Με αφορμή το   απόσπασμα  του σχολικού βιβλίου  «Η Νέα Παιδαγωγική» από  το έργο  του Νίκου  Καζαντζάκη Αναφορά στον Γκρέκο  πήραμε συνέντευξη –γυμνασιόπαιδα πια από το δάσκαλό μας του δημοτικού… τον κο Γιάννη  Μεγαλούδη –ο οποίος για να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρεξήγηση -καμία σχέση δεν έχει με το δάσκαλο  που  περιγράφει στο κείμενο ο Νίκος Καζαντζάκης …Ζητήσαμε από  τον  κο Γιάννη να μας αφηγηθεί κάποιες από τις εμπειρίες  από το σχολείο όχι όμως  από την πλευρά του δασκάλου , όπως θα περίμενε κανείς …Του ζητήσαμε να επιστρέψει στα μαθητικά του χρόνια  κι εκείνος ανταποκρίθηκε πρόθυμα …Τον ευχαριστούμε  πολύ .

<<Ποιες ήταν οι συνθήκες που επικρατούσαν στα σχολεία την εποχή που ήσαστε μαθητής ; >>

-Οι συνθήκες που επικρατούσαν στα σχολεία αν συγκρίνουμε με τα σημερινά ήταν πολύ δύσκολες…Οι δάσκαλοι μας ήταν πολύ πιο αυστηροί ….υπήρχε  η τιμωρία …καταρχήν (θα μιλήσω για την τιμωρία)υπήρχε η εποχή του μπλε παντελονιού και του άσπρου πουκάμισου ..έπρεπε να είμαστε φρεσκοκουρεμένοι ..έπρεπε ..να είχαμε καθαρά νύχια , χέρια ..δεν μπορούσαμε να αντιμιλήσουμε , μπαίναμε στην τάξη και καθόμασταν Παναγίες .Πιστεύω  ότι αυτό το σύστημα και με τις τιμωρίες που βάζανε  δεν ήταν καθόλου αντικειμενικό  και σωστό  , γιατί , αν υπολογίσουμε  ότι απ το δημοτικό  κιόλας  πως έχεις να κάνεις με μικρές ψυχές , μικρά αθώα πλάσματα και έτσι είναι όπως το λέω μικρά αθώα πλάσματα . Όσο  κι αν είναι πονηρό το παιδί , παραμένει παιδί .Είναι ένα μικρό αθώο πλάσμα .Δεν πρέπει λοιπόν να  αντιδράς κατ΄ αυτόν τον τρόπο .Λοιπόν οι συνθήκες που επικρατούσαν στα σχολεία ήταν πολύ δύσκολες απ όλες τις πλευρές  .Πάντοτε για κάποιους λόγους κάποιοι  υποτιμούσαν το μαθητή.  Δεν  ήξεραν όμως ότι  ξέρω περισσότερα απ΄ όσα λέω ,   σκεφτόμουν περισσότερο απ’ όσο μιλούσα  και παρατηρούσα περισσότερα απ΄ όσα αντιλαμβάνονταν .Δυστυχώς  δεν είχαμε την ελευθερία λόγου που υπάρχει σήμερα .

<<Ποιες διαφορές υπήρχαν ανάμεσα στα σχολεία που φοιτήσατε ; >>

-Λοιπόν, εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο εξωτερικό συγκεκριμένα στην κεντρική  Αφρική ,εκεί είχαμε ελληνική κοινότητα δημοτικό , γυμνάσιο και λύκειο ήταν η κοινωνία πολύ διαφορετική από ότι στην Ελλάδα. Ήταν πιο κλειστή .Ήμασταν πολύ περισσότερο δεμένοι ο ένας με τον άλλο. Οι διαφορές λοιπόν όταν κάποια στιγμή  χρειάστηκε να έρθω στην Ελλάδα και να πάω στο σχολείο στο  δημοτικό ακόμα μου φάνηκαν όλα παράξενα , όλα περίεργα .Πολύ περισσότερα παιδιά μέσα σε μια τάξη ,ενώ εμείς αντίθετα εκεί που ήμουν δεν υπήρχαν τόσα πολλά παιδιά .Ο κόσμος ήταν διαφορετικός για μένα.   Όχι ότι ήταν κακός .Δεν με γνώριζαν .Στην Αφρική με γνώριζαν,  όλοι τους γνώριζαν όλους .Υπήρχε μια μεγάλη διαφορά λοιπόν ανάμεσα σε αυτά τα δυο σχολεία που γνώρισα συγκεκριμένα το σχολείο της ελληνικής κοινότητας στην Αφρική και το 2^ο δημοτικό  Καλλιθέας στην Αθήνα .Το μυστικό όμως δεν είναι να φοβάσαι….. το μυστικό  είναι η τέχνη του να σ’ αγαπούν και εγώ προσπάθησα με κάθε τρόπο αν και  πολύ    μικρός να με αγαπούν οι συμμαθητές οι συμμαθήτριες μου και οι δάσκαλοι μου.

<<Ποια είναι η πιο ευχάριστη ανάμνηση από τα σχολικά σας χρόνια ; >>

-Λοιπόν, από τα σχολικά μου χρόνια…δεν θα πάω στα πολύ παιδικά μου …..θα πάω όμως στον αποχαιρετιστήριο λόγο μου που είχα βγάλει στο λύκειο….τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα ναι μεν ήταν ευχάριστη ανάμνηση όλο αυτό το πάρτυ ας πούμε που γινόταν αλλά και από την άλλη ήταν και λίγο δυσάρεστο , γιατί θα αποχωριζόμασταν ο ένας τον άλλο. Οι φίλοι οι φίλες οι γνωστοί θα έπρεπε να φύγουμε να πάμε στην Αθήνα να σπουδάσουμε , αλλά ήταν ευχάριστο γιατί τελικά  αποζημιώθηκαν αυτοί  οι άνθρωποι που μας στήριξαν οι σεβαστοί καθηγητές μας. Με δυσκολία όμως αποχαιρετήσαμε τους φίλους της πρώτης και δευτέρας λυκείου αλλά μου έχει μείνει περισσότερο η ευχάριστη ανάμνηση παρά η δυσάρεστη…..διότι οι λύπες έχουν πολύ μικρή θέση στην ψυχή του νέου ανθρώπου.

<<Ποια είναι δυσάρεστη ανάμνηση που έχει γραφτεί  με ανεξίτηλο  μελάνι  από τα σχολικά σας χρόνια?>>

-Λοιπόν….όπως γνωρίζετε οι μεγάλοι άνθρωποι είχαν τα δικά τους προβλήματα και τις δικές τους σκοτούρες….έτσι και εμείς που ήμασταν νέοι είχαμε τα δικά μας προβλήματα….είχαμε τα δικά μας βάσανα….πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα βάσανα δεν έχουν τσέπες ….έτσι λοιπόν αντιμετωπίζαμε όλη την καθημερινότητα αρνητικά ή θετικά….αλλά αφού με ρωτάτε λοιπόν ποια είναι η αρνητική ανάμνηση ….δεν θα ξεχάσω ποτέ για μια αταξία που έκανα στο λύκειο …ο αδερφός μου προκειμένου να με τιμωρήσει παραδειγματικά  με πήγε στον κουρέα και με κούρεψε γουλί παρουσιάζοντάς με στην πρωινή προσευχή του σχολείου…και τότε ήταν η δυσάρεστη ανάμνηση η άσχημη ανάμνηση που έμεινε καθαρά στο μυαλό διότι μην ξεχνάμε(ήμουν και ερωτευμένος)…& το κορίτσι που ήταν εκεί με έβλεπε χωρίς μαλλιά…..τίποτα όμως δεν είναι γλυκύτερο στον άνθρωπο  από λίγη πικρή ζωή…

 Πριν από κάποια χρόνια είχα πάει στην Αυστραλία .Επειδή θα καθόμασταν εκεί για αρκετό καιρό γράφτηκα σε σχολείο .Στην αρχή είχα πολύ άγχος διότι δεν είχα ξαναπάει σε αγγλόφωνο σχολειό και δεν ήξερα πως θα με αντιμετώπιζαν.

Την πρώτη μέρα μου είχαν δώσει ότι χρειαζόμουν όπως τσάντα κασετίνα μολύβια και άλλα , επίσης μου έδωσαν και μια στολή .Ένα φόρεμα που ήταν πράσινο με άσπρο και είχε σχέδιο καρό και για τις πιο κρύες μέρες πράσινη φόρμα ,ένα άσπρο πουλόβερ ,κασκόλ και έναν σκούφο .Στην συνέχεια η δασκάλα μου με σύστησε σε ένα κοριτσάκι που την έλεγαν Αλάνα που ήταν στην ίδια τάξη με εμένα έγινε ο ξεναγός μου .

Η Αλάνα στην αρχή μου έδηξε όλες τις τάξης του Δημοτικού και του Γυμνασίου .Μετά με πήγε να δω το γυμναστήριο το όποιο ήταν τεράστιο .Είχε γήπεδο βόλεϊ και γήπεδο μπάσκετ με  παρκέ .Στην συνέχεια μου έδηξε το γήπεδο του στίβου το όποιο ήταν και γήπεδο ποδοσφαίρου χώρος που έβγαιναν τα παιδιά για διάλειμμα ήταν δυο μεγάλα πάρκα με κούνια ,γρασίδι και άλλα .Στο ένα πάρκο έπαιζαν τα παιδιά από Πρώτη τάξη έως Τετάρτη και στο άλλο έπαιζαν τα παιδιά από Πέμπτη έως Τρίτη γυμνασίου.

Τα μαθήματα ήταν διαφορετικά για παράδειγμα στα μαθηματικά δεν είχαμε βιβλία είχαμε μόνο ένα τετράδιο και κάναμε δραστηριότητες .Επίσης στα εικαστικά δεν ζωγραφίζαμε μόνο αλλά φτιάχναμε και τρισδιάστατα μοντέλα και γλυπτά .Και στην γυμναστική τα αγόρια έπαιζαν ράγκμπι και τα κορίτσια έπαιζαν νέτμπολ.

Δυσκολεύτηκα στην αρχή με τα αγγλικά αλλά στο πρώτο δίμηνο έγινα ξεφτέρι , με βοήθησε η μητέρα μου και οι δάσκαλοι. Αυτή ήταν η εμπειρία μου στην Αυστραλία κι έτσι ήταν τα σχολεία.

Η ζωή στην Σύμη στα χρόνια του πολέμου με τους Ιταλούς το 1940 ήταν δύσκολη.Οι ανθρώποι και τα παιδιά ζούσαν κάτω απο δύσκολες συνθήκες.Παρόλα αυτά επιβίωναν.Στις οικογένειες δούλευαν μόνο οι άνδρες ενώ οι γυναίκες είχαν την φροντίδα της οικογένειας. Οι οικογένειες δεν είχαν την οικονομική ευχέρεια.Στερούνταν τα βασικά είδη όπως ρουχισμό  και φαγητό.

Κάθε πρωί με το χτύπημα της καμπάνας, τα παιδιά γνώριζαν πότε ήταν η ώρα να φύγουν για το σχολείο αφού δεν υπήρχαν ρολόγια.Πριν μπουν στην τάξη γινόταν έλεγχος , στα πόδια τους ,τα χέρια τους,στα νύχια τους και γενικά σε ότι είχε να κάνει με την καθαριότητα.Εάν κάποιος ήταν βρόμικος έτρωγε 2 ξυλιές.

Μετά από τον έλεγχο ξεκινούσε το μάθημα.Πρώτα γινόταν προφορική εξέταση και στην συνέχεια προχωρούσαν παρακάτω.Ένα βιβλίο το μοιράζονταν πολλά παιδιά μαζί. Τα βιβλία ήταν ένα της ανάγνωσης, ένα της γραφής ,ένα της έκθεσης,της ιστορίας ,γεωγραφίας και προβλημάτων.Ο δάσκαλος έγραφε όλα τα μαθήματα στον πίνακα.Τα παιδιά τα αντέγραφαν και τα μάθαιναν απέξω.Εάν την ώρα του μαθήματος έκανες βλακίες η τιμωρία ήταν να πέφτεις στα γόνατα στον πίνακα.Οι δάσκαλοι έπρεπε να δέρνουν τα παιδιά αλλα οι δασκάλοι δεν τα έδερναν. Παρόλα αυτά είχαν καλές γνώσεις. .Τα παιδιά έπρεπε να μιλάνε Ιταλικά και να γράφουν.Τα διαλείμματά τους ήταν μόνο 2.Στις γιορτές οι δασκάλοι έπερναν κρυφά τα παιδιά και τους μιλούσαν για τον Χριστό και τη θρησκεία μας.

Παρόλες τις δυσκολίες τα παιδιά μεγάλωναν με σωστό τρόπο και στο μέλλον πολλοί ήταν αυτοί που σπούδασαν και έγιναν σπουδαίοι και βοήθησαν στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τους κατακτητές

Οι δάσκαλοι τα παλαιότερα χρόνια ήταν πολύ αυστηροί. Εάν γυρίσουμε τον χρόνο 40 χρόνια πίσω, χρησιμοποιούσαν ακόμα τη «Βέργα». Αυτό μου διηγήθηκε η γιαγιά μου, όταν εκείνη ήταν μαθήτρια. Τι ήταν η «Βέργα» , ρώτησα τη γιαγιά μου και εκείνη μου είπε πως ήταν ένα ξύλο. Αν κάποιος μαθητής ήταν άτακτος, τότε ο δάσκαλος του έλεγε: «Άνοιξε το χέρι σου παιδί μου», και του έδινε μια «ξυλιά»… Εγώ της απάντησα, πως στις μέρες μας δε γίνονται αυτά. Η τιμωρία των παιδιών στις μέρες μας είναι η «ωριαία αποβολή». Εκείνη γέλασε και συνέχισε, λέγοντας πως όταν εκείνη ήταν δασκάλα, δηλαδή πριν 15 χρόνια περίπου, υπήρχε και πάλι αυστηρότητα από την πλευρά των δασκάλων, αλλά όχι τόση μεγάλη. Τα παιδιά σέβονταν και ταυτόχρονα υπάκουαν στον δάσκαλο. Τότε της απάντησα, πως και εμείς σεβόμαστε και ακούμε τους δασκάλους μας και τους καθηγητές μας. Εκείνη με τη σειρά της μου είπε πως τώρα τα παιδιά μπορούν να συζητούν πιο ελεύθερα με τους καθηγητές και τους δασκάλους τους, χωρίς να φοβούνται. Τώρα τα παιδιά είναι ελέυθερα.