Η ταινία “Τhe call’’(2020 )   είναι ένα κορεάτικο ψυχολογικό θρίλερ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από δύο γυναίκες που ζουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και επικοινωνούν μέσω ενός παλιού τηλεφώνου.

 Υπόθεση : μία νεαρή γυναίκα επτιστρέφει στο πατρικό της σπίτι και ανακαλύπτει ένα παλιό ασύρματο τηλέφωνο με το οποίο επικοινωνεί με μία άλλη γυναίκα.  Η  πρωταγωνίστρια ζει στο σπίτι τη χρονολογία 2019 ενώ η άλλη γυναίκα ζει στο ίδιο σπίτι αλλά το 1999 .Καθώς οι δύο γυναίκες επικοινωνούν μεταξύ τους , οι  αποφάσεις τους θα επηρεάζουν το παρόν και το παρελθόν.

 Θετικά: Η ταινία προσφέρει μία προσέγγιση στο θέμα της επικοινωνίας  συνδυάζοντας το θρίλερ και την επιστημονική φαντασία.

 Αρνητικά:Κάποιοι θεατές   βρήκαν την πλοκή περίπλοκη.

 Προσωπική αξιολόγηση :η  ταινία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κρατάει το θεατή σε αγωνία ειδικά στο τέλος.

Η ταινία «Τhe Christmas Chronicles είναι μια περιπέτεια που συνδυάζει την παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με μία σύγχρονη αφήγηση.  H ιστορία ξεκινά με τα αδέλφια Kate και Τeddy Pierce που προσπαθούν να παγιδέψουν τον Αϊ- Βασίλη με μια κάμερα τη νύχτα των Χριστουγέννων .Τα πράγματα όμως δεν θα πάνε  όπως τα σχεδίαζαν και σύντομα βρίσκονται μπλεγμένοι σε μια περιπέτεια για να σώσουν τα Χριστούγεννα.  Η ταινία κρατά την ένταση ψηλά ενώ ταυτόχρονα  εστιάζει στις αξίες της οικογένειας .Δεν πρόκειται για μια απλή διασκεδαστική  εορταστική ταινία αλλά  υπογραμμίζει   τη σημασίας στις οικογένειας  και μας παροτρύνει να πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο.  Θεωρώ ότι η ταινία «Τhe Christmas Chronicles είναι μία ταινία που θα απολαύσει όλη η οικογένεια. Έχει απίστευτο   χιούμορ και καλούς ηθοποιούς  και είναι ό, τι καλύτερο για ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ.

ΑΓΡΙΑ ΝΥΧΤΑ 

Mία ομάδα μισθοφόρων εισβάλλει  στην έπαυλη μίας πλούσιες οικογένειας την παραμονή των Χριστουγέννων κρατώντας τους  ομήρους όλους μέσα. Ωστόσο ,  δεν είναι προετοιμασμένοι για έναν μαχητή : ο Άγιος Βασίλης τυχαίνει να βρίσκεται στη γειτονιά και πολύ σύντομα θα δείξει τους κακούς ότι δεν είναι τόσο άγιος …

Λίγα λόγια για την υπόθεση :

Η ταινία ξεκινά με έναν αλκοολικό Άγιο Βασίλη που αναγκάζεται να δώσει δώρα στα παιδιά το βράδυ των Χριστουγέννων. Το  συγκεκριμένο βράδυ πήγε να δώσει τα δώρα στα τελευταία παιδιά .Στο τελευταίο σπίτι  λοιπόν , ενώ ετοίμαζαν το παιδί τους για ύπνο του έδωσαν ένα γουόκι τόκι για να μιλήσει με τον Άγιο Βασίλη .Όμως κάτι κρύβεται πίσω από αυτή την οικογένεια: Η πλούσια γιαγιά χρωστάει πολλά λεφτά σε μερικούς επικίνδυνους ανθρώπους και  δεν σκοπεύει να τα επιστρέψει .Βέβαια αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να  πάρουν τα χρήματα με βία αιχμαλωτίζοντας  την οικογένεια μαζί με τη γιαγιά μέσα στο σαλόνι μέχρι να δώσουν τα χρήματα πίσω .Ο Άγιος Βασίλης όμως δεν θέλει τα παιδιά να περάσουν άσχημα Χριστούγεννα,  οπότε βοηθάει την οικογένειά να πολεμήσει τους κακούς …

Προσωπικά μου  άρεσε πολύ η ταινία .Αν μπορείτε να διαχειριστείτε λίγη  βία  και λίγο  αίμα , εύκολα μπορείτε να την απολαύσετε.  Αν έχετε μικρά παιδιά μαζί σας πρέπει να είστε προσεκτικοί γιατί υπάρχουν αρκετές βίαιες σκηνές που συνοδεύονται με βρισιές .

Η υπόθεση σχετίζεται με μια Κινεζοαμερικανίδα, την Έβελιν, η οποία είναι εξουθενωμένη, αφού όχι μόνο δυσκολεύεται να συνεννοηθεί με την οικογένειά της, αλλά δεν μπορεί να πληρώσει ούτε τους φόρους της. Ξαφνικά, όλα παίρνουν μια άλλη τροπή, όταν της δίνεται η απρόσμενη δυνατότητα να μεταπηδήσει σε άλλα σύμπαντα.

Η ταινία είχε εντυπωσιακά σκηνικά γεμάτα δημιουργικότητα και φαντασία. Κάθε σκηνή ήταν ξεχωριστή με τον δικό της τρόπο και τις περισσότερες φορές άλλαζε σε δευτερόλεπτα το σκηνικό από σκηνή σε σκηνή. Η πλοκή είχε χιούμορ και περιπέτεια, κάτι που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Οι ενδυμασίες, όπως και τα σκηνικά ήταν γεμάτα φαντασία, το καθένα από αυτά πιο περίεργο από το προηγούμενο, με μπερδεμένα χρώματα και πρωτόγνωρους συνδυασμούς, που δεν μπορεί κανείς να πάρει τα μάτια του από πάνω τους! Η ταινία δεν αποκάλυπτε τα πάντα. Ο θεατής έπρεπε να συνδυάσει κάποια στοιχεία για να βγάλει συμπεράσματα.

Το μόνο αρνητικό που βρίσκω σε αυτή την ταινία, είναι ότι οι γρήγορες αλλαγές χρωμάτων και σκηνικών, ίσως κουράσουν τον θεατή και δεν μπορεί να παρακολουθήσει συγκεντρωμένος την υπόθεση του έργου.

Η ταινία αυτή μου κίνησε το ενδιαφέρον λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της  και ελπίζω όσοι την δουν ή την έχουν ήδη δει να σχηματίσουν την ίδια άποψη. Είναι μια εξαιρετική ταινία που σας προτρέπω να την παρακολουθήσετε!

Υπόθεση :

Η ταινία είναι μια κωμωδία και ταυτόχρονα μια ιστορία αγάπης όπου μια πολυμελής οικογένεια για να περάσει τις γιορτές μαζί , μαζεύονται στο σπίτι που μεγάλωσαν .Όταν φτάσουν εκεί ανακαλύπτουν ότι ο Πατέρας έχει μετατρέψει  το σπίτι σε resort. Χωρίς να συμφωνούν με τον πατέρα τους,  όταν ήρθαν οι πρώτοι πελάτες  ανάμεσα στους οποίους  ήταν και ένας κριτικός , αποφάσισαν να κάνουν  οι μισοί το προσωπικό και οι άλλοι τους πελάτες για να αποκτήσει καλή φήμη το resort. Οι οικογένεια πιστεύοντας ότι ξέρουν ποιος είναι ο κριτής  μπλέκουν σε άβολες ξεκαρδιστικές καταστάσεις .

Τώρα τις γιορτές σας προτείνουμε να δείτε   την Ταινία  :

HACHIKO: A DOG’S  TALE

Η ταινία δημιουργήθηκε το 2009 και βασίζεται σε μια αληθινή, ιαπωνική ιστορία του 1920. Διαδραματίζεται γύρω από έναν σκύλο ,που τον έλεγαν Χάτσι και έναν άντρα, τον Πάρκερ, ο οποίος τον βρήκε όταν ήταν κουτάβι και είχε χαθεί στον σταθμό του τρένου. Στην αρχή προσπαθούσε να βρει τον ιδιοκτήτη του, αλλά τελικά αποφάσισε να τον κρατήσει. Τα χρόνια πέρασαν, ο Χάτσι μεγάλωσε και η σχέση του με τον Πάρκερ έγινε πιο δυνατή, τόσο που τον ακολουθούσε κάθε μέρα στην δουλεία. Μια μέρα, ο Πάρκερ πήγαινε στην δουλεία αλλά ο Χάτσι δεν τον ακολούθησε, όπως συνήθως. Νιώθοντας ότι κάτι κακό θα συνέβαινε, ο Χάτσι του γάβγιζε ασταμάτητα για να μην φύγει. Ο Πάρκερ, όμως, έφυγε έτσι κι αλλιώς. Παίρνοντας την μπάλα του, ο Χάτσι έτρεξε από πίσω του. Όταν τον βρήκε του έδωσε την μπάλα για να παίξουν. Ο Πάρκερ πήρε την μπάλα και του την πέταξε τότε ο Χάτσι έφερε την μπάλα κάτι το οποίο ήταν ασυνήθιστο για τα Ακίτα, εκτός αν είχαν κάποιον λόγο. Παρόλες τις προειδοποιήσεις του Χάτσι ο Πάρκερ συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να έχει καμία υποψία για το τι θα ακολουθούσε. Το αφεντικό του όμως δεν γύρισε ποτέ, καθώς απεβίωσε σε ένα από τα μαθήματα μουσικής όπου δίδασκε. Μετά τον θάνατό του τα παιδιά του μετακόμισαν παίρνοντας μαζί τους και το Χάτσι όμως εκείνος γύρισε πίσω στον σταθμό περιμένοντας το αφεντικό του να γυρίσει. Ο Χάτσι περίμενε στον σταθμό για χρόνια μεγαλώνοντας όλο και πιο πολύ. Κάποια μέρα ο Χάτσι δεν άντεξε και πέθανε καθισμένος και σκεπτόμενος όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που είχε περάσει με το αφεντικό του. Αυτή η ταινία μας παρουσιάζει την φιλία, την αγάπη και την αφοσίωση ενός σκύλου προς τον άνθρωπο που τον μεγάλωσε, γιατί όπως ο Χάτσι έμεινε πιστός στον Πάρκερ έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι μας.

FETCH:SOUNDTRACK

Γενικά, σε όλες τις ταινίες υπάρχει το ίχνος της μουσικής. Συγκεκριμένα σε αυτήν, το είδος της είναι λυπητερό, κάνοντας την ταινία ακόμα πιο συγκινητική καθώς μας δίνει να καταλάβουμε το πόσο σημαντική είναι η μουσική σε μια ταινία. Ο συνθέτης πρέπει να δει πρώτα την ταινία, να κατανοήσει το ύφος της ώστε να συνθέσει την μελωδία πάνω σε όλα τα συναισθήματα που περνούν στους θεατές κατά την διάρκεια της ταινίας. Επίσης καθώς ο πρωταγωνιστής είναι ο Χάτσι, ο οποίος είναι σκύλος και δεν μπορεί να μιλήσει, εκφράζουν τα συναισθήματά του μέσω της μουσικής. Το τραγούδι που ακούγεται πιο συχνά είναι το Fetch αλλά υπάρχουν τουλάχιστον 11 διαφορετικά τραγούδια. Το κάθε τραγούδι μας δείχνει το πως μπορεί να σκέφτεται ένα σκυλί και το πως δεν μπορεί να εκφραστεί για το πόσο αγαπάει το αφεντικό του αλλά και πως τα σκυλιά έχουν την αίσθηση ότι κάτι μπορεί να συμβεί. Τα τραγούδια είναι πολύ μοναδικά και ο συνθέτης, Jan A.P. Kaczmarek, δούλεψε πολύ σκληρά πάνω σε αυτά και είναι πολύ επιτυχημένα σήμερα.

Μιας και πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ο καθένας μας θα ήθελε να περάσει μία διασκεδαστική νύχτα τρώγοντας ποπ κορν και διάφορα σνακ ή ακόμα καλύτερα μελομακάρονα και κουραμπιέδες, είτε με φίλους, είτε οικογενειακά, είτε με το ταίρι του ή ακόμα και μόνος του. Όλοι έχουμε τα δικά μας γούστα στις ταινίες όπως αστυνομικές ή περιπετειώδεις ή κωμωδία ή ρομαντικές, αισθηματικές ή… το χειρότερο από όλα τα θρίλερ και οι ταινίες τρόμου. Μην ξεχνάμε πόσες ταινίες είδαμε τρώγοντας ποπ κορν και πατατάκια και έπεσαν όλα κάτω ή πετάχτηκαν από το μπολ επειδή τρομάξαμε εμείς από μία τρομακτική σκηνή και τα μαζεύαμε μετά με την ηλεκτρική σκούπα ακούγοντας τη μουρμούρα της μαμάς. Εγώ θα σας προτείνω πέντε ταινίες για να δείτε και ελπίζω να σας αρέσουν…

1. Η πιο περιβόητη ταινία όλων των εποχών «Home alone» :

 2. «Το πολικό εξπρές» :

3 Ο Γκρίντς 

4. «Α christmas carol» :

   5 Ο Γιος του Αϊ Βασίλη 

ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!!!!!!