό μέρος της έκθεσης, επίσης, καταλαμβάνει ο αγώνας υπέρ της απελευθέρωσης της Κύπρου αλλά και της καταδίκης των συντελεστών της χούντας. Η έκθεση κλείνει με μια παράκληση προς τους επισκέπτες να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους σχετικά με τα όσα βίωσαν στην Έκθεση.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά καλοστημένη προσπάθεια του Κέντρου Τεχνών να τιμήσει τις δυο εξίσου σημαντικές επετείους. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους επιμελητές της έκθεσης για ένα τόσο «μαγικό» ταξίδι στα «καλά» και στα «άσχημα» της Ελλάδας.

Κείμενο: Πέρρου Μελίνα 

12 Οκτωβρίου 1944: Εκείνη η μέρα έδωσε την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να γιορτάσει όπως ποτέ άλλοτε. Πλήθος κατεβαίνει στους δρόμους κρατώντας και ανεμίζοντας γαλανόλευκες σημαίες, χαρούμενα κορίτσια και αγόρια χορεύουν ξέφρενα στο ρυθμό παραδοσιακών ελληνικών τραγουδιών, οικογένειες επανενώνονται και αγκαλιάζονται σφιχτά, στρατιώτες επιστρέφουν στο σπιτικό τους με χαμόγελό τόσο λαμπερό που φανερώνει πόσο καρτερούσαν την επιστροφή τους. Και πώς δηλαδή να μην επικρατεί τέτοιο εύθυμο κλίμα σε μία χώρα που μόλις είχε τινάξει από πάνω της το μαύρο πέπλο του πολέμου, σε μία χώρα που είχε βγει από την δίνη του λιμού αλλά και των λοιμών. Οι Έλληνες, ο μικρός αυτός λαός σε πληθυσμό αλλά τεράστιος στην ψυχή, κατάφεραν με ιώβεια υπομονή και επιμονή να αντικρίσουν ξανά το μεγαλύτερο αγαθό από όλα, την ελευθερία!

Το κατόρθωμα αυτό επιτεύχθηκε με πολύ κόπο και χάρη σε μία τεράστια επίδειξη ζήλου και θέλησης για ζωή των κατοίκων της Ελλάδας. Τα κύρια γεγονότα της περιόδου 1940-44 ξεκίνησαν στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν η Ελλάδα αρνήθηκε το ιταλικό τελεσίγραφο και εισήλθε στον πόλεμο κατά της Ιταλίας, με το έπος του «ΟΧΙ» να σηματοδοτεί την έναρξη του γολγοθά για τον ελληνικό λαό. Τον πρώτο καιρό όμως τα καταφέρναμε, νικούσαμε! Ωστόσο, η νίκη της Ελλάδας στη διάρκεια του χειμώνα 1940-41 ανάγκασε την Ιταλία να ζητήσει βοήθεια από τη Γερμανία, η οποία, τον Απρίλιο του 1941, κατέλαβε τη χώρα, υποχρεώνοντας την ελληνική κυβέρνηση και τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ να εξοριστούν. Η Ελλάδα σημαδεύτηκε από την επίθεση και την τριπλή κατοχή από την Γερμανία,την Ιταλία και την Βουλγαρία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Κατοχή, τα δεινά του λιμού και των εκτοπίσεων προκάλεσαν τεράστιες ανθρωπιστικές κρίσεις και έφεραν τον ελληνικό λαό σε απελπιστική κατάσταση. 

Το 1941, όμως, άρχισε η μαζική αντίσταση του ελληνικού λαού, με τη δημιουργία αντιστασιακών οργανώσεων όπως το ΕΑΜ και ο ΕΔΕΣ. Οι αγώνες των αντιστασιακών οργανώσεων και οι θυσίες του ελληνικού λαού έφεραν την ελπίδα για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να οδεύουμε προς την ελευθερία, προσπαθούσαμε έστω. Το 1944, η αποχώρηση των Γερμανών αποτελεί την αρχή της εθνικής απελευθέρωσης για την Ελλάδα, φέρνοντας επιτέλους τη λήξη της τετραετούς κατοχής.  Η απελευθέρωση από τους κατακτητές ενίσχυσε το αίσθημα εθνικής ενότητας και υπήρξε ένα πρώτο βήμα για την αποκατάσταση της ειρήνης, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η χώρα κατά την επόμενη μεταπολεμική περίοδο. Η Ελλάδα, αν και διχασμένη, άρχισε να ονειρεύεται την ανασυγκρότηση και τη δημοκρατική αναγέννηση βασισμένη σε έναν κοινό στόχο, την διατήρηση της ελευθερίας που μόλις είχε κερδίσει.

Γιατί όμως κάποιος μάχεται για τα ιδανικά του και την ελευθερία του; Τι έχει να κερδίσει; Γιατί δεν παραδοθήκαμε απλώς στους Ιταλούς για να μην ζήσουμε αυτές τις τραγικές καταστάσεις; Η μάχη για τα ιδανικά και κυρίως για την ελευθερία δεν δίνεται λόγω μιας τρέλας που διακατέχει την ανθρώπινη φύση. Οι Έλληνες δεν αντιστάθηκαν λόγω του ταπεραμέντου τους ή του υψηλού πατριωτισμού τους. Η ανάγκη να δώσουμε σημαντικές μάχες και πιθανώς να στερηθούμε ορισμένα πράγματα για να κερδίσουμε την ελευθερία μας πηγάζει από μία βαθύτερη θέληση που δίχως την επικράτηση καταπιεστικών συνθηκών λ.χ. πόλεμος δύσκολα κάποιος μπορεί να αντιληφθεί. Είναι αυτή η θέληση μας για αυτοδιάθεση, για ισότητα, για δικαιοσύνη που μας οδηγεί ακόμη και στα πιο σκοτεινά χρόνια. Όταν η ελευθερία είναι περιορισμένη ή καταπατημένη, η αντίσταση είναι φυσική, καθώς ο άνθρωπος επιθυμεί να ζήσει σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες του, είτε σε ατομικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο, χωρίς κάποιος άλλος να ορίζει την δική του ζωή. Δεν είναι, συνεπώς, τυχαίο που οι περισσότεροι και οι μεγαλύτεροι αγώνες της ανθρωπότητας έχουν δοθεί με σκοπό την αποκατάσταση της ελευθερίας και την κατάργηση καταπιεστικών καθεστώτων. 

Διαπιστώνουμε, τελικά, πως όταν πρόκειται για τα ιδανικά τους οι άνθρωποι δεν διστάζουν! Μπορεί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά την διάρκειά του κατά της ανθρώπινης ζωής να άφησαν ανεξίτηλα τραύματα στους επιζήσαντες, αμέτρητες χαμένες ζωές, άφθονες υλικές καταστροφές, εντούτοις δεν ήταν ικανός να καταρρίψει ένα πράγμα, την ανάγκη των ανθρώπων για ελευθερία. 

Η ελευθερία-Ένα διαχρονικό ιδανικό των Ελλήνων.

Βιβλιογραφία:

https://www.ertnews.gr/anadromes/i-apeleytherosi-tis-athinas-12-oktovriou-1944-video/

https://www.tanea.gr/2021/10/12/istoriko-arxeio/12-oktovriou-1944-i-apeleytherosi-tis-athinas-kai-i-arxi-tou-telous-gia-tin-katoxi/

Ήταν το βράδυ της Πέμπτης 10 Οκτωβρίου όταν έγινε κάτι πρωτοφανές για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Με μια εξαιρετική εμφάνιση, η Εθνική Ελλάδος, κατάφερε να επικρατήσει 2-1 επί της Αγγλίας στο Γουέμπλεϊ, σε έναν αγώνα του Nations League, κατακτώντας την πρώτη νίκη της απέναντι στην Αγγλία στην ιστορία των μεταξύ τους αναμετρήσεων, συνεχίζοντας το αήττητο της σερί στη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Στο ξεχωριστό αυτό βράδυ άνοιξε το σκορ ο Παυλίδης για τους γαλανόλευκους, εκτελώντας τον Πίκφορντ μετά από μία εντυπωσιακή ομαδική προσπάθεια όπου ο Ρότα προσπάθησε με σουτ, η μπάλα έφτασε στον Κουλιεράκη, που πάσαρε στον Γιαννούλη, και εκείνος στον Παυλίδη, ο οποίος με ιδανικό σουτ πέτυχε το 0-1. Έπειτα, στο 87ο λεπτό, ο Μπέλιγχαμ ισοφάρισε για την Αγγλία, μετά από συνδυασμό του Άρνολντ με τον Ουότκινς, που γύρισε την μπάλα στην περιοχή και ο Μπέλιγχαμ εκμεταλλεύτηκε την αδράνεια της άμυνας για να σκοράρει. Οι Έλληνες όμως δεν παραιτήθηκαν, αφού με την αφιέρωση και την αγάπη που είχαν για τον Τζορτζ, στο 94ο λεπτό έφεραν το τελικό 2-1. Ο Πέλκας μπήκε στην περιοχή, πήρε τις κόντρες και στρώθηκε η μπάλα στον Παυλίδη, ο οποίος με δυνατό σουτ χάρισε τη νίκη στην Ελλάδα. Η χώρα μας δικαιώθηκε μετά από άλλα 3 γκολ τα οποία δε μέτρησαν καθώς ήταν offside και νίκησε για πρώτη φορά στα χρονικά την Αγγλία και μάλιστα στο γήπεδό της! Ήταν απλά μια νίκη του ποδοσφαίρου;

Τη προηγούμενη μέρα του αγώνα δυστυχώς απεβίωσε με τραγικό τρόπο στο σπίτι του ο Τζόρτζ Μπάλντοκ, βασικός αμυντικός παίκτης της Εθνκής μας. Οι συμπαίκτες, ο προπονητής και τα στελέχη της ομάδας συγκλονισμένοι σκέφτονταν να ακυρώσουν τον αγώνα, το πρότειναν στην UEFA αλλά το αίτημά τους δεν έγινε δεκτό. Παρά το πένθος τους  οι Έλληνες παίκτες πήραν μέρος στον αγώνα, έπαιξαν με «ψυχή» και αφιέρωσαν τα γκολ στον εκλιπόντα συμπαίκτη τους, σηκώνοντας τη φανέλα με το Νο2 του Μπάλντοκ στον ουρανό του Λονδίνου. Η πρόσφατη τραγική αυτή απώλεια ώθησε τους παίκτες της Εθνικής μας να καταφέρουν το μέχρι τώρα ακατόρθωτο και να επικρατήσουν επί της Αγγλίας. Ήταν μια διπλή νίκη, μια νίκη του ποδοσφαίρου αλλά και μία νίκη ανθρώπινης ψυχής. Οι τρεις χιλιάδες Έλληνες οπαδοί που παραβρέθηκαν  στο γήπεδο αποχώρησαν διπλά περήφανοι και συγκινημένοι.