Ο όρος εφηβεία βγαίνει από το (επί+ήβη).

Τα παιδιά στην εφηβεία έχουν τόσο σωματικές όσο  και ψυχολογικές αλλαγές και βρίσκονται σε φάση που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον κόσμο της παιδικότητας και να ενταχθούν στον κόσμο των ενηλίκων.

Η εφηβεία ξεκινάει από τα 10 έως και τα 13 έτη διαρκεί 5-6 χρόνια και εξαρτάται από την κληρονομικότητα, το φύλλο και το κοινωνικό περιβάλλον του κάθε ατόμου.

Σε αυτήν την περίοδο αναπτύσσονται κυρίως τα οστά, τα γεννητικά όργανα και ο εγκέφαλος.

Τα παιδιά στην εφηβεία αλλάζουν ενδιαφέροντα και τα συναισθήματά τους είναι πιο ευαίσθητα. Επείσης όλοι οι έφηβοι φέρονται λίγο παράξενα σχετικά με τις επιλογές τους, δηλαδή

• από τη μια επιθυμεί  να μεγαλώσει από την άλλη νοσταλγεί τη παιδική του ηλικία, έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί αλλά ταυτόχρονα  φοβάται  να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο.

Τα συναισθήματα ενός εφήβου είναι πιο έντονα για αυτόν τον λόγο ξεσπάνε σε κλάματα ή ακόμα και σε γέλια ασυναίσθητα χωρίς να κατανοήσουν τον λόγο.

Οι περισσότεροι έφηβοι δεν είναι και τόσο ανοιχτόμυαλοι, δηλαδή όταν καταπιέζονται από ένα γεγονός αντί να καθίσουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους καταλήγουν στην απομόνωση και στην θλίψη και προτιμούν να κλείνονται στον εαυτό τους από το να συζητήσουν τα προβλήματά τους με κάποιον ενήλικα ή κάποιον που να μπορεί να τοος βοηθήσει.

Επείσης ένα άλλο πράγμα που συνηθίζουν να κάνουν οι έφηβοι είναι το εξής, όταν οι γονείς του ή οποιοσδήποτε άλλος του πουν να κάνει κάτι, αρνούνται να το κάνουν.

They told you to change, they told you you were short, they told you you were ugly, they told you you are unworthy of breathing and what did you do? You listened to them, for your entire life you believed every single word that came out of their mouths. And for what?! Just so they can feel better about themselves they made you feel like you didn’t deserve to breathe, they made you believe  you were worthless. You felt broken and devastated. You felt like you were trapped inside  room with no escape and it was slowly but surely filling with water. You were drowning. You were drowning alone. You were screaming but no one could hear you. And then you thought it couldn’t get worse but it did! Your head and lungs started to fill with water. Your mind felt like it was flaoting aimlessly. It felt like you were disconnected from the rest of the world. And again you thought it couldn’t hurt more, you didn’t know there was a whole new level of pain. It hurt you so much you started to have suicidal thoughts. You wanted to grab that blade that was long forgotten in one of the drawers and start cutting yourself because you knew it would make the pain go away for just a second. But that was all you needed. Only a second to breathe without pain. But only when you saw the sharp edge of the blade you realized how stupid this was. If that blade touched your skin then there was no turning back, there was no healing, only deep red liquid that liberates you but hurts you at the same time. You throw the blade as far away as possible hoping to never see it again. You return to your “normal” life, the pain never leaves you. You gave up on self harm, the only thing that could ease your pain. You hoped that you would be able to find a less harmful medicine for your pain. You prayed that the pain would stop. You wanted to find a shoulder to cry on, you wished for someone who would listen to your pain and worries. And like an angel from the sky he came! When you first came face to face with that person you thought that he was going to be like everyone else. But he wasn’t what you expected…he was different. He stayed by your side through thick and thin. When everyone else left he stayed without hesitation. He was your friend. “Friend”, that word felt so weird in your tongue. You haven’t used that word in such a long time. And there you were describing someone as your friend. But he wasn’t just your friend, he was your other half, he was someone who could understand you. You laughed at the dumbest jokes, put up with each others worst moods, went along with the craziest ideas and that’s what makes you the most amazing best friends. You were soulmates…

Όλοι αναρωτιούνται γιατί οι έφηβοι έχουν πολλά νεύρα και είναι αγχωμένοι. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να εξηγήσουμε τι σκέφτονται και γιατί νιώθουν έτσι. Μια εξήγηση είναι τα πολλά διαβάσματα για το σχολείο. Αφού γυρίσουν στο σπίτι από το σχολείο πρέπει να διαβάσουν, να πάνε σε εξωσχολικές δραστηριότητες ή σε φροντιστήρια για να βελτιωθούν σε κάτι άλλο. Όταν ,λοιπόν, γυρίσουν σπίτι θα πρέπει να διαβάσουν για ένα σωρό διαγωνίσματα, να διαβάσουν για τα φροντιστήρια και τα μαθήματα της επόμενης μέρας. Με λίγα λόγια ο χρόνος για ξεκούραση είναι απλά κάτι αδύνατο! Η εφηβεία είναι μια ηλικία πολύ δύσκολη για αυτούς που την περνάνε αλλά είναι εξίσου δύσκολη και για τους γονείς που βλέπουν το παιδί τους να περνάει τη μέρα του κλαίγοντας ή ανησυχώντας για πράγματα που δε θα έπρεπε να ανησυχεί. Αν κατά κάποιο τρόπο υπάρχει χρόνος για ξεκούραση, καλό θα ήταν να περάσει η ώρα χαλαρά με κάτι ευχάριστο. 

Ένα άρθρο από τις μαθήτριες Ζωή Χούλη και Κυριακή Στασινού

Τι είναι ΔΠΤ?

ΔΠΤ, ονομάζονται οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής, ένα συχνό φαινόμενο στις μέρες μας. Νευρική Ανορεξία (ή Ψυχογενής Ανορεξία, όπως είναι ο ιατρικός όρος), Βουλιμία, και Υπερφαγία, είναι οι τρεις ΔΠΤ. Έχουν σχέση με ακραία συναισθήματα, σκέψεις και συμπεριφορές σχετικά με το βάρος, την εικόνα του σώματος και τη λήψη τροφής.

Κάνω πολλές δίαιτες… Γιατί δεν μπορώ να αδυνατίσω?

Υποβάλλεις τον εαυτό σου, σε πολλές και επίπονες δίαιτες, και παρ’ όλ’ αυτά δεν χάνεις βάρος ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ?! Λοιποοοοόν… Αυτή είναι μία φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού σου, ο οποίος, σε αντίθεση με εσένα, ξέρει ότι βρίσκεται σε κίνδυνο, και γι’ αυτό, επιβραδύνει το μεταβολισμό σου, ώστε να αποθηκεύει τις λιγοστές θερμίδες που του παρέχεις, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, εσύ να πεινάς και να μην έχεις ενέργεια, ενώ παράλληλα δεν χάνεις βάρος.

Ψυχογενής ανορεξία: Πότε να ανησυχήσω?

Σε πολλές περιπτώσεις, το περιβάλλον  ενός ατόμου που μπορεί να πάσχει από Νευρική Ανορεξία (η οποία είναι ίσως η πιο διαδεδομένη μορφή ΔΠΤ), αδυνατεί να αναγνωρίσει τα συμπτώματα, λόγω άρνησης… Υπάρχουν όμως μερικά σημάδια, τα οποία, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα…

1. Έχει χάσει πάρα πολύ βάρος, σε μικρό χρονικό διάστημα.
2. Μπλοκάρει στη θέα του φαγητού: ξεχωρίζει τις τροφές, αποφεύγει εκείνες με πολλές θερμίδες και  βρίσκει δικαιολογίες για να αποφεύγει τα γεύματα
3. Έχει διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα της (νομίζει ότι είναι παχύ, ενώ είναι αποστεωμένο)
4. Ζυγίζεται πολλές φορές, μετά από κάθε γεύμα.
5. Ασκείται υπερβολικά πολύ.

Αν γνωρίζετε άτομα τα οποία έχουν αυτά τα συμπτώματα, προσπαθήστε να τους μιλήσετε, χωρίς να τους πιέζετε καθώς το πιο σίγουρο είναι ότι θα το αρνηθούν, ενώ παράλληλα, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό (σε κάποιον ψυχολόγο, ή διατροφολόγο)

Βουλιμία… Τι είναι αυτό?

 Το άτομο που πάσχει από Βουλιμία, έχει την τάση να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες φαγητού, νιώθοντας αδυναμία να σταματήσει. Αμέσως μετά, νιώθοντας τύψεις, προσπαθεί να επανορθώσει, προκαλώντας εμετό, αρχίζοντας έντονη άσκηση, ή ακόμα και χρησιμοποιώντας καθαρτικές ουσίες. Καθώς το βάρος του παραμένει σταθερό, είναι δυσκολότερο να γίνει αντιληπτό από το περιβάλλον του, σε σχέση με κάποιον που πάσχει από Ψυχογενή Ανορεξία.

Πρόληψη, η καλύτερη θεραπεία…

Καθώς η τροφή και οι διαταραχές που σχετίζονται με αυτή είναι ευαίσθητα θέματα, πρέπει να ενημερωνόμαστε σωστά, από μικρή ηλικία. Υπάρχουν 4 πράγματα που πρέπει να γίνονται για να έχουμε σωστή στάση απέναντι στο φαγητό:

•Ισορροπημένη διατροφή με 5 γεύματα την ημέρα.

•Να τρώμε συνειδητά: ΠΟΤΕ μπροστά από στην τηλεόραση.

•Ορθή αντιμετώπιση τροφής: δεν πρέπει να συνδέεται με το συναίσθημα (επιβράβευση, τιμωρία κλπ.)

•Να βγάλουμε τη λέξη δίαιτα από τη ζωή και το λεξιλόγιο μας.

   Για άλλη μια  σχολική χρονιά , (2014 -2015 )το πρόγραμμα των μαθητών είναι πολύ φορτωμένο ! Έχουν αυξηθεί οι απαιτήσεις των καθηγητών του γυμνασίου και  ακόμα περισσότερο  των εκπαιδευτικών του λυκείου  εξαιτίας του νέου   συστήματος εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Το σημερινό σχολείο δυστυχώς ενθαρρύνει  την εκμάθηση και όχι την ουσιαστική  μάθηση. Ένας από τους βασικότερους  λόγους για τους οποίους  το σχολείο δεν αρέσει στους  σημερινούς μαθητές  είναι ότι δεν ενθαρρύνει όσο θα ‘πρεπε τη χρήση της τεχνολογίας ,με αποτέλεσμα το μάθημα να είναι βαρετό. Το  σχολείο πρέπει να ελκύει τους μαθητές αλλά και τους εκπαιδευτικούς!! Έχει κανείς αναρωτηθεί πώς αισθάνονται  αυτοί μέσα σε όλα αυτά αλλά και πώς αντιδρούν  σε  αυτό το σύστημα ;

            Σχολείο , η φυλακή του εφήβου ;