e-reporters του ΣΤ2e-reporters του ΣΤ2

Δόμνα Βισβίζη

e reporter Κυριακή — Sat, 08 Jan 2022 16:10:01 +0000

Ατρόμητη, αποφασιστική αλλά κυρίως επαναστάτρια καπετάνισσα! Λοιπόν αυτή είμαι εγώ και θα σας διηγηθώ

την ζωή μου .Γεννήθηκα το 1783 στην Αίνο της Θράκης και παντρεύτηκα τον καπετάνιο Αντώνιο Βισβίζη που ήταν στην Φιλική Εταιρεία και αποκτήσαμε πέντε παιδιά. Μαζί με τον άντρα μου και τα παιδιά μου αρματώσαμε το μπρίκι την Καλομοίρα και πολεμήσαμε στη Λέσβο, την Σάμο και τον Εύριπο εκεί σκοτώθηκε ο Αντώνης μου αλλά δεν τα παράτησα .Μαζί με τα παιδιά κουβαλούσαμε πυρομαχικά και τρόφιμα στους Έλληνες .Ακόμα και όταν τραυματίστηκε ο γιος μου και δεν είχα χρήματα για να συντηρήσω το πλοίο το έδωσα για πυρπολικό . Μετά από αυτό πήγα κι έμεινα στο Ναύπλιο και από εκεί στην Ερμούπολη . Τα τελευτέα μου χρόνια τα έζησα στον Πειραιά Έδωσα την περιουσία μου ,τους ανθρώπους μου και την Ζωή μου για την πατρίδα αλλά πέθανα ξεχασμένη .

ΧΑΛΑΛΙ

e-reporter Κυριακή

Νικηταράς

e reporter Ζωή — Thu, 06 Jan 2022 10:43:13 +0000

Ο Νικήτας Σταματελοπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς, ήταν Ελληνας οπλαρχηγος και ηγετική μορφή της Ελληνικής επανάστασης του 1821, Έμεινε γνωστός μεσα από το ψευδονημο του, ως Τουρκοφαγος, Γεννήθηκε το 1782 στη Μεσσηνία και πέθανε 25 Σεπτεμβρίου 1849 στα 68 του ετών στον Πειραιά, Αττική, Ελλάδα. Ο οποίος από τα έντεκα του χρονων, με τον πατέρα του έσερναν άρματα. Ο Νικηταράς από πολύ νεαρή ηλικία εντάχθηκε ως «Μπουλουξης» (επικεφαλής μπουλουκιου) στο σώμα του περιωνυμου κλέφτη, Ζαχαρια, όπου διακρίθηκε για την ανδρεία του.

Οι κυριότερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης στις οποίες πήρε μέρος ο Νικηταράς ήταν οι:

•Μάχη του Βαλτετσίου

•Μάχη των Δολιανών και Βερβένων

•Άλωση της Τριπολιτσάς

•Μάχη των Δερβενακίων

•Μάχη του Αγιονορίου

•Μάχη του Μεχμέταγα

•Μάχη της Αράχωβας

•Τιμητικές δ ιακρίσεις

Συμμετείχε στην αντιμετώπιση του Δράμαλη στην Πελοπόννησο.[7] Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα είχε καταλάβει τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ” όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της μάχης μάλιστα έσπασε τρία σπαθιά, και όταν έσπασε και το τελευταίο, λένε ότι το χέρι του έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε γιατρός για να του το ανοίξει και να βγάλει το σπαθί. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγιονόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής.

e-reaporter Ζωή

Παπαφλεσσας

e-reporter Στέλιος Χ. — Tue, 04 Jan 2022 15:20:29 +0000

Γενηθικε στην Πολιανη Μεσσηνιας το 1788 και ήταν υστερότοκος γιος, από δεύτερο γάμο, του Δημητρίου Δικαίου, ο οποίος είχε συνολικά 28 παιδιά. Το επίθετο Δικαίος είναι το πραγματικό της εν λόγω οικογένειας και απαντάται ακόμη και σήμερα στο χωριό του, την Πολιανή Μεσσηνίας. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Αναγνωστόπουλο, ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία στις 21 Ιουνίου 1818. Στα έγγραφα της Εταιρείας υπέγραφε με το όνομα Αρμόδιος και ως διακριτικά έβαζε τα αρχικά Α.Μ.. Η μύησή του έγινε στην οικία των Αινιάνων στη συνοικία Θεραπειά και η παρουσία του στους κόλπους της θα προσέδιδε «ένα νέο δυναμικό τόνο» σε αυτήν.

Αρχικά ο Παπαφλέσσας είχε σχεδιάσει να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Στο χωριό Δραΐνα της Μεσσηνίας, ήθελε να παρατηρεί από ψηλά και μακριά τους εχθρούς. Όμως τελικά αποφάσισε να τα αντιμετωπίσει στο Μανιάκι.

Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ πασάς εισέβαλε στην Πελοπόννησο, πρώτος ο Παπαφλέσσας ζήτησε να ελευθερωθούν οι φυλακισμένοι πολεμιστές, αλλά δεν εισακούστηκε. Έτσι αναγκάστηκε να εκστρατεύσει ο ίδιος: αφού διορίστηκε από το Εκτελεστικό Σώμα στις 27 Απριλίου 1825, περιέρχεται από την επόμενη μέρα την κεντρική και νοτιοδυτική Πελοπόννησο με σκοπό τη στρατολόγηση ανδρών. Το δρομολόγιό του ήταν αναχώρηση από Ναύπλιο, και μετάβαση διαδοχικά σε Τρίπολη, Λεοντάρι. Ο Παπαφλέσσας με συνεχείς του εκκλήσεις ζητά την απελευθέρωση του Κολοκοτρώνη και των άλλων αγωνιστών που κρατούνταν στην Ύδρα. Είχε καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου 2.000 πολεμιστές. Στις 19 Μαΐου, όταν φάνηκαν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, περισσότεροι από 1.000 άνδρες του Παπαφλέσσα διασκορπίστηκαν και έμεινε με μόνο 600 (ή κατά άλλους 500) πολεμιστές.

Στη Μάχη στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου, βρήκε το θάνατο προβάλλοντας ηρωική αντίσταση μαζί με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει. Σύμφωνα με την ιστορία, που αναφέρουν και ορισμένοι ιστορικοί της επανάστασης, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν εκείνοι το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε τον νεκρό Παπαφλέσσα λέγοντας:«Αμαρτία να χαθεί τούτος ο πολέμαρχος!», σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του θάρρους του.

Η ενδιαφέρον ζωή της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας!!

e reporter Κωνσταντίνα — Mon, 03 Jan 2022 16:59:27 +0000

Η ηρωίδα Μπουμπουλίνα του 1821, υπήρξε μαζί με την Μαντώ Μαυρογένους μία από τις κορυφαίες μορφές της Ελληνικής Επανάστασης! Είχε καταγωγή από την Ύδρα αλλά γεννήθηκε μέσα από τις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαϊου του 1771, όταν η μητέρα της Σκευώ επισκέφτηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για τη συμμετοχή του στα Ορλωφικά.Μετά τον θάνατο του Πινότση στη φυλακή, η Μπουμπουλίνα και η μητέρα της επέστρεψαν στην Ύδρα. Ύστερα μετακόμισαν στις Σπέτσες 4 χρόνια, όταν η μητέρα της παντρεύτηκε τον Δημήτριο Λαζάρου Ορλώφ. Από την ένωση αυτή η Μπουμπουλίνα απέκτησε 8 ετεροθαλή αδέλφια. Η Μπουμπουλίνα οστώσο παντρεύτηκε δύο φορές στην ηλικία των 17 και στη ηλικία των 30. Και οι δύο σκωτόθηκαν από Αλγερινούς πειρατές, όμως της άφησαν μία τεράστια περιουσία την οποία η Μπουμπουλίνα ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση!Τα μετρητά που είχε κληρονομίσει από τον Μπουμπουλή ήταν πάνω από 300.000 τελάρα. όμως κατάφερε να τα αξιοποιήσει με σωστή διαχείριση και εμπορικές δραστηριότητες. Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση, η Μπουμπουλίνα είχε σχηματίσει τον δικό της εκστρατευτηκό από Σπετσιώτες , τους οποίους αποκαλούσε {γενναία μου παλικάρια}.Είχε αναλάβει να αρματώνει,να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους,κάτι που συνεχίστηκε επί σειρά ετών και την έκανε να ξοδέψει πολλά χρήματα για να καταφέρει να περικυκλώσει τα τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη.Ο θάνατος της Μπουμπουλίνας έγινε μέσα από μία βεντέτα!Ο μικρότερος γιός της από τον πρώτο της γάμο, είχε αγαπήσει την κόρη της πολύ πλούσιας οικογένειας των Κουτσαίων στις Σπέτσες. Οι Κουτσαίοι δεν ήθελαν τον γάμο διότι η Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την τεράστια περιουσία της.Οι δύο νέοι όμως επειδή ήθελαν να παντρευτούν,έφυγαν και πήγαν στο σπίτι του πρώτου άντρα της Μπουμπουλίνας, τον Δημήτριο Γιάννουζα.Η Μπουμπουλίνα όταν έμαθε το γεγονός αυτό,πήγε και αυτή στο σπίτι να δει τι γίνεται,λίγο αργότερα καταφθάνουν και οι Κουτσαίοι πολύ εξαγριομένοι με την απαγωγη, την οποία θεώρησαν μεγάλη προσβολή σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής.Κατά την διάρκεια μιας πάρα πολύ μεγάλης λογομαχίας μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κουτσαίων,ο Ιωάννης Κούτσης πυροβόλησε την Μπουμπουλίνα και το βόλι την πέτυχαι στο μέτωπο και την άφησε αμέσως νεκρή.Αυτό ήταν το τέλος αυτής της άξιας ηρωίδας {Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα} 22 Μάϊου του 1825!

Αντρέας Μιαούλης

e reporter Στέφανος — Fri, 31 Dec 2021 08:31:27 +0000

Ο Αντρέας Βώκος, γνωστότερος με το ψευδώνυμο Αντρέας Μιαούλης γεννήθηκε στην Ύδρα, 20 Μαρτίου 1769. Ήταν Έλληνας καραβοκύρης, πολιτικός και ναύαρχος, που διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Το ψευδώνυμο Μιαούλης βγήκε από ένα πλοίο που το έλεγαν Μιαούλ, που σημαίνει μικρή βάρκα. Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία αποκτώντας σημαντική περιουσία, ενώ κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού στόλου, συμμετέχοντας με επιτυχία σε πλήθος ναυμαχιών.

Υπό τη διοίκηση του ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης και του κάβο Μπαμπά. Απεβίωσε στον Πειραιά και ενταφιάστηκε στη σημερινή Ακτή Μιαούλη. Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).

e-reporter Στέφανος

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα!!!

e reporter Κωνσταντίνα — Thu, 23 Dec 2021 07:12:07 +0000

Δύο μέρες μας έμειναν για τα Χριστούγεννα και έτσι το χριστουγεννιάτικο κλίμα έχει μπει πλέον μέσα μας! Τις τελευταίες μέρες έχουμε γεμίσει την τάξη μας με πολλές διαφορετικές κατασκευές και βέβαια έχουμε στολίσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο! Χθες κάναμε πολύ λίγο μάθημα και μετά αρχίσαμε αυτές τις όμορφες, χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Και οι δύο κατασκευές που φτιάξαμε ήθελαν πολλά χρώματα, πολλή όρεξη και χριστουγεννιάτικη διάθεση! Όταν σχολάσαμε η κυρία μας, μας έδωσε σε φάκελο τους βαθμούς και για δώρο, έδωσε στο κάθε παιδί από μία χριστουγεννιάτικη μάσκα κορωνοϊού! Σήμερα έφτασε η τελευταία μέρα σχολείου για πριν τις γιορτές και γι” αυτό κατεβήκαμε στο εργαστήριο της πληροφορικής και είδαμε τα χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Ελλάδα και στον κόσμο! Ύστερα βγάλαμε την αναμνηστική μας φωτογραφία με τις χριστουγεννιάτικες μάσκες μας! Αφού πήγαμε στην τάξη μας συνεχίσαμε να κάνουμε πολλές κατασκευές και κάποιες τις κρεμάσαμε στον τοίχο για να στολίσουμε όμορφα την τάξη μας και κάποιες άλλες τις πήραμε μαζί μας για να στολίσουμε τα δωμάτια μας. Στο τέλος είπαμε χαρούμενες ευχές ο ένας στον άλλον και έτσι ξεκίνησαν οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας! Ραντεβού λοιπόν το 2022!!! e-reporter Κωνσταντίνα, e-reporter Στέφη!

Χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, αλλά ικανός!

e reporter Κυριακή — Thu, 23 Dec 2021 07:10:38 +0000

10 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Χμμμ… τι μπορεί να σκαρώνει η κα Νάσια με κάλτσες και μαντήλια? Όλα άρχισαν όταν η δασκάλα μας, μαζί με τον κο Τάσο και τον κο Αποστόλη μάς κάλεσαν στο προαύλιο. Μας χώρισαν σε δύο ισάξιες ομάδες, που αποτελούνταν από έναν τυφλό, δηλαδή ένα παιδί με μαντήλι στα μάτια του, ένα παιδί χωρίς χέρια, δηλαδή ένας μαθητής που είχε βάλει και τα δύο του χέρια σε μια κάλτσα, ένα παιδί χωρίς ένα πόδι, δηλαδή με το ένα πόδι να το κρατάει και να κάνει κουτσό, και τους δύο βοηθούς. Οι δάσκαλοι μάς έδωσαν οδηγίες και είπαν στον κουτσό και αυτόν που δεν έχει χέρια να πάνε να βρουν έναν φάκελο που είχαν κρύψει μέσα στο προαύλιο. Τον βρήκαν και ο κουτσός τον άνοιξε. Είχε ένα παζλ μέσα! Ο τυφλός με τη βοήθεια των άλλων παιδιών θα έπρεπε να το φτιάξει. Εξηγούσαμε πού να βάλει το καθένα κομμάτι και το φτιάξαμε με επιτυχία.

Τα κέρδη μας μέσα από όλο αυτό το βιωματικό παιχνίδι ρόλων πολλά : Ενσυναίσθηση, αποδοχή της διαφορετικότητας, έκφραση συναισθημάτων, μετάδοση μηνυμάτων με τη γλώσσα του σώματος, συνεργασία και συναγωνισμός, δεξιότητες ζωής σε σχέση με τη διαχείριση των προβλημάτων!!!Το πιο ουσιαστικό όμως ήταν ότι καταλάβαμε ότι κάθε μέρα τα παιδιά με αναπηρία ζουν τέτοιες δύσκολες στιγμές και αξίζουν την αποδοχή μας!!!Άνθρωποι λοιπόν και όχι ανάπηροι, όπως θα δείτε στην λέξη κρεμάλα της φωτογραφίας που μας ενέπνευσε!!!

e-reporter Κυριακή και Μαρία

φωτο

e reporter Στέφανος — Thu, 23 Dec 2021 06:57:22 +0000

Βιετνάμ

e reporter Στέφανος — Thu, 23 Dec 2021 06:54:41 +0000

Στη νοτιοανατολική Ασία υπάρχουν πολλά ποτάμια και λίμνες, γι” αυτό οι άνθρωποι εκεί τρώνε πολλά ψάρια. Στην Ασία τα περισσότερα γεύματα περιλαμβάνουν ρύζι ή μακαρόνια από ρυζάλευρο. Οι Βιετναμέζοι βάζουν το φαγητό τους σε μπολ και τρώνε με τα ειδικά ξυλάκια τα chop sticks.

Συνεχίζω επικολλήση

e reporter Στέφανος — Thu, 23 Dec 2021 06:45:52 +0000

Έπειτα η κυρία μας έδωσε, στον καθένα, από κάποια λόγια για να πούμε. Κατόπιν κατεβήκαμε κάτω για διάλειμμα και ρωτούσαμε όλα τα παιδιά αν παρατηρούσαν κάτι διαφορετικό πάνω μας. Δεν το κατάλαβε κανείς ακόμη και αν τους το δείχναμε! Αργότερα, αφού το είχαν συνειδητοποιήσει ήταν όλοι μπερδεμένοι. Στο τέλος του διαλείμματος συγκεντρώθηκαν όλες οι τάξεις και εμείς πάνω στα πέτρινα σκαλοπάτια αρχίσαμε να λέμε τα λόγια μας. Ο καθένας μας είπε από μια φράση και στο τέλος όλοι μαζί: »Όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά όλοι ίσοι!» Οι τάξεις τότε ακόμα και οι μικρότερες κατάλαβαν τι σημαίνει διαφορετικότητα. Όταν σχολάσαμε η κυρία μας είπε να βγάλουμε τα παπούτσια, όμως κανείς δεν ήθελε! Έτσι φύγαμε απ” το σχολείο, με διαφορετικά παπούτσια χωρίς να νιώθουμε άβολα για τη διαφορετικότητά μας!