Στα πλαίσια του καινοτόμου προγράμματος του σχολείου μας «Από τα Κάστρα στα Πουρνάρια», κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή στη Μονεμβασιά. Όλοι και όλες πετούσαμε από την χαρά μας που βρισκόμασταν επιτέλους σε ένα μέρος με τους φίλους μας, μόνοι μας χωρίς τους γονείς μας να μας περιορίζουν. Αυτό σήμαινε πάρτι!!!.

Αφού αποχωρούμε από το Ναύπλιο λοιπόν, παίρνουμε το μακρύ αλλά ευχάριστο δρόμο για τη Μονεμβασιά. Μόλις φτάνουμε, πηγαίνουμε αμέσως να τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως το περιμέναμε… Το πιο κοντινό ξενοδοχείο στη Μονεμβασιά. Μικρό, κλασικό και λιτό με λίγα δωμάτια, κάτι που το κάνει να ταιριάζει άριστα με το περιβάλλον της περιοχής. Παρόλα αυτά, πολλοί μαθητές εκφράζουν αρνητικά σχόλια όσον αφορά τα δωμάτια και τις φθορές των αντικειμένων με το πέρασμα των χρόνων. Εκτός όμως από τις ζημιές που συναντάμε, προκαλούμε και εμείς μερικές, οι οποίες από ότι φαίνεται δεν περνούν και πολύ απαρατήρητες…

Μόλις ανοίγουμε τις μπαλκονόπορτες έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα μαγευτικό τοπίο. Την θάλασσα με τα αμέτρητα βότσαλα στην ακτή και στα δεξιά μας ένα πανέμορφο «νησάκι» με παλιά κάστρα, τη Μονεμβασιά. Μετά από μία ώρα έχουμε την χαρά να την επισκεφθούμε, έτσι ώστε να ξεφύγουμε λίγο από την κλεισούρα του ξενοδοχείου που μας έχει κάνει να βαρεθούμε. Βάζουμε όλοι τα καλά μας και παίρνουμε τον δρόμο για την Μονεμβασιά. Πηγαίνουμε με τα πόδια, γεγονός που μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε την φύση και το αξιοθαύμαστο τοπίο της περιοχής. Ο δρόμος είναι πολύ μακρύς, αλλά αξίζει  τον κόπο… Έξω από την Καστροπολιτεία υπάρχει μια μεγάλη πέτρινη πύλη. Μόλις μπαίνουμε μέσα, τα μάτια μας πέφτουν αμέσως στα πολύχρωμα σπίτια με τα έντονα χρώματα. Υπάρχει πολύς κόσμος, αμέτρητα τουριστικά μαγαζιά, εστιατόρια. Το μέρος είναι ένας πραγματικός λαβύρινθος με πολλά όμορφα στενάκια. Για να μην χαθούμε όμως, δεν μας επιτρέπουν να απομακρυνθούμε.   Υπάρχει μια εκκλησία που λέγεται «Ελκόμενος Χριστός» και ένα μικρό μουσείο, που σχετίζονται με την ιστορία της Μονεμβασιάς και τους παλιούς κατοίκους της. Έχουμε τρείς ώρες ελεύθερο χρόνο να φάμε, να ψωνίσουμε, να βγάλουμε φωτογραφίες και φυσικά να κάνουμε βόλτες στην περιοχή. Γυρνάμε κατά τις εννιά και περπατάμε μέχρι το ξενοδοχείο.

Την επόμενη ημέρα έχει ξύπνημα στις επτάμιση ώρα το πρωί… ή τουλάχιστον μας είπαν πως θα έπρεπε να ξυπνήσουμε τέτοια ώρα γιατί από ότι φαίνεται, αρκετοί «ξεχάστηκαν» και ξυπνούν πιο αργά. Αφού απολαμβάνουμε το πρωινό μας, έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο και αργότερα έρχεται στο ξενοδοχείο μία ξεναγός για να μας μιλήσει για την ιστορία της Μονεμβασιάς. Μετά έχουμε ελεύθερο χρόνο και το απόγευμα από την ομάδα των 35 παιδιών, χωριζόμαστε σε δύο ομάδες των 17 και 18 ατόμων για να μας ξεναγήσουν στην Καστροπολιτεία. Μαζί με την ξεναγό εξερευνούμε και τα υπόλοιπα μέρη του τόπου. Επισκεπτόμαστε ένα μικρό μουσείο της Μονεμβασιάς και αργότερα πηγαίνουμε στην εκκλησία ο «Ελκόμενος Χριστός», όπου η ξεναγός μας μιλάει για την ιστορία της εκκλησίας. Προχωράμε σε παλιά πέτρινα σπήλαια και σε πολλά στενάκια. Ο καιρός από την αρχή της ημέρας δεν είναι με το μέρος μας, γεγονός που μας δυσκολεύει λίγο στο περπάτημα. Βρέχει  ασταμάτητα και όλοι έχουμε γίνει μούσκεμα. Η βόλτα όμως δεν τελειώνει εδώ… Ανεβαίνουμε μέχρι ένα αρκετά ψηλό σημείο του νησιού με αμέτρητα βράχια. Αυτό μας αποτελειώνει!!! Έτσι πάμε όλοι μαζί σε ένα εστιατόριο για να φάμε και αργότερα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε. Όλοι περνάμε τέλεια και αργότερα έρχεται το πούλμαν να μας πάει στο ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα ξυπνάμε πολύ νωρίς, τρώμε πρωινό και επισκεπτόμαστε τον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά. Μία ξεναγός μας ξεναγεί στον χώρο και μας μιλά για την ζωή των αρχαίων κατοίκων της περιοχής. Πάμε σε ακόμα ένα μικρό μουσείο και σε μία πάρα πολύ παλιά εκκλησία, η οποία σήμερα λειτουργεί μία φορά τον χρόνο.

Αφού τελειώνουμε με την επίσκεψη μας στο Μυστρά, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, γεμάτοι όλοι με νέες εμπειρίες και αναμνήσεις από μια αξέχαστη εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολείο  που άξιζε τον κόπο και την κούραση που περάσαμε…

Αγγελική Γούλη

  Οι ιστορίες των προγόνων μας , που ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο , μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά .

Η ιστορία που μου αφηγήθηκε ο πάππους μου ήταν η ιστορία του πατέρα του. Καταγόταν από το Χαραμή Βαρτάν, ένα χωριό της πόλης Καρς του Καυκάσου. Ζούσε μαζί με τα τρία αδέρφια του και τους γονείς του σε μια μονοκατοικία. Η ζωή εκεί ήταν πολύ καλή, εξασφάλιζαν τα προς το ζην από τις καλλιέργειες φρούτων και λαχανικών, είχαν στην αυλή τους αγελάδες, κότες και γουρούνια τα οποία εξέτρεφαν για το κρέας, το γάλα, τα αυγά για να τρέφεται η οικογένεια τους . Ο πατέρας της οικογένειας ήταν έμπορος και πουλούσε την πραμάτεια του στα γειτονικά χωριά. Ήταν άξιος και πανέξυπνος παρόλο που δεν είχε σχολική μόρφωση.

Η ζωή στο Χαραμή Βαρτάν κυλούσε όμορφα και η συμβίωση με τους Τούρκους ήταν αρμονική. Μέχρι που οι Τούρκοι αποφάσισαν να κάνουν πράξη το σχέδιο τους, να εξοντώσουν τους Χριστιανούς Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Στην ευρύτερη περιοχή του Καρς έδρασε ο πρώην λοχίας του Οθωμανικού στρατού, Τοπάλ Οσμάν, ο οποίος δεν ανήκε πια στον Τουρκικό στρατό αλλά δημιούργησε δική του ομάδα.  Είχε μεγάλο μίσος για τους Έλληνες και ο στόχος του  ήταν να καθαρίσει τους Έλληνες από τον Πόντο. Γυρνούσε στα χωριά, τρομοκρατώντας τον κόσμο, σκοτώνοντας ανθρώπους , ξεκοιλιάζοντας εγκύους γυναίκες και βιάζοντας άλλες .

Αφού οι Έλληνες δεν μπορούσαν να ανεχτούν άλλο αυτήν την φριχτή κατάσταση, βγήκε ντελάλης με την είδηση ότι όλοι έπρεπε να φύγουν στην πατρίδα, την Ελλάδα για να γλιτώσουν. Το 1922, ο  εικοσάχρονος προπάππους μου και η οικογένεια του μάζεψε τα απαραίτητα πράγματα μέσα σε μποξάδες, φορτώσανε τα κάρα και ξεκίνησαν μαζί με πολλούς άλλους συγχωριανούς για το μακρύ ταξίδι προς την πατρίδα. Συνάντησαν μεγάλες δυσκολίες. Το φαγητό ήταν λίγο, ο χειμώνας βαρύς και ο δρόμος δύσκολος στα βουνά με χιόνια και παγωνιές, περπατώντας μέσα από δύσβατα μονοπάτια.

Στην διαδρομή πολλοί άνθρωποι πέθαιναν από τις αρρώστιες, το κρύο και την πείνα. Ύστερα από πολύ καιρό έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη και μπήκαν σε καράβια για τον Πειραιά. Στο καράβι τους ενημέρωσαν, πως όσοι ήθελαν μπορούσαν να κατέβουν στον Πειραιά, διαφορετικά το πλοίο θα συνέχιζε για Θεσσαλονίκη. Η οικογένεια του παππού μου συνέχισε με το καράβι για Θεσσαλονίκη, γιατί είχαν πληροφορηθεί πως κάποιοι συγγενείς τους εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία.

Όταν έφτασαν και κατέβηκαν στο λιμάνι, τους χώρισαν σε άντρες και γυναίκες,  τους έγδυσαν και τους ράντισαν με φάρμακο για τυχόν αρρώστιες και για απολύμανση. Έμειναν όλοι μαζί στην Καλαμαριά αλλά επειδή δεν υπήρχαν δουλειές για όλους αποφάσισαν να φύγουν για τις Σέρρες, όπου το ελληνικό κράτος τους προσέφερε καλλιεργήσιμα χωράφια και θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.

Κυριακή Κυριακίδου

Στο αρχαιολογικό μουσείο Πέλλας υπάρχουν εκθέματα που ταυτίζονται με την καθημερινή και δημόσια ζωή της Μακεδονικής πρωτεύουσας.

Τον επισκέπτη υποδέχεται στον εκθεσιακό χώρο ένα σημαντικό εύρημα της Πέλλας, η μαρμάρινη κεφαλή του Αλέξανδρου Γ’, ο οποίος γεννήθηκε στην Πέλλα και από εκεί οργάνωσε και ξεκίνησε την εκστρατεία του.

Στον χώρο του μουσείου ο επισκέπτης θα δει νομίσματα και κεραμίδες οροφής με επιγραφές, δηλαδή τα απαραίτητα στοιχεία για τη γνωριμία του  με την αρχαία Πέλλα που θεωρείται από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους. Ανασκάφθηκε συστηματικά σε μεγάλη έκταση και μελετήθηκε επιστημονικά στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα του Μουσείου είναι οι μακεδονικοί τάφοι όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει τον τρόπο κατασκευής τους και να τους συγκρίνει  με τους σημερινούς.

Ελισάβετ Εδρενετζικίδου –  Σοφία Τούσκα

Η Θάσος είναι ένα πολύ όμορφο νησί το οποίο βρίσκεται στο Αιγαίο Πέλαγος. Είναι ένας μεγάλος τουριστικός προορισμός που ανήκει στον νομό Καβάλας.Έχει πλούσια βλάστηση και πολύ όμορφες παραλίες με καταγάλανα νερά. Με βάση την κριτική και τα σχόλια των επισκεπτών της συγκεντρώσαμε τις τρεις καλύτερες παραλίες της Θάσου.

Πρώτη παραλία είναι η » Marble Beach ’’ ή αλλιώς «Σαλιάρα», η οποία έχει πεντακάθαρα νερά και είναι πολύ διάσημη για τα κατάλευκα μάρμαρά της. Έχει πολύ βαθιά νερά πράγμα που την κάνει λιγότερο ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά.

Σαλιάρα

Μια άλλη καλή παραλία είναι η  «Χρυσή Αμμουδιά»,  η οποία είναι η μεγαλύτερη παραλία της Θάσου. Έχει βραβευτεί με μπλε σημαία για την καθαρότητα των νερών αλλά και για τις υπηρεσίες που προσφέρει στους επισκέπτες της. Τέλος έχει πολύ ψιλή άμμο και είναι κατάλληλη για τα παιδιά.

Χρυσή Αμμουδιά

Στο Βόρειο άκρο της Θάσου υπάρχει μια πανέμορφη παραλία ονομαζόμενη «Παπαλιμάνι». Η παραλία αυτή επίσης έχει γαλαζοπράσινα νερά και πυκνό πευκόδασος που φτάνει μέχρι την θάλασσα.

Παπαλιμάνι

Αυτές είναι οι παραλίες που είχαμε να σας προτείνουμε και ελπίζουμε να επιλέξετε μια από αυτές για να πάτε το καλοκαίρι!

Μπούκλα Σοφία – Φρυδά Θεοφανία

Σχεδόν κάθε χρόνο πάω στο χωριό μου στο Κατσαρού Μεσσηνίας.Πέρυσι έμαθα από την γιαγιά μου κάτι που μου κίνησε το ενδιαφέρον και μου άρεσε πολύ.

Πρόκειται για έναν Νεραϊδόκηπο που βρίσκεται λίγο πιο έξω από το χωριό Πεύκο στο όρος Γουβάλα.Είναι μια τοποθεσία αρκετά εντυπωσιακή αλλά και παράξενη.Παλαιότερα οι γιαγιάδες της περιοχής  έλεγαν στα εγγόνια τους ιστορίες και θρύλους για ξωτικά και νεράιδες που κυκλοφορούσαν εκεί την νύχτα .Από τους θρύλους πήρε η περιοχή το όνομα Νεραϊδόκηπος. Στην ουσία είναι μια μεγάλη τρύπα με βάθος περίπου 70-80 μέτρα και άνοιγμα περίπου 100 μέτρα.Η τοποθεσία αυτή είναι εκπληκτική, καθώς  η τρύπα βρίσκεται στο μέσο ενός καταπράσινου λόφου σαν να έχει πέσει εκεί μετεωρίτης και να έχει σπάσει το βουνό.Πολλές ιστορίες έχουν ακουστεί για τον Νεραϊοδόκηπο και η τοποθεσία αυτή  είναι αντικείμενο μελέτης για τους λαογράφους αλλά και για τους λάτρεις του μεταφυσικού.Δεν έχω πάει εκεί ακόμα αλλά  θέλω παρά πολύ γιατί με έχει φάει η περιέργεια  να δω τι έχει αυτή η τεράστια τρύπα και πώς είναι. Έχω δει βέβαια φωτογραφίες αλλά πιστέψτε με αλλιώς είναι από φωτογραφία και αλλιώς από κοντά.

Ευθυμία Μανομενίδου

Σχεδόν κάθε χρόνο πάω στο χωριό μου στο Κατσαρού Μεσσηνίας.Πέρυσι έμαθα από την γιαγιά μου κάτι που μου κίνησε το ενδιαφέρον και μου άρεσε πολύ.

Πρόκειται για έναν Νεραϊδόκηπο που βρίσκεται λίγο πιο έξω από το χωριό Πεύκο, στο όρος Γουβάλα.Είναι μια τοποθεσία αρκετά εντυπωσιακή αλλά και παράξενη.Παλαιότερα οι γιαγιάδες της περιοχής  έλεγαν στα εγγόνια τους ιστορίες και θρύλους για ξωτικά και νεράιδες που κυκλοφορούσαν εκεί την νύχτα. Από τους θρύλους πήρε η περιοχή το όνομα Νεραϊδόκηπος.

Στην ουσία είναι μια μεγάλη τρύπα με βάθος περίπου 70-80 μέτρα και άνοιγμα περίπου 100 μέτρων.Η τοποθεσία αυτή είναι εκπληκτική, καθώς  η τρύπα βρίσκεται στο μέσο ενός καταπράσινου λόφου σαν να έχει πέσει εκεί μετεωρίτης και να έχει σπάσει το βουνό.Πολλές ιστοριες έχουν ακουστεί για τον Νεραιϊδόκηπο και η τοποθεσία αυτή  είναι αντικείμενο μελέτης για τους λαογράφους αλλά και για τους λάτρεις του μεταφυσικού. Δεν έχω επισκεφτεί την τοποθεσία αλλά  θέλω παρά πολύ να πάω γιατί με έχει φάει η περιέργεια  να δω τι έχει αυτή η τεράστια τρύπα και πως είναι. Έχω δει βέβαια φωτογραφίαες αλλά πιστέψτε με αλλιώς είναι από φωτογραφία και αλλιώς από κοντά.

Ευθυμία Μανομενίδου

Αρχικά , η Κέρκυρα ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Επτανήσων. Βέβαια, η έκταση ολόκληρου του νομού περιλαμβάνει τους Παξούς, τους Αντίπαξους και τα Διαπόντια νησιά ,δηλαδή τα νησιά Οθωνοί, Μαθράκι και Ερεικούσσα. Βρίσκεται,βορειοδυτικά της Ελλάδας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του νησιού είναι οι πανέμορφες καταγάλανες θάλασσες, τα πέτρινα σπίτια, τα γραφικά χωριά και  τα όμορφα μονοπάτια.

Η Κέρκυρα έχει αρκετά μεγάλη ιστορία.Καθώς βρίσκεται  στο σύνορο Ανατολής και Δύσης, το νησί υπήρξε αφετηρία της επέκτασης των αρχαίων Ελλήνων προς τα δυτικά, αλλά και πρωταρχικός στόχος των ηγεμόνων της Δύσης στην προσπάθειά τους να επιβληθούν στην περιοχή. Οι αλλεπάλληλοι δυτικοί κατακτητές άφησαν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους, τόσο στον πολεοδομικό ιστό όσο και στο αρχιτεκτονικό ύφος της πόλης. Στα πέτρινα, πολυώροφα, με κεραμίδια και σοφίτες σπίτια, που διατηρούν έντονα τα στοιχεία της ιταλικής, γαλλικής και αγγλικής αρχιτεκτονικής , χρωστά η Κέρκυρα μεγάλο μέρος της λαμπρής της φήμης. Ακόμη, στην αρχαιότητα η Κέρκυρα αναφέρεται με διάφορες ονομασίες, όπως για παράδειγμα Δρέπανον και Δρεπάνη ( για την ομοιότητά της με το σχήμα δρεπανιού), Μάκρις ( για το στενόμακρο σχήμα της). Ο τύπος Κέρκυρα φαίνεται πως είναι ιλλυρικής προέλευσης, ενώ μπορεί να προέρχεται και από την λέξη «Κέρκουρος» ( ονομασία ελαφρού τύπου πλοίου ή κάποιου ψαριού).

                                                                 ΠΑΛΙΑ

Σήμερα

Φημισμένο μουσείο του νομού Κέρκυρας είναι το «Αχίλλειο», το οποίο βρίσκεται έξω από την πόλη της Κέρκυρας. Υπάρχουν πολλά βασιλικά αντικείμενα και έπιπλα λόγω του ότι παλαιότερα το συγκεκριμένο κτήριο είχε βρεθεί στα χέρια μίας σπουδαίας βασίλισσας. Επιπλέον, υπάρχουν εντυπωσιακές παραδοσιακές στολές του νομού και ίσως και από άλλες πόλεις. Ακόμη, το μουσείο περιλαμβάνει έναν εξωτερικό χώρο, στον οποίο βρίσκουμε σπουδαίους ιστορικούς, φιλόσοφους, τις εννέα μούσες αλλά και ένα ενδιαφέρον, μεγάλο άγαλμα του Αχιλλέα.

                                                              Η ΕΙΣΟΔΟΣ

                                                                                                                                                                                   ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΕΠΙΠΛΑ

                                                ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

 Ιδιαίτερα το καλοκαίρι, ο τουρισμός της Κέρκυρας είναι αυξημένος.Έρχονται τουρίστες από διάφορες χώρεςτου εξωτερικού, θαυμάζοντας τα υπέροχα αξιοθέατα, κολυμπώντας στις απέραντες, καταγάλανες θάλασσες και κρατώντας ένα αναμνηστικό ( souvenir ) , ώστε να θυμούνται την αξέχαστη βόλτα τους στην Κέρκυρα.

Ακόμη, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά αξιοθέατα τα οποία πρέπει να αναφερθούν. Αρχικά, είναι το Παλαιό Φρούριο και το Νέο Φρούριο, που στα μεσαιωνικά και νεότερα χρόνια προφύλαξαν τους Κερκυραίους από κάθε εξωτερικό κίνδυνο. Σήμερα στέκονται επιβλητικά και προσφέρουν στον επισκέπτη μία κλεφτή ματιά στο απώτερο παρελθόν. Επιπλέον, ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά μνημεία της πόλης της Κέρκυρας, αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες της πόλης και του νησιού. Επίσης, το Ποντικονήσι  είναι πανέμορφο και η θέα που προσφέρει στους επισκέπτες μαγευτική. Από τονησάκι της Βλαχέρνας μπορείς με καΐκι να « κατέβεις» στο Ποντικονήσι. Ενώ τέλος, υπάρχει στο κέντρο της πόλης, η πλατεία Σπιανάδα όπου ο επισκέπτης απολαμβάνει την ομορφιά της φύσης, το ήρεμο αεράκι, το πάρκο με το καταπράσινο γρασίδι, τα πανύψηλα δέντρα.

ΠΟΝΤΙΚΟΝΗΣΙ

ΠΑΛΑΙΟ ΦΡΟΥΡΙΟ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΠΙΑΝΑΔΑ

Την πανέμορφη Κέρκυρα την επισκέφθηκα με τους γονείς μου και θαυμάσαμε όλα τα αξιοθέατα, αγοράσαμε κι εμείς ένα αναμνηστικό, επισκεφθήκαμε παραλίες, οι οποίες μας ενθουσίασαν και ζήσαμε μία ωραία περιπέτεια. Ακόμη λατρέψαμε τις παραδοσιακές ταβερνούλες που βρίσκονται στην πόλη. Το χαρακτηριστικό εσπεριδοειδές κουμ κουάτ ήταν κάτι που μας κίνησε ιδιαίτερα την περιέργεια!

Δήμητρα Γάτση

Κάζα Μπιάνκα , ή Villa Fernandez (σημερινή Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης) οδός : Βασ. Όλγας και Θεμιστ. Σοφούλη, ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα στη Θεσσαλονίκη!

Ένα ακόμη πολυτελές οίκημα των αρχών του 20ου αιώνα. Ιδιοκτήτης, ο Ιταλοεβραίος βιομήχανος και εμπορικός αντιπρόσωπος, Ντίνο Φερνάντεζ Ντίαζ. Το όνομά της λέγεται πως οφείλεται στο όνομα της συζύγου του Ντίαζ, Ελβετίδας Blanche ή Bianca Meyer στην οποία πρόσφερε ως γαμήλιο δώρο τη βίλα. Τα σχέδια του οικήματος είναι του Πιέτρο Αρριγκόνι.

Η Casa Bianca χτίστηκε στη λεγόμενη περιοχή ή «συνοικία των Εξοχών» (περιοχή έξω από τα νοτιανατολικά τείχη της πόλης. Η ονομασία “εξοχές“ οφείλεται στο γεγονός ότι αρχικά -τέλη 19ου αι.- δεν υπήρχαν πολλά οικήματα εκεί, αντιθέτως υπήρχαν αγροτικές εκτάσεις. Η ονομασία “πύργοι“ οφείλεται στα μικρής αξίας και έκτασης κτίσματα, ως επί το πλείστον θερινές κατοικίες, στις οποίες συχνά διέμεναν και όσοι καλλιεργούσαν τις αγροτικές εκτάσεις της περιοχής).

Η Κάζα Μπιάνκα είναι χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του αρχιτεκτονικού ρεύματος, όμως ενσωματώνει επιπλέον στοιχεία μπαρόκ, Αναγέννησης και Art Nouveau, ακολουθώντας τα αρχιτεκτονικά ρεύματα της εποχής στην Κεντρική Ευρώπη. Αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την τάση των αστών της πόλης για εξωστρέφεια κατά τις αρχές του 20ου αιώνα.

Περιλαμβάνει ημιυπόγειο, υπερυψωμένο ισόγειο, δύο ορόφους ( ο δεύτερος περιελάμβανε και σοφίτα ).
Στην κεντρική είσοδο στην ανατολική πλευρά της έπαυλης, υπάρχει μαρμάρινο μπαρόκ κλιμακοστάσιο. Στην ανατολική και στη δυτική πλευρά υπάρχουν βεράντες, ημιυπαίθριοι και στεγασμένοι εξώστες και μπαλκόνια. Ένα επιπλέον γνώρισμα του οικήματος είναι η χαρακτηριστική, ασύμμετη κάτοψη.

H πολυτελής έπαυλη κατά πάσα πιθανότητα χτίστηκε τη διετία 1911-1913. Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Πιέτρο Αρριγκόνι λόγω του ιταλοτουρκικού πολέμου εκείνη την περίοδο αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη. Κατά την απουσία του το συνεργείο του Ντεμπρελή Τζώρτζη Σιαγά συνέχισε και τελικά ολοκλήρωσε την κατασκευή της έπαυλης το 1913.

Όταν η πόλη απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1912, μία από τις κόρες του Φερνάντεζ , η Aline  , γνώρισε και ερωτεύτηκε τον υπασπιστή του διοικητή της 7ης Μεραρχίας του ελληνικού στρατού, Σπύρο Αλιμπέρτη. Όμως οι ερωτικοί δεσμοί μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων δεν γίνονταν αποδεκτοί από τους Εβραίους της πόλης.

Ο μεγάλος έρωτας εκατέρωθεν έγινε πρώτο θέμα σε εφημερίδες της εποχής και προκάλεσε αντιδράσεις από τους Αρχιρραβίνους και προεστούς Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Όσο όμως κι αν δεν ήταν αποδεκτή η ρομαντική ιστορία των δύο νέων, όπως αναφέρει η τοπική εφημερίδα «Το Φως» στο φύλλο της 8ης Μαρτίου 1914, τελικά οι δυο τους  πέτυχαν να πάρουν τη συγκατάθεση του πατέρα της Aline, οπότε επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στην έπαυλη. Έτσι το αρχοντικό συνδέθηκε με το τρυφερό ειδύλλιο της Aline και του Έλληνα στρατιωτικού.

Το 1941 η Κάζα Μπιάνκα επιτάχθηκε από τους Ιταλούς, στη συνέχεια από τους Γερμανούς και ο όροφος του κτιρίου χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του Ιταλού προξένου. Όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί των Εβραίων ο Ντίνο Φερνάντεζ μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του και με μέλη άλλων εβραϊκών οικογενειών της Θεσσαλονίκης διέφυγαν στην Ιταλία.

Κατά τη δεκαετία του ’60, στον όροφο της έπαυλης λειτούργησε νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο.
Οι αρμόδιες υπηρεσίες χαρακτήρισαν το οίκημα διατηρητέο το 1976. Στο μεταξύ όμως  , με παράνομες ενέργειες  που συνεχίστηκαν και αργότερα, είχε αφαιρεθεί μέρος από τα πατώματα, από τα ξυλόγλυπτα που υπήρχαν στις πόρτες και στα κουφώματα. Το πιο σοβαρό ωστόσο που προκάλεσε την κατάρρευση των ορόφων και του κεντρικού τμήματος της στέγης του κτιρίου, ήταν η αφαίρεση των κεντρικών δοκαριών.

Ο σεισμός του 1978 ευτυχώς δεν προκάλεσε περαιτέρω ζημιές στο κτίριο.

Το 1993 ξεκίνησαν εργασίες αποκατάστασης και αναστήλωσης του κτιρίου από ομάδα αρχιτεκτόνων που διήρκεσαν ως το 1997. Σήμερα  στην Κάζα Μπιάνκα στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης.

 Αγάθη Ζαρώτη

Κατάγομαι από ένα ορεινό χωριό, τα Λιβάδια, το οποίο βρίσκεται στο νόμο Κιλκίς.

Το χωριό αριθμούσε προπολεμικά 5.000 κατοίκους, η κύρια ασχολία των οποίων ήταν η κτηνοτροφία , η γεωργία και το εμπόριο. Λόγω του μεγάλου υψόμετρου  (1200 μ)  του χωριού και των δυσμενών συνθηκών την περίοδο του χειμώνα , οι κάτοικοι ζουν εκεί μόνο τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς  μήνες. Για τον λόγο αυτό όλοι οι γάμοι στο χωριό γινόταν  το καλοκαίρι  και συγκεκριμένα τον Δεκαπενταύγουστο (κατά μέσο όρο 25 με 30 γάμοι).

Οι γάμοι συνήθως διαρκούσαν μια εβδομάδα. Ξεκινούσαν με τα καλέσματα από σπίτι σε σπίτι. Πρώτα καλούσαν τους συγχωριανούς τους  οι φίλοι του γαμπρού, περνώντας από σπίτι σε σπίτι και κερνώντας  τους προσκεκλημένους τσίπουρο και οι φίλες της νύφης ακολουθούσαν την ίδια διαδικασία με την διαφορά ότι σε κάθε σπίτι καλεσμένου πρόσφεραν ένα μήλο με μια δραχμή πάνω .

Την Παρασκευή , το σόϊ του γαμπρού επισκέπτονταν το σπίτι της νύφης και μετά από ένα γλέντι μετέφεραν με τα άλογα την προίκα της νύφης στο νέο σπίτι του ζευγαριού . Την επόμενη μέρα ,το Σάββατο ξεκινούσε το μεγάλο γλέντι. Οι γυναίκες ετοίμαζαν διάφορα εδέσματα (φαγητά , σούβλες με αρνιά , γλυκά ) και ακολουθούσε γλέντι που διαρκούσε 3 μέρες.  Τέλος , την Κυριακή , το σόι του γαμπρού πήγαινε στο σπίτι της νύφης, οι δε φίλοι του γαμπρού καβαλούσαν τα άλογα (μπρατίμια) και πήγαιναν μέχρι το σπίτι της νύφης καλπάζοντας και τραγουδώντας χαρούμενους σκοπούς ως ένδειξη του χαρμόσυνου γεγονότος . Στην συνέχεια επέστεφαν όλοι μαζί στο σπίτι του γαμπρού όπου έρχονταν ο παππάς για να τελέσει το μυστήριο του γάμου. Μετά ακολουθούσε ο χορός με πρώτο χορευτή τον κουμπάρο του ζευγαριού  που κρατώντας το φλάμπουρο στο χέρι , τραγουδούσε  το παραδοσιακό τραγούδι » Έβγα μάνα πατερίτσα, φέρνει ο γιος μια περδικίτσα, πάει μόνος και ήρθε ζευγάρι «.

Είναι όμορφο να ξέρεις τις ρίζες σου, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου σου που σε κάνουν να μη νιώθεις μετέωρος. Τα διδάγματα του παρελθόντος, οι δοκιμασμένες αξίες αποτελούν οδηγό για το μέλλον και σημαντικό παράγοντα για την ενότητα των ανθρώπων.

Κωνσταντίνα Ιατρού

Ένας πολύ σημαντικός τομέας της πολιτισμικής μας κληρονομιάς είναι τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις του λαού μας.

Ένα παραδοσιακό έθιμο της παλαιότερης Ελλάδα, ήταν το νυχτέρι. Στο νυχτέρι δύο φίλοι συναντιόντουσαν στο σπίτι του ενός για όλο το βράδυ. Δεν χρειαζόταν να πει ο ένας πως θα πάει στον άλλο, σε αντίθεση με σήμερα που πρέπει να επικοινωνήσεις με κάποιον για να πας στο σπίτι του. Ένα νυχτέρι μπορούσε πολύ εύκολα να μετατραπεί σε ολόκληρο γλέντι και δεν ήταν λίγες οι φορές που συνέβη αυτό. Φυσικά κατά την διάρκεια του νυχτεριού οι φίλοι μόνο μιλούσαν και δεν έβλεπαν τηλεόραση ή έπαιζαν στα κινητά τους σε αντίθεση με σήμερα που δεν υπάρχει πλέον επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

Κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί έθιμο, και μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό, είναι η παράδοση των Ελλήνων στις θεραπευτικές τεχνικές. Χρησιμοποιώντας προϊόντα από τη φύση μπορούσαν να θεραπεύσουν πληγές, στραμπουλήγματα και πόνους. Μερικά παραδείγματα αυτού του τρόπου θεραπείας είναι:

1. Όταν κάποιος πονούσε στην πλάτη, έκοβαν ένα κομμάτι εφημερίδας, το τρυπούσαν, το έβρεχαν με πετρέλαιο και το τοποθετούσαν στην πλάτη του.
2. Όταν κάποιος πονούσε στο χέρι ή στο πόδι, τότε έβαζε σε ένα μπολ ελιές, αλάτι και κρεμμύδι και τα χτυπούσε με το γουδοχέρι. Ύστερα το έδενε στο σημείο που πονούσε και το άφηνε 2-3 μέρες.
3. Όταν υπήρχε στραμπούληγμα, για να το καταλάβουν, έπαιρναν το κρόκο από ένα αυγό και τον κυλούσαν αργά πάνω στο σημείο. Στο σημείο που υπήρχε το στραμπούληγμα, ο κρόκος έσπαγε και έτσι το καταλάβαιναν.

Τέλος, ένα έθιμο που σχετιζόταν με τον γάμο ήταν πως μετά την τελετή, η νύφη πήγαινε στα πεθερικά και είχε την υποχρέωση να πλύνει τα πόδια του πεθερού, αλλά ταυτόχρονα να μην έχει οπτική επαφή μαζί του, ως ένδειξη σεβασμού.

Όλες αυτές οι φυσικές τεχνικές  μπορεί να ήθελαν υπομονή και χρόνο, αλλά πέρα από αποτελεσματικές  ήταν και πιο υγιεινές από τα σημερινά φάρμακα. Γνωρίζοντάς τες , μόνο να κερδίσουμε έχουμε . Η επαφή με τον λαϊκό πολιτισμό μας δεν πρέπει να χαθεί, μπορεί να  γνωρίσει στους νέους έναν τρόπο ζωής και μία αισθητική που βασιζόταν στο μέτρο, στην αρμονία και στον σεβασμό του περιβάλλοντος.

Αναστασία Μπλιάμπτη