Το 3^ο Γυμνάσιο Ωραιοκάστρου επισκέφτηκε στις 19 – 23 Μαρτίου 2019 το Στρασβούργο .

Ομάδα  34 μαθητών  με τις συνοδούς τους κυρίες Μουρίκη, Μουζούρη και Λαζαρίδου είχε την μοναδική ευκαιρία να ξεναγηθεί στο    Ευρωκοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Ευρώπης και να ενημερωθεί για τον ρόλο των θεσμικών αυτών οργάνων .

Η εκπαιδευτική αυτή δράση πλαισιώθηκε με ξεναγήσεις σε μουσεία , κάστρα εκκλησίες , πλατείες, γέφυρες  και λοιπά αξιοθέατα  τόσο στο Στρασβούργο και στην ευρύτερη περιοχή της Αλσατίας όσο και στις Γερμανικές πόλεις Φρανκφούρτη και Χαϊδελβέργη .

Το 3^ο Γυμνάσιο προωθεί τέτοιου είδους δράσεις που  αποφέρουν πολλαπλά οφέλη στους μαθητές και γεμίζουν τις αποσκευές τους με όμορφες αναμνήσεις από το σχολείο τους.

Δείτε το χρονικό του ταξιδιού εδώ.

Έρνα Λαζαρίδου

Πραγματοποιήθηκε για 2^η χρονιά πρόγραμμα ιστιοπλοΐας στο σχολείο μας. Στόχος του προγράμματος ήταν τα παιδιά να γνωρίσουν τη τέχνη της ιστιοπλοΐας και να πάρουν μια μικρή γεύση από αυτή.

Η θεωρία έγινε κατά τη διάρκεια του χειμώνα στο σχολείο μετά τα μαθήματα και η πράξη με δύο διήμερα ταξίδια μέσα στις διακοπές του Πάσχα.

Η ναύλωση σκάφους και καπετάνιου προέκυψε από τη συνεργασία μας με τη σχολή ιστιοπλοΐας ανοιχτής θαλάσσης του Γιώργου Γιακουλάκη.

Υπεύθυνες καθηγήτριες υλοποίησης του προγράμματος: Μπίσκα Λίτσα – Χαντακωμένου Μαρία

Λοιπόν που λέτε, είμαστε μέσα Απριλίου και μόλις επιστρέψαμε από την εκπαιδευτική εκδρομή μας στο Ναύπλιο. Αφού συζητήσαμε τις εντυπώσεις μας με τους φίλους μας καταλήξαμε στο να γράψουμε αυτό το άρθρο.

Το πρωί που θα φεύγαμε ήμασταν πολύ ενθουσιασμένες. Μόλις φτάσαμε στο σχολείο για να φύγουμε όλοι σκεφτόμασταν τι ωραία που θα είναι μακριά από τους γονείς και παρέα με τους φίλους μας, ξεχνώντας το ότι είχαμε ξυπνήσει από τις 5. Στο λεωφορείο περάσαμε τέλεια. Κάναμε μια στάση για να επισκεφθούμε το μαγευτικό θέατρο της Επιδαύρου. Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης μάθαμε για τη λειτουργία του θεάτρου εκείνη την εποχή και με ποιο τρόπο αξιοποιείται ο χώρος αυτός σήμερα. Έπειτα είχαμε μερικά λεπτά για να ανέβουμε επάνω στο θέατρο για να απολαύσουμε την θέα από ψηλά και να βγάλουμε φωτογραφίες.

Επόμενη στάση ήταν το κάστρο στο Παλαμίδι. Βγάλαμε πάλι πολλές φωτογραφίες στα τείχη. Ήταν τεράστια, όπου και να κοιτούσαμε υπήρχαν πέτρες. Η θέα ήταν απίστευτη, μπορούσαμε να δούμε όλη την πόλη του Ναυπλίου από ψηλά.Ήταν μαγευτικά!!! Επίσης είδαμε πολλές παλιές φυλακές.

Μετά την ξενάγηση ήμασταν πολύ κουρασμένες από το ταξίδι και το περπάτημα, παρ’ όλα αυτά πήγαμε για ξενάγηση στην παλιά πόλη του Ναυπλίου. Είδαμε το σημείο όπου δολοφηνήθηκε ο Καποδίστριας και μια παλιά εκκλησία, η οποία σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Ήμασταν πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι αλλά στο μυαλό μας είχαμε μόνο την εκδρομή και τη διασκέδαση. Έπειτα πήγαμε στο ξενοδοχείο για να τακτοποιηθούμε και να ξεκουραστούμε. Το βράδυ ετοιμαστήκαμε και πήγαμε να φάμε βραδινό.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στην αρχαία Σπάρτη και σε πολλά αξιοθέατα της πόλης αυτής. Δεν μας άρεσε πολύ εκείνο το μέρος καθώς ήμασταν κουρασμένες, επειδή δεν είχαμε κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ και επιπλέον δεν ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η ξενάγηση.

Μετά ανεβήκαμε στο λεωφορείο για να πάμε στην Μονεμβασιά όπου μείναμε για τρεις μέρες και περάσαμε εξίσου τέλεια!

Γούλη Μαρία – Γρηγοριάδου Όλγα

Στα πλαίσια του καινοτόμου προγράμματος του σχολείου μας «Από τα Κάστρα στα Πουρνάρια», κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή στη Μονεμβασιά. Όλοι και όλες πετούσαμε από την χαρά μας που βρισκόμασταν επιτέλους σε ένα μέρος με τους φίλους μας, μόνοι μας χωρίς τους γονείς μας να μας περιορίζουν. Αυτό σήμαινε πάρτι!!!.

Αφού αποχωρούμε από το Ναύπλιο λοιπόν, παίρνουμε το μακρύ αλλά ευχάριστο δρόμο για τη Μονεμβασιά. Μόλις φτάνουμε, πηγαίνουμε αμέσως να τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως το περιμέναμε… Το πιο κοντινό ξενοδοχείο στη Μονεμβασιά. Μικρό, κλασικό και λιτό με λίγα δωμάτια, κάτι που το κάνει να ταιριάζει άριστα με το περιβάλλον της περιοχής. Παρόλα αυτά, πολλοί μαθητές εκφράζουν αρνητικά σχόλια όσον αφορά τα δωμάτια και τις φθορές των αντικειμένων με το πέρασμα των χρόνων. Εκτός όμως από τις ζημιές που συναντάμε, προκαλούμε και εμείς μερικές, οι οποίες από ότι φαίνεται δεν περνούν και πολύ απαρατήρητες…

Μόλις ανοίγουμε τις μπαλκονόπορτες έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα μαγευτικό τοπίο. Την θάλασσα με τα αμέτρητα βότσαλα στην ακτή και στα δεξιά μας ένα πανέμορφο «νησάκι» με παλιά κάστρα, τη Μονεμβασιά. Μετά από μία ώρα έχουμε την χαρά να την επισκεφθούμε, έτσι ώστε να ξεφύγουμε λίγο από την κλεισούρα του ξενοδοχείου που μας έχει κάνει να βαρεθούμε. Βάζουμε όλοι τα καλά μας και παίρνουμε τον δρόμο για την Μονεμβασιά. Πηγαίνουμε με τα πόδια, γεγονός που μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε την φύση και το αξιοθαύμαστο τοπίο της περιοχής. Ο δρόμος είναι πολύ μακρύς, αλλά αξίζει  τον κόπο… Έξω από την Καστροπολιτεία υπάρχει μια μεγάλη πέτρινη πύλη. Μόλις μπαίνουμε μέσα, τα μάτια μας πέφτουν αμέσως στα πολύχρωμα σπίτια με τα έντονα χρώματα. Υπάρχει πολύς κόσμος, αμέτρητα τουριστικά μαγαζιά, εστιατόρια. Το μέρος είναι ένας πραγματικός λαβύρινθος με πολλά όμορφα στενάκια. Για να μην χαθούμε όμως, δεν μας επιτρέπουν να απομακρυνθούμε.   Υπάρχει μια εκκλησία που λέγεται «Ελκόμενος Χριστός» και ένα μικρό μουσείο, που σχετίζονται με την ιστορία της Μονεμβασιάς και τους παλιούς κατοίκους της. Έχουμε τρείς ώρες ελεύθερο χρόνο να φάμε, να ψωνίσουμε, να βγάλουμε φωτογραφίες και φυσικά να κάνουμε βόλτες στην περιοχή. Γυρνάμε κατά τις εννιά και περπατάμε μέχρι το ξενοδοχείο.

Την επόμενη ημέρα έχει ξύπνημα στις επτάμιση ώρα το πρωί… ή τουλάχιστον μας είπαν πως θα έπρεπε να ξυπνήσουμε τέτοια ώρα γιατί από ότι φαίνεται, αρκετοί «ξεχάστηκαν» και ξυπνούν πιο αργά. Αφού απολαμβάνουμε το πρωινό μας, έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο και αργότερα έρχεται στο ξενοδοχείο μία ξεναγός για να μας μιλήσει για την ιστορία της Μονεμβασιάς. Μετά έχουμε ελεύθερο χρόνο και το απόγευμα από την ομάδα των 35 παιδιών, χωριζόμαστε σε δύο ομάδες των 17 και 18 ατόμων για να μας ξεναγήσουν στην Καστροπολιτεία. Μαζί με την ξεναγό εξερευνούμε και τα υπόλοιπα μέρη του τόπου. Επισκεπτόμαστε ένα μικρό μουσείο της Μονεμβασιάς και αργότερα πηγαίνουμε στην εκκλησία ο «Ελκόμενος Χριστός», όπου η ξεναγός μας μιλάει για την ιστορία της εκκλησίας. Προχωράμε σε παλιά πέτρινα σπήλαια και σε πολλά στενάκια. Ο καιρός από την αρχή της ημέρας δεν είναι με το μέρος μας, γεγονός που μας δυσκολεύει λίγο στο περπάτημα. Βρέχει  ασταμάτητα και όλοι έχουμε γίνει μούσκεμα. Η βόλτα όμως δεν τελειώνει εδώ… Ανεβαίνουμε μέχρι ένα αρκετά ψηλό σημείο του νησιού με αμέτρητα βράχια. Αυτό μας αποτελειώνει!!! Έτσι πάμε όλοι μαζί σε ένα εστιατόριο για να φάμε και αργότερα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε. Όλοι περνάμε τέλεια και αργότερα έρχεται το πούλμαν να μας πάει στο ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα ξυπνάμε πολύ νωρίς, τρώμε πρωινό και επισκεπτόμαστε τον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά. Μία ξεναγός μας ξεναγεί στον χώρο και μας μιλά για την ζωή των αρχαίων κατοίκων της περιοχής. Πάμε σε ακόμα ένα μικρό μουσείο και σε μία πάρα πολύ παλιά εκκλησία, η οποία σήμερα λειτουργεί μία φορά τον χρόνο.

Αφού τελειώνουμε με την επίσκεψη μας στο Μυστρά, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, γεμάτοι όλοι με νέες εμπειρίες και αναμνήσεις από μια αξέχαστη εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολείο  που άξιζε τον κόπο και την κούραση που περάσαμε…

Αγγελική Γούλη

Σήμερα, αφού τελειώσαμε το μάθημα, μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο κύριος Γρηγοριάδης, γνωστός δημοσιογράφος της ελληνικής τηλεόρασης είχε έρθει για να μας μιλήσει για τα «μυστικά» του επαγγέλματος. Μια τάξη γεμάτη παιδιά άκουγε προσεκτικά όλες τις πληροφορίες που μας έδινε.

Παραθέτω παρακάτω μερικά από τα όσα ενδιαφέροντα μας είπε. Καταρχήν ένας δημοσιογράφος πρέπει να μην τελειώνει αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα. Στην τηλεόραση ο κάθε δημοσιογράφος έχει ένα χρονικό όριο που δεν πρέπει να το ξεπεράσει. Όσο είναι στον αέρα και καλύπτει ένα ρεπορτάζ, πρέπει να μπορεί να συγχρονίσει την σκέψη, το αυτί και ίσως κάποιες πληροφορίες ή ερωτήσεις του παρουσιαστή. Ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει προσεγμένο λόγο. Οι ειδήσεις βγαίνουν από ένα πνεύμα αρνητικό ή θετικό.

Η κρίση έχει επηρεάσει και αυτό το επάγγελμα με αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί οι δημοσιογράφοι και πολλοί άνθρωποι να χάνουν την δουλειά τους. Στην δουλειά του δημοσιογράφου είναι πολύ σημαντικές οι πηγές, γιατί μπορεί να μάθεις κάτι το οποίο δεν το ξέρει κανένας άλλος και να έχεις ένα αποκλειστικό, όμως πρέπει πρώτα να το ψάξεις να δεις αν είναι γεγονός. Τότε πρέπει να κάνεις την δική σου έρευνα. Ο πιο γρήγορος τρόπος είναι το διαδίκτυο, άρα καταλήγουμε ότι και η δουλειά αυτή έχει επηρεαστεί από την τεχνολογία .

Το τελευταίο θέμα που έθιξε  ο κύριος Γρηγοριάδης  νομίζω πως ήταν πραγματικά το πιο σημαντικό, γιατί μας είπε ότι η δουλειά είναι δύσκολη, θέλει πολύ χρόνο και για αυτό πρέπει να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας στηρίζουνε . Πρέπει να αγαπάς την δουλειά και αυτό που κάνεις για να μπορέσεις να πετύχεις . Υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός τον οποίο πρέπει να διαχειριστείς .

Μαριάννα Γαβρά

Το Αχίλλειο είναι μία από τις γνωστότερες βασιλικές επαύλεις της Ευρώπης και ίσως το σημαντικότερο αξιοθέατο αρχιτεκτόνημα της Κέρκυρας που βρίσκεται στον οικισμό Γαστούρι, περίπου 10 χλμ. από την πόλη της Κέρκυρας. Η έπαυλη αυτή σχεδιάστηκε από τους Ιταλούς αρχιτέκτονες Ραφαέλε Καρίττο (Raffaele Caritto) και Αντόνιο Λόντι (Antonio Landi) με επόπτη τον πρόξενο της Αυστρίας στην Κέρκυρα Αlexander Warssderg στην αρχή, και μετά τον θάνατό του τον βαρώνο Von Bucowitz, σε πομπηιανό ρυθμό και χτίστηκε το 1890 με εξ ολοκλήρου δαπάνη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας, η οποία λόγω της ευαίσθητης υγείας της ζήτησε την οικοδόμησή της. Την έπαυλη την αφιέρωσε στον Αχιλλέα, απ’ όπου και το όνομα της, τον περίβολο της οποίας πλούτισε με αγάλματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Εξ αυτών τα πιο γνωστά έργα είναι οι «Εννέα Μούσες», ορισμένες έργο του Ιταλού γλύπτη Ντομένικο Μοράνι (Domenico Morani και άλλες αγοράστηκαν από την Αυτοκράτειρα από τη Βίλλα Μποργκέζε.^[1] και ο Αχιλλέας Θνήσκων του Χέρτερ.

Η Ελισάβετ δολοφονήθηκε το 1898. Το 1904, κατ΄ άλλους το 1907, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄ (γνωστός και ως «Κάιζερ») αγόρασε το Αχίλλειο, στο οποίο και διέμενε κατά τις τακτικές ανοιξιάτικες επισκέψεις του στη Κέρκυρα. Υπήρξε άνδρας ιδιαίτερα καλλιεργημένος και λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Τοποθέτησε ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Αχιλλέα με την επιγραφή «Στον μέγιστο των Ελλήνων από τον μέγιστο των Γερμανών».

Μετά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο η ιδιοκτησία της έπαυλης αυτής πέρασε στο ελληνικό δημόσιο οπότε και ερημώθηκε, μέχρι που το 1962 αποφασίστηκε η εκχώρησή της σε δυτικογερμανική τότε εταιρεία για να λειτουργήσει ως καζίνο, κατά προτροπή του Βασιλέως Παύλου προκειμένου να γίνει εφάμιλλο του Μονακό, με ότι θα σήμαινε αυτό για την παράλληλη ανάπτυξη της Κέρκυρας. Τελικά το καζίνο λειτούργησε με κάποιες μικροδιακοπές ως το 1981, όταν οι τότε πολιτικές εξάρσεις το εξανάγκασαν να κλείσει. Άρχισε η επαναλειτουργία του, υπό τη διεύθυνση του ΕΟΤ, το 1984.

Είναι σε ρυθμό πομπηιανού μεγάρου. Στο εσωτερικό του φέρει τοιχογραφίες και διακοσμήσεις σημαντικών καλλιτεχνών της εποχής της ανέγερσής του, ενώ στο δεύτερο όροφο υπάρχει ένα ιωνικό περιστύλιο. Γύρω από το ανάκτορο βρίσκονται πλούσιοι καταπράσινοι κήποι, με θέα προς Βορρά και Νότο. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι από βουκαμβίλιες με έντονα χρώματα και παντού υψώνονται φοίνικες. Τους κήπους κοσμούν πολλά αγάλματα, κυρίως του Αχιλλέα, αγαπημένου ήρωα της αυτοκράτειρας, από τον οποίο πήρε το ανάκτορο το όνομά .

Eπιμέλεια άρθρου : ΑΜΑΛΙΑ ΚΕΛΕΠΟΥΡΗ  ,     ΑΜΑΛΙΑ ΓΚΕΚΑ   Α3

Πριν λίγες μέρες το σχολείο μας επισκέφθηκε το πανέμορφο  νησί της Κέρκυρας. Ήταν μια καταπληκτική εκδρομή όπου μάθαμε πολλά καινούρια πράγματα. Επισκεφθήκαμε αρκετά μουσεία και κάναμε ατελείωτες βόλτες  στην πόλη. Το κάθε πρόγραμμα πήγε και σε ένα διαφορετικό προορισμό. Ο εθελοντισμός επισκέφθηκε το ίδρυμα «ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ» , πράγμα για το οποίο  θα σας μιλήσω πιο αναλυτικά.

Κατά την άφιξη μας στο ίδρυμα, άρχισε η ξενάγηση μας από μια καλοσυνάτη κυρία. Αφού μας είπε δυο λόγια για το ίδρυμα, όπως ότι φιλοξενεί σχεδόν 70 ηλικιωμένους αλλά και μικρά παιδιά και ότι το προσωπικό είναι κοντά στα 40 άτομα (νοσοκόμες, μάγειρες, καθαρίστριες κτλ) , ξεκινήσαμε την βόλτα μας από το πανέμορφο εκκλησάκι.

Ήταν μια υπέροχη εκκλησία γιατί ενώ έμοιαζε με συνηθισμένο ναό ήταν πολύ διαφορετική καθώς ένοιωθες μια περίεργη αύρα να σε  περιβάλλει.

Λίγη ώρα μετά περάσαμε στο εσωτερικό του ιδρύματος Πλατυτέρα. Το πρώτο δωμάτιο που επισκεφθήκαμε ήταν το σαλόνι και η τραπεζαρία όπου πετύχαμε τους ηλικιωμένους στο μεσημεριανό τους γεύμα. Μας υποδέχτηκαν  με πολύ χαρά!

Το ίδρυμα είναι τόσο οργανωμένο που έχει ακόμα και κουρείο/κομμωτήριο, είναι μικρός αλλά λειτουργικός  χώρος. Επίσης είχε και αίθουσα για φυσικοθεραπείες αλλά και ιατρείο για οφθαλμίατρο. Υπήρχαν πολλά ειδικά μηχανήματα για την σωστή εκτέλεση της φυσικοθεραπείας. Ακόμη βρίσκεται στο χώρο ένα ιατρείο όπου οι ηλικιωμένοι εξετάζονται πολύ συχνά. Φυσικά οι φιλοξενούμενοι δεν διασκεδάζουν μόνο με την τηλεόραση αλλά και με το θεατράκι που στεγάζεται εκεί. Στο κτίριο υπάρχουν σχεδόν 100 δωμάτια για τους ηλικιωμένους.

Επιπλέον το ίδρυμα «ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ» φιλοξενεί παιδάκια μέχρι 8 ετών που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν. Τα παιδιά δεν μένουν μόνιμα εκεί, πηγαίνουν μόνο για μερικές ώρες και με τη βοήθεια των νοσηλευτριών γίνονται καλύτερα μέρα με την μέρα.

Αξίζει κανείς να επισκεφθεί το ίδρυμα αυτό, το οποίο αποτελεί κόσμημα για την Κέρκυρα και αποτελεί κορυφαίο έργο, προϊόν αποστολικού μόχθου, αφιέρωσης και φροντίδας προς τον συνάνθρωπο μας.

Χριστίνα Στεφανίδου

Η Δωδώνη είναι μια ιστορική περιοχή της Ελλάδας γνωστή κυρίως από το αρχαίο θέατρο και το μαντείο της Δωδώνης που βρίσκονται εκεί εδώ
και πολλές χιλιάδες χρόνια. O αρχαιολογικός χώρος της Δωδώνης βρίσκεται 22 χλμ νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων.

Δεν είναι σίγουρο από πού προήλθε το όνομα Δωδώνη, πιθανόν όμως να προήλθε από την ομώνυμη Ωκεανίδα Νύμφη ή από τον Δώδωνο  ποταμό . Πρόκειται χωρίς υπερβολή για το λίκνο του πολιτισμού.

Το θέατρο της Δωδώνης είναι από τα μεγαλύτερα και καλύτερα σωζόμενα αρχαία ελληνικά θέατρα, με χωρητικότητα περίπου 18.000 ατόμων και   αποτελούσε τμήμα του πανελλήνιου  ιερού της Δωδώνης.  Κατασκευάστηκε  τον 3ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά  της Ηπείρου   Πύρρο (297-272 π.Χ.)  που  θέλησε με  αρχιτεκτονικά μνημεία και οικοδομήματα  να  στολίσει τις  περιοχές  του  βασιλείου του.

Το  θέατρο  έπαθε  απανωτές  καταστροφές,  ανοικοδομήσεις  και  διαμορφώσεις στους  αιώνες  που  ακολούθησαν  την  παρακμή  του  βασιλείου  της  Ηπείρου  και στα  χρόνια  της  ρωμαϊκής   κατάκτησης  χρησιμοποιήθηκε  ως  αρένα. Από  τον 4^ο  αιώνα  μ.Χ.  έπαψε να  λειτουργεί. Οι  πρώτες  ανασκαφές  και  αναστηλώσεις στον  αρχαιολογικό  χώρο  της  Δωδώνης  άρχισαν  το  1875  και  συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Το  θέατρο  της  Δωδώνης  στις  μέρες  φιλοξενεί  κάποιες παραστάσεις  τους  καλοκαιρινούς  μήνες.

Κατά την γνώμη μου , το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης  είναι μία θαυμάσια επιλογή για βόλτα , μένεις εντυπωσιασμένος και γεμάτος περηφάνια. Εντυπωσιακοί χώροι,  το προτείνω ανεπιφύλακτα .

Γιάννης Τζικίδης

Με μια ιδιαίτερη παράσταση ολοκλήρωσε τη φετινή σχολική της χρονιά η θεατρική ομάδα του 3ου  Γυμνασίου Ωραιοκάστρου.  Η διασκευή του έργου της Μάγιας Δεληβοριά «Η αλφαβήτα της Εφηβείας», του οποίου έμπνευση και θέμα είναι η καθημερινότητα των εφήβων, οι προβληματισμοί και τα όνειρά τους για τη ζωή, ντύθηκε  με μουσική και παρουσιάστηκε στους μαθητές και εκπαιδευτικούς του σχολείου το πρωί της 30ης Μαΐου και στους γονείς  το απόγευμα της ίδιας ημέρας, στο Δημοτικό κτήριο του Παύλου Μελά.

Πρόκειται για μια ιστορία με πρωταγωνιστές εφήβους του σήμερα. Από το άλφα μέχρι το ωμέγα, ένα πανόραμα όσων τους απασχολούν, μέσα από 24 λέξεις-κεφάλαια γραμμένα με ζωντάνια, χιούμορ και αισιοδοξία. Άγχος, Βαρεμάρα, Γονείς, Δίαιτα, Έρωτας, Ζήλεια, Ήρωας, Θάνατος, Ίντερνετ, Καθηγητές, Λύπη, Μοναξιά, Ναρκωτικά, Ξύρισμα, Όνειρα, Παρασκευή, Ρούχα, Τηλέφωνο, Σπυράκια, Ύψος, Φιλία, Χορός, Ψέματα, Ωριμότητα. Αφορμή για να βάλουν σε μία τάξη την ψυχή τους οι νέοι και να θυμηθούν το ξεχασμένο τραγούδι της δικής τους εφηβείας οι μεγαλύτεροι.

Η θεατρική αυτή παράσταση οργανώθηκε και υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος « Το θέατρο στο σχολείο » που συντόνισαν οι εκπαιδευτικοί Αναγνωστάκη Μαρία, Γεωργιάδου Κυριακή και Ηλιοπούλου Φλοριάννα. Συμμετείχαν 35  μαθητές της Α, Β και Γ τάξης του σχολείου που συγκίνησαν και σκόρπισαν το γέλιο σε μαθητές, καθηγητές και γονείς.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συνάδελφο Μπίσκα Λίτσα  για την προσφορά της στη θεατρική ομάδα επί σειρά ετών.

                                                            ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ ΜΑΡΙΑ

                                          ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

                                                                             ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

• 27 Απρίλη, το πολυπόθητο ταξίδι μας ξεκινάει.

31 μαθητές μαζί με τις υπεύθυνες καθηγήτριες κ. Μουζούρη, Λαζαρίδου και Μουρίκη αναχωρήσαμε από τον χώρο του σχολείου, με τα βλέφαρα μας ακόμα να κλείνουνε αλλά με τις ψυχές μας γεμάτες ενθουσιασμό. Με την άφιξή μας στο αεροδρόμιο ακολούθησαν οι τυπικές διαδικασίες, χωρίς να σβηστεί ούτε μία στιγμή η χαρά από τα πρόσωπά μας. Μπορεί να ακούγεται βαρετό και συνηθισμένο,όμως για όλους ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Με την επιβίβασή μας στο αεροπλάνο σφραγίστηκε η αρχή του ονειρικού ταξιδιού μας στην Ιταλία.

  Οι δύο περίπου  ώρες της πτήσης πέρασαν γρήγορα και  βρισκόμασταν πιά στην γειτονική μας χώρα, στο αεροδρόμιο του Μπέργκαμο. Από κει, με λεωφορείο κατευθυνθήκαμε προς την πόλη της Κρεμόνας με σκοπό την αδελφοποίηση μας με το σχολείο που συνεργαζόμασταν. Από το τζάμι του λεωφορείου, διακρίναμε τις φιγούρες των ξένων φίλων μας πιστεύοντας ακόμα ότι ζούμε μια παραίσθηση. Η υπόλοιπη μέρα κύλησε μαζί με τους νέους φίλους μας να μας ξεναγούν στην πόλη τους. Αξιοσημείωτο είναι να αναφέρουμε ότι επισκεφτήκαμε και το σχολείο του εθνικού μας ποιητή του Διονυσίου Σολωμού ο οποίος πήρε την βασική του εκπαίδευση στην Κρεμόνα και έγραψε ποιήματα στα ιταλικά και στα Ελληνικά. Ο «κοινός ¨ μας ποιητής αποτέλεσε θέμα του πρότζεκτ μας και μεταξύ άλλων συμπράξαμε συγκινητικά  όταν κατά την συνάντησή μας τραγουδήσαμε μαζί τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο στα Ελληνικά και στα Ιταλικά.

Το Λύκειο που φοίτησε Σολωμός είναι το παλιότερο της πόλης της Κρεμόνα και παρόλο που έχει αξία ιστορική και μουσειακή λειτουργεί κανονικά . Ως φόρο τιμής στον σπουδαίο ποιητή απαγγείλαμε εκεί στίχους από τους  ¨Ελεύθερους Πολιορκημένους » έτσι ώστε να αντιλαλλήσουν οι διάδρομοι που περιδιάβαινε ο μικρός μαθητής με τον ρυθμό και την  ομορφιά της Ελληνικής γλώσσας και το μεγαλείο των νοημάτων .

• 28 Απρίλη, προσωρινοί κάτοικοι του Μιλάνου

Ανυπόμονοι για την περιήγησή μας στο Μιλάνο επιβιβαστήκαμε στο τρένο που θα μας μετέφερε σε αυτό. Κάπως έτσι, ξεκίνησε και η δεύτερη μέρα… Από το πρώτο βήμα κιόλας στο Μιλάνο μείναμε άναυδοι. Ο γιγάντιος σταθμός ήταν διακοσμημένος με περίτεχνα σχέδια.

  Το ίδιο εντυπωσιακό, ήταν και το μουσείο φυσικής ιστορίας. Όμως το Μιλάνο δεν σταμάτησε να μας εκπλήσσει. Μετά από την περιήγησή μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα έργο τέχνης γνωστό  σε όλους, το Duomo di Milano. Ο υπέρλαμπρος καθεδρικός ναός μαγνήτισε την προσοχή μας, όπως και η Γκαλερία Βιτόριο Εμμανουέλε Β΄. Αφού στροβιλιστήκαμε τρεις φορές στο πλακάκι με την απεικόνιση ενός ταύρου, συνήθεια των επισκεπτών, αναμιχθήκαμε με τους τουρίστες στην απέραντη αγορά.

• 29 Απρίλη, ζήσαμε την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας

Το ταξίδι συνεχίστηκε στη Βερόνα πόλη όπου ο μύθος, η πραγματικότητα, το παλιό και το καινούριο γίνονταν ένα. Η είσοδος μας από το τείχος συμβόλισε και την άφιξη μας σε έναν κόσμο βγαλμένο από τα παραμύθια. Οι τοπικοί μικροπωλητές, η αρένα της Βερόνας και τα μεσαιωνικά καστρα σε έκαναν να νοιώθεις πως βρίσκεσαι σε μια  Ευρωπαική πόλη με σκηνικό Αναγεννησιακό. Το σπίτι και το μπαλκόνι της Ιουλιέτας ήταν το σημείο όπου τα συναισθήματα μεταφράζονταν σε λόγια.Γράψαμε στον τοίχο της Ιουλιέτας  τα ονόματα των αγαπημένων μας  όπως συνηθίζεται και φωτογραφηθήκαμε με το άγαλμα στον κοίπο της. Εννοείται, δεν παραλείψαμε για ακόμη μια φορά τη βόλτα στα αμέτρητα μαγαζιά.

Την τελευταία νύχτα όλη η παρέα  γευματίσαμε σε ένα τοπικό εστιατόριο στο Μπέργκαμο όπου κάναμε μια βουτιά στις παραδοσιακές ιταλικές σπεσιαλιτέ.

• 30 Απρίλη, εκεί που ξεκίνησαν όλα

Τελευταία μέρα αποχαιρετήσαμε τα άνετα κρεβάτια μας και με τοπικό λεωφορείο κινηθήκαμε προς τον σταθμό του τελεφερίκ. Η θέα της πόλης του Μπέργκαμο από ψηλά, μας έκοψε την ανάσα.Έπειτα από μια μικρή επίσκεψη στην παλιά πόλη, πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Κατεβαίνοντας στο γνωστό χώρο του γυμνασίου μας, μας περίμεναν τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Τα συναισθήματα μας ήταν ανάμεικτα, με έντονη την ευτυχία η οποία είχε χαραχθεί στα πρόσωπα μας παρά τη σωματική κούραση.

Μπορεί εκείνη τη στιγμή να μην το είχαμε συνειδητοποιήσει πως για καιρό θα ξεφυλλίζουμε το βιβλίο των αναμνήσεων….

 ΜΑΡΙΝΑ ΤΑΧΤΣΗ        ΥΡΩ ΒΡΙΓΓΑ