Αυτή η πόλη 

Τότε συνέβαιναν όλα αυτά τα τραγικά πράγματα σε τούτη την κατεστραμμένη πόλη. Οι ιστορίες  μου ,αυτή η πόλη .Τώρα όλα μου είναι οικεία και ξένα ταυτόχρονα  :Το συρματόπλεγμα , οι ιστορίες μας , αυτή η πόλη .                                                                                                                    Ξένια

Επιστρέφοντας 

Αυτή η εικόνα μου ραγίζει την καρδιά. Πού  είναι  το παλιό μου σπίτι ;Πού είναι ο Παύλος που  παίζαμε μαζί ;Η γρια  μάνα του τον ψάχνει ακόμα .Έτσι μου παν                  Θανάσης

Πένθιμη ομορφιά 

Είναι τόσο  όμορφο απέναντι  το τοπίο  με  το ηλιοβασίλεμα  , αλλά από κάτω κείτονται νεκρά τα σώματα των παλιών κατοίκων.                                                  Ελεάννα

Τόσα χρόνια 

Τόσα χρόνια , μπορώ ακόμα να ακούσω τα ουρλιαχτά ,  τόσα χρόνια  κι  ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω το τελευταίο βλέμμα του αδερφού μου ….                             Ελεάννα

Η φιγούρα 

Και ξαφνικά μες τη μαυρίλα , είδα  μια φιγούρα να με κοιτάει .Περίεργο όμως  σε μια πόλη –φάντασμα να υπάρχει άνθρωπος ;Και τότε  ξύπνησα  μέσα σε ένα άσπρο δωμάτιο μόνος μου …

Γιώργος

Το  σχολείο φάντασμα 

Στην πόλη φάντασμα , στην Αμμόχωστο το παλιό μου σχολείο  τώρα δε φαίνεται πια .Το έχει σκεπάσει  ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο .                                           Μανόλης

Ενηλικίωση

Ο Χριστόφορός μου , το παλικάρι μου μεγάλωσε.  Θα έκλεινε  τα 58 σήμερα ,αλλά …     Ελεάννα

Μια διαδήλωση 

Περπατούσα δίπλα στο συρματόπλεγμα  με τους ανθρώπους να διαμαρτύρονται .Αίματα , φωνές , ακούγονταν από τη γη .Υπήρχαν και παιδιά …                                                                                    Αιμιλία

 Η αύρα 

Με το που μπήκα σε αυτό το δωμάτιο η αύρα ήταν διαφορετική. Ήρθαν οι   αναμνήσεις .Αμέσως θυμήθηκα τη μέρα εκείνη της εισβολής που ήμουν  στο  ίδιο   δωμάτιο  ,βρέφος

Ανδρέας

Ομοιότητα

Κοιτώντας τον στα μάτια ,παλικάρι  , μου  τον θύμισε  .Κι έβλεπα  το σπλάχνο μου ζωντανό  , όχι φωτογραφία.                Γεωργία

 Μια μικροπαντρεμένη

Τουλάχιστον πρόλαβα να δω την ευτυχία,   μετά την εισβολή δεν έβλεπα τίποτα .            Γεωργία

Λίγα χρόνια μετά 

Ο Μάριος όταν ήταν 18 κέρδισε την υποτροφία για το Λονδίνο. Όταν επέστρεψε  λίγα χρόνια μετά τίποτα πια  δεν ήταν  ίδιο .                                                                 Βαγγέλης Παντ.

Μια γραμμή 

Από τη μια πλευρά της γραμμής , είμαστε  Εμείς και από την άλλη  πλευρά είναι οι Άλλοι .Το πρόβλημα όμως  δεν είναι αυτό . Είναι ότι αυτή  η γραμμή δεν είναι  πράσινη , είναι κόκκινη βαθιά .

Παύλος  Τσ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κώστας Μόντη υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ποιητές.Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1914 στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην κατεχόμενη σήμερα από τα τουρκικά στρατεύματα Αμμόχωστο.

Παιδί του Θεόδουλου Μόντη από τη Λάπηθο και της Καλομοίρας Μπατίστα από την Αμμόχωστο.

Η παιδική και εφηβική ζωή του σημαδεύτηκε από το δράμα του θανάτου και της ορφάνιας. Στη τρυφερή ηλικία των οκτώ του χρόνων έχασε τους δύο αδελφούς του και μετα από 4 χρόνια έχασε την μητέρα του.

Σε ηλικία δεκαέξι χρόνων χάνει και τον πατέρα του. Γυμνασιόπαιδο, πήρε μέρος στην εξέγερση κατά της αποικιοκρατίας, τα Οκτωβριανά 1931. Μετά την αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία, μετά από χρόνια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ως εκδότης εφημερίδων και περιοδικών.

ΕΟΚΑ. Το 1961 διορίστηκε διευθυντής του Τμήματος Τουρισμού της Κύπρου, θέση που υπηρέτησε μέχρι και το 1976 που αφυπηρέτησε.

Το 1942 ίδρυσε στη Λευκωσία το πρώτο επαγγελματικό θέατρο της Κύπρου, το «Λυρικό». Κατά τη διάρκεια του

δευτέρου παγκόσμιου πολέμου ο Κώστας Μόντης έπαιξε κύριο ρόλο στην οργάνωση περίθαλψης. Τον Φεβρουάριο του 1946 παντρεύτηκε την Έρση Παντελή Κωνσταντίνου από τη Μόρφου, με την οποία απέκτησε τρεις γιους και μία κόρη. Συμμετέσχε στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου το 1955-59 ως πολιτικός καθοδηγητής των μελών της.

Ασχολήθηκε με το θέατρο και τη λογοτεχνία. Έγραψε και δημοσίευσε περισσότερες από 40 επιθεωρήσεις και θεατρικά. Από το 1934 ως το 1996 εξέδωσε γύρω στα 30 ποιητικά και έξι πεζά βιβλία. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι περίφημες «Στιγμές», ένα νέο ποιητικό είδος με το οποίο ο Κώστας Μόντης ανανέωσε και εξέλιξε από τη σκοπιά της Κύπρου, τη σύγχρονη νεοελληνική ποίηση. Κορυφαίο ωστόσο ποιητικό του επίτευγμα θεωρείται η τριλογία «Γράμματα στη Μητέρα» (1965, 1972, 1980). Ολόκληρο το έργο του περιέχεται στα Άπαντα του Κώστα Μόντη, που εκδόθηκαν από το Ίδρυμα Λεβέντη. Η αγάπη για τον άνθρωπο και την πατρίδα κυριαρχούν στο έργο του.

Ποιητής, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα της μεταπολεμικής περιόδου. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Σουηδικά, Ρωσικά, Βουλγαρικά, Ρουμανικά και σε άλλες γλώσσες. Προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Το 2000 η Ακαδημία Αθηνών τον ανακήρυξε αντεπιστέλλον μέλος της, ύψιστη τιμή που απονέμεται σε πνευματικούς δημιουργούς που ζουν εκτός Ελλάδος.

Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2004 στο σπίτι του στον Άγιο Δομέτιο, σε ηλικία 90 χρόνων, περιτριγυρισμένος από την οικογένεια του.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

. Πεζογραφία
• Γκαμήλες κι άλλα διηγήματα.
• Ταπεινή ζωή.
• Κλειστές πόρτες.
• Διηγήματα.
• Ο αφέντης Μπατίστας και τ’ άλλα.
• Ο Σαγρίδης.

 Ποίηση
• Με μέτρο και χωρίς μέτρο.
• Minima.
• Τα τραγούδια της ταπεινής ζωής.
• Στιγμές.
• Συμπλήρωμα των Στιγμών.
• Ποίηση του Κώστα Μόντη.
• Γράμμα στη μητέρα κι άλλοι στίχοι.
• Αγνώστω ανθρώπω.
• Εξ’ ιμερτής Κύπρου.
• Εν Λευκωσία τη…
• Δεύτερο γράμμα στη μητέρα.
• Κλειστές Πόρτες.
• Και τότ’ εν’ εναλίη Κύπρο.
• Πικραινόμενος εν εαυτώ.
• Κύπρος εν Αυλίδι.
• Ποιήματα για μικρά και μεγάλα παιδιά.
• Ανθολόγηση από τις Στιγμές.
• Στη γλώσσα που πρωτομίλησα.

Στάλω Μόντη – Πουαγκαρέ.
• Κύπρια ειδώλια. Λευκωσία.
• Μετά φόβου ανθρώπου.
• Αντίμαχα.
• Ως εν κατακλκείδι.
• Επί σφαγήν.
• Του στίχου τα μυνήματα.
• Τώρα που διαβάζω καλύτερα.
ΙΙΙ. Μεταφράσεις
• Αριστοφάνους Λυσιστράτη

Κάποια ποιήματα του Κώστα Μόντη

 ΑΝΑΠΟΔΙΕΣ

Ήρθαν, παιδάκι μου, ανάποδα όλα

κι αντί μεγάλος βγήκες μικρός,

τόσο που ακόμα κι’ αυτός ο Ντίνος

τώρα ειν’ καλήτερός σου κι εκείνος.

Αντί να κάνης αυτό και το,

όπως λογάριαζες στα όνειρά σου,

έβανες όλα τα δυνατά σου,

κ’ έκανες ένα μηδενικό.

Δεν λέω πως ήταν υπερβολές σου,

πιστεύω μάλιστα σοβαρά

πως αν δεν ήταν οι αναποδιές σου

θα διακρινόσουνα μια χαρά.

Μα πως να πείσης το πλήθος τ’ άπειρο

πως η ειμαρμένη σ’ έβγαλε ανάπηρο;

Κι αν πης ακόμα πως δεν σε νοιάζει

τι λέει ο κοσμάκης και πως δικάζει,

ούτε κι ο δάσκαλος του χωριού σου

-πρώτος ινβέντορας του «μυαλού» σου-

ή οι πιο αμετάπειστοι θαυμαστές σου:

φίλοι, αγαπούλες, συμμαθητές σου,

αν πης δεν έχεις να δώσεις λόγο

σ’ όσους προχώρησαν παρακάτω

κ’ έλεγαν ότι η μικρή μας νήσος

εσένα χρόνια θα πρόσμενε ίσως,

όμως του γέρου αγαθού πατέρα σου

που έτσι κατάπληχτο χτες τον είδες

ξέρω πως θάδινες -τι δεν θαδινες-

να μην του διάψευδες τις ελπίδες.

ΕΞΙΣΩΣΗ

Μπορεί κάποια φορά

νάχε μεγάλη διαφορά

μπορεί μια τέτοια εξίσωση νάταν γελοία

την εποχή που σπούδαζες στην Ιταλία

αγάπη και φιλοσοφία

Μα τώρα πια…

Μα τώρα πια…

Ποιος να σου τόλεγεν, αλήθεια, και να πίστευες

πως τα «προσόντα» σου θ’ αχρήστευες

σ’ αυτή τη Λευκωσία τους την ασήμαντη

την ξέβαθη λιμνούλα την ακύμαντη,

πως θάρχονταν μια μέρα που

-όπως είχες σκεφτή για τον παππού-

για εσένα που καυχόσουνα

να δείξης και να κάνης

θάταν πια το ίδιο στα εικοσιέξη σου

να ζης ή να πεθάνης.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Μικροί άνθρωποι

στις μεγάλες αίθουσες

φροντίζουν να μιλούν

για ό,τι πιο πολύ δεν ξέρουν.

Και τους ακούν με θαυμασμό

άλλοι μικρότεροί τους

και τους χειροκροτούν.

Μια τρομερήν αντήχηση

κάνουν τα κούφια χέρια που χτυπούν

των κούφιων

γιατί όλη εκείνη η κούφια απέραντη αίθουσα

έχει επίτηδες χτιστή

μ’ ηχητική πολλή

κατάλληλη για τα μικρά χειροκροτήματα.

ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ

Ολόγυρα συγκλίνουν οι γραμμές.

Κλωστές αράχνης αποπνιχτικές οι δρόμοι,

τα Τούρκικα σοκάκια τα στενά.

Δεν θα μπορέσουν, βέβαια, να σε σώσουν

Της Νομικής σου η τόμοι,

η πλούσια διαλεχτή σου βιβλιοθήκη

που όσο κι’ αν δεν σου χάρισε τη νίκη

ακόμα την προσέχεις σαν παιδάκι

μήπως και μπη κάνα σαράκι.

Από τις στέγες, τις γωνιές ,

προβάλλουν οι γραμμές,

πυκνές, πολλές, αμέτρητες,

ευθείες, καμπύλες, τεθλασμένες,

όσων ειδών ποτές δεν είδες,

όσες δεν ήξεραν οι Ευκλείδες,

όλες τους στον σκοπό τους ενωμένες

κ’ υπάκουες σε μιαν αόρατην αράχνη

που νοιώθεις να σιμώνη και ν’ αδράχνη

κυριαρχική, συντριπτική.

Στόχος της το έντομό σου.

Από την λαιμαργία αλλοιθωρισμένα

τα κόκκινα της μάτια καρφωμένα

απάνω σου.

Ξέρεις οριστικά

πως δεν θα της ξεφύγης

μα το έχεις συνηθίσει πια.

Κι είναι προς πίστη σου ασφαλώς

αυτή η γοργή προσαρμογή

γιατί ήταν τόσο ξαφνικό που είχες ξυπνήσει κ’ είχες βρη

μετά από τέτοια προοπτική

τον «εύελπιν» εαυτό σου Καρυωτάκη.

Μονάχα που πικραίνεσαι λιγάκι

γιατί και στους χειρότερους καιρούς

ούτ’ υποπτεύθηκε ποτές η φαντασία σου

πως θα σου γίνονταν μια μέρα

Πρέβεζα ανηλεή η Λευκωσία σου.

 ΝΥΧΤΕΣ

Καλά, θ’ απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου

η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,

και θα μπορέσεις ύστερα να πας

σε κάνα θέατρο ή κέντρον ή όπου αλλού.

Όμως όταν τελειώσουν όλα

τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,

και πουν οι φίλοι καληνύχτα,

και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;

Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη

σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια,

Θα ‘σαι μονάχος.

Και τότες θα λογαριαστείτε.

Θες ή δε θες θα μπουν κάτω όλα, να λογαριαστείτε.

Θα ‘σαι μονάχος

κι ανυπεράσπιστος απ’ τα θέατρα και τα κέντρα,

κι απ’ τη δουλειά σου και τους φίλους.

Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.

Θά ‘ρθεις, δεν γίνεται. Είν’ τόσο σίγουρη γι’ αυτό, και περιμένει.

Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.

ΜΑΤΙΑ

Στον κόσμο αυτό τα μάτια είναι,

τίποτ’ άλλο δεν είναι.

Όπου ομορφιά και ζωγραφιά

τα μάτια έχουν τη χάρη,

μάτια τον ήλιο χαίρονται

και μάτια το φεγγάρι,

τα μάτια σκύβουν ντροπαλά

στις άσπρες τις ποδιές

κι αυτά τα μάτια τα τρελλά

σμίγοντας σμίγουν τις καρδιές.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ   (από τη wikipedia )

 Ο Κυριάκος  Χαραλαμπίδης  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο (1940). Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου στην Αθήνα και ειδικεύτηκε σε θέματα ραδιοφωνίας στο Μόναχο. Εργάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση και για τρεις δεκαετίες στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, απ’ όπου αφυπηρέτησε ως Διευθυντής Ραδιοφωνίας. Μεγάλο μέρος της ποίησής του απηχεί στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 με συνέπεια και την κατοχή του μισού σχεδόν νησιού. Ο ίδιος είναι ένας από τους πρόσφυγες, μιας και το χωριό στο οποίο μεγάλωσε, βρίσκεται στην κατεχόμενη Κύπρο.

Βραβεία

Τρεις συλλογές του τιμήθηκαν με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κύπρου - Το Αγγείο με τα Σχήματα (1974), Αχαιών Ακτή (1978), Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1983). Επίσης, η συλλογή Θόλος πήρε το 1989 το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών και η Μεθιστορία, το 1996, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Ελλάδας. Το 1997 κυκλοφόρησε (μετάφραση και εισαγωγή του ίδιου) το βιβλίο Ρωμανού του Μελωδού: Τρεις Ύμνοι (Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας). Το 1998 ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης τιμήθηκε με το Έπαθλο Καβάφη στην Αίγυπτο. Το 2003 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη για το σύνολο του ποιητικού του έργου. Το 2006 του απονεμήθηκε το Βραβείο Πολιτιστικής Προσφοράς Τεύκρου Ανθία – Θοδόση Πιερίδη. Το 2007 τιμήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με το Αριστείο Γραμμάτων, Τεχνών και Επιστημών. To 2013 έγινε Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στη συνεδρία της 13ης Ιουνίου 2013 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στον κλάδο της Λογοτεχνίας (Ποίησης) στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών.

ΕΡΓΑ :

• Πρώτη Πηγή, Αθήνα, 1961.
• Η άγνοια του νερού, με πρόλογο Τάκη K. Παπατσώνη, Ίκαρος: Αθήνα, 1967
• Το αγγείο με τα σχήματα, Λευκωσία, 1973.
• Αχαιών Ακτή, Λευκωσία, 1977; 2η έκδοση, Άγρα: Αθήνα, 2003.
• Αμμόχωστος Βασιλεύουσα, Ερμής: Αθήνα, 1982; Άγρα: Αθήνα 1997
• Θόλος, Ερμής: Αθήνα, 1989; 1991; Άγρα: Αθήνα, 1998.
• Μεθιστορία, Άγρα: Αθήνα, 1995; 2000.
• Δοκίμιν, Άγρα: Αθήνα, 2000.
• Αιγιαλούσης Επίσκεψις, Άγρα: Αθήνα, 2003.
• Κυδώνιον Μήλον, Άγρα: Αθήνα, 2006.
• Ίμερος, Μεταίχμιο: Αθήνα, 2012
• Στη γλώσσα της υφαντικής, Μεταίχμιο: Αθήνα 2013

Ποιήματα 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΛΟΓΟ

Κάποιες φορές με βλέπουνε καβάλα στ” άλογό μου
επάνω από τον ουρανό της Λευκωσία.
Τρέξε να δεις, μου λέγουνε. Κι εγώ δε βλέπω.

Όμως μια μέρα σαν κι αυτή – παράξενο! – είδα
τούτο που λέγανε. Και μη νομίσεις
πως σου μιλώ για πήγασους και τα τοιαύτα.
’λογο ήτανε γερό και στιβαρό
χωρίς φτερά και μ” ένα χαλινάρι
χοντρό σαν το χαλάζι – εγώ που ουδέποτε
σ” άλογο ανέβηκα και να καλπάζω.

Κάνω να χαιρετήσω από τη γη μου
τον ουρανόσταλτο εαυτό μου – τέτοιος βλάκας
στην οικουμένη άλλος δε γεννήθηκε.
Γιατί ο πού μ” άλογο περήφανο άγρευε
το χώρο πάνωθέ μου, αγριοπέταλη έρχινε
ματιά και χαλασμένη. συντρομάχτηκα.

Όσο τα πάνω μου να πάρω, ν” ασηκώσω
λίγο την όψη μου και την ψυχή μου
ξανακυκλώνει με και μ” αγγελόσκιαζε
σειώντας σακί σαν κνούτο
που “χε φεγγάρι μέσα του ή φουσκωμένον ήλιο

Αλλά κι εγώ τους άλλους παραβλέποντας
πού τον επευφημούσαν με μαντίλια
κι αρνιά παχυμερά και κροταλήματα
παίρνω απ” του βάλτου ένα καλάμι και το κάνω
σάμπως σε γιόστρα – φοβερό κοντάρι -
κι όπως με πλεύριζε τρυπώ τ” ασκί
γκρεμίζω τ” άλογό του.

Αν ήσουν μάνα κι έβλεπες θα σπαρταρούσες
τον ήλιο που ξεφούσκωνε θρηνώντας
και τον παλικαρά σου που χωρίς
εκείνο τ” άλογό του το “βαζε στα πόδια.

Όμως τον πρόλαβα μπροστά στο βασιλιά
και μια και δυό τον ξετελειώνω – να μη λένε
ότι με βλέπουνε καβάλα στ” άλογό μου
επάνω από τον ουρανό της Λευκωσίας.

ΤΟ ΑΗ ΓΙΩΡΚΟΥΔΙ

Αγιος των κλεπτών

Στο ’η Γιωρκούδι πήγε ο κλέπτης μιαν ημέρα
και του παραπονέθηκε: «Λάδι σου φέρνω,
κεριά σου ανάφτω, τάματα κάνω,
κι εσύ τη μάντρα σφαλιχτή κρατάς».

Το ’η Γιωρκούδι σάλεψε το βλέφαρο:
«Να κλέπτετε με την ευχή μου κάθε επιτρεπτό.
Στη νόμιμη κλεψιά μη βάζετε άλλη.
Μίλησα στο Θεό για τα προβλήματά σας».

«Αλλού αυτά», του είπε ο κλέπτης μιαν ημέρα.
«δεν παραιτούμεθα των δικαιωμάτων μας.
Είμεθα χίλιοι κλέπται δηλωμένοι».

«Μίλησα στο Θεό», ξανάπε ο ’γιος.
«Αν είσαι αδέκαστος, του λέω, βόηθα μας.
σπάσε τη μάντρα, δώσε πρόβατα στο πλήθος
των ευγενών κλεπτών, που αρκούνται εις τα ολίγα».

Εκείνος είπε να έχετε υπομονή,
κλέπται του απατηλού ετούτου κόσμου».

Ο ΗΛΙΟΣ

Όταν ο ήλιος με τις ασπροκίτρινες αχτίνες του
έπεσε πάνω στα γουρούνια, είδε με χαρά του
πώς το καθένα είχε πόδια τέσσερα.
δυό για να γράφει, δυό να περπατά
κι όλα μαζί για να κοιμάται μες στη λάσπη του.

Ο ήλιος είναι θησαυρός ατίμητος:
Σε κάτι τέτοια ξεδιπλώματά του
αγγίζει τη χορδή του ζώου μ” αγάπη.
Και δε φοβάται θάνατο – ακόμα κι αν του πεις
«ήλιε, για να “μαστε καλοί συντρόφοι, βγάλε τρεις
αχτίνες σου»,
μετά χαράς θα κάνει ότι θελήσεις.
Ή αν του ξαναπείς «ακόμα πέντε αχτίνες σου
πέταξε στο ποτάμι, κόψε απ” το στεφάνι σου
σαράντα δυό διαμάντια», θα το κάνει.
Γιατί είναι ήλιος, κι ήλιος δεν πονηρεύεται.

Μονάχα σαν του πεις «και τώρα, ήλιε, σβήσε»,
θα καταλάβει τι έκανες και θα σε λιώσει.

ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι
με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά
και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.

Ο κόσμος γύρω του πολύς. κι αυτό
είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία,
στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα-
στα μάτια του μεγάλη, στους ώμους πιο μικρή,
στο χέρι του ακόμα πιο μικρή.

Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα
και την κρατούσε ανάποδα. μου κακοφάνη.

Κοντά του πάω περνώντας πινακίδες
αγαπημένων είτε αψίδες και φωνές
που “χαν παγώσει και δε σάλευε καμιά.

Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία.
Του τηνε γύρσα ίσια κι είδα πάλι
τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω.

Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα
ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια,
έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια
γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει.

ΣΤΑ ΣΤΕΦΑΝΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ

Είχε τριακόσια στρέμματα γης υπό κατοχήν
και τον πατέρα της στα βάθη της Ανατολής.

Θα παντρευόταν ευτυχώς ένα καλό παιδί.

Κατά την τελετή του μυστηρίου
δεν πρόσεξε κανένας τον πατέρα της.
Μπήκε απ” το νάρθηκα κρυφά και στάθηκε
πίσω από μία κολόνα και καμάρωνε.
Ύστερα σκούπισε με το μανίκι του
το ξεσκισμένο και φτωχό του δάκρυ.
Τον πήρανε για ηλίθιο του χωριού
και τον αφήκανε στην ησυχία του.

Τελειώνει ο γάμος, και να χαίρεστε τα στέφανα.
Παίρνουν κουφέτα και λουκούμια, μπαίνουν
καθένας στ” αυτοκίνητό του, χάνονται.

Ο στοργικός πατέρας πάει κι αυτός
στην Πράσινη Γραμμή, περνά σκυφτός
παίρνει ξανά τη θέση του στο χώμα.

ΑΡΧΗ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Τι είναι ο Πνυταγόρας όλοι ξέρουμε
ή θα μπορούσαμε να μάθουμε
(της Σαλαμίνας λένε που ήταν βασιλιάς).
την Πνυταγόρου όμως, τη μικρή του Πνυταγόρου
ανάμεσα Τίμιο Σταυρό και Αγία Ζώνη,
την ξέρω εγώ και μόνο εγώ. Αλίμονο σε μένα:
Ζηλεύω τις ποντίκες τουτουνού του δρόμου,
τ” αδέσποτα σκυλιά, τους άγριους γάτους
που ερχόμενοι Ακροπόλεως και κατεβαίνοντας
οδό Πεντέλης και Ιλαρίωνος εκβάλλουν
στην Πνυταγόρου μου – καλότυχα παιδιά!

Ήθελα νά “μουνα η ποντίκα του σπιτιού μου,
τ” αδέσποτο σκυλί που μπαίνει στην αυλή μου
κι ο άγριος γάτος που ανοίγει ψυγείο
να βρει το ξεχασμένο του κοτόπουλο.

Και νά “μουνα το φίδι κι η τσουκνίδα,
το δέντρο που ξεράθηκε, η σπασμένη πόρτα,
πόθος ελίχρυσος που σκοτωμένος πέφτει
να κοιμηθεί σε δίχτυα της αράχνης.

ΑΡΔΑΝΑ ΙΙ

Να της μιλήσω Τουρκικά δεν ήξερα.
- Μιλάτε Αγγλικά;
- Καταλαβαίνω.
- Αυτό είναι το σπίτι μου;
- Αυτό είναι το σπίτι σου.
Κι αρχίνησα ένα κλάμα μες στον ύπνο μου. Εκείνο του αποχαιρετισμού. Μα τ’αναφιλητά μου μ” ανασήκωναν σαν καρυδότσουφλο και ξύπνησα, Πυλάδη.
Βρεγμένο το κρεβάτι μου – τ” όνειρο μήπως έσταζε από την οροφή του;-εμείς οι δυό το βλέπουμε, το ξέρουμε, το ζούμε κιόλας: «Χάθηκε ο στρατός μας!» Τίποτα πιά, κανένα πλοίο εν όψει, καμιά στεριά, κανένα σπίτι, φίλε.
Και όμως το ξωπόρτιν ήταν το ίδιο, το στενοσόκακο ίδιο, ο λάκκος ήταν ίδιος, η τερατσιά, ο φούρνος, το τρακτέρ, η μάντρα ήταν ίδια. Κι εγώ καμία σχέση με το σπίτι. Δεν τ” αναγνώριζα. Στεκόμουν στην αυλή μου κι ένιωθα τόσον άβολα. στοιχηματίζω, αν με θωρούσες, θα “βαζες τα κλάματα.
Μες στην αυλή μου και δεν ήμουν πιά στο σπίτι μου, δεν ήμουν στο χωριό μου – ένας ξένος, που η ψυχή του αναπαμό δεν είχε.
- Τι φής; Απέξω από το σπίτι σου κι ούτε πού τ” αναγνώριζες, αλήθεια;
- Δεν ήτανε δικό μου πιά, δεν ήταν. Το σπίτι που γεννήθηκα, Πυλάδη! Και μάλιστα τη ρώτησα: Κυρία, αυτό είναι το σπίτι που γεννήθηκα; Is this the house I was born? Και μου “πεν η Τουρκάλα: «Ναι, αυτό είναι».
Μυστήριο! Πού ήξερε πως ήταν το σπίτι αυτό που εγώ το φως του ήλιου πρωτόειδα, πώς ήταν τόσο βέβαιη;

ΑΓΑΛΜ” ΑΝΤΙΝΟΟΥ

Κυριαρχεί στην αίθουσα ο Αντίνοος
εξ αλαβάστρου. η κόμη του δηλοί
ότι χρυσό τη στόλιζε στεφάνι.
Το νωχελές και τρυφερό του σώματος
γέρνει με κοριτσίστικη γλυκάδα
των ξεναγών ν” ακούσει τα λεγόμενα
για τον Αδριανό. Αυτού ευνοούμενος,
ο πλέον πιστός, θαρρούσε πως αξίζει
σε τέτοιον αυτοκράτορα να δώσεις
και τη ζωή σου, ως και πράγματι έπραξε
με τον εκούσιο πνιγμό του εν Νείλω.

Ήταν δεν ήταν είκοσι ετών
και δεν την υπολόγιζε τη ζωή του.
Τώρα που γέρασε μες στο βυθό
αφήνει κατά μέρος πια την πρόληψη
πως ο πνιγμός θα γίνονταν καλάθι
-αίθουσα μάλλον-προσφορών. τας απαρχάς του βίου του
θυσίασε ο άμυαλος για να χαρίσει
τα μέλλοντά του χρόνια στον προστάτη του.
Ο ευδαίμων Αδριανός ευθύς του κόβει
εξαίσια νομίσματα με τη μορφή του,
του ίδρυσε ιερά, του έστησε παντού
αγάλματα σπουδαία. Πλην ο Αντίνοος,
μ” όλη τη δόξα που ήπιε, τώρα στέκει
παράμερα στην αίθουσα και κλαίει.

Μόνη παρηγοριά του ετούτο τα” άγαλμα.
είναι, καθώς ακούει, απ” τα εμορφότερα.

ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΑ

Αυτός γαρ όσσοις ειδόμην. και νους ορά.

- ΚΑΙ ΤΩΡΑ, Τεύκρο, σ” ερωτώ και να μου πεις αλήθεια: Έσυρε, ως λεν, απ” τα μαλλιά την άπιστη γυναίκα του της Σπάρτης ο Μενέλαος ή μήπως είναι του καιρού μας παραμύθια;
- Ναι, μα το Δία, την έσυρε. Και τα λευκά ποδάρια γιομίσαν το πλακόστρωτο μαύρες ανατριχίλες.
- Ήσουν εκεί; Την άκουσες; Την είδες με τα μάτια; Τη άγγιξες από κοντά. Σου μίλησε κι εκείνη;
- ’κουσα και τ” αγάλματα να πέφτουνε με γδούπο της Αθηνάς, τ” Απόλλωνα, της Ήρας – καθώς αυτός την έσερνε στις ράγες του τρένου της γραμμής Ιλίου-Σπάρτης.
- Κι ουδέ κανείς εκίνησε να τη γλιτώσει από τα χέρια κι από τα μαχαίρια; Δε θέλω να πιστέψω πως εκοίταγες άπραγος σαν γυναίκα εσύ και δείλιαζες!
- Μπορούσα να τσακίσω κάθε χέρι του, όχι και να στρεβλώσω κάθε σκέψη του. Μ” αυτήν, θαρρώ, την έσερνε το πιότερο.
- Μου φαίνεται δεν ήσουν μάρτυς στο μαρτύριο της άμοιρης Ελένης. Γιατί αν ήσουν όντως, Τεύκρο, εκεί, δε θα μιλούσες με φιλοσοφίες.
- Και ήμουν και είδα και άκουσα. Να ξέρεις, όμως, πως άλλα βλέπει ο νους κι ακούει, Ελένη.

Ο Τηλέμαχος Κάνθος έχει καθιερωθεί ως ο ζωγράφος της κυπριακής φύσης και της κυπριακής ζωής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια του χωριού Άλωνα της Πιτσιλιάς.

Ο Τηλέμαχος Κάνθος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Άλωνας και μετά στο γυμνάσιο Αμμοχώστου. Το 1929 πήγε για σπουδές ζωγραφικής στην ανωτάτη σχολή καλών τεχνών στην Κύπρο, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως σκηνογράφος και κοστουμίστας στο νεοσύστατο κυπριακό θέατρο το Λυρικό και αργότερα το Νέο Λυρικό. Το 1950, επισκέφθηκε τον αδελφό του Θεόδοτο Κάνθο στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Κύπρο, διορίστηκε ως καθηγητής τέχνης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπου γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του.
Το 1964 μαζί με άλλους συνάδελφούς του ίδρυσε το Επιμελητήριο Καλών Τεχνών Ε.ΚΑ.ΤΕ.

Πέθανε το 1993 αφήνοντας πίσω του σημαντικό έργο από ελαιογραφίες, σχέδια, ακουαρέλες και χαρακτικά, στην πλειονότητά τους εμπνευσμένα από την Κύπρο, τη φύση, και τους ανθρώπους της, ιδιαίτερα από  τη γενέτειρά του, την Άλωνα, αλλά και από την Αττική, την Κέρκυρα, το Λονδίνο.

Ο Τηλέμαχος Κάνθος, υπήρξε ένας βιωματικός καλλιτέχνης.
Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από λυρισμό ωστόσο η χαρακτική του είναι ρωμαλέα και δραματική, βαθιά επηρεασμένη από τα πολεμικά γεγονότα του ’40 και του ’74.
Η τέχνη του έχει πανανθρώπινα χαρακτηριστικά, δίνοντας έμφαση στην εξωτερίκευση του πόνου και των συναισθημάτων.

πηγή ίδρυμα Τηλέμαχος Κάνθος  http://library2.ucy.ac.cy/telemachos-kanthos-foundation/foundation/f_index_el.html

Μερικά από τα έργα του καλλιτέχνη  :

Η Παναγιά η Τσαμπίκα είναι μονή της Ρόδου. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού κοντά στο χωριό Αρχάγγελος. Αποτελείται από την παλαιά και την νέα μονή, που ονομάζονται από τους ντόπιους «η Ψηλή» και η «η Χαμηλή»
Η εικόνα της Παναγίας της Τσαμπίκας βρισκόταν αρχικά στο Μοναστήρι της Παναγίας του Κύκκου στην Κύπρο. Από την Κύπρο, με τρόπο άγνωστο μέχρι σήμερα, η εικόνα απομακρυνόταν και βρισκόταν στο βουνό Ζαμβύκη του Αρχάγγελου της Ρόδου. Η απώλεια της εικόνας προκάλεσε αναστάτωση στους μοναχούς του Κύκκου που κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να την εντοπίσουν. Στο βουνό υπάρχει ένα μικρό παρεκκλήσι της Παναγιάς της Τσαμπίκας. Εκεί είναι η Κυρά η Ψηλή, όπως την λένε στο νησί, σε ύψωμα 326 μέτρων.
Η χριστιανική παράδοση αναφέρει ότι στο βουνό Ζαμβύκη η Παναγία φανερώθηκε σε έναν βοσκό που μένει στην απέναντι περιοχή της βρύσης του Αιμαχού (Γιεμαχιού). Ο βοσκός είδε το φως της Παναγίας αλλά αρχικά δεν έδωσε σημασία. Το είδε και την επόμενη βραδιά. Την τρίτη φορά αποφάσισε να ανεβεί στο βουνό, για να δει από κοντά τι συνέβαινε. Όταν έφθασε στο ύψωμα είδε την εικόνα της Παναγίας να φωτίζεται στο «κυπαρίσσι το αεράτο», όπως αποκαλούν το δέντρο που είχε σταθεί η Παναγία. Από το γεγονός αυτό πήρε η εικόνα και το όνομα της, αφού η λέξη «τσάμπα» στην τοπική διάλεκτο της Ρόδου σημαίνει σπίθα, φωτιά. Αυτό το κυπαρίσσι σώζεται μέχρι σήμερα και στη ρίζα του υπάρχει τρύπα, η οποία σε τακτά χρονικά διαστήματα βγάζει ζεστό και κρύο αέρα.
Τελικά οι Κυκκώτες εντόπισαν την εικόνα στο νησί της Ρόδου και την μετέφεραν πίσω στην Κύπρο. Η εικόνα όμως και πάλι γύρισε πίσω στο βουνό της. Οι Κύπριοι όταν την ξαναέφεραν πίσω για να είναι σίγουροι ότι είναι η εικόνα τους, την έκαψαν λίγο από πίσω για να έχουν κάποιο σημάδι που θα την αναγνώριζαν πιο εύκολα. Η εικόνα όμως και για τρίτη φορά ταξίδεψε στη Ρόδο. Η εικόνα από τότε δεν έφυγε ποτέ από το νησί. Όταν ζητήθηκε να μεταφερθεί για προσκύνημα σε άλλα μέρη της Ελλάδος επέστρεψε και πάλι πίσω.
Το 2002 χτίστηκε παρεκκλήσι προς τιμή της Παναγίας της Τσαμπίκας στο Πέρα Χωριό στην Κύπρο. Το Μοναστήρι της Παναγίας της Τσαμπίκας, γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου και την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκύνησης).
Ένα από τα παλιότερα θαύματα της Παναγίας Τσαμπίκας είναι και εκείνο που συνδέεται με τα μεγάλα κτήματα γύρω από το Μοναστήρι. Αυτά τα κτήματα ανήκαν σε τούρκο πασά, του οποίου η γυναίκα δεν τεκνοποιούσε. Εκείνη μαθαίνοντας για την Παναγία, προσευχήθηκε κι έφαγε το φυτιλάκι που έκαιγε στο καντήλι της εικόνας της. Η γυναίκα σύμφωνα με την παράδοση έμεινε έγκυος. Ο άντρας της δεν μπορούσε να πιστέψει πως το παιδί ήταν δικό του. Ούτε πίστευε πως επρόκειτο για θαύμα. Ο θρύλος λέει ότι όταν γεννήθηκε το μωρό κρατούσε στη χούφτα του το φυτιλάκι του καντηλιού. Ο τούρκος πασάς δώρισε στην εκκλησία όλα τα κτήματα που βρίσκονται γύρω από το ναό.
Παρακάτω μπορούμε να δούμε την ιστορία με τον βοσκό , όπως βρέθηκε σε ποίημα.
<< Ένας βοσκός εκάθητο στου Αιμαχίου τη βρύση και βλέπει τσάμπα στο βουνό εις ένα κυπαρίσσι.

Ήτο ψηλά στην κορυφήν και ακτινοβολούσε κι εδύκνειεν από μακράν πως άνθρωπον καλούσε.

Η νύχτα όλη πέρασε και ο βοσκός κυττάζει, εάν το φως θα κινηθεί κάποιος θα το βαστάζει.

Παρατηρούσε ο βοσκός με ανυπομονησίαν, αλλά το φως παρέμενε εις θέσιν την ιδίαν.

Η νύκτα όλη πέρασε κι ο ήλιος ανατέλλει κι η τσάμπα τας ακτίνας της, εδώ κι εκεί τας στέλλει.

Ήλθεν η δεύτερη νυκτιά και εις τον ίδιον τόπον, πάλιν εφαίνετο το φως ως φαίνετο και πρώτον.

Περίεργος τότε ο βοσκός λέγει στον εαυτό του, είναι φανός και τον κρατεί άνθρωπος για σκοπό του.

Επέρασε κι αυτή η νύκτα, να κι έρχεται και η τρίτη το .φως πάλιν εφώτιζε σαν τον αποσπερίτη.

Την επιούσαν ο βοσκός οπλίσθει ως αξίζει, εκάλεσε και βοηθούς κι ευθύς αποφασίζει.

Να ανεβούσι στο βουνό να δούσι τι συμβαίνει, ποιος είναι αυτός που ξενυκτά και τον σκοπό που μένει.

Με φόβον αναβαίνουσι και κάμνουν να γυρίσουν, μην είναι άνθρωποι κακοί και τους κακοποιήσουν.

Και πάλιν τ” απεφάσισαν ό,τι κι αν τους τρέξει, να παν στο μέρος της φωτιάς που είχε πρωτοφέξει.

Πηγαίνουσι σιγά – σιγά κι έτοιμοι να κτυπήσουν, αν ήσαν κλέπται κι ήθελαν να τους κακοποιήσουν.

Και παραδόξως βλέπουσι μια ασημένια εικόνα, κι εμπρός της κανδήλι εκρέμετο και ήναπτε ακόμα.

Ήτο εικών της Παναγιάς κι έφυγε που την Κύπρον, έτσι μας διεπίστωσαν εκείνοι που την είδον.

Το θαύμα ηκούσθη πανταχού κι η φήμη εξηπλώθη, και με πολλήν κατάπληξιν στην Κύπρον διεδόθη.

Διότι εχάθη πράγματι απ” ένα Μοναστήρι, μία εικών της Παναγιάς με αργυρούν κανδήλι.

Κι επιτροπήν αποστέλλουσι το εικόνισμα να πάρει, να σπεύσει το ταχύτερον χωρίς να αναβάλει.

Έφυγε η επιτροπή για τον προορισμό της, και ήλθεν στον Αρχάγγελον και λέγει τον σκοπό της.

Ως επληροφορήθημεν ποια ήτο η άφιξη της, αμέσως ετέθη η εικών εις την διάθεσίν της.

Την πήρε η επιτροπή και πήγε στην πατρίδα κι απέκτησαν οι Κύπριοι κάθε χρυσή ελπίδα.
Αλλά μόλις την έβαλαν εις της Μονής το θρόνον, αμέσως πάλιν έφυγε, αφήνει το θρόνον μόνον.
Πάραυτα ξημερώθηκε επάνω στο βουνό μας, και στέλλει τας ακτίνας της πάλιν εις τον βοσκόν μας.
Πάλιν οι φίλοι Κύπριοι έρχονται λυπημένοι και πήρανε στον τόπον των την Κεχαριτωμένη.

Όμως δια να πιστωθούν αν είν” αυτή η εικόνα, το ξύλο λίγο έκαυσαν και σώζεται ακόμα.

Ήλθε και πάλιν η εικών τρίτην φοράν οπίσω, και μένει πλέον διαρκώς ως θα εξιστορήσω.

Το θαύμα ηκούσθη πανταχού και ήλθεν αδελφότης και έκτισεν νάϊδριον κι οντάδες η κοινότης.

Έμειναν οι Καλόγηροι επί πολλούς αιώνας, κι έγινεν κοινόβιον κι έζων κατά μονάς.

Έπειτα πάλιν έκτισαν πιο κάτω εκκλησίαν, να “ρχονται ευκολότερον εις επικοινωνίαν.

Γιατί ήτο πολύ δύσκολον επάνω ν” ανεβαίνουν, να προσκυνούν οι άνθρωποι και πάλι να κατεβαίνουν.

Από την τσάμπα έβγαλε το όνομα Τσαμπίκα κείνοι που το πρωτάκουσαν και μας το διηγηθήκαν. Αυτά έχει η παράδοση εκ παναρχαίων χρόνων κι έφθασε μέχρι ημών, εκείνων απογόνων. Και τώρα λέγω προς υμάς φίλοι, μετ” ευλαβείας μην τυχόν απιστήσετε σ” αυτάς τας αληθείας.

Είν” αδελφοί μου βέβαια, ποσώς μην απιστείτε, ζητείτε μετά πίστεως ότι καλόν ποθείτε.

Ζητείτε ότι θέλετε πάντα με την καρδιάς και η Παναγία θα βοηθεί εις τα αιτήματά σας.

Είν” η μητέρα του Θεού του Ιησού Χριστού μας, η κιβωτός η έμψυχος του Θείου Λυτρωτού μας. Όποιος με πίστιν έρχεται και δισταγμόν δεν κάμνει, ό,τι ζητήσει παρ” αυτής αμέσως το λαμβάνει. Μην απιστείτε αδελφοί, έρχεσθε προσκυνάτε κι αμέσως θα λαμβάνετε εκείνο που ζητάτε.>>

ΠΗΓΕΣ:

https://www.mixanitouxronou.gr/to-mistirio-me-tin-ikona-tis-panagias-tis-tsampikas-pou-i-paradosi-anaferi-oti-vrethike-me-anexigito-tropo-tris-fores-apo-tin-kipro-sti-rodo-entiposiaki-ptisi-me-drone-pano-apo-tin-paralia/

http://www.imr.gr/article/430/iera-monh-panagias-tsampikas

Ιστορικά στοιχεία :

Η ανεξαρτησία της Κύπρου ανακτήθηκε το 1960.Ομως οι Τούρκοι το 1974 εισέβαλλαν στο νησί και κατάκτησαν ένα μεγάλο τμήμα του. Για ν” απαλλαγούν από τη βρετανική κυριαρχία, οι Κύπριοι ξεκίνησαν ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα. Το 1955 ανέλαβε στρατιωτική και πολιτική δράση η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.), με αρχηγό τον απόστρατο αξιωματικό του ελληνικού στρατού Γεώργιο Γρίβα (Διγενή), έχοντας τη συναίνεση του Μακαρίου. Η δράση της Ε.Ο.Κ.Α. ανάγκασε τους Βρετανούς να αποδεχθούν την ανεξαρτησία της Κύπρου, με την προϋπόθεση να δημιουργήσουν δύο στρατιωτικές βάσεις στο νησί. Το 1960 η Κύπρος κηρύχθηκε ανεξάρτητη με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, ενώ η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν το δικαίωμα να διατηρούν εκεί μικρές μονάδες στρατού. Πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκλέχθηκε ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Το 1967 ανακλήθηκε από την Κύπρο, με εντολή της δικτατορίας των Αθηνών, η ελληνική μεραρχία που είχε σταλεί στη Μεγαλόνησο. Οι σχέσεις του Μακαρίου με τους δικτάτορες μοιραία επιδεινώθηκαν. Το 1974 η ελληνική χούντα ανέτρεψε με πραξικόπημα τον Μακάριο. Αμέσως μετά τουρκικά στρατεύματα, με το πρόσχημα της προστασίας της τουρκικής μειονότητας, εισέβαλαν στο νησί και κατέλαβαν το βόρειο τμήμα του (σχέδιο Αττίλας). Η Εθνική Φρουρά της Κύπρου αντιστάθηκε στη στρατιωτική μηχανή της Τουρκίας, δίνοντας σκληρές μάχες. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το 37% της Κύπρου εκδιώκοντας τους Ελληνοκύπριους, που κατέφυγαν στο ελεύθερο τμήμα του νησιού για να σωθούν. Μετά την κατάληψη του νησιού ακολούθησαν σφαγές χριστιανών, Ελλήνων και Αρμενίων. Ταυτόχρονα, μετέφεραν εποίκους από την Τουρκία προς μόνιμη εγκατάσταση, αλλοιώνοντας έτσι την πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού. Στα εδάφη που κυρίευσαν, σχημάτισαν ένα τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, το οποίο όμως δεν αναγνωρίστηκε από τη διεθνή Κοινότητα. Η Δημοκρατία της Κύπρου εντάχθηκε επίσημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1^η Μαίου 2004. Η κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό συνεχίζεται, παρά την καταδίκη της από τον Ο.Η.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Μπορείτε να ενημερωθείτε για το κυπριακό ζήτημα από τις  παρακάτω σελίδες :

https://www.mfa.gr/kypriako/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%85%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C_(%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1)

http://www.mfa.gov.cy/mfa/Embassies/Embassy_Warsaw.nsf/DMLcyhistory_gr/DMLcyhistory_gr?OpenDocument