Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν εξίσου σημαντική την πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου αλλά και την καλή-σωστή διατροφή του. Η διατροφή των οποίων φαίνεται πως ήταν πλήρης, αν αναλογιστούμε τις τροφές που υπήρχαν τότε. Οι διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτηρίζονταν από λιτότητα, γεγονός που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνονταν η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Πιο συγκεκριμένα, βασίζονταν στην λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα», δηλαδή βασικά τους συστατικά ήταν το σιτάρι, το λάδι και το κρασί.    

   Αναλυτικότερα, είχαν το «πρωινό» που συνήθως χαρακτηριζόταν ως «άριστον» και αποτελούνταν από ψωμί βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί. Το ψωμί διέφερε ανάλογα την κοινωνική τους τάξη, «μάζα» από κριθάρι για το λαό και «άρτο» από σιτάρι για τους πλούσιους. Το πρωινό τους ρόφημα ήταν ο «κυκεών» δηλαδή ένα μείγμα κρασιού κριθάλευρου και τριμμένου τυριού. Ακόμη, είχαν το γάλα, το οποίο ήταν κυρίως κατσικίσιο και ένα είδος υδρομελιού που το παρασκεύαζαν από χλιαρό νερό και μέλι. Συνηθισμένες πρωινές τροφές ήταν τα αποξηραμένα σύκα και οι ξηροί καρποί.

Τα γεύματα τους ήταν δύο, το πρώτο αποτελούνταν από ψάρια, όσπρια αλλά και πρόχειρα φαγητά όπως ψωμί, τυρί ελιές, αυγά, ξηρούς καρπούς και φρούτα. Το δεύτερο γεύμα τους ήταν το βραδινό και αποτελούσε το κύριο γεύμα της φιλικής συντροφιάς. Το συγκεκριμένο γεύμα αποκαλούνταν ως γεύμα συμποσίου, επειδή οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι το να τρώει κανείς μόνος του δε σημαίνει ότι γευματίζει αλλά απλά γεμίζει το στομάχι του. 

   Στη συνέχεια, θα αναφερθούμε σε ορισμένα χαρακτηριστικά των προϊόντων που χρησιμοποιούσαν. Αρχικά, όσον αφορά το ελαιόλαδο πολλά ευρήματα  από ανασκαφές δείχνουν ότι η κατανάλωση του ελαιόλαδου ήταν αρκετά διαδεδομένη στην Αρχαία Ελλάδα. Έχουν βρεθεί άφθονοι ελαιοπυρήνες αλλά και πολλοί από τους λεγόμενους ψευδόστομους αμφορείς, οποίοι χρησίμευαν για την αποθήκευση του λαδιού. Το φημισμένο λάδι τους προέρχονταν από τη Σάμο και την Ικαρία, ενώ η Αττική ήταν αυτάρκης και εξαγωγέας ελαιόλαδου-ελιών. Έπειτα, το κρασί ήταν το καθημερινό τους συστατικό σε όλα τα γεύματα τους. Σχετικά με τα ψάρια, πρέπει να σημειώσουμε ότι τα κατανάλωναν πολύ περισσότερο από ότι το κρέας. Προτιμούσαν ψάρια όπως τον κολιό, το σκουμπρί, τη σαρδέλα, τη γόπα και τη μαρίδα. Ακολούθως, αναφερόμενοι στα κρέατα, υπογραμμίζεται ότι η κρεατοφαγία περιοριζόταν στις δημόσιες και ιδιωτικές γιορτές. Κύριες πηγές κρέατος λοιπόν αποτελούσαν τα πουλερικά διαφόρων ειδών, τα κουνέλια, οι λαγοί, τα ελάφια και τα αγριοκάτσικα, το μαγείρεμα των οποίων γίνονταν με διάφορους τρόπους. Σειρά έχουν τα όσπρια και τα δημητριακά, που αποτελούσαν τη διατροφική τους βάση. Στην κατηγορία αυτών, οι αρχαίοι προτιμούσαν τα κουκιά, τα λούπινα, τα μπιζέλια, τα ρεβίθια  και τα φασόλια, ενώ παρασκεύαζαν ψωμί από κεχρί, σιτάρι, κριθάρι και άλλα δημητριακά. Όσον αφορά τα λαχανικά και τα φρούτα ήταν πάντοτε στις πρωταρχικές επιλογές των Ελλήνων καθώς υπήρχαν και τότε αρκετοί φυτοφάγοι. Από τα λαχανικά κυριαρχούσαν τα εξής: αρακάς, αγκινάρα, αγγούρι, κολοκύθες, κρεμμύδια, λάχανο, σπαράγγια, μανιτάρια και παντζάρια, ενώ στα φρούτα  υπήρχαν κυρίως αχλάδια, δαμάσκηνα, κεράσια, κούμαρα, κυδώνια, σταφύλια και σύκα. Επιπλέον, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ως ξηρούς καρπούς τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα κάστανα, τις σταφίδες και τα ξερά σύκα. Τέλος, τα μπαχαρικά-καρυκεύματα τους αποτελούνταν από άνηθο, βασιλικό, δυόσμο, θυμάρι, κάρδαμο, κόλιανδρο, κάππαρη, κουκουνάρι αλλά και πιπέρι. 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στους προγόνους μας ήταν άγνωστα αρκετά προϊόντα όπως το ρύζι, η ζάχαρη, το καλαμπόκι, ο καφές, οι ντομάτες, τα ζαρζαβατικά, τα λεμόνια, τα πορτοκάλια, το κακάο και διάφορα μπαχαρικά. Βέβαια, έλειπαν από τη διατροφή τους τα ζυμαρικά και γενικότερα ένα πλήθος αγαθών που επικρατούν στη σημερινή μας αγορά. Κλείνοντας, να σημειώσουμε ότι απουσίαζαν ποικίλα ποτά, όπως το ούζο καθώς οι αρχαίοι αγνοούσαν την διαδικασία της απόσταξης. Παρόλα αυτά, οι πρόγονοι μας ήταν καλοφαγάδες με τα πλουσιοπάροχα τους τραπέζια και το κρασί να ρέει άφθονο.

πηγή:

http://www.hellinon.net/ANEOMENA/Diatrofi.htm

Στο πλαίσιο της θεματικής εβδομάδας   μελετώντας τις διατροφικές συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων  οι μαθητές της Β2  τάξης    δημιουργήσαμε «αρχαιοελληνικά μενού »   και επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε τις προτάσεις μας για  μεσημεριανό .

Προτάσεις για μεσημεριανό -   Ἄριστον

 Μενού 1

   Νῶτον αἰγός με μᾶζα και σταφυλίνος   με κράμβη συνοδευόμενα από οἶνον μελίτην.

   Μενού 2

κρέας σε    Ὀβελούς  , ράχιν συός  με ἐλαιόλαδο, μύκητες και ἰσμαρκόν οἶνον.

   Μενού 3

  Τσιπούρες με γάρο και δενδρολίβανο, ἀλειφατιτήν οἶνον και σύκα.

   Μενού 4

   Πλακοῦντες και μᾶζα  , ὄψος  ,  σύς και ἐγκρίς.

Τα μενού προτείνουν οι μαθητές :

Γαλήνη Κυριάι    , Μαρία Μαλλιάκα      Νικίας Κόνσολας  , Νίκος Μανωλάς

Ματούλα Κουγιού  , Τσαμπίκα Μοσχούς ,  Άγγελος Κουφαλιός ,    Ευανθία Κυπριώτη

Πάολο Λαζάροφ ,   Φίλιππος Λάνδρου

Ας παραθέσουμε όμως μερικά στοιχεία για τη διατροφή των αρχαίων Ελλήνων από το άρθρο

της   Αρχαιολόγου ,  Δρ Γ. Καραμήτρου -Μαντεσίδη  προϊσταμένης  Λ΄ ΕΦΟΡΕΙΑΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ (Κοζάνης -Γρεβενών)

http://www.mouseioaianis.gr/

» Πριν ξεκινήσουν για τις δουλειές τους οι Αρχαίοι , έτρωγαν κάτι λιτό. Αυτό το πρώτο γεύμα λεγόταν ακράτισμα, ήταν ψωμί βουτηγμένο σε λίγο ανέρωτο κρασί. Προς το μεσημέρι ή το απόγευμα έπαιρναν ένα απλό και γρήγορο γεύμα, το άριστον. Πριν από το βραδινό γεύμα έτρωγαν κάτι στα γρήγορα, το εσπέρισμα. Το κανονικό γεύμα, που ήταν πλουσιοπάροχο, το έπαιρναν στο τέλος της μέρας και λεγόταν δείπνον. Έτρωγαν κανονικά μόνο τα βράδια, γιατί σχεδόν καθημερινά είχαν καλεσμένους.

Οι αρχαίοι χαρακτηρίζονταν για τη λιτότητα στα φαγητά. Έτρωγαν συνήθως δημητριακά, σιτάρι και κριθάρι, γι’ αυτό ο Όμηρος τους αποκαλεί «ψωμοφάγους». Είχαν δύο ειδών ψωμιά, τη μάζα, που ήταν κριθάρι ζυμωμένο σε γαλέτα, πιο φτηνό και το έψηναν είτε μόνοι τους στα σπίτια είτε στους φούρνους. Το άλλο είδος ψωμιού ήταν ο άρτος, κανονικό ψωμί. Κάθε στέρεη τροφή που συνόδευε το ψωμί ονομάζονταν όψον: χόρτα, κρεμμύδια, ελιές, ψάρια, κρέας, φρούτα, γλυκίσματα. Μια πολύ αγαπημένη τους τροφή ήταν το έτνος, φάβα από κουκιά και φακές. Έτρωγαν πολλά σκόρδα και τυρί. Το κρέας ήταν ακριβό, γι’ αυτό σπάνια το έτρωγαν, και αυτό ήταν κυρίως από κρέας πουλερικών, γουρουνόπουλα, κυνήγι. Τα ψάρια ήταν βασική τροφή, τα έτρωγαν φρέσκα ή παστά, (τάριχος).

Το δείπνο τελείωνε με επιδόρπιο, τράγημα: φρούτα φρέσκα ή ξερά, γλυκά, μέλι, καρύδια. Βασικό τους ποτό ήταν το κρασί, που το έπιναν συνήθως νερωμένο, για να έχουν διαύγεια στη συζήτηση. Ένα άλλο ποτό που συχνά έπιναν και που καθόριζε το τελετουργικό στα Ελευσίνια μυστήρια, ήταν ο κυκεών, μείγμα κριθάλευρου, νερού και αρωματικών φυτών. »

Στην παραπάνω εικόνα βλέπετε  μια πολυσυλλαβότατη λέξη του Αριστοφάνη από τις  Εκκλησιάζουσες  με την οποία ο κωμικός ποιητής  διακωμωδεί ένα πλουσιότατο γεύμα  που περιλάμβανε κάθε είδους κρέατα , ψάρια , πουλιά , λιχουδιές , καρυκεύματα.  Δίνεται παράλληλα η μετάφραση της λέξης  από τον Θ.Σταύρου .Η εικόνα είναι παρμένη από το παλιό σχολικό βιβλίο :Αρχαία Ελλάδα,  ο τόπος και οι άνθρωποι των Μ.καιΝτ.Καραμπάγια , ΟΕΔΒ 2000  .Εμπνευσμένοι λοιπόν  από το μεγάλο κωμικό και αφού μελετήσαμε τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων οι μαθητές  του Β2  δημιουργήσαμε τις δικές μας «αριστοφανικές »  πολυσύλλαβες χορταστικές λέξεις …

Σας τις παρουσιάζουμε :

• Ραδικοκραμβομηκητοκολοκυνθοσικυνοθριδακοτευτλονομᾶζα.
• Κυαμοσυοραφανοινονσεπανθρακιριγανοπλακοῦντας.
• Κυκεωνοσταφιλινοσεγκριδοπλακουντομελιτομαζοσυκαμινοδοτυρόμελο.

Εργάστηκαν οι μαθητές:

Γαλήνη Κυριάι  , Μαρία Μαλλιάκα     Νικίας Κόνσολας  , Νίκος Μανωλάς

Ματούλα Κουγιού  ,  Τσαμπίκα Μοσχούς

Άγγελος Κουφαλιός   Ευανθία Κυπριώτη  ,    Πάολο Λαζάροφ  ,  Φίλιππος Λάνδρου

  Στην αρχαία Ελλάδα το συμπόσιο (συν+πίνειν) ήταν μια διαδεδομένη συνήθεια. Μια συγκέντρωση φίλων, ή ένα πάρτυ όπως θα λέγαμε σήμερα. Σε ορισμένα από αυτά, οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και λέγονταν «συμβολές». Ο Όμηρος τα αποκαλεί «εράνους«, ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις «δειπνείν από συμβολών«, ή «δείπνον από σπυρίδος«.

Το συμπόσιον (λέξη που σημαίνει «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης των Ελλήνων. Περιελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο μέρος ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες (τραγήματα): κάστανα , κουκιά , ψημένοι κόκκοι σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από  μέλι , που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος , ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης.

Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή , τις περισσότερες φορές προς τιμή του Διονύσου .Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα  επιτραπέζια παιχνίδια , όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλινδρα , ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες , ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκομένων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών.

Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις  χορεύτριες  και τις εταίρες  το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην Αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και  λιγότερο πλούσιο.

πηγή :https://el.wikipedia.org

 Γενικά , στους Αρχαίους Έλληνες άρεσε η ωραία ζωή , η καλοπέραση , η πολυτέλεια και η υπερβολή στη ζωή τους και την εκτιμούσαν . Πραγματοποιούσαν λοιπόν , συχνά φαγοπότια , γλέντια , συμπόσια  και γιορτές . Στις γιορτές τις περισσότερες φορές υπήρχαν ποτά τα οποία συνδύαζαν με το φαγητό τους . Αυτό ήταν μέρος της κουλτούρας και της ζωής τους .

                Οι πιο φημισμένοι αμπελώνες είναι της Θράκης ,  της Λέσβου , της Χίου , της Λήμνου , της Θάσου , της Μένδης , της Θεσσαλίας , της Σκοπέλου , της Σάμου , της Ρόδου , της Νάξου , της Κρήτης και της Κέρκυρας . Σημαντικό να αναφερθεί είναι πως αναμείγνυαν το κρασί με διάφορα συστατικά , ώστε να διατηρηθεί και βάση με το συστατικό ονόμαζαν το κρασί . Για παράδειγμα όταν το αναμείγνυαν με χουρμάδες , το ονόμαζαν φοινίκιος οίνος . Το πιο συχνό συστατικό ανάμιξης με το κρασί ήταν το νερό , το οποίο το έβαζαν με σκοπό να γίνει πιο ελαφρύ μ΄ αποτέλεσμα , να μπορούν να καταναλώνουν περισσότερο .

                Μια ιδιαίτερη μορφή κρασιού ήταν ο <<οίνος εκ κρίθων >> που είναι η σημερινή μπίρα . Ο Αριστοτέλης  μάλιστα πίστευε πως τα αποτελέσματα του ήταν αντίθετα από των άλλον κρασιών . Συχνή ήταν η ανάμειξη του νερού με διάφορα βότανα για καλύτερη γεύση . Επίσης , κατανάλωναν γάλα , ξινόγαλα , υδρόμελι και ένα πηχτό ποτό από νερό κριθάλευρο , τυρί , μέντα / θυμάρι / φλισκούνι και μέλι . Αυτό το μείγμα ονομάζεται κυκεών .  Τον κυκεώνα τον χρησιμοποιούσαν στα Ελευσίνια Μυστήρια καθώς επίσης , και ως φάρμακο .

                 Συμπερασματικά  , οι αρχαίοι ανακάτευαν  διάφορα υλικά και δημιουργούσαν τα δικά τους ποτά . Όπως είδαμε τα ποτά και ιδίως το κρασά είχε πολύ σημαντική θέση στη διατροφή τους ,τη λεγομένη Μεσογειακή διατροφή .

Οι Αρχαίοι Έλληνες ως γνωστόν  είχαν αναπτύξει ιδιαίτερα την τεχνολογία . Κατασκεύαζαν τα μαγειρικά τους σκεύη ώστε να μπορούν να μαγειρεύουν τις τροφές τους όσο καλύτερα και πιο άνετα μπορούσαν.Με την βοήθεια διάφορων τεχνών έφτιαξαν τα σκεύη.Τα κυριότερα ήταν το κακκάβιον, η λοπάς , ο πύραυνος και  σκεύη που μοιάζουν με τα σημερινά τηγάνια.

Το κακκάβιον ήταν μια μικρή μεταλλική χύτρα, την οποία έβαζαν πάνω στη φωτιά για να μαγειρέψουν. Ήταν σκεύος κυρίως για βραστά φαγητά και σούπες. Από το σκεύος αυτό πήρε και το όνομά της η κακκαβιά, η γνωστή μέχρι σήμερα ψαρόσουπα.

Η λοπάς ήταν ένα σχετικά χαμηλό κεραμικό σκεύος, χωρίς λαβές, το οποίο έπαιρνε και καπάκι και είχε δύο λαβές. Στο καπάκι είχε στόμιο , για να βγαίνει ο ατμός. Κάποιες πιο μεγάλες είχαν τρία πόδια, ώστε να μπορούν να τοποθετούνται πάνω στη φωτιά.

Ο πύραυνος ήταν μια χύτρα με διπλά τοιχώματα. Αποτελείται από ένα εσωτερικό αγγείο το οποίο εφαρμόζει σε ένα μεγαλύτερο, που φέρει δύο σειρές τρύπες στα τοιχώματά του, ώστε, όταν τοποθετείται πάνω στη φωτιά, να κυκλοφορεί ο αέρας και να αναζωπυρώνει τη φωτιά.

Τα τηγάνια ήταν επίσης πολύ διαδεδομένα την εποχή εκείνη. Δηλαδή είναι ένα σκεύος πλατύ και ρηχό, με μακριά λαβή, για να μην καίγεται από τη φωτιά αυτός που το χρησιμοποιεί. Υπήρχαν βέβαια και κεραμικά τηγάνια, τα οποία κόστιζαν λιγότερα χρήματα.

Ο σκύφος Σκεύος που χρησιμοποιούταν για την πόση. Κατασκευασμένος από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. είναι ένα ποτήρι για κρασί με δυο λαβές,

Ο αμφορέας ήταν ένα αγγείο με οβάλ σώμα , με κάθετη λαβή αμφίπλευρα. Τον χρησιμοποιούσαν για την αποθήκευση οίνου και ενίοτε ελαίου. κύρια μέσα μεταφοράς και αποθήκευσης κρασιού, λαδιού ελαιόκαρπου, δημητριακών, ψαριών κ.α.

πηγή : http://krasodad.blogspot.gr/2015/05/blog-post_65.html

Κρεοφαγία  στην αρχαία Ελλάδα 

Ο Ιπποκράτης στο έργο του «Περί Διαίτης» αναφέρει, ότι οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν τα εξής κρέατα: τα βόεια, τα μόσχεια, τα άρνεια, τα ελάφεια, τα λαγώα και τα των εχίνων (σκαντζόχοιρους). Προτιμούσαν ιδιαίτερα το χοιρινό, διότι ήταν φτηνό και γευστικό.

Ο Γαληνός εκτιμούσε το χοιρινό και θεωρούσε, ότι έδινε δύναμη στους αθλητές. Οι αρχαίοι έλληνες έτρωγαν επίσης, κοτόπουλα, πετεινούς, ορτύκια, περιστέρια, καθώς και άλλα πουλιά.

Το ότι οι αρχαίοι έλληνες ήταν φανατικοί κρεατοφάγοι φαίνεται και από την ελληνική μυθολογία. Ο Όμηρος αναφέρει, ότι ο Ερμής συνήθιζε να κόβει το κρέας μικρά κομματάκια, να τα περνά σε κλώνους και να τα ψήνει σε κάρβουνα.

Οι αρχαίοι έλληνες συνόδευαν το κατσίκι και το αρνί τής σούβλας με τον μυττικό, που πολλοί θεωρούν, ότι ήταν σαν το τζατζίκι. Επίσης, έτρωγαν ένα φαγητό, που έμοιαζε με το στιφάδο και λεγόταν μίμαρκυς και ένα άλλο φαγητό, που έμοιαζε με τον πατσά και λεγόταν ήνυστρον. Στους Δειπνοσοφιστές αναφέρεται, ότι οι αρχαίοι Έλληνες έψηναν κρέας με λίπος σε ζουμί από μέλι και ξύδι.

Πολλοί αναφέρουν ως υπόδειγμα χορτοφαγίας  τον Πυθαγόρα. Όμως, δεν  είναι ξεκάθαρο αν όντως ο Πυθαγόρας ήταν χορτοφάγος ή αν οι μαθητές του ακολουθούσαν τη χορτοφαγία.Ο Πλούταρχος στα «Συμποσιακά» (Βιβλ. Γ, πρόβλ. Η, 728Ε) αναλύοντας το «Γιατί από τα έμψυχα οι Πυθαγόρειοι απέφευγαν κυρίως να τρώνε ψάρια», λέει, ότι αυτόν τον κανόνα τον τηρούσαν οι παλαιοί Πυθαγόρειοι κι ότι οι σύγχρονοί του υπάρχουν φορές, όπου καταναλώνουν με μέτρο έμψυχα πλάσματα κι ότι τα προσφέρουν στον Δία ως θυσία. Ο Πορφύριος (Α’ 26) διασώζει την πληροφορία, ότι ο Κλώδιος, ο Ηρακλείδης ο Ποντικός, ο Έρμαχος ο Επικούρειος, οι Στωικοί και οι Περιπατητικοί υποστήριζαν, ότι ο ίδιος ο Πυθαγόρας καθιέρωσε να τηρείται η κρεοφαγία από τους αθλητές και διαπίστωσε πολύ μεγαλύτερη αύξηση τής δύναμής τους και τής ευρωστίας τους. Άλλωστε, μερικοί αναφέρουν, ότι και οι ίδιοι οι Πυθαγόρειοι, όλοι γεύονταν τα έμψυχα, όταν έκαναν θυσίες στους θεούς.

Οι αρχαίοι “Ελληνες γιατροί υποστήριζαν, ότι το κρέας είναι ιδανική τροφή γιά τον άνθρωπο.

Τα φρούτα των Αρχαίων

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν την ποικιλία των φρούτων που έχουμε σήμερα. Παρόλο που το κλίμα που επικρατούσε και τότε ήταν αντίστοιχο με το σημερινό  μεσογειακό κλίμα της Ελλάδας δεν υπήρχαν  κάποια  φρούτα όπως πορτοκάλια , μανταρίνια ούτε βέβαια μπανάνες. Τα φρούτα που υπήρχαν τότε ήταν κυρίως σύκα , δαμάσκηνα , ρόδια , μούρα , κεράσια  , μήλα   και αχλάδια .Οι αρχαίοι  Έλληνες αγαπούσαν πολύ τα φρούτα και τα συμπεριλάμβαναν καθημερινά στη διατροφή τους .

πηγή: www.archaiologia.gr

Μια που ένα μεγάλο μέρος της ύλης του  περιοδικού μας  είναι σε αυτό το τεύχος αφιερωμένο στη διατροφή των αρχαίων  Ελλήνων προτείνουμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το βιβλίο του Adrew Dalby Σειρήνια  Δείπνα    από τις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε : Τα «Σειρήνεια Δείπνα» αποτελούν την πρώτη πλήρη ιστορία τροφών και της γαστρονομίας στην Ελλάδα. Ο Andrew Dalby ακολουθεί τα ίχνη της αδιάσπαστης συνέχειας της ελληνικής κουζίνας, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις τροφές που καταναλώνονταν στην κλασική, την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο, στην θέση που αυτές καταλάμβαναν στο «μενού», καθώς και στις τοπικές σπεσιαλιτέ, για τις οποίες υπερηφανεύονταν οι διάφορες πόλεις. Στο βιβλίο αυτό θα βρούμε επίσης μια καινούργια ανάλυση των «Δειπνοσοφιστών» του Αθήναιου, που υπήρξε όχι μόνο σπουδαία πηγή πληροφοριών για την ελληνική ιστορία και λογοτεχνία, αλλά και ένα κλασικό έργο σε θέματα γαστρονομίας.