Το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας ιδρύθηκε το 1965 από τους Άγγελο και Νίκη Γουλανδρή και στεγάζεται σε ένα όμορφο κτήριο στην Κηφισιά. Με σκοπό να προωθήσει το ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες και να ευαισθητοποιήσει το κοινό για θέματα περιβάλλοντος και οικολογίας, παρουσιάζει, με τη βοήθεια σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων, τη γεωλογική εξέλιξη του πλανήτη από τη γέννησή του ως σήμερα και την επίδραση της ανθρώπινης παρουσίας.

Λίγα μέτρα μετά την κεντρική είσοδο της οδού Όθωνος ο επισκέπτης του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στην «καρδιά» της Κηφισιάς έχει ήδη αποδράσει σε… άλλον πλανήτη.

Επί της υποδοχής βρίσκεται η Γεώσφαιρα, το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του περιβαλλοντικού κέντρου «Γαία», που υποδέχεται χιλιάδες επισκέπτες, κυρίως παιδιά που ανακαλύπτουν στους χώρους του άγνωστες πτυχές της μοναδικής χλωρίδας και πανίδας της Ελλάδας.

Πήρε το όνομά του από τη «μάνα Γη», αφού με βάση τη «Θεογονία» του Ησίοδου, το Χάος και η Γαία ήταν το πρώτο κοσμικό ζευγάρι, από το οποίο γεννήθηκε ο Ουρανός, με τη μεσολάβηση του Έρωτα.

«Ήταν σκοπός ζωής» εξομολογείται η Νίκη Γουλανδρή, η οποία μαζί με το σύζυγό της το 1964 πρωτοπόρησαν εστιάζοντας στη διάσωση του περιβάλλοντος, όταν ακόμη τα σινιάλα των επερχόμενων κινδύνων δεν ήταν τόσο έντονα.

«Η διαχείριση της Γης είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του 21ου αιώνα. Χρειαζόμεθα μια νέα προσέγγιση στην οργάνωση και διαχείριση της φύσης. Το περιβάλλον θα αποτελέσει την πρώτη προτεραιότητα στις σχέσεις των κρατών. Οι ιδεολογικές διαφορές θα υποχωρήσουν προ των οικολογικών πιέσεων».  Άγγελος Γουλανδρής (1973)

«Η βιοποικιλότητα, εγγυάται την συμβίωση των διαφόρων ειδών και την ικανότητα των οικοσυστημάτων να διατηρούν την γονιμότητα του εδάφους και του μικροκλίματος, εξασφαλίζοντας την βιωσιμότητα του πλούτου της Γης. Παράλληλα, η πολιτισμική ποικιλότητα εκφράζει την δυνατότητα προσαρμογής του ανθρώπου σε διαφορετικές συνθήκες. Οι πολιτισμοί αντιπροσωπεύουν τις λύσεις που έδωσε ο άνθρωπος στα προβλήματα επιβίωσης σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Η πολιτισμική ποικιλότητα εκφράζεται στην ποικιλία των γλωσσών, των θρησκειών, των δογμάτων, των καλλιεργητικών μεθόδων, των τεχνών, των κοινωνικών δομών, των διατροφικών και φαρμακευτικών συνηθειών, και όλων των μορφών της ανθρώπινης συμπεριφοράς». Νίκη Γουλανδρή (1996).

Το μουσείο φιλοξενεί τρεις μεγάλες θεματικές ενότητες.

Στο βοτανικό τομέα ξεχωρίζουν τα σπάνια απολιθώματα που δίνουν πολύτιμες πληροφορίες για τη δημιουργία της γης.

Στην ενότητα της Ζωολογίας τις εντυπώσεις κλέβουν οι Δεινόσαυροι, που τρέφονταν από είδη του φυτικού βασιλείου και, παρά τα ευφάνταστα σενάρια ταινιών του Χόλυγουντ, δεν απειλούσαν ανθρώπους, οι οποίοι άλλωστε δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί!

Δεν υστερεί η ενότητα με τα γεωλογικά και παλαιοντολογικά πετρώματα, με σημείο αναφοράς το Λαύριο, με το πλούσιο σε ορυκτά υπέδαφος, το οποίο εξασφάλισε την υλική βάση για το «χρυσούν αιώνα» της Αθήνας του 4ου αι. π.Χ.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες απέκτησαν μία πολυδιάστατη εμπειρία, καθώς ήρθαν σε επαφή με το βασίλειο των φυτών και των ζώων και ενημερώθηκαν με επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο για τη λειτουργία του φυσικού και ζωικού κόσμου, την ισορροπία του οικοσυστήματος και τους κινδύνους που διατρέχει το φυσικό περιβάλλον σήμερα. Με τον τρόπο αυτό οι μαθητές κατανόησαν την έννοια της βιοποικιλότητας και των οικοσυστημάτων και μέσα από τη γνώση συνειδητοποίησαν την ανάγκη για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Εκπαιδευτική επίσκεψη στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Το ">Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης “Αντώνης Τρίτσης”, επισκέφθηκαν την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2020 οι μαθητές και οι μαθήτριες και των τριών τάξεων του 3ου Γυμνασίου Περιστερίου.

Το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης “Aντώνης Τρίτσης” βρίσκεται ανάμεσα στους Δήμους Ιλίου, Αγίων Αναργύρων και Καματερού και συγκεκριμένα στη θέση με το τοπωνύμιο «Πύργος Βασιλίσσης» και  είναι ένα από τα τελευταία καταφύγια άγριας ζωής στο αστικό περιβάλλον της Αθήνας και ο μεγαλύτερος πνεύμονας οργανωμένου πρασίνου με έκταση 1.200 στρεμμάτων. Κυριαρχεί το υγρό στοιχείο με 5 τεχνητές λίμνες προσφέροντας καταφύγιο σε υδρόβιους οργανισμούς αλλά και σε πουλιά που παρατηρούνται από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.

Εκεί οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη φύση, να εξερευνήσουν την πανίδα και τη χλωρίδα του πάρκου, να περπατήσουν δίπλα στις λίμνες παρατηρώντας και φωτογραφίζοντας  τις πάπιες και να  παίξουν με τους συμμαθητές τους.

Κουρασμένοι, αλλά ευχαριστημένοι και χαρούμενοι επέστρεψαν στο Σχολείο!

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ
13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

ΤΜΗΜΑ: Α1

Χθες εγώ με την τάξη μου πήγαμε εκδρομή στην Ελευσίνα.

Εκεί αντικρύσαμε δύο μεγάλα εντυπωσιακά πλοία. Το ένα απ’ αυτά μετέφερε πετρέλαιο και το άλλο τρόφιμα.

Η εκδρομή κύλησε πολύ ωραία και όλοι ευχαριστηθήκαμε πολύ!

Στο τέλος οι καθηγητές μας φώναξαν να πάμε στα πούλμαν.

Πιστεύουμε ότι ήταν μια αξέχαστη εκδρομή και όλοι ανυπομονούμε να ξαναπάμε σε ένα τόσο όμορφο μέρος!

Όλγα

Χρήστος

Κώστας

Σίμος

Κων/νος

Η εκδρομή στην Ελευσίνα ήταν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό!

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ήμασταν ανήσυχοι αλλά ταυτόχρονα πολύ ανυπόμονοι και περίεργοι για το τι θα συναντήσουμε. Όταν φτάσαμε συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν κάτι το μαγικό σε κάθε σημείο της Ελευσίνας!

Φάγαμε όλοι μαζί και ύστερα διασκεδάσαμε σε διάφορες γωνιές του τοπικού λιμανιού.

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και ένα αξέχαστο ταξίδι που θα μας μείνει χαραγμένο στο μυαλό!

Στέλλα

Ματίνα

Σταυρούλα

Βικτώρια

Αικατερίνη

Βίκτωρ

Η Ελευσίνα είναι μια ωραία, γραφική περιοχή, που κρύβει πολλές ιστορίες.

Η περιοχή ήταν καθαρή με εξαίρεση τη θάλασσα η οποία ήταν σκουπιδότοπος.

Ο αρχαιολογικός χώρος ήταν πολύ προσεγμένος. Κατά τη γνώμη μας,είναι ένας ωραίος τόπος και αξίζει να τον επισκεφθεί κανείς!

Γιώργος

Χένρι

Δημήτρης Β.

Κωνσταντίνα

Πέτρος

Στην εκδρομή που πήγαμε χθες, Τρίτη 13 Μαρτίου 2018, περάσαμε όλοι πολύ ωραία!

Κάναμε βόλτα στον πεζόδρομο και φάγαμε σουβλάκι, παγωτό και άλλα καλούδια. Πήγαμε στην παραλιακή και είδαμε το κύμα να χτυπάει τους βράχους. Προχωρήσαμε προς το λιμάνι και αγναντεύαμε τη θάλασσα για ώρα.

Τελικά η εκδρομή ήταν φοβερή και ευχαριστούμε τους καθηγητές που μας εμπιστεύτηκαν!

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΔΡΟΜΗ!!!!

Στέλιος

Αντώνης

Δημήτρης ΓΚ.

Ματθαίος

Στις 13 και 14 Φεβρουαρίου 2018 η ομάδα του περιβαλλοντικού προγράμματος  «Πυκνωτές φυσιογνωμίας  περιοχής πόλεων” του 3ου Γυμνασίου Περιστερίου, πραγματοποίησε διήμερη εκπαιδευτική εκδρομή στο ΚΠΕ Άμφισσας.

Την πρώτη μέρα επισκεφήκαμε τους Δελφούς.

Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε ένα εργοστάσιο τυποποίησης της ελιάς. Είδαμε την όλη διαδικασία της διαλογής και της τυποποίησης της ελιάς και δοκιμάσαμε διάφορες ποικιλίες βρώσιμης ελιάς.

Ακολούθησε βιωματικό μάθημα σε έναν ελαιώνα της Άμφισσας με υπεραιωνόβια ελαιόδενδρα.Τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με τη φύση και το χάρηκαν πολύ.Μάζεψαν διάφορους φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς που κατάφεραν να εντοπίσουν,άκουσαν φωνές πτηνών, μέτρησαν την περίμετρο ελαιοδένδρων και έβγαλαν πολλές φωτογραφίες.

 

Τη δεύτερη μέρα επισκεφθήκαμε την παλιά πόλη της Άμφισσας, τη Χάρμαινα, με τα πολλά

βυρσοδεψεία μιας άλλης εποχής. Σήμερα επικρατεί η εγκατάλειψη. Οι  άλλοτε ευκατάστατοι

κάτοικοι της Άμφισσας, σήμερα δεν μπορούν να συντηρήσουν τις νεοκλασσικές κατοικίες τους.

Δύο -τρία βυρσοδεψεία λειτουργούν μόνο, για να θυμίζουν στον επισκέπτη την ανάπτυξη και

τον πλούτο λίγων δεκαετιών πριν.Άνθρωποι μορφωμένοι που είχαν τη δυνατότητα κάποτε

να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• Ελιά! Δώρο της Φύσης…

 Ελιά! Δώρο της Φύσης…

Η ελιά, ένα κατ” εξοχήν μεσογειακό δέντρο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις χώρες της Μεσογείου από τα χρόνια της αρχαιότητας μέχρι σήμερα.

Έχει σημαδέψει με τη μακραίωνη παρουσία της, όχι μόνο το τοπίο, αλλά και τα ήθη και τα έθιμα, την παράδοση και τον πολιτισμό στις χώρες που καλλιεργείται. Η ανάδειξη της ελιάς ως προϊόν υψηλής διατροφικής αξίας στη σύγχρονη μαγειρική με σημαντικά οφέλη στην υγεία του ανθρώπου, προϋποθέτει τη σωστή παραγωγή και συσκευασία αυτού του αγνού και παραδοσιακού προϊόντος.

Αυτό που οι λαοί της περιοχής γνωρίζουν από την αρχαιότητα, σήμερα γίνεται αποδεκτό παγκοσμίως, καθώς οι μελέτες επιστημονικών ιδρυμάτων και ανεξάρτητων ερευνητών επιβεβαιώνουν την αξία της «πυραμίδας της μεσογειακής διατροφής» σε αντιδιαστολή με τις – επιβλαβείς για την υγεία – πλούσιες σε ζωικά λίπη δίαιτες.

Η διάδοση αυτής της γνώσης οδηγεί στην αύξηση της ζήτησης μεσογειακών προϊόντων όπως η επιτραπέζια ελιά, δεδομένου πως αποτελεί στοιχείο του διατροφικού πολιτισμού της Μεσογείου και βασικό συστατικό της «μεσογειακής δίαιτας» .

Οι επιτραπέζιες ελιές σκέτες σαν απεριτίφ, σε ωμές σαλάτες, ακόμη και σε μαγειρευτά φαγητά, δίνουν έναν ιδιαίτερο τόνο στο τραπέζι μας.

 

Ποικιλίες

Το ελαιόδεντρο ανήκει στην οικογένεια Oleaceae και στο είδος Olea europaea. Από τα υποείδη της ελιάς, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρεις κατηγορίες, από τεχνολογικής πλευράς, ανάλογα με τον τρόπο χρησιμοποιήσεως του καρπού τους, δηλαδή:

• Ποικιλίες επιτραπέζιες ή βρώσιμες που παράγουν καρπό για επιτραπέζια κατανάλωση.
• Ποικιλίες ελαιοποιήσιμες που παράγουν καρπό για ελαιοποίηση, δηλαδή για την παραγωγή ελαιολάδου και
• Ποικιλίες διπλής χρήσεως, δηλαδή ποικιλίες που παράγουν καρπό και για τους δύο σκοπούς, ελαιοποίηση και επιτραπέζια κατανάλωση.

 

Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα είναι και των τριών παραπάνω κατηγοριών. Για παράδειγμα, στις επιτραπέζιες ελιές, των οποίων ο καρπός επεξεργάζεται, είναι οι λεγόμενες ελιές φαγητού, ανήκουν η «Κονσερβολιά», όπως είναι η ελιά Αμφίσσης, η «Νυχάτη Καλαμών» και η «Ελιά Χαλκιδικής». Στις ελαιοποιήσιμες ποικιλίες ανήκει η «Κορωνέϊκη», ενώ στις ποικιλίες διπλής χρήσεως, έχουμε τη «Μεγαρίτικη» και τη «Θρουμπολιά».

Η πείρα διαμέσου των αιώνων, αλλά και η πρόσφατη έρευνα και ανάλυση στο εργαστήριο, απέδειξαν ότι η επιτραπέζια ελιά είναι εκλεκτή τροφή με αρμονική σύνθεση, πλούσια σε θερμίδες, εύγεστη και ορεκτική. Η σάρκα της ελιάς δεν είναι μόνο υψηλής θρεπτικής, αλλά και βιολογικής αξίας, επειδή περιέχει βασικά για τον άνθρωπο αμινοξέα, εκλεκτές λιπαρές ουσίες, βιταμίνες και πολλά και χρήσιμα για τον άνθρωπο ανόργανα συστατικά.

Πηγή: « Η επιτραπέζια ελιά»_Γ. Μπαλατσούρα

 

ΚΠΕ Άμφισσας: Η ελιά στο χώρο και στο χρόνο

Και η επίσκεψή μας στο μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας που μας άφησε εκστατικούς!

 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Και ένας εννοιολογικός χάρτης popplet με περιοχές  του Δελφικού τοπίου και δραστηριότηες!

Το ερωτηματολόγιο για να αξιολογήσουμε την εκπαιδευτική εκδρομή και τις διάφορες δραστηριότητες!

Αποτελέσματα Διαγωνισμού

Συγγραφής

Περιβαλλοντικής Ιστορίας

Οι παρακάτω ιστορίες διακρίθηκαν στο «Διαγωνισμό Συγγραφής Περιβαλλοντικής Ιστορίας» , που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του Δικτύου ΠΕ «Φύση χωρίς Σκουπίδια» της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης. Οι ιστορίες αυτές επιλέχθηκαν είτε για τη συνολική παρουσίασή τους, είτε επειδή κατέκτησαν ένα ή περισσότερα βραβεία από τα παρακάτω: πρωτοτυπία, φαντασία, δημιουργικότητα, ζωντάνια του λόγου- πλούσιο λεξιλόγιο-λογοτεχνικής έκφρασης, σύνδεση με τις ανθρώπινες αξίες και το περιβάλλον, προαγωγής αξιών, αισιόδοξη λύση, τα μηνύματα ελπίδας, παρότρυνση σε δράση. Οι Ιστορίες, με αναφορά επίσης των ονομάτων των υπεύθυνων εκπαιδευτικών, καθώς και της σχολικής τάξης των μαθητών, θα αναρτηθούν στην Ιστοσελίδα της ΕΕΠΦ τον Σεπτέμβριο, και θα αποτελέσουν το υλικό μιας ηλεκτρονικής έκδοσης του «Φύση χωρίς Σκουπίδια».

Περιβαλλοντικές Ιστορίες

Βραβεύτηκαν στο 

«Διαγωνισμό συγγραφής περιβαλλοντικής ιστορίας» 

2017

στο πλαίσιο του Δικτύου ΠΕ «Φύση Χωρίς Σκουπίδια»  της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης

Συγγραφείς: μαθητές/τριες Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης

Οι ζωγραφιές (εκτός από τα διακοσμητικά μολύβια και την ταινία διαχωρισμού των ιστοριών) είναι έργα των συγγραφέων ή συμμαθητών τους

 Η εικόνα  είναι από την βραβευμένη Ιστορία «Ταξίδεψα κι εγώ όπως κι εσύ» της Β Τάξης του 10^ου Δημοτικού Σχολείου Βύρωνα   

Σχολείο: 3 ^ο Γυμνάσιο Περιστερίου

Τίτλος: Η άλλη πλευρά του νομίσματος

Συγγραφείς: Νεφέλη Καψάλη, Τάξη Γ 3

Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Αλεξάνδρα Τσούλου

Βραβείο Προαγωγής Ανθρώπινων Αξιών και Παρότρυνσης σε δράση για το Περιβάλλον Βραβείο Ζωντάνιας Λόγου-Λογοτεχνικότητας

Η άλλη πλευρά του νομίσματος

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Τα παιδιά είχαν πάει στην πλατεία για να παίξουν. Η μικρή Θέκλα έπαιζε με τους φίλους της κρυφτό. Είχε βρει μια καταπληκτική κρυψώνα ανάμεσα σε κάτι θάμνους. Ήταν σκυμμένη, για να μην φανεί. Το μόνο που μπορούσε να διακρίνει ανάμεσα από τους θάμνους και τα δεκάδες πεταμένα μπουκάλια ήταν ένα σκουριασμένο νόμισμα. Κατευθείαν σκέφτηκε πως και αυτό ανήκε με τα σκουπίδια, έτσι όπως ήταν. Μετά από λίγο έβγαλε το κεφάλι της προσεκτικά, είδε πως το πεδίο ήταν ελεύθερο και έτρεξε να πει φτου ξελευθερία. Είχε νικήσει. Παίξανε άλλες τρεις φορές και μετά πήγαν σπίτι τους, επειδή είχε αρχίσει να νυχτώνει.

Η Θέκλα έφτασε σπίτι της αργά. Ήταν προβληματισμένη με όλα αυτά που είχε δει. Κατάλαβε μετά από ώρα πόσο μεγάλος ήταν ο σωρός από σκουπίδια που είχε αντικρίσει νωρίτερα και αυτό την έκανε να αναρωτιέται. Δεν ήταν μόνο τα σκουπίδια στο πάρκο, είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί σιγάσιγά πως βρισκόταν περικυκλωμένη από έναν περίεργο στρατό. Ο καιρός βέβαια δεν βοηθούσε, είχε χαλάσει. Ήταν μουντός και σε έκανε να νιώθεις μελαγχολία. Είχε αναστατωθεί, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεται τον λόγο. Όλη της η ζωή ήταν στην πόλη, γιατί να την έπιασε τώρα αυτή η φιλοσοφική αναστάτωση; Δεν ένιωθε καθόλου καλά. Καληνύχτισε τους γονείς της και πήγε για ύπνο. Ο καιρός είχε χειροτερέψει. Αστραπές και άγριοι άνεμοι ήταν σίγουρα το χαρακτηριστικό εκείνης της νύχτας. Με τα χίλια ζόρια κατάφερε να αποκοιμηθεί…

Ξύπνησε απότομα λόγω μιας δυνατής βροντής. Ένιωθε έναν περίεργο πόνο στο σώμα της, μια δυσκολία να κινηθεί. Κατάφερε μετά από πολλές προσπάθειες να ανοίξει το φως. Ο διακόπτης της φάνηκε μεγαλύτερος. Ένα δυνατό φως την χτύπησε κατάματα και αφού συνήλθε, παρατήρησε τον εαυτό της. Άρχισε να τσιρίζει. Δεν ήξερε τι άλλο μπορούσε να κάνει. Φώναζε τους γονείς της, αλλά καμία ανταπόκριση, ούτε καν ένα μουγκρητό. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και προσπάθησε να κατευθυνθεί προς τον καθρέφτη. Τα πόδια της έτρεμαν. Με κοφτές, δειλές ματιές προσπαθούσε να βρει το θάρρος να μπορέσει να αντικρίσει τον εαυτό της. Πήρε δύο βαθιές ανάσες. Έκανε ένα μεγάλο βήμα και βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον καθρέφτη. Τα πόδια της δεν ήταν πια τα μελανιασμένα και γεμάτα γρατζουνιές πόδια της, αλλά δύο χονδροκομμένες λαμαρίνες. Η καλλίγραμμη μέση της είχε αντικατασταθεί από μια κονσέρβα. Τα μακριά της χέρια είχαν μετατραπεί και αυτά σε λαμαρίνες. Μα το χειρότερο ήταν το ωραίο της προσωπάκι με τα γαλαζοπράσινα μάτια, που είχε γίνει ένα πεταμένο χάρτινο ποτήρι του καφέ, το οποίο είχε για μάτια πεταμένα κουμπιά, χωρίς μύτη και με ένα χαλασμένο φερμουάρ για στόμα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, από ένα ψηλόλιγνο κορίτσι είχε μετατραπεί σε ένα πενήντα εκατοστών σκουπίδι. Δεν ήξερε τι να κάνει. Το πρώτο που της ήρθε στο μυαλό ήταν να πάει στους γονείς της. Κατέβηκε κατρακυλώντας τις σκάλες καθώς δεν είχε συνηθίσει το νέο της σώμα. Οι γονείς της δεν ήταν πουθενά. Άκουσε την πόρτα του σπιτιού να κλείνει ξαφνικά με δύναμη.

Σκέφτηκε πως δεν θα μπορούσε να της συμβεί κάτι χειρότερο, οπότε έτρεξε κατευθείαν προς την πόρτα. Έπεσε δύο-τρεις φορές, αλλά τα κατάφερε. Τότε ήταν που είδε τους γονείς της, αλλά δεν ήταν μόνοι. Διάφορα σκουπίδια τους είχαν πιάσει και τους είχαν δέσει. Όχι μόνο τους δικούς της, αλλά όλων των παιδιών της πόλης. Ξαφνικά, κάποιος την έσπρωξε και της είπε «κουνήσου σκουπίδι». Προσπαθούσε να ενώσει τα κομμάτια. Της πέρασε μια εξήγηση από το μυαλό αλλά δεν πίστευε πως θα ήταν δυνατόν να συμβεί. Θυμήθηκε τις σκέψεις της πριν πάει για ύπνο και τώρα τις έβλεπε μπροστά της. Έναν κόσμο περικυκλωμένο από σκουπίδια. Και ήταν και αυτή μέρος του στρατού των σκουπιδιών. Ανίκανη να βρει κάποια άλλη λύση, ακολούθησε τα υπόλοιπα σκουπίδια. Ήταν χιλιάδες και όλων των ειδών, από τσαλακωμένα παλιόχαρτα μέχρι παλιές ηλεκτρικές σκούπες. Φωνάζανε όλα μαζί στους ανθρώπους που είχαν πιάσει πως μιας και τους πετάγανε στον δρόμο, λες και ήταν αποβράσματα, θα τους έκαναν και αυτά το ίδιο. Ήταν κυριαρχημένα από το μίσος και την εκδίκηση. Η Θέκλα από την άλλη, ήταν κυριαρχημένη από τον φόβο. Από την μία ήθελε να πέσει κάτω, στον βρώμικο γεμάτο τσίχλες δρόμο, να κουλουριαστεί και να κλάψει μέχρι να στερέψει από δάκρυα. Από την άλλη όμως είχε πεισμώσει, δεν ήθελε να παρατήσει την οικογένειά της. Ήθελε να βρει δύναμη να ουρλιάξει όσο πιο δυνατά μπορούσε και μετά να αρχίσει να τρέχει προς τα σκουπίδια.

Αποφάσισε πως δεν μπορούσε να κρεμάσει τους δικούς της. Χτύπησε με δύναμη μια κολώνα της ΔΕΗ και είπε από μέσα της πως θα βρει τον τρόπο να τους βοηθήσει. Ξεκίνησε να οργανώνει το σχέδιό της. Αρχικά ακολούθησε τα στρατιωτάκια σκου, όπως αυτοαποκαλούνταν, και βρήκε πού συγκέντρωναν τους ανθρώπους. Ήταν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ανακύκλωσης. Κατάφερε λόγω της νέας της εμφάνισης να τρυπώσει μέσα ανενόχλητη. Το επόμενο βήμα ήταν να μελετήσει τον χώρο και να βρει πώς θα τα σαμποτάρει. Μελέτησε κάθε κομμάτι του εργοστασίου. Κάθε φορά που πέρναγε από μπροστά της ένα σκουπίδι τού φώναζε «ανακύκλωσε ανθρώπους, ελευθέρωσε σκουπίδια» και αυτά την προσπερνούσαν χαμογελώντας. Το μόνο που κατάφερε να βρει ήταν δύο μεγάλοι μαγνήτες. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει για να προστατευτεί από τους κονσερβοκούτηδες, αλλά ήταν ριψοκίνδυνο, καθώς είχε και αυτή κορμό από κονσέρβα και οι μαγνήτες θα μπορούσαν να παγιδεύσουν πρώτα την ίδια. Είχε πάρει την απόφαση να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί χωρίς  να την υποψιαστούν και από εκεί και πέρα να επιτεθεί κατά μέτωπο. Ανέβηκε στον δεύτερο όροφο. Εκεί της τράβηξε την προσοχή ένα παράθυρο ή ίσως περισσότερο αυτά που γίνονταν απέξω.

Είδε σπίτια να έχουν ζωστεί στις φλόγες, ρούχα και έπιπλα πεταμένα στους δρόμους, ανθρώπους να κείτονται χτυπημένοι, σκουπίδια να γελάνε μαζί τους, μα πάνω από όλα είδε αναμνήσεις να καταστρέφονται. Αναπόλησε για λίγο τις ωραίες μέρες που χαρακτηρίζονταν από πράσινα παρκάκια και όλων των ειδών τα χρώματα, σπίτια. Ένα δάκρυ κύλησε. Και μετά άλλο ένα. Αναστέναξε. Ξεφύσηξε. Έπειτα συνέχισε, νιώθοντας την καρδιά της ραγισμένη, αλλά και νιώθοντας και η ίδια υπαίτια, καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε πετάξει η ίδια σκουπίδια. Συνέχισε ακάθεκτη προς τον τρίτο όροφο μιας και όλα τα σκου πήγαιναν προς τα εκεί.

Μόλις πάτησε το πόδι της στον όροφο άκουσε μια κραυγή κυριαρχημένη από φόβο. Έστρεψε το βλέμμα της προς τα εκεί. Ήταν η μητέρα της και ο πατέρας της αλλά και όλοι οι άλλοι κάτοικοι της πόλης. Κραύγαζαν λόγω των βασανιστηρίων που τους έκαναν. Τους σήκωναν και τους πετούσαν στο πάτωμα, ώστε να νιώσουν σαν σκουπίδια. Ήταν έτοιμη να τρέξει προς το μέρος τους αλλά, για καλή της τύχη, παρατήρησε τον μοχλό του ρεύματος και έτρεξε προς τα εκεί. Τον κατέβασε. Σκοτάδι. Κραυγές. Η Θέκλα έτρεχε στα τυφλά προς το μέρος που είχε δει τους γονείς της. Το ένιωθε πως ήταν κοντά. Ήξερε πως με άλλα δύο βήματα θα βρισκόταν στην αγκαλιά των γονιών της. Σε μια αγκαλιά που θα την καθησύχαζε και θα την παρηγορούσε. Αλλά το φως επέστρεψε. Όλα τα σκουπίδια έτρεξαν προς τους γονείς. Ο αρχηγός τους τους φώναξε πως «αυτή η ιστορία τελειώνει εδώ, θα τους κάνουμε να νιώσουν σαν και εμάς όσο δεν πάει, πετάξτε τους από το παράθυρο». Η μικρή τα ‘χασε. Ο αρχηγός τους φώναξε «πρώτα αυτοί» δείχνοντας τους γονείς της. Της κόπηκαν τα πόδια. Τα σκου είχαν φτάσει ήδη δίπλα από το παράθυρο με τους γονείς της. Οι γονείς της έριξαν ένα τελευταίο βλέμμα ο ένας στο άλλο και τους πέταξαν. Η Θέκλα ένιωσε πως έπεφτε μαζί τους.

Πετάχτηκε απότομα από το κρεβάτι της ιδρωμένη. Σηκώθηκε και έτρεξε κατευθείαν προς τους γονείς της. Δεν είχε συνειδητοποιήσει πως είχε επιστρέψει στον κανονικό της εαυτό. Τους είδε να κοιμούνται αγκαλιασμένοι και ένιωσε μια γαλήνη. Ανέβηκε στο δωμάτιό της και θαύμασε το σώμα της. Ήταν εννέα το πρωί, οπότε κατέβηκε κάτω να φάει. Τελείωσε το πρωινό της, ντύθηκε και πήγε στο πάρκο που ήταν και χθες. Θαύμασε τη φύση. Μάζεψε από κάτω ό,τι σκουπίδι υπήρχε και κάθισε πάνω στο χλοερό γρασίδι για να χαλαρώσει. Αγνάντεψε τον καθαρό ουρανό, αφουγκράστηκε τα πουλιά, ηρέμησε. Ξαφνικά θυμήθηκε εκείνο το σκουριασμένο νόμισμα που είδε χθες. Έψαξε ανάμεσα στους θάμνους και το είδε. Το σήκωσε, άλλα μόλις το γύρισε, δεν είδε άλλη μία σκουριασμένη πλευρά. Είδε ένα λουλούδι να βγαίνει από μέσα του. Το θεώρησε το μικρό της θαύμα και μήνυμα ελπίδας για τον κόσμο. Ήταν πια σίγουρη πως είχαν χρόνο να προστατέψουν τον κόσμο από το να γίνει το μέρος που είχε δει στο όνειρό της. Άρχισε να τρέχει προς το σπίτι της φωνάζοντας – ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ-!!

Σχολείο: 3ο Γυμνάσιο Περιστερίου

Τίτλος:  Ένα πολυταξιδεμένο μπουκάλι

Συγγραφείς: Κωνσταντίνος Αργυράκης, Τάξη Γ

Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Γεωργία Κολλινιάτη

Βραβείο Προαγωγής Ανθρώπινων Αξιών και Παρότρυνσης σε δράση για το Περιβάλλον

Ένα πολυταξιδεμένο μπουκάλι

Μία μέρα ο Δημήτρης είχε τα γενέθλιά του και κάλεσε τους φίλους του στο σπίτι του, για να γιορτάσουν όλοι μαζί. Όλα ήταν τέλεια προετοιμασμένα, το σπίτι ήταν στολισμένο, είχε στείλει τις προσκλήσεις σε όλους, είχε φροντίσει τη μουσική και λίγο πριν ξεκινήσει η γιορτή, πήγε να πάρει αναψυκτικά και σνακ. Πήρε πολλά πράγματα, μέσα σε αυτά βρισκόταν και ένας χυμός. Αυτός ο χυμός ήταν μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι. Ήρθαν οι φίλοι του, έκαναν την γιορτή, πέρασαν όμορφα, κατανάλωσαν τα σνακ και τους χυμούς και στο τέλος έφυγαν.

Την ώρα που μάζευε τα σκουπίδια ο Δημήτρης βρήκε αυτόν τον χυμό. Είχε μισοτελειώσει, τον άνοιξε και ήπιε τον υπόλοιπο. Αργότερα, συνέχισε να μαζεύει και είδε πιο προσεκτικά το πλαστικό μπουκάλι που είχε μέσα τον χυμό, το πήρε στα χέρια του και το πήγε στο δωμάτιό του. Αφού μάζεψε και τα υπόλοιπα σκουπίδια, τα πέταξε, γιατί δεν έκαναν ανακύκλωση ως οικογένεια, παρόλο που το παιδί τούς είχε ενημερώσει για τα οφέλη της ανακύκλωσης προς το περιβάλλον!

Στη συνέχεια πήγε στο δωμάτιό του, πήρε το μπουκάλι και αποφάσισε να χαράξει σε αυτό το όνομά του και την ημερομηνία των γενεθλίων του, όπως και έκανε. Αφού τελείωσε, στο μπουκάλι φαινόταν ξεκάθαρα η ημερομηνία και το όνομά του. Την άλλη μέρα η μητέρα του την ώρα που συγύριζε το σπίτι, συνεπώς και το δωμάτιο του παιδιού, πήρε το μπουκάλι και τα άλλα απορρίμματα του σπιτιού και τα πέταξε στον κάδο της γειτονιάς.

Στη συνέχεια πέρασε το απορριμματοφόρο του δήμου και οι άνθρωποι που μαζεύουν τα σκουπίδια πήραν όλα τα απορρίμματα από τον κάδο και τα μετέφεραν στο όχημα. Όμως τους ξέφυγε το μπουκάλι που έπεσε στο δρόμο χωρίς να το δουν. Λίγο αργότερα έπιασε μια ξαφνική αλλά δυνατή μπόρα και μετακίνησε το μπουκάλι σε έναν υπόνομο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το μπουκάλι να μετακινηθεί πολλά χιλιόμετρα μακριά και στο τέλος να φτάσει στη θάλασσα. Λόγω των ρευμάτων και των κυμάτων, το μπουκάλι άρχισε το μακρύ ταξίδι του!

Μετά από πολλά χρόνια, ο Δημήτρης μεγάλωσε, σπούδασε δάσκαλος, παντρεύτηκε και έκανε μια υπέροχη οικογένεια με δύο παιδιά. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, η οικογένεια του Δημήτρη έκανε ένα ταξίδι σε μία εξωτική χώρα της Καραϊβικής, τον Άγιο Δομίνικο. Ήθελαν να επισκεφτούν τις όμορφες πόλεις της, να δουν τα φημισμένα αξιοθέατα, να γνωρίσουν τους φιλόξενους ανθρώπους και να κάνουν μπάνιο στις υπέροχες ακτές με τα κρυστάλλινα νερά! Αφού έφτασαν στην χώρα, μετά από λίγες μέρες ενώ έκαναν μπάνιο σε μια από τις πιο διάσημες παραλίες του νησιού, ο μικρός του γιος είδε ένα μπουκάλι να επιπλέει στην θάλασσα. Στην αρχή προσπάθησε να το αποφύγει μιας και ήταν βρώμικο, αλλά αυτό συνέχισε να τον πλησιάζει, σαν να το οδηγούσε κάποιο αόρατο χέρι! Όταν το παρατήρησε καλύτερα, είδε ότι επάνω του ήταν γραμμένο ένα όνομα και κάτι αριθμοί. Έτσι το πήρε και με έκπληξη είδε ότι στο μπουκάλι ήταν χαραγμένο το όνομα του πατέρα του και η ημερομηνία της γέννησής του.

Ο Δημήτρης είδε το μπουκάλι, θυμήθηκε τα γενέθλιά του και ξαφνιάστηκε, γιατί πίστευε ότι μετά από τόσο πολλά χρόνια το μπουκάλι δεν θα υπήρχε, εκτός αυτού η απόσταση ανάμεσα στις δύο χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Διαπιστώνοντας ότι το μπουκάλι είχε μια πολύ μικρή αλλοίωση και τίποτα άλλο, κατάλαβε πόσο κακό για το περιβάλλον είναι να πετάμε τα απορρίμματά μας στη θάλασσα και να μην κάνουμε ανακύκλωση.

Το μπουκάλι αυτό το κράτησε και ήταν ο σημαντικότερος λόγος που οδήγησε τον Δημήτρη να δημιουργήσει μια οργάνωση που βασικό μέλημά της είχε την προώθηση της ανακύκλωσης. Ο Δημήτρης έκανε τεράστιες προσπάθειες για να καταφέρει να πείσει τους δήμους και το ίδιο το ελληνικό κράτος για να ευαισθητοποιηθούν περισσότερο με το πρόβλημα της ανακύκλωσης και να τοποθετήσουν στους δρόμους περισσότερους μπλε κάδους, αλλά και κάδους ξεχωριστούς για κάθε ανακυκλώσιμο υλικό. Κατάφερε να περάσει σημαντικά μηνύματα στους ανθρώπους και με τη βοήθεια άλλων οργανώσεων η Ελλάδα να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου στην ανακύκλωση.

 https://eepf.gr/sites/eepf.gr/files/news-attached/%CE%9A%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C_0.pdf

Στην 4η  Πανελλήνια Ημέρα σχολικού Αθλητισμού που φέτος έχει ως κεντρικό σύνθημα: «ΑΘΛΟΥΜΑΙ –ΧΑΡΑΖΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» οι μαθητές και μαθήτριες των σχολικών μονάδων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε οργανωμένες αθλητικές δράσεις/δραστηριότητες εντός και εκτός των σχολικών μονάδων.

Ας γνωριστούμε!

Γεια σας! Είμαι η Δήμητρα Τζίνου και είμαι καθηγήτρια κλάδου ΠΕ01 στο 3ο Γυμνάσιο Περιστερίου.Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου και μου αρέσει να ενημερώνομαι για ό,τι καινούριο υπάρχει στην Εκπαίδευση.Προσπαθώ να χρησιμοποιώ τις Νέες Τεχνολογίες για να υποστηρίξω το μάθημά μου. Μου αρέσει ο κινηματογράφος, το διάβασμα,η γυμναστική, ο χορός και τα ταξίδια. Αυτό το περιοδικό δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του εξάμηνου διαδικτυακού σεμιναρίου Moodle που παρακολούθησα.

Για ένα σύγχρονο σχολείο!

Ελάτε λοιπόν να το εμπλουτίσουμε με Σχολικά Δρώμενα!

Ο κόσμος στα χέρια μας!

Καλωσήλθατε στο Schoolpress.sch.gr/Our World!

Καλή συνεργασία!