Συνεντεύξεις για τη ζωή και τα επαγγέλματα στο χωριό και την πόλη, παλιά και σήμερα

ΑΠΟ: pigi v - Μάι• 24•15

Συνέντευξη από την κυρία Κασσιανή

Συνέντευξη από την προγιαγιά της ξαδέρφης μου, την κυρία Κασσιανή, ετών 88, που χαίρεται να μιλά για τα παλιά χρόνια.

-Κυρία Κασσιανή, πώς ήταν η ζωή τα παλιά χρόνια στο χωριό;

-Είμαι γέννημα θρέμμα Πετροχωρίτισσα. Εδώ τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα πολύ δύσκολα και πιο πολύ φτωχικά. Ήμασταν 5 αδέρφια και οι γονείς μου ήταν φτωχοί άνθρωποι που όλη μέρα δούλευαν στα χωράφια, όπου φυτεύαμε καλαμπόκι, σιτάρι και ρεβύθια. Είχαμε, βέβαια, και τις μόνιμες καλλιέργειες που ήταν τα αμπέλια και οι ελιές.

-Πώς περνούσατε τον ελεύθερο χρόνο σας στο χωριό;

-Όταν ήμουν μικρή, μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της ηλικίας μου και παίζαμε στις αλάνες με ό,τι βρίσκαμε, γιατί τότε δεν είχαμε. Αργότερα, σαν μεγαλύτερο κορίτσι πριν παντρευτώ, μαζευόμασταν όλα τα κορίτσια από τις γύρω γειτονιές και πηγαίναμε στη βρύση, όπου εκεί μιλάγαμε, λέγαμε τα μυστικά μας η μία στην άλλη και όποτε σκεφτόμασταν ρίχναμε και καμιά βελόνα στο πλέξιμο.

-Γιαγιά Κασσιανή, τις σας αρέσει περισσότερο στο χωριό και τι όχι;

- Όλα μου αρέσουν. Στο χωριό δεν υπάρχει κάτι που να μη μου αρέσει. Λίγο το χειμώνα με κουράζει, γιατί με το πολύ κρύο δε βγαίνω έξω από το σπίτι.

Αλλά δε μου αρέσει με τίποτα η πόλη. Πολλές φορές έρχονται τα παιδιά μου για να με πάρουν στην Αθήνα, αλλά όσες φορές έχω πάει, την άλλη μέρα θέλω να φύγω, πνίγομαι στο διαμέρισμα.

-Αν θα θέλατε να αλλάξετε κάτι, τι θα ήταν αυτό;

Τίποτα δε θα άλλαζα, ούτε τον τόπο μου ούτε σε μένα, απλά παραπονιέμαι πολλές φορές που τα παιδιά μου έχουν πάει σε μεγάλες πόλεις, αλλά ευτυχώς έχω εδώ τον Νίκο, τον μικρότερο, που μου έχει χαρίσει 2 εγγόνια.

-Κυρία Κασσιανή, έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα σήμερα από παλιότερα;

-Έχουν αλλάξει, παιδί μου, πολύ τα πράγματα αλλά προς το καλύτερο. Τώρα έχουμε καλύτερα σπίτια με το νερό τους, τη ζεστασιά τους, τότε ούτε παπούτσια δεν είχαμε, αφού το χειμώνα περπατούσαμε μέσα στο χιόνι ξυπόλητοι. Όποτε είχε ο πατέρας μου λίγα χρήματα, πήγαινε στην αγορά και μας έπαιρνε σπάνια ένα ζευγάρι παπούτσια. Εγώ, επειδή  ήμουν η μικρότερη, φορούσα πάντα αποφόρια.

Μόνο μια φορά πήρα κάτι κόκκινα καινούρια παπούτσια, επειδή είχα πάει με τον πατέρα μου στο ζωοπάζαρο και πουλήσαμε το μοσχάρι μας και το θυμάμαι σαν τώρα. Από την πολλή χαρά μου που είχα καινούρια παπούτσια , για να μην τα χαλάσω, δεν τα φορούσα.

-Κυρία Κασσιανή, σας ευχαριστώ πολύ και να είστε πάντα γερή και δυνατή.

-Ευχαριστώ, παιδί μου, αυτό που θα ήθελα να έχω μέχρι το τέλος της ζωής μου, είναι τα λογικά μου.

Μιχάλης Α. ΣΤ1

Συνέντευξη από τον παππού μου

Το παππού μου τον λένε Σπύρο, είναι 80 χρονών και έχει να μας πει πολλά…

-Παππού, πού γεννήθηκες;

-Στο Καταστάρι της Ζακύνθου από δύο υπέροχους γονείς, την Κυριακή και τον Διονύση.

-Τι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία;

-Τι να πρωτοθυμηθώ! Έχω περάσει πολλά, όπως: πόλεμο, πείνα, φτώχια αλλά και πολλές ευχάριστες στιγμές, γιατί υπήρχε το δυνατό συναίσθημα της αγάπης και της μεγάλης θέλησης για τη ζωή.

-Εκείνη την εποχή, ποιες ήταν οι συνήθειές σας;

-Οι μεγάλοι, όπως οι γονείς μου ασχολούνταν με τη γεωργία, κυρίως με το μάζεμα των ελιών, με τα αμπέλια και άλλα, καθώς επίσης και με την κτηνοτροφία! Εγώ, σν παιδί, πήγαινα τα πρόβατα στο βουνό για να φάνε και τα επέστρεφα το απόγευμα. Αυτό δε μου άρεσε, γιατί δεν είχα την ευκαιρία να πάω σχολείο να μάθω γράμματα και έτσι δεν είχα πολλές συναναστροφές με τους συνομήλικους. Επίσης, βοηθούσα τον πατέρα μου στην κατασκευή κάρβουνου, μια δουλειά δύσκολη με πολλή κούραση. Το χειρότερο όμως, ήταν ο πόλεμος που μαζί του ήρθαν όλα τα κακά που έχουν μείνει για πάντα στο μυαλό μου. Όμως η ζωή συνεχίστηκε και έφηβος πια έγινε ο μεγάλος σεισμός στο Ζάκυνθο, το 1953, όπου τα ισοπέδωσε όλα και από τη μία στιγμή στην άλλη μείναμε στο δρόμο, χωρίς στέγη, φαγητό, νερό και όλα τα απαραίτητα ενός ανθρώπου. Όλοι μαζί βοηθήσαμε με σκληρή δουλειά και σταθήκαμε πάλι στα πόδια μας.

-Γιατί έφυγες από το νησί;

-Ήρθα στην Πάτρα για να βρω δουλειά και μια καλύτερη ζωή, επίσης και για να σπουδάσω.

-Τι δουλειά έκανες στην Πάτρα;

-Έχω κάνει πολλές δουλειές, όπως: κουρέας, μανάβης, δουλειά σε εργοστάσια, σε οικοδομές κ.ά.

-Πριν είπες ότι σπούδασες.

-Σπούδασα στη σχολή αρτοποιών της Λήμνου, για δύο ολόκληρα χρόνια και πήρα την ειδικότητα του μάγειρα στο στρατό.

-Τώρα εξηγείται γιατί  μαγειρεύεις τόσο νόστιμα, παππού! Για πες μου, ποια δουλειά σου άρεσε πιο πολύ;

-Η δουλειά που έκανα μετά, ως ελεύθερος επαγγελματίας, εργολάβος οικοδομών. Αυτή η δουλειά πρόσφερε την οικονομική ευημερία στην οικογένειά μου.

-Έχεις να μας πεις κάτι που εσύ θέλεις;

Ναι, όλοι εσείς οι νέοι να μη λυγίζετε στις δυσκολίες, γιατί η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Ψηλά το κεφάλι, καθαρό μυαλό, αγάπη για τους ανθρώπους αλλά και για τη χώρα μας.

Ανδριάνα Α. ΣΤ1

Συνέντευξη από έναν κάτοικο ορεινού χωριού

-Κυρ Γιάννη, πόσα χρόνια ζείτε στο χωριό σας;

-Μένω στο χωριό μου από τότε που γεννήθηκα, το 1932.

-Τι δουλειά κάνατε;

-Τώρα πια είμαι συνταξιούχος. Ήμουν κτηνοτρόφος. Είχα ένα μεγάλο κοπάδι με πρόβατα και τα βοσκούσα όπως και άλλοι συγχωριανοί μου στα λιβάδια και στις πλαγιές της γύρω περιοχής.

-Με τι ασχολούνταν οι κάτοικοι της περιοχής εκείνα τα χρόνια;

-Οι περισσότεροι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Είχαν πρόβατα, αγελάδες και κατσίκες. Κάποιοι ασχολούνταν με την υλοτομία και μερικοί με τη μελισσοκομία.

Πώς περνάτε τη μέρα σας στο χωριό;

-Σηκώνομαι πρωί, περιποιούμαι τις λίγες κότες που έχω, παίρνω το πρωινό μου και άλλες φορές φροντίζω τον κήπο, άλλες πηγαίνω στο αμπέλι. Ύστερα πηγαίνω στο καφενείο, όπου συναντώ τους συγχωριανούς μου και συζητάμε πίνοντας το καφεδάκι μας. Τα απογεύματα πηγαίνουμε περιπάτους με τα πόδια και απολαμβάνουμε την ηρεμία και την ομορφιά του τόπου.

-Σας αρέσει εδώ στο χωριό;

-Βεβαίως και μου αρέσει. Εδώ έζησα τόσα χρόνια. Αγάπησα τον τόπο και θέλω να ζήσω εδώ ως το τέλος της ζωής μου.

Σοφία Δ.

Συνέντευξη από τη γιαγιά

-Γιαγιά Αγγελική, πόσα χρόνια ζεις σε αυτό το χωριό, το Περιθώρι; Ποιο ήταν το επάγγελμά σου, όταν ήσουν πιο νέα;

-Είμαι 65 χρονών, σε αυτό το χωριό ζω 50 χρόνια και ήμουν αγρότισσα. Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στο Κρίκελλο.

-Ποια ήταν η κκάνατε στον ελεύθερο χρόνο σας;

Ποια ήταν η καθημερινή ζωή σας και οι συνήθειές σας; Τι κάνατε στον ελεύθερο χρόνο σας;

-Τα γυναικεία επαγγέλματα ήταν μοδίστρες, υφάντρες, πλέχτρες και αγρότισσες. Τα ανδρικά επαγγέλματα ήταν χτίστες μαραγκοί, κουρείς, τσαγκάρηδες, σαμαράδες, βαρελάδες λούστροι, ξυλοκόποι κ.ά.  Συνηθίζαμε να διασκεδάζουμε κάνοντας πανηγύρια σε μεγάλες γιορτές, γάμους και ονομαστικές γιορτές. Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση και το ραδιόφωνο εμφανιζόταν δειλά δειλά. Τον ελεύθερο χρόνο τους οι άνδρες τον περνούσαν στα καφενεία, ενώ για τις  γυναίκες υπήρχαν τα νυχτέρια σε διάφορα σπίτια όπου κουβέντιαζαν και έπλεκαν πλεχτά.

-Τι σου αρέσει στο χωριό και τι όχι και τι θέλατε παλιά να αλλάξετε στο χωριό;

- Το χωριό μου αρέσει, γιατί τώρα πια συγχρονιστήκαμε και εμείς όπως οι πόλεις, γιατί τώρα πια έχουμε το νερό και το ρεύμα, δύο βασικά αγαθά, και τον καθαρό αέρα. Όλα μου αρέσουν, δεν έχω λόγο και να αναζητήσω την πόλη, περνάω καλά και εδώ. Τότε αναζητούσαμε την πόλη, γιατί στα χωριά ήμασταν αποκλεισμένοι, με την έννοια ότι δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα και δεν υπήρχαν όλα τα απαραίτητα που χρειαζόμασταν.

-Τι Τι θυμάστε εσείς οι παλιότεροι και τι έχει αλλάξει έως σήμερα; Πώς φαντάζονται οι νέοι σήμερα το μέλλον τους;

Θυμόμαστε πως η ζωή μας ήταν δύσκολη εδώ στα χωριά, τώρα όπως έχει καλυτερέψει πολύ. Οι νέοι ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο στην πόλη και να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια.

Αγγελική Α. ΣΤ1

Συνέντευξη από τη μαμά

-Πόσων χρόνων είσαι και με τι ασχολείσαι;

-Είμαι 47 χρονών και δουλεύω ως νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο.

-Έχεις γεννηθεί εδώ ή έχεις έρθει από κάπου αλλού;

-Κατάγομαι από χωριό, αλλά λόγω σπουδών και εργασίας διαμένω σε πόλη περίπου 25 χρόνια.

-Πώς σου φαίνεται η ζωή στην πόλη σου; Τι σου αρέσει και τι δε σου αρέσει;

-Η πόλη προσφέρει πολλές ανέσεις, αλλά οι συγγενείς μου βρίσκονται μακριά και δεν έχω βοήθεια.

-Με τι ασχολούνται οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ;

-Οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες, γιατί ζουν σε μεγάλη πόλη, αλλά και πολλοί είναι ελεύθεροι επαγγελματίες.

-Είσαι ικανοποιημένη με τη ζωή σου εδώ; Υπάρχουν πράγματα που σου λείπουν;

-Έχοντας ηρεμία, εργασία και γαλήνη νιώθω ικανοποιημένη στην πόλη όπου ζω και εργάζομαι. Όμως λόγω φόρτου εργασίας και οικογενειακών βαρών επικρατεί άγχος.

-Πώς αξιοποιείς τον ελεύθερό σου  χρόνο;

-Αν και δεν υπάρχει αρκετός ελεύθερος χρόνος ως πολύτεκνη μητέρα, μέσα σε αυτό το λιγοστό χρόνο διαβάζω διάφορα βιβλία και ακούω μουσική.

-Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

-Θα ήθελα να σπουδάσω και να αποκαταστήσω όλα τα παιδιά μου και βγαίνοντας στη σύνταξη, θα ήθελα να κάνω πολλά ταξίδια σε διάφορα μέρη, γιατί λατρεύω να βλέπω το κάτι διαφορετικό.

Ειρήνη Κ. ΣΤ1

Σχολιάστε

Top