Η αρκτική αλεπού, γνωστή και ως λευκή αλεπού, πολική αλεπού ή αλεπού του χιονιού, είναι το είδος αλεπούς που ζει στους Αρκτική. Στο μέγεθος είναι λίγο μικρότερη από την αλεπού των εύκρατων περιοχών. Τον χειμώνα δεν πέφτει σε χειμερία νάρκη όπως άλλα ζώα.

Είναι σαρκοφάγο ζώο που τρέφεται συνήθως με σάπιο κρέας φάλαινας ή τα αποφάγια από τα θύματα των πολικών αρκούδων. Επίσης τρέφεται με μικρότερα ζώα όπως λαγούς, αμφίβια και ευάλωτα νεογνά φώκιας, που έχουν απομακρυνθεί από το κοπάδι τους, πουλιά (ιδίως αποδημητικά), αυγά και ψάρια. Φτιάχνει το κρησφύγετό της κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Αντέχει θερμοκρασίες έως και -70 βαθμούς Κελσίου πριν αρχίσει να έχει αίσθηση κρύου. Καθώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα ζώα του αρκτικού κύκλου δεν έχει πολλούς εχθρούς και δεν είναι πουθενά απειλούμενο είδος. Πιο ευάλωτα είναι τα αλεπουδάκια. Γεννά μια φορά τον χρόνο έως 15 κουταβάκια κατά την έναρξη του καλοκαιριού και αφού τα θηλάσει μερικούς μήνες είναι αρκετά ανεξάρτητα για να ζήσουν τον Αρκτικό χειμώνα μόνα τους.

Είναι περιζήτητη για τη γούνα της, που τον χειμώνα είναι άσπρη για να μην διακρίνεται εύκολα από τη λεία ή τους εχθρούς της ανάμεσα στο χιόνι, και το καλοκαίρι γίνεται καφετί. Διαθέτει την πιο ζεστή γούνα όλων των θηλαστικών.

Οι τίγρεις, κάποτε, εξαπλώνονταν σε όλη την Ασία, από την Τουρκία στα δυτικά μέχρι την ανατολική ακτή της Ρωσίας, στα ανατολικά.] Κατά τα τελευταία 100 χρόνια, όμως, έχουν απωλέσει το 93% της ιστορικής κατανομής τους και, έχουν εκριζωθεί από την Κ. και ΝΔ. Ασία, από τα νησιά της Ιάβας και του Μπαλί, καθώς και από μεγάλες περιοχές της Α. και ΝΑ. Ασίας. Σήμερα εξαπλώνονται σε οικοσυστήματα που, ποικίλλουν από τη σιβηρική τάιγκα μέχρι τα ανοικτά λιβάδια και τους τροπικούς μαγκρόβιους βάλτους. Τα 6 υποείδη τίγρης που ζουν σήμερα, έχουν χαρακτηριστεί ως απειλούμενα από την (κριτήρια) Ο παγκόσμιος πληθυσμός στην άγρια φύση εκτιμήθηκε το 2011, ότι είναι μικρότερος των 3000 ατόμων (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού), από περίπου 100.000 στις αρχές του 20ού αιώναμε τους περισσότερους εναπομείναντες πληθυσμούς να απαντώνται σε μικρούς, απομονωμένους τον έναν από τον άλλο, θύλακες. Σημαντικότεροι λόγοι για την κατακόρυφη μείωση των πληθυσμών της τίγρης είναι η λαθροθηρία και η καταστροφή και ο κατακερματισμός των ενδιαιτημάτων της.Η έκταση της επικράτειας που καταλαμβάνεται από το είδος εκτιμάται σε λιγότερο από 1.184.911 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μείωση της τάξης του 41% από την περιοχή που εκτιμάται ότι κατείχε στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

                                Πελινα  Καραγεωργου        Κατερινα Ασημακη           ΣΤ ΤΑΞΗ

Τα δείγματα ποικίλλουν σημαντικά ως προς το χρώμα, όπως το λαδί, το κιτρινωπό-καφέ, το χακί και το gunmetal αλλά σπάνια είναι μαύρα. Τα λέπια ορισμένων ατόμων μπορεί να έχουν μωβ λάμψη. Τα άτομα εμφανίζουν περιστασιακά σκούρα στίγματα προς τα πίσω, τα οποία μπορεί να εμφανίζονται με τη μορφή διαγώνιων εγκάρσιων ζωνών. Οι μαύρες μάμπα έχουν γκρι-λευκούς κάτω κοιλιακούς. Το κοινό όνομα προέρχεται από την εμφάνιση του εσωτερικού του στόματος, σκούρο μπλε-γκρι έως σχεδόν μαύρο. Τα μάτια Mamba κυμαίνονται μεταξύ γκρι-καφέ και αποχρώσεις του μαύρου. η κόρη περιβάλλεται από ένα ασημί-λευκό ή κίτρινο χρώμα. Τα νεαρά φίδια είναι πιο ανοιχτόχρωμα από τα ενήλικα. Αυτά είναι συνήθως γκρι ή λαδοπράσινα και σκουραίνουν καθώς μεγαλώνουν.

Μαρίνος Κωνσταντίνος

Κόνταρης  Ευάγγελος

Μορφολογία

Οι διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών είναι λίγες. Τα αρσενικά περιστέρια όταν είναι ενήλικα αρχίζουν να φουσκώνουν τον λαιμό τους κάνοντας ήχους και ανοίγοντας την ουρά τους ενώ ταυτόχρονα γυρίζουν γύρω γύρω· αυτός είναι ο τρόπος προσέγγισης-φλερτ προς τα θηλυκά. Τα μικρά περιστέρια ονομάζονται πιτσούνια.

Είδη περιστεριών

Η Βούτα (Ουτζίδικο, Ουτζίτικο, Ανεβατόριο, Τσακωστάριο) είναι μια ράτσα περιστεριού που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, κατά τις περισσότερες ιστορικές αναφορές, μια και δεν υπάρχουν γραπτές αναφορές.[3] Η Βούτα είναι περιστέρι παράστασης, και όχι περιστέρι εκτροφής προς βρώσιν. Πετάει ψηλά πάνω από τον τόπο διαμονής της, μέχρι τα σύννεφα, και με την εντολή του περιστερά, εκτελεί κάθετη πτώση με ταχύτητες που φτάνουν τα 230 χιλ/ώρα, επιβραδύνοντας μερικά μετρά πριν την προσγείωσή της. Το όλο θέαμα κόβει την ανάσα, και αυτό είναι που κάνει αυτή την ράτσα τόσο δημοφιλή. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΑΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΖΑΚΙΣ

Ο γατόπαρδος είναι διάσημος για την ταχύτητά του και αποτελεί το γρηγορότερο χερσαίο ζώο στον πλανήτη, αναπτύσσοντας ταχύτητες από 80 έως 128 χλμ/ώρα, με μέση ταχύτητα τα 98 χλμ.

Ντανιέλα+Κλειώ