Απολαύστε αυτό το βιντεάκι για ένα από τα πιο όμορφα χωριά των Κατσανοχωρίων.

Η περιοχή κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, όπως φαίνεται και από τα απομεινάρια του Κάστρου των ελληνιστικών χρόνων που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό. Το κάστρο αυτό ή το καστρί όπως το λένε σήμερα οι Καλεντζίτες, είναι εκείνο που, όπως λέει ο θρύλος, χάρισε το όνομά του στο Καλέντζι.

Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την ονομασία του χωριού: Η πρώτη αναφέρει ότι στο κάστρο πέρναγε τους καλοκαιριάτικους μήνες η κόρη του βασιλιά Τόμαρου, η Εκάλη. Απέναντι από το κάστρο ήταν χτισμένο το χωριό που οι κάτοικοι το είχαν ονομάσει ΕΚΑΛΗ για χάρη της όμορφης βασιλοπούλας. Όταν το κάστρο έπεσε στα χέρια των Σλάβων το ονόμασαν Εκάληντζ. Αργότερα όταν εξελληνίστηκε η Σλαβική ονομασία το Εκάληνζ, έγινε Καλένζι. Η δεύτερη εκδοχή, αναφέρει πως το όνομα στο χωριό το χαρίζει το κάστρο. Το μικρό κάστρο στα τουρκικά λέγεται Καλαί-ντζικ και με το πέρασμα του χρόνου έμεινε και στο χωριό το όνομα εξελληνισμένο ΚΑΛΕΝΤΖΙ. Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή, το όνομα προέρχεται από μία οικογένεια με το επώνυμο Καλέντζι.

Κατά τη διάρκεια του Α΄Βαλκανικού Πολέμου, το Καλέντζι κατελήφθη στις 30 Νοεμβρίου του 1912 από τον Ελληνικό Στρατό, στα πλαίσια της μάχης της Αετορράχης.

Στα βορειοανατολικά του Ελληνικού, στη τοποθεσία «Τσούκα» (υψόμετρο 760 μέτρα) και σε απόσταση 1,5 χλμ. είναι κτισμένο το μοναστήρι της Παναγίας. Είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιο της Θεοτόκου και σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε γύρω στα 1190 από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ισαάκιο Β’ Άγγελο, καταστράφηκε το 1736 και ανακαινίσθηκε το 1779. Έχει φρουριακό χαρακτήρα και το καθολικό είναι σταυροειδές με τρούλο. Οι τοιχογραφίες που διασώζονται στο εσωτερικό του είναι του έτους 1662 και το λιθόκτιστο κωδωνοστάσιο του 1866. Από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή «αποτελεί ενδιαφέρον και χαρακτηριστικό δείγμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής τέχνης της μεταβυζαντινής περιόδου στην Ήπειρο».

Μουσείο σύγχρονης τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης»

Στο μουσείο εκτίθενται έργα του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη και μια σειρά από προπλάσματα μεταλλίων και νομισμάτων. Πολλά από τα εκθέματά του έχουν δημιουργηθεί από τα αποκαΐδια του Πολυτεχνείου, συνδυασμένα και στολισμένα με ανακυκλώσιμα υλικά. Είναι έργα με έντονη οικολογική συνείδηση, αναφέρονται στην ιστορία του τόπου, στις αναμνήσεις του καλλιτέχνη από τα σχολικά του χρόνια στο χωριό κ.λ.π.

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Λοζέτσι.  Μετονομάστηκε σε Ελληνικό το 1927. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ελληνικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 443 κατοίκους.