Είναι ένας μικρός πρωταθλητής της επιβίωσης, γιατί καταφέρνει να ζει στο εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον των ρεμάτων του νησιού, που το χειμώνα μπορεί να πλημμυρίσουν, ενώ το καλοκαίρι ξεραίνονται στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Γι” αυτό, ο κύκλος ζωής του είναι σύντομος (ζει συνήθως στη φύση έως και τρία χρόνια), τρώει ένα ευρύτατο φάσμα τροφών και αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι σε μεγάλους αριθμούς.

Θεωρείται ένα από τα πιο απειλούμενα με εξαφάνιση είδη ψαριών των γλυκών νερών στην Ευρώπη, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια ένας από τους πληθυσμούς του έχει ήδη εξαφανιστεί (στη λίμνη των Νάνων), ενώ αυτοί που απομένουν εμφανίζουν τάσεις συνεχούς περιορισμού.

Το γκιζάνι προστατεύεται τόσο από την Ευρωπαϊκή, όσο και από την Ελληνική Νομοθεσία. Συμπεριλαμβάνεται στο Παράρτημα ΙΙ της Κοινοτικής Οδηγίας για την Προστασία των Βιοτόπων (92/43/EEC), ως είδος προτεραιότητας, καθώς και στο Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Επίσης προστατεύεται από την Ελληνική Νομοθεσία με το Προεδρικό Διάταγμα 67/1981.

Πηγή: http://www.life-gizani.gr/pages/gr/gizani/index.htm

Τα αλογάκια της Αρχαγγέλου  είναι απόγονος ενός πανάρχαιου φύλου, είναι μικρόσωμα καθώς το ύψος του δεν ξεπερνά τους 80-115 πόντους. Έχουν εξαιρετική σωματική διάπλαση, τελείες αναλογίες, τρίχωμα πλούσιο σε χαίτη και ουρά

Τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του μικρόσωμου αυτού αλόγου μοιάζουν με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά των μεγαλόσωμων φύλων αλόγου. Να υπογραμμίσουμε  ότι δεν είναι άλογα νάνοι, τα γνωστά pony. Επομένως το αλογάκι της Ρόδου ανήκει στο γένος EquusCabalus, αλλά λόγο του μικρού σωματικού μεγέθους του και της μακραίωνης ιστορίας του χαρακτηρίζεται ξεχωριστή  φυλή. Έχει εξαιρετική σωματική διάπλαση, κεφάλι μικρό και τράχηλο μακρουλό και μυώδη, ευρύ θώρακα, ισχυρούς επικλινείς γλουτούς, μυώδη και ισχυρά πόδια που καταλήγουν σε σκληρές μαύρες οπλές. Ο χρωματισμός του ποικίλει από σκούρο καφέ έως βαθύ κόκκινο ή κανελί. Έχει πλούσια μακριά χαίτη με δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη φορά, ζωηρά μάτια, μεγάλα ρουθούνια και ευκίνητα αυτιά. Τεντωμένα τα αυτιά  του εκφράζουν φόβο, ανασηκωμένα ανησυχία και κατεβασμένα ηρεμία.
Διάφορα ευρήματα που εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της Ρόδου μαρτυρούν ότι τα άλογα υπήρχαν από αρχαιότατων χρονών στο νησί. Πλήρης καταγραφή τους έγινε από τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια της Ιταλικής κατοχής του νησιού. Μάλιστα, οι Ιταλοί μερίμνησαν για την κατασκευή ενός καταυλισμού του περίφημου Cavallino όπου επιδόθηκαν στην εκτροφή αλόγων της φυλής Ρόδου με σκοπό τη σύσταση ύλης ιππικού για στρατιωτικούς σκοπούς. Προπολεμικά διοργανώνονταν και επιδείξεις αλόγων σε εκθεσιακό χώρο κοντά στο σημερινό καζίνο της πόλης Ρόδου.

Η εν λόγω φυλή έχει συνδεθεί με την πολιτισμική παράδοση του νησιού, καθώς τα άλογα αυτά χρησιμοποιούνται από τους αγρότες για το αλώνισμα των σιτηρών. Ο σημαίνων ρόλος του ροδίτικου αλόγου στην κοινωνία του νησιού απεικονίστηκε σε διαφορές μορφές λαϊκής τέχνης.

Συμφώνα με τις μαρτυρίες κατοίκων του Αρχάγγελου Ρόδου, τα άλογα της φυλής Ρόδου αριθμούσαν περίπου 150 άτομα το 1950, σταδιακά η συμβολή τους στην αγροτική παράγωγη ελαχιστοποιήθηκε με αποτέλεσμα τα άλογα να αφεθούν ελευθέρα στην ορεινή περιοχή του όρους Κουτσομύτης. Εξαιτίας των δυσμενών συνθηκών διαβίωσης και των διωγμών που υπέστησαν από τους κτηνοτρόφους τη περιοχής, τα ζώα αυτά αποδεκατίστηκαν. Το 2000 απέμεινε στο βουνό μόνο μια αγέλη έξι αλόγων.

Πηγή : https://animals-rodou.wikispaces.com

Για περισσότερες πληροφορίες   διαβάστε το :

http://blogs.sch.gr/stelam/files/2010/08/alogakia.pdf

Προέλευση

Πολλές είναι οι λαϊκές ιστορίες που αναφέρονται στην προέλευση και παρουσία του ελαφιού στο νησί.Πολλοί ισχυρίζονται ότι το πλατόνι ήρθε στο νησί της Ρόδου με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία μάλιστα αυτή συσχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά του νησιού. Η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα σαν «Οφιούσα», λέξη που σημαίνει, «η έχουσα πολλά φίδια». Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία οι Σταυροφόροι για να προστατέψουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια, εισήγαγαν το ελάφι και το χρησιμοποίησαν σαν φύλακα σε χώρους γύρω από αυτά. Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώνουν τα φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, εν τούτοις λέγεται ότι τα κέρατα του ελαφιού εκκρίνουν κάποια ουσία (ένα αλκάλιο), η μυρωδιά του οποίου ενοχλεί και εξαναγκάζει τα φίδια να απομακρυνθούν. Κάποια λοιπόν από τα ζώα αυτά, που έφεραν οι Σταυροφόροι, ξέφυγαν από τα στρατόπεδα, κρύφτηκαν στα δάση και δημιούργησαν αργότερα τον υπάρχοντα πληθυσμό.

Μία άλλη θεωρία λεει ότι τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς την περίοδο που είχαν στην κατοχή τους το νησί.

Όμως η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα και σαν «Ελαφούσα» που σημαίνει ότι είχε  ήδη εκείνη την εποχή πολλά ελάφια .Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι τα ελάφια προυπήρχαν στο Ανατολικό Αιγαίο και μας φέρνουν πίσω ίσως και από την έκτη προ Χριστού χιλιετία.
Το γεγονός ότι οι δύο παραλλαγές μικρών ελαφιών του γένους Dama (στο οποίο ανήκει το πλατόνι  ), που έχουν ως τώρα διασωθεί βρίσκονται στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος) και στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας  ενισχύουν την θεωρία ότι το ελάφι ξεκόπηκε και παρέμεινε στο νησί της Ρόδου όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.
Από όσα επίσης μέχρι σήμερα είναι γνωστά από παλαιοντολογικές και αρχαιολογικές ενδείξεις, τα ελάφια αυτά περιορίστηκαν στο τέλος της πλειστοκαίνου και τις αρχές της ολοκαίνου περιόδου, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Μέση Ανατολή.

Χαρακτηριστικά 

Είναι μετρίου μεγέθους ελάφι. Το μήκος του είναι 1,5 μέτρο περίπου και το ύψος του, μέχρι το πάνω μέρος της πλάτης, φτάνει τα 90 περίπου εκατοστά. Ζυγίζει περ’ιπου  γύρω στα 100 κιλά 
Είναι πολύ όμορφο ζώο. Η ομορφιά του οφείλεται κυρίως στην τέλεια αναλογία του σώματός του αλλά και στον πανέμορφο χρωματισμό του. Επί πλέον τα αρσενικά στολίζονται με τέλεια σε συμμετρία και ομορφιά κέρατα.
Στα ώριμα αρσενικά, το καλοκαίρι, όλο σχεδόν το τρίχωμα στο επάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι καστανοκόκκινο, ενώ τα κάτω μέρη του σώματος και τα εσωτερικά μέρη της γάμπας είναι κρεμ προς το άσπρο. Οι τρίχες της ράχης είναι πολύ ανοιχτόχρωμες στις ρίζες, γίνονται καφέ στην μέση και σκούρες, σχεδόν μαύρες, στις κορυφές τους. Στα μέσα του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του παίρνουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο.Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων.
Τα κέρατα ,που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά,  είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή.Είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες.Πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. 

 Το πλατόνι τρέφεται κυρίως με φυτά, κλαδιά από θάμνους και δέντρα, καρπούς, φρούτα και μανιτάρια. Τα αγαπημένα του φρούτα είναι το καρπούζι και το αχλάδι. Επίσης, τρελαίνεται για τα φασόλια. 

   Η εγκυμοσύνη των θηλυκών διαρκεί  οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.
Στη Ρόδο το πλατόνι ζει σε αμιγή δάση τραχείας πεύκης, μικτά δάση πεύκης και κυπαρίσσου, με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειφύλλων πλατυφύλλων), σε θέσεις όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο ή εκεί που υπάρχουν ποτίστρες αιγοπροβάτων. Επίσης ζει και βόσκει σε θαμνοτόπους αειφύλλων πλατυφύλλων (κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, ξυλοκερατιές, κ.λ.π.)

Κίνδυνοι

Αν και  οι κάτοικοι της Ρόδου αγαπούν  το πλατόνι και φροντίζουν για την επιβίωση του , εν τούτοις  δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς η λαθροθηρία. Οι λαθροθήρες -ευτυχώς λίγοι στον αριθμό -που χωρίς ίσως και οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν καταστρέφουν και αφανίζουν τα σύμβολα του τόπου μας για να γευτούν το κρέας τους…
Το γεγονός αυτό εξοργίζει τους περισσότερους Ροδίτες. Η λαθροθηρία θα πρέπει να τιμωρείται αυστηρά.Μείωση του αριθμού των ελαφιών  υπήρξε και όταν αρκετά ζώα  κάηκαν αφού εγκλωβίστηκαν από τις φλόγες κυρίως στις δύο μεγάλες πυρκαϊές της Ρόδου του 1987 και 1992. Ένας άλλος αρκετά σημαντικός λόγος ελάττωσης του αριθμού των ζώων είναι η αντίστοιχη ελάττωση των γεωργικά καλλιεργούμενων εκτάσεων που επήλθε κυρίως λόγω της απασχόλησης του ντόπιου πληθυσμού με τις τουριστικές εργασίες. Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να παραβλέψουμε το γεγονός της χρήσης πολλών και ισχυρών γεωργικών φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τις καλλιέργειες και τα οποία δηλητηριάζουν την τροφή των ζώων καθώς και τις πηγές και τα νερά . 

πηγή :http://kpe-kastor.kas.sch.gr/biodiversity_net/schools09-10/programmes/part3.pdf

Μια φορά κ ι έναν καιρό ήταν ένα άλογο κι ένα ελάφι. Τα ζώα αυτά ζούσαν σε ένα δάσος κι ήταν πολύ αγαπημένοι φίλοι. Κάποια μέρα άκουσαν θορύβους και παραξενεύτηκαν.  Έτσι πήγαν από κοντά για να δουν τι συμβαίνει. Εκείνη τη στιγμή αντίκρισαν πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έκοβαν τα δέντρα αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλούσαν στο περιβάλλον που ζούσαν τα ζώα. Αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν ως εργάτες ανεβασμένοι σε οχήματα και έπαιρναν οδηγίες από το αφεντικό τους. Όμως οι δυο φίλοι μας ήθελαν να εμποδίσουν το καταστρεπτικό τους έργο και γι’αυτό κατάστρωσαν ένα έξυπνο σχέδιο. Αφού συγκέντρωσαν τα ζώα της περιοχής αποφάσισαν να επιτεθούν στους εργάτες-εχθρούς τους χρησιμοποιώντας το καθένα τα δικά του όπλα. Άλλο άρχισε να δαγκώνει, άλλο έβγαλε μια απαίσια μυρωδιά, άλλο εμφάνισε τα επικίνδυνα νύχια του και το κάθε ένα προσπάθησε να απομακρύνει τους ταραξίες με ότι μέσο διέθετε. Οι ένοχοι μέσα από όλοι αυτή την αναστάτωση που προκάλεσαν τα ζώα συνειδητοποίησαν το έγκλημα που πήγαιναν να κάνουν και αδιαφορώντας για τις απειλές του αφεντικού τους σταμάτησαν την εργασία τους και άφησαν τα ζώα να ζήσουν ήσυχα στο δάσος τους. Έτσι τα ζώα γύρισαν πίσω στις φωλιές τους κι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα.

Μια φορά είχαμε πάει με τους συμμαθητές μου μια εκδρομή στο φράγμα του ΓΑΔΟΥΡΑ. Καθώς αγναντεύαμε  κάποιοι εργάτες που ήταν εκεί πετούσαν τα μπετά στο ποτάμι εγώ τότε πήγα και τους έκανα παρατήρηση.

Ξαφνικά εμφανίστηκε μια μάγισσα μέσα από το ποτάμι. Ένιωσα φόβο ,πήγα να φύγω αλλά δεν τα κατάφερα , γιατί η μάγισσα  με είχε μεταμορφώσει σε γκιζάνι. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και άρχισε να με κυριεύει ο φόβος .

Η μάγισσα με μεταμόρφωσε και μετά εξαφανίστηκε .Άρχισα να φωνάζω ,μα  κανείς δεν με άκουγε. Μετά από  ώρα είχα συνειδητοποιήσει  ότι οι συμμαθητές μου είχαν φύγει γιατί είχε πιάσει μια δυνατή καταιγίδα .Άρχισα να κολυμπάω για να βρω ένα μέρος να μείνω. Μετά από λίγη ώρα κρύφτηκα δίπλα σε ένα βράχο.

Ξαφνικά πετάχτηκε από πίσω ένας καρχαρίας. Άρχισα να τρέχω, φοβήθηκα .Είχα κουραστεί και είπα

-πάει τελείωσα…

Ύστερα γύρισα πίσω και είδα ότι είχε εξαφανιστεί έκατσα να ξεκουραστώ , Κοίταξα γύρω μου και ακριβώς δίπλα μου είχα δει δύο μπισκοτάκια .Τα είχα ρίξει εγώ για να τα φάνε τα ψαράκια , μάλλον δεν τα τίμησαν. Με αυτά ξεγέλασα την πείνα μου.

 Σε μια γωνιά βρήκα ένα ψαράκι πήγα και το πλησίασα.

-Τι έχεις το ρώτησα;

-Να , δεν  είμαι αληθινό ψάρι , μια μάγισσα με μεταμόρφωσε !

Κι εμένα! Απάντησα.

-Πώς σε λένε ;

-Γιώργο .

-Βρε Γιώργο εσύ είσαι ;  Ο Κωστής είμαι

-ΑΧ’!! Χάσαμε τις οικογένειες μας.

-Πρέπει να κάνουμε , κάτι να βρούμε  κάποιον να μας βοηθήσει να ξαναγίνουμε άνθρωποι. Θες να με ακολουθήσεις ;Οι δυο μας θα τα καταφέρουμε καλύτερα .

 -Ναι ,Κωστή έχεις δίκαιο.

Ξαφνικά είδα πάλι τον  καρχαρία να έρχεται κατά πάνω μας  και φώναξα στον Γιώργο.

-Γιώργο τρέχα , μας κυνηγάει καρχαρίας τρέξε!

 Αφού  κρυφτήκαμε,  κάτσαμε να ξεκουραστούμε και τότε άρχισε να νυχτώνει. Ένιωθα  μοναξιά ,  παρόλο που ήμουν με τον Γιώργο. Αισθανόμουν ότι ζούσα μόνο εγώ εδώ κανείς άλλος. Τι θα απογίνω σκεφτόμουν , είμαι εδώ , ένα μικρό γκιζάνι μαζί με ένα ψαράκι του γλυκού νερού . Κανείς δεν ξέρει που βρισκόμαστε .Άραγε θα με ψάχνουν οι δικοί μου ; Ξαφνικά  βλέπω  τον καρχαρία να έρχεται κατά πάνω μου .Την ώρα που πήγαινε να με  καταβροχθίσει ένιωσα ένα σκούντημα .Και βέβαια ήταν όνειρο…Υπάρχουν καρχαρίες στα  νερά της Ρόδου ;

 Οι Αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τη φύση και αυτό αποτυπώνεται στη Μυθολογία. Οι Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων είχαν άμεση σχέση με τη φύση, όπως η Δήμητρα, η προστάτιδα της γεωργίας, η Άρτεμις, η προστάτιδα των άγριων ζώων και ο Διόνυσος, ο προστάτης της άγριας βλάστησης.

Η Γη για τους Αρχαίους Έλληνες ήταν η υπέρτατη Θεά, η μεγάλη μητέρα, και ήταν αυτή που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της πρώτης γενιάς των πλασμάτων. Ήταν η μητέρα των Γιγάντων, των Τιτάνων και του Ωκεανού. Δεν τη λάτρευαν ως ανθρωπόμορφη θεότητα ούτε σαν ουράνιο σώμα αλλά ως γη-χθων, ως φύση με το χώμα, το έδαφος και το υπέδαφος όπου ζει και τρέφεται ο άνθρωπος . Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Γαία προϋπήρχε. Μαζί με το Χάος που συμβολίζει το χώρο του Σύμπαντος και με τη βοήθεια του Έρωτα, της κινητήριας δύναμης που ενώνει και μεταμορφώνει, δημιούργησαν τον Ουρανό. Πολλοί μύθοι  της Αρχαίας Ελλάδας έχουν στενή σχέση με τη φύση και μας φανερώνουν ότι η γη μας προσφέρει ό,τι πιο σημαντικό και όποιος στρέφεται εναντίον της τιμωρείται.

. Οι αξίες των Αρχαίων Ελλήνων σε σχέση με τη φύση

Οι αξίες που αναδεικνύονται από την ελληνική μυθολογία για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση

Το μέτρο

Για τους Θεούς της Αρχαίας Ελλάδας, το μέτρο ήταν σημαντικό για τη σωστή λειτουργία του ανθρώπου με τη φύση. Αντιλήφθηκαν ότι το μέτρο οδηγεί στην αρμονία και δη με τη φύση. Όταν οι άνθρωποι ήταν εναρμονισμένοι με τη φύση μπορούσαν να συνυπάρξουν ειρηνικά ενώ όταν διατάρασσαν αυτή την αρμονία και οι ίδιοι ήταν αναγκασμένοι να υποστούν τις συνέπειες.

Η ύβρις

Οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδας μπορούσαν να συγχωρήσουν τα πάντα. Την ύβρη όχι. Η ύβρις για τους Αρχαίους Έλληνες σημαίνει τιμωρία για αυτούς που δεν είχαν ευαισθησία και αγάπη για τη φύση και ξεπερνούν τα όρια. Όταν κάποιος παρεμβαίνει τους κανόνες των Θεών και της φύσης τιμωρείται. Ενώ οι τιμωρίες των Θεών φαίνονται σκληρές, αυτές είναι δυνατόν με ικεσίες να αναιρεθούν ή να μαλακώσουν, ενώ οι τιμωρίες της φύσης είναι βαρύτατες και αμετάκλητες.

 Η αρμονία

Η αρμονία θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει την ισορροπία και την επικοινωνία με τους Θεούς και τους ανθρώπους, καθώς και την ισορροπία των δυνάμεων της φύσης με τον άνθρωπο.

Φιλοσοφία και Φύση

Αξίες για τη σχέση του ανθρώπου με τη  φύση αναδεικνύονται μέσα από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με την επιστημονική διερεύνηση των στοιχείων και των φαινόμενων της φύσης, την αρμονία των στοιχείων της φύσης και την ύπαρξη της κοσμικής δικαιοσύνης που ρυθμίζει τις αντιμαχόμενες δυνάμεις της φύσης.

Γενικά , οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν προβλέψει τη μη σωστή συμπεριφορά απέναντι στη φύση και προσπαθούσαν να αποφεύγουν την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για να ζουν με αρμονία και ισορροπία. Οι άνθρωποι σήμερα επεμβαίνουν με τις πράξεις τους με αποτέλεσμα να απειλείται και να καταστρέφεται ο ρυθμός, το μέτρο και τα στοιχεία των δυνάμεων της φύσης -

πηγές  http://www.peekpemagazine.gr/ η φιλοσοφία της φύσης στην Αρχαία Ελλάδα )

(http://neoskosmos.com )

Ένας από τους πιο όμορφους μύθους της Ελληνικής μυθολογίας, είναι η ιστορία της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας και του Δία, την οποία ερωτεύτηκε ο θεός Πλούτωνας και την πήρε μαζί του στον Κάτω Κόσμο.

Σύμφωνα με τον μύθο, η Δήμητρα, η οποία ήταν η θεά της καρποφορίας και της γονιμότητας και υπεύθυνη για την καλή σοδειά και την άνθιση της φύσης είχε κάνει την όμορφη Περσεφόνη με το θεό Δία.

Όμως μία μέρα που η νεαρή μάζευε λουλούδια στο Νύσιον πεδίον, παρέα με την θεά Αθηνά, την Αρτεμη και τις Ωκεανίδες νύμφες, ξαφνικά άνοιξε η Γη και ξεπήδησε από μέσα ο Πλούτωνας με το σκοτεινό του άρμα και την άρπαξε, όμως κανείς δεν πρόλαβε να τη σώσει και τις κραυγές της δεν τις άκουσε κανείς, παρά μόνο η Εκάτη και ο Ηλιος.

θλιμμένη η Δήμητρα που έχασε την κόρη της, μάρανε την πλάση, οι σοδειές δεν καρποφορούσαν πια και τα λουλούδια δεν άνθιζαν. Τότε ο Ηλιος την λυπήθηκε και της είπε ότι την έκλεψε ο Πλούτωνας κι έτσι η Δήμητρα πήγε να τη ζητήσει πίσω.

Ομως ούτε και ο Πλούτωνας ήθελε να χάσει την αγαπημένη του, κι έτσι κατέληξαν σε έναν διακανονισμό, η Περσεφόνη να είναι στη Γη 8 μήνες με την μητέρα της και 4 στον Κάτω Κόσμο μαζί του και μάλιστα για να το εξασφαλίσει αυτό, της έδωσε να φάει καρπό ροδιού για να ξαναγυρίσει.

Ετσι τους 4 μήνες που η Περσεφόνη, σύμφωνα με τον μύθο, βρισκόταν στον Κάτω Κόσμο, στη Γη η Δήμητρα ήταν δυστυχισμένη και πάγωνε την πλάση κι έτσι κυριαρχούσε ο χειμώνας, ενώ οι υπόλοιποι 8, ήταν μήνες ανθοφορίας γονιμότητας και καλοκαιρίας αφού η Δήμητρα είχε την κόρη της ξανά.

 Τη φυσική θεωρία της βλάστησης και του αγροτικού κύκλου του μύθου, διατύπωσαν πρώτοι οι Στωϊκοί φιλόσοφοι, υποστηρίζοντας ότι η Περσεφόνη ταυτίζεται με τα δημητριακά και η απουσία της με τη φύλαξή τους στο υπέδαφος, ενώ η απαγωγή της είναι η αλληγορία του κύκλου της ευφορίας της φύσης: η κάθοδος της Κόρης στον Κάτω κόσμο κάθε φθινόπωρο ταυτίζεται με την απουσία των καρπών, οι οποίοι αναφύονται την άνοιξη με την άνοδό της.

 Ο μύθος έχει επίσης αποκτήσει και ανθρωποκεντρικό συμβολισμό που σχετίζεται με τον γάμο και το θάνατο αλλά και με τον τραυματικό χωρισμό της μητέρας από την κόρη και την επανασύνδεσή τους

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

 Ο  Ερυσίχθονας, ήταν εγγονός του θεού Ποσειδώνα και γιος του Τροίοπα. Η ασέβεια του Ερυσιχθόνα, ήταν από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά του. Έτσι, μια μέρα, διέταξε 20 δούλους  να πάνε σε ένα μικρό δασάκι, το οποίο είχε αφιερωθεί στην θεά Δήμητρα, και να κόψουν όλα τα δέντρα που βρισκόντουσαν εκεί, έτσι ώστε να χτιστεί το δικό του παλάτι να βρίσκεται εκεί συχνότερα με τους φίλους του. Μέσα λοιπόν σε αυτά τα δέντρα, βρίσκονταν και το αγαπημένο δέντρο της θεάς Δήμητρας, μια υπέροχη, όμορφη και πανύψηλη λεύκα, γύρω από το οποίο οι Νύμφες τραγουδούσαν και χόρευαν. Όταν η θεά Δήμητρα αντιλήφθηκε ότι το αγαπημένο της δέντρο πήγαινε να καταστραφεί, εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή μπροστά στον Ερυσιχθόνα με τη μορφή της ιερείας της Δήμητρας, της Νικήπτης. Η θεά προσπάθησε να τον αποτρέψει από την απάνθρωπη αυτή του πράξη όμως το αποτέλεσμα ήταν η θεά να απειληθεί από τον Ερυσιχθόνα και το τσεκούρι του. Τότε λοιπόν, η θεά πήρε την κανονική της μορφή και τρόμαξε τόσο πολύ τους δούλους, που μάλιστα κάποιοι πέθαναν από τον φόβο τους. Η θεά ενοχλήθηκε τόσο πολύ από την πράξη του Ερυσιχθόνα, και τον τιμώρησε κάνοντάς τον να έχει συνέχεια μία ατελείωτη πείνα. Ο Ερυσιχθόνας λοιπόν, από τότε άρχισε να τρώει ασταμάτητα και συνεχώς. Ο πατέρας του, επειδή έβλεπε τον γιο του σε μία απελπιστική κατάσταση, απευθύνθηκε στον Ποσειδώνα, που ούτε κι αυτός μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα. Μάλιστα, λόγω της πείνας, αναγκάστηκε να πουλήσει την κόρη της Μήστρας η οποία ήταν κόρη του, είχε τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται σε ό,τι  θέλει η ίδια και ήταν και μάγισσα. Παρακάλεσε για μία ακόμη φορά τον Ποσειδώνα να επέμβει, όμως ο Ποσειδώνας δεν μπορούσε να βοηθήσει. Γι’αυτό λοιπόν η Μήστρα μεταμορφώταν σε δούλα κάθε φορά που ο Ποσειδώνας έψαχνε να πουλήσει δούλες, ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να τρώει το κρέας το δικό του και στο τέλος το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνει.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΔΕΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ:

1)      ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΜΕ ΑΣΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΑΥΤΗ ΜΑΣ ΠΡΑΞΗ ,

2)      ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Το περιοδικό μας σας παρουσιάζει το φυσικό πάρκο του Ροδινιού  :

  Το πάρκο του Ροδινιού είναι ένας επίγειος παράδεισος που βρίσκεται τρία χιλιόμετρα από την πόλη της Ρόδου, κατά μήκος της λεωφόρου Ρόδου- Λίνδου. 
Διακρίνεται για την πυκνή και ποικιλόμορφη βλάστησή του. Τα γεφυράκια, οι γεμάτες νούφαρα λιμνούλες και η τα υπέροχα μονοπάτια συνθέτουν το ειδυλλιακό τοπίο που συμπληρώνεται από σπάνια φυτά και έναν μικρό ζωολογικό κήπο. 

Τα παγόνια που φιλοξενεί ο κήπος κινούνται ελεύθερα στο πάρκο προσελκύοντας την προσοχή των επισκεπτών.   

Μια παράκληση προς τις  αρμόδιες αρχές : Να  μεριμνούν περισσότερο και να φροντίζουν για τη συντήρηση  και τη φύλαξη  αυτού του υπέροχου πάρκου  που βρίσκεται  τόσο κοντά στο κέντρο και τις συνοικίες της πόλης μας .

http://www.rhodes.gr/el/ipolimas/touristikosodigos/sites/fysikou/

         Ρόδος, αριστούργημα Θεού εν ώρα εμπνεύσεως το μεγαλύτερο νησί και το στολίδι της Δωδεκανήσου με τις φυσικές καλλονές του, τα κλασικά κτήρια, τα μεσαιωνικά τείχη της παλιάς πόλης, τις αρχαίες ακροπόλεις και τα κάστρα, τα καταπράσινα δάση, τις απέραντες αμμουδερές ακρογιαλιές, τις ιαματικές πηγές, τα ήθη και τα έθιμα της και άλλα ακόμη πολλά θέλγητρα που προσελκύει τους ξένους τουρίστες, που συρρέουν κατά χιλιάδες κάθε χρόνο από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για να την επισκεφτούν και να την θαυμάσουν.

        Κάθε επισκέπτης που έρχεται για πρώτη φορά σ’ αυτό το μαγευτικό νησί, έχει τη δυνατότητα να δει και να θαυμάσει από κοντά πολλά αξιοθέατα. Αυτό  που θα πρότεινα εγώ να επισκεφτεί είναι ένα φυσικό κάλλος της Ρόδου ένας επίγειο παράδεισο και δεν είναι άλλος από την κοιλάδα των Πεταλούδων. Μια δασωμένη κοιλάδα με εκατομμύρια πεταλούδες που ζουν πάνω στα δέντρα δίπλα στις όχθες των ρυακιών και πάνω στους βράχους. Ο επισκέπτης μπορεί να περιπλανηθεί σ’ αυτή την μαγευτική φύση και να περπατήσει πάνω στα ξύλινα γεφυράκια να δει και να φωτογραφίσει τις πολύχρωμες  τριγωνικές πεταλούδες που είναι ένα θαύμα της φύσεως και προκαλεί την απορία όλων για την ζωή, τον θάνατο, την τροφή και την διαιώνιση της.

        Έτσι λοιπόν, εκτός από την υπερηφάνεια και την ευλογία που νιώθω που γεννήθηκα και ζω σ’ αυτό το κόσμημα του Αιγαίου με την σπάνια ομορφιά και την ξεχωριστή ιστορία, θα ήθελα να προσκαλέσω όλους όσους δεν την έχουν επισκεφθεί να έρθουν να την δουν, να τη γνωρίσουν και να τη θαυμάσουν.