δηλαδή όταν κάποιος έχει ψυχική, σωματική ή διανοητική αναπηρία. Μπορεί κάποιος να την αποκτήσει πριν ή μετά τη γέννησή του. Μερικές απ’ τις αναπηρίες είναι η τύφλωση, η κώφωση και άλλες. Το ποσοστό αναπήρων παγκοσμίως αγγίζει το   του συνολικού πληθυσμού.

Το πιο δύσκολο στην καθημερινότητά τους είναι να μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από τους γύρω τους. Η καθημερινότητα των ΑμεΑ είναι πολύ δύσκολη, διότι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δραστηριότητες. Επίσης δε υποστηρίζεται αρκετά η πρόσβασή τους σε χώρους της κοινωνίας. Τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαιώματα, όπως: οικονομική βοήθεια, φορολογικές ελαφρύνσεις, έκπτωση στα μέσα μαζικής μεταφορά κ. ά. Η ιατρική υποστήριξη ή ο απαραίτητος εξοπλισμός έχουν υψηλό οικονομικό κόστος, που πολλές φορές δεν έχουν τη δυνατότητα να το καλύψουν. Χρειάζονται πολλή στήριξη από όλους μας και συχνά δεν αρκεί μόνο αυτή από την οικογένειά τους.

Παρά τα αρνητικά, υπάρχουν δραστηριότητες, που έχουν πρόσβαση. Οι παραολυμπιακοί αγώνες είναι η πιο γνωστή απ’ αυτές. Οι παραολυμπιακοί αγώνες προέκυψαν από τους αγώνες στο Στόουκ Μάντεβιλ το 1948.  Οι πρώτοι παραολυμπιακοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1960. Μερικά από τα αθλήματα αυτών των αγώνων είναι η ρίψη σφαίρας καθιστοί, η τοξοβολία, η καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο. Πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα χρόνια μετά το τέλος των ολυμπιακών αγώνων. Οι επόμενοι χειμερινοί παραολυμπιακοί αγώνες θα πραγματοποιηθούν στην Ιταλία (Μιλάνο – Κορτίνα) το 2026, ενώ οι επόμενοι θερινοί στο Λος Άντζελες το 2028.

Η ζωή των ΑμεΑ μπορεί ν’ αλλάξει, αν οι δήμοι κατασκευάσουν ράμπες στους χώρους, που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση, να κάνουν προσβάσιμα τα πάρκα, να διαμορφώσουν ανάλογα τα σχολικά κτίρια και να ενισχύσουν τα κέντρα φιλοξενίας τους. Θα ήταν, επίσης, πολύτιμη η βοήθεια από εκπαιδευμένα κατοικίδια ή ανθρώπους υπεύθυνους για τη φροντίδα τους.

Δείτε το κρυπτόλεξο για τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) εδώ.

Αντωνίου Μυρτώ, Κόκκινος Τριαντάφυλλος

Όλα ξεκίνησαν το 1828, όταν έγινε ο πρώτος αποκριάτικος χορός στο σπίτι του εμπόρου Μωρέττη. Με το πέρασμα των χρόνων οι κάτοικοι πρόσθεσαν έθιμα από τα Επτάνησα και την Ιταλία, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αυτή η μοναδική γιορτή.

Οι συνήθειες των Πατρινών ξεκινούν από την ημέρα του Αγίου Αντωνίου, στις 17 Ιανουαρίου. Τότε γίνεται η έναρξη. Μια γνωστή συνήθεια είναι ο τελάλης, που γυρνάει την πόλη και ανακοινώνει τον ερχομό του καρναβαλιού. Επίσης, πολύ σημαντικά είναι τα Μπουρμπούλια, χοροί που οι γυναίκες φορούν μαύρα ντόμινο και μάσκες, για να μην καταλάβουν οι άλλοι ποιες είναι.

Ένα από τα παλιά έθιμα είναι ο σοκολατοπόλεμος. Οι καρναβαλιστές, που βρίσκονται πάνω στα άρματα, πετούν σοκολάτες στον κόσμο. Το επόμενο είναι το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού. Είναι μια μεγάλη διοργάνωση, στην οποία κάποιες μικρές ομάδες λύνουν γρίφους και ξεπερνούν δοκιμασίες σε όλη την Πάτρα.

Οι στολές στο καρναβάλι δεν είναι απλές, αλλά ολόκληρες κατασκευές. Κάθε χρόνο επιλέγουν ένα θέμα και ράβουν εκατοντάδες ίδιες στολές. Τα χρώματα που βάζουν περισσότερο πάνω στις στολές είναι το κόκκινο, το μπλε, το κίτρινο και το πράσινο, για να ξεχωρίζουν από μακριά και να φαίνονται όμορφα στις κάμερες και στα φώτα της νύχτας.

Η κορύφωση του καρναβαλιού φτάνει με το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας και γεμίζει την πόλη χαρούμενες εικόνες. Στο μικρό καρναβάλι συμμετέχουν κυρίως παιδιά με οικογένειες, με πολύχρωμες στολές και παιχνίδια. Την επόμενη ημέρα γίνεται η μεγάλη παρέλαση με εντυπωσιακά άρματα, μουσική και χορό. Οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο που διασκεδάζει και χειροκροτεί τους καρναβαλιστές. Το βράδυ πραγματοποιείται η καύση του βασιλιά Καρνάβαλου, που συμβολίζει το τέλος της γιορτής.

Δείτε το κουίζ για το καρναβάλι της Πάτρας εδώ.

Γκέρμπουρας Γιώργος, Κυπριώτης Παναγιώτης

που παράγεται αποκλειστικά στο νησί της Χίου. Είναι ρητίνη, που βγαίνει από ένα ειδικό δέντρο, το μαστιχόδεντρο, που φυτρώνει σε συγκεκριμένα χωριά της νότιας Χίου, τα γνωστά Μαστιχοχώρια. Έχει χαρακτηριστική γεύση και μυρωδιά και θεωρείται από τα πιο πολύτιμα προϊόντα της Ελλάδας. Η χρήση της είναι πολυδιάστατη: τη συναντάμε στη μαγειρική, τα γλυκά, τις τσίχλες, τα ποτά, αλλά και στην φαρμακευτική και καλλυντική βιομηχανία.

Η παραγωγή της μαστίχας είναι μια διαδικασία που απαιτεί υπομονή και προσοχή. Ξεκινά κάθε καλοκαίρι, όταν ο καιρός είναι ζεστός και ξηρός. Οι παραγωγοί πρώτα φροντίζουν τα δέντρα τους. καθαρίζουν το έδαφος γύρω απ’ αυτά αφαιρώντας πέτρες, χόρτα και χώματα. Μετά ακολουθεί η πιο σημαντική διαδικασία, που ονομάζεται «κέντημα».

Στο κέντημα οι αγρότες χαράζουν τον κορμό του δέντρου με ειδικά εργαλεία. Οι χαρακιές είναι μικρές και προσεχτικές, για να μη χαλάσει το δέντρο και να συνεχίσει να παράγει μαστίχα για πολλά χρόνια. Το μαστιχόδεντρο ζει πάνω από 100 χρόνια.

Από το δέντρο τρέχει ένα λευκό υγρό, η μαστίχα. Αρχικά είναι κολλώδης και διαφανής. Σιγά σιγά στάζει στο έδαφος και αφήνεται να στεγνώσει για 15 – 20 ημέρες. Όταν στεγνώσει, γίνεται μικρά σκληρά κομματάκια, που μοιάζουν με δάκρυα, γι’ αυτό και λέγονται συχνά «δάκρυα της μαστίχας».

Η συλλογή της μαστίχας γίνεται με μεγάλη προσοχή. Οι παραγωγοί μαζεύουν τα κομμάτια ένα ένα με το χέρι. Αυτή η δουλειά απαιτεί υπομονή και ακρίβεια. Στη συνέχεια, τα κομμάτια καθαρίζονται, για να αφαιρεθεί το χώμα κι άλλες ξένες ύλες. Ο καθαρισμός γίνεται κυρίως με το χέρι, αλλά σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ειδικά μηχανήματα, για να γίνει πιο γρήγορα η διαδικασία.

Όταν η μαστίχα είναι έτοιμη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους. Στη μαγειρική, τα γλυκά, τα ποτά και τις τσίχλες προσθέτει μοναδική γεύση και άρωμα. Στη φαρμακευτική βοηθά την πέψη και προστατεύει το στομάχι. Έχει αντιβακτηριδιακές ιδιότητες και συμβάλλει στην υγεία των δοντιών και του σώματος.

Η μαστίχα της Χίου έχει σημαντική οικονομική αξία για τους ανθρώπους του νησιού. Πολλές οικογένειες ζουν από την παραγωγή και την πώλησή της. Είναι σημαντική για τον πολιτισμό και την παράδοση της Χίου, γιατί η καλλιέργειά της γίνεται αιώνες τώρα με την ίδια φροντίδα.

Η μαστίχα της Χίου δεν είναι μόνο ένα τρόφιμο. Είναι ένας φυσικός θησαυρός, που συνδέει την παράδοση με την υγεία και τη γεύση.

Δείτε το κουίζ για το μαστίχα της Χίου εδώ.

Κακογιάννου Ελένη, Καούρ Παρνιίτ

Στην αρχαία Ελλάδα ο Ποσειδώνας και η Αθηνά διαγωνίστηκαν για το ποιος θα δώσει το όνομά του στην πόλη της Αθήνας. Ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του κι έβγαλε νερό, ενώ η Αθηνά χτύπησε με το δόρυ της και φύτρωσε μια ελιά. Οι άνθρωποι διάλεξαν την ελιά, γιατί τους έδινε τροφή και λάδι. Έτσι, η πόλη ονομάστηκε Αθήνα.

Στην αρχαία Ελλάδα η ελιά θεωρούνταν ιερό δέντρο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στεφάνωναν τους νικητές με στεφάνι ελιάς (κότινο). Ήταν πολύ σημαντικό δέντρο για τους αρχαίους Έλληνες. Τη χρησιμοποιούσαν για τροφή, για φως καίγοντας λάδι, αλλά και για θρησκευτικούς λόγους. Τη θεωρούσαν ιερή και σύμβολο ειρήνης και δύναμης. Από τότε ως τη σημερινή εποχή παραμένει πολύ σημαντική.

Σήμερα η χώρα μας είναι από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής ελαιόλαδου στον κόσμο. Η εξέλιξή της είναι μια διαδρομή χιλιάδων ετών, που συνδέει τη φύση με τον ανθρώπινο πολιτισμό, ξεκινώντας από την αρχαία μορφή της και φτάνοντας στη συστηματική καλλιέργεια, που γνωρίζουμε σήμερα. Από τη στιγμή που τη φυτεύουν στο χώμα, την ποτίζουν λίγο και τη φροντίζουν μέχρι να μεγαλώσει. Η καλλιέργειά της απαιτεί μεσογειακό κλίμα, λίγο νερό και ήλιο, γόνιμα και καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη, με ιδανικές θερμοκρασίες άνθησης γύρω στους 20^ο C. απαιτείται προσεχτικό κλάδεμα, ισορροπημένη διαχείριση εχθρών για καλή παραγωγή, με τη συγκομιδή να γίνεται από τον Νοέμβριο έως τον Ιανουάριο. Αποτελεί θεμέλιο της ανθρώπινης ζωής, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσογείου, προσφέροντας ανεκτίμητα οφέλη στην υγεία, την οικονομία και τον πολιτισμό.

Το ελαιόλαδο είναι υγιεινό. Βοηθά την καρδιά και το σώμα μας να είναι δυνατά. Είναι βασικό συστατικό της ελληνικής κουζίνας. Εκτός από λάδι μάς προσφέρει τον καρπό της για φαγητό, ξύλα, αλλά και ίσκιο.

 Δείτε το κρυπτόλεξο για την ελιά εδώ.

Γιαγιάς – Γιαννιδάκης Βασίλης, Ιωάννου Ανδρέας

για να εκφωνεί τα τελετουργικά του μεσαιωνικού καθολικισμού.

Το οικοδόμημα είναι από πέτρα και μάρμαρο. Αποτελείται από 8 ορόφους με 296 σκαλιά κι έχει ύψος 55,86 μέτρα. Περιλαμβάνει 207 μαρμάρινες κολώνες. Η δημιουργία του χρειάστηκε καιρό για να ολοκληρωθεί, όμως, καθυστέρησε ακόμα περισσότερο λόγω των επαναλαμβανόμενων πολέμων, που διέκοπταν συνεχώς την κατασκευή του.

Ο πύργος πέρασε από πολλές γενιές αρχιτεκτόνων. Η πρωτοβουλία για την ανέγερσή του ανήκει στη δόνα Μπέρτα ντι Μπερνάρντο, η οποία διέθεσε το πρώτο χρηματικό ποσό στις 5 Ιανουαρίου του 1172. Στις 9 Αυγούστου του 1173 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος και πέντε ημέρες αργότερα ξεκίνησαν οι εργασίες, που ολοκληρώθηκαν το 1372. Για πολλά χρόνια πίστευαν ότι οι αρχιτέκτονες ήταν τα αδέρφια Γκουλιέλμο. Πρόσφατες μελέτες, όμως, υποστηρίζουν ότι ο αρχιτέκτονας του πύργου της Πίζας είναι ο Ντιοτισάλβι.

Ύστερα από μελέτες στις 7 Ιανουαρίου 1990 ξεκίνησαν οι εργασίες υποστήριξης του οικοδομήματος. Ο πύργος έκλεισε για το κοινό και ξανάνοιξε στις 15 Δεκεμβρίου του 2001 με τη λήξη των εργασιών. Η κλίση του μειώθηκε στις 3,99 μοίρες και ειδικοί έκριναν ότι θα παραμείνει σταθερός και ασφαλής για τα επόμενα 300 χρόνια. Μετά από μια επιτυχημένη αποστολή, η Πίζα αποφάσισε να χτίσει ένα υπέροχο καθεδρικό ναό. Το συγκρότημα των κτιρίων κατασκευάστηκε με ρωμαϊκό μάρμαρο, που περιέχει ένα μέρος βαπτιστηρίου με τρούλο κι ένα κλειστό νεκροταφείο, εκτός από καθεδρικό ναό. Το καμπαναριό έχει γίνει από τότε το πιο  διάσημο κτίριο λόγω της κλίσης του.

Τον 19^ο αιώνα ανακαλύφθηκε ότι έγιναν προσπάθειες για την υποστήριξη του πύργου και την ελάφρυνσή του. Αφαιρέθηκαν οι δυο βαριές καμπάνες που βρίσκονταν στον ψηλότερο όροφο. Ως καμπαναριό η δομή εξακολουθεί να εκπληρώνει της αρχική λειτουργία της. Οι 7 καμπάνες βρίσκονται στην κορυφή του πύργου. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο πύργος γέρνει λόγω ηλικίας. Ωστόσο, άρχισε στην πραγματικότητα να γέρνει από το 1178, όταν είχαν ήδη χτιστεί οι τρεις πρώτοι όροφοι. Δυστυχώς η επιλογή της τοποθεσίας το είχε προκαλέσει αυτό. Ήταν αμμώδες έδαφος, που δεν ήταν ιδανικό για μια κατασκευή 14 τόνων. Οι αρχιτέκτονες του πύργου προσπάθησαν να αντισταθμίσουν μικρότερους ορόφους και κολώνες, αλλά δε λειτούργησε. Γέρνει εδώ και 800 χρόνια. Είναι σαφές ότι ο πύργος των 55 μέτρων δε γέρνει απλώς, αλλά στην πραγματικότητα πέφτει με ρυθμό 1-2 χιλιοστά τον χρόνο.

Δείτε το κουίζ για τον πύργο της Πίζας  εδώ.

Βαλιάκου Μαρίλια, Γκότση Χριστιάννα, Κώστα Μαρία

απ’ όπου βγαίνει καυτή λάβα, στάχτη και αέρια. Η λάβα είναι λιωμένα πετρώματα, που βρίσκονται βαθιά μέσα στη Γη. Η λάβα είναι πάρα πολύ καυτή, μπορεί να φτάσει μέχρι τους 1000º C. Μπορεί να λιώνει πετρώματα και να καίει δέντρα. Όταν βγαίνει στην επιφάνεια της Γης, στερεοποιείται. Τα περισσότερα ηφαίστεια βρίσκονται κοντά σε μέρη, που ενώνονται οι τεκτονικές πλάκες. Χωρίζονται σε ενεργά και σβηστά. Τα ενεργά είναι αυτά που μπορεί να δημιουργήσουν έκρηξη, ενώ τα σβηστά όχι. Τα περισσότερα μοιάζουν σαν μεγάλα βουνά σε σχήμα κώνου. Στην κορυφή έχουν ένα άνοιγμα, που λέγεται κρατήρας. Από εκεί βγαίνει λάβα, στάχτη και αέρια.

Οι επιστήμονες, που μελετούν τα ηφαίστεια, λέγονται ηφαιστειολόγοι. Αυτοί παρακολουθούν τα ηφαίστεια, ώστε να προειδοποιούν τον κόσμο, όταν υπάρχει κίνδυνος. Δεν κάνουν μόνο κακό, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν νέες στεριές και η στάχτη που αφήνουν κάνει το χώμα πολύ γόνιμο. Έτσι ευδοκιμούν πιο εύκολα τα φυτά. Επίσης, από τα ηφαίστεια παίρνουμε πετρώματα και υλικά, που τα χρησιμοποιούμε στην οικοδομή. Μπορεί να προκαλέσει καταστροφές.

Η Γη είναι σαν μια μπάλα με καυτό εσωτερικό. Στην Ελλάδα ηφαίστεια έχουμε στη Σαντορίνη, τη Μήλο και τη Νίσυρο. Το ηφαίστειο της Σαντορίνης είναι το πιο γνωστό και ενεργό. Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σαντορίνης, έχει ύψος 18 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Και ο κρατήρας του φτάνει στα 500 μέτρα βάθος. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, που μπορεί να προκαλέσουν τα υποθαλάσσια ηφαίστεια, είναι ότι, αν εκραγούν απότομα, μπορούν να σηκώσουν τεράστια κύματα (τσουνάμι).

Δείτε το κουίζ για τα ηφαίστεια εδώ.

Βάιας Θάνος, Κολιαγιάννης Κώστας

Δημιουργείται όταν οι πλάκες, που υπάρχουν μέσα στη Γη, συγκρούονται μεταξύ τους.

Στη χώρα μας καταγράφονται μικροί και μεγάλοι σεισμοί. Η Ελλάδα έχει ιστορικά σημαντικούς σεισμούς, όπως ο σεισμός της Κεφαλονιάς το 1953. Επίσης, ο σεισμός το 1810 στην Κρήτη και το 1986 στο Αιγαίο.

Παγκοσμίως ο ισχυρότερος σεισμός, που έχει καταγραφεί, είναι στη Χιλή κι ήταν 9,5 ρίχτερ. Έγινε στις 22 Μαΐου του 1960 προκαλώντας τσουνάμι στον Ειρηνικό Ωκεανό. Συνέβησαν εκτεταμένες καταστροφές και υπήρξαν χιλιάδες θύματα. Οι πιο σεισμογενείς χώρες είναι η Ιαπωνία, η Ινδονησία, η Τουρκία και το Ιράν. Στην Ευρώπη η Ελλάδα κατέχει πρωταγωνιστική θέση λόγω της εγγύτητάς της με την Τουρκία, την Ιταλία, την Αλβανία και τη Ρουμανία.

Οι σεισμολόγοι παρακολουθούν συνεχώς τη δραστηριότητα με σεισμογράφους και δίκτυα καταγραφής. Για ασφάλεια, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν τα μέτρα: «ΣΤΡΩΣΟΥ – ΚΑΛΥΨΟΥ – ΚΡΑΤΗΣΟΥ», για να προετοιμάζονται για μετασεισμούς.

Σχετικά με τον σεισμό πρέπει να παίρνουμε κάποια μέτρα. Πριν τον σεισμό πρέπει να έχουμε στερεώσει τα βαριά έπιπλα καλά στον τοίχο και να μην υπάρχουν βαριά αντικείμενα πάνω. Να ξέρουμε ποια είναι τα ασφαλή μέρη του σπιτιού και να έχουμε φτιάξει ένα μικρό βαλιτσάκι ανάγκης με τα απαραίτητα πράγματα. Την ώρα του σεισμού πρέπει να διατηρούμε την ψυχραιμία μας, να καλυφθούμε κάτω από ένα τραπέζι ή γραφείο και να είμαστε κοντά σε εξωτερικό χώρο προστατεύοντας το κεφάλι μας. Δεν τρέχουμε έξω, μένουμε μακριά από παράθυρα, μπαλκόνια και αποφεύγουμε τη χρήση ανελκυστήρα.

Δείτε το κουίζ για τον σεισμό εδώ.

Θεμελοπούλου Άννα – Μαρία, Κυπριώτη Εφιάννα

το οποίο είχε προσγειωθεί στον πλανήτη Άρη για την έρευνα του κλίματος, της επιφάνειας του πλανήτη, της ατμόσφαιρας, της ύπαρξης νερού, τη συλλογή πληροφοριών για κάθε υλικό σώμα πάνω στον Άρη, όπως τα πετρώματά του και κυρίως την ύπαρξης ζωής.

Μια σημαντική διόρθωση εδώ είναι ότι το mars rover δεν είναι μόνο ένα, αλλά έξι, που κατάφεραν με επιτυχία να αφήσουν ένα αποτύπωμα στον Άρη. Βέβαια σε σύνολο κατασκευών ήταν περισσότερα από 10. Το πρώτο ήταν το λεγόμενο sojourner το 1997. Έγινε κυρίως ως δοκιμή, για να διαπιστωθεί ότι τα φαινόμενα στον Άρη είναι κατάλληλα για να «επιβιώσει» εκεί τουλάχιστον ένα όχημα. Επίσης και για φωτογράφιση τοπίων, για να μπορέσουμε να πάρουμε μια εικόνα του πλανήτη. Το sojourner έστειλε πάνω από 550 φωτογραφίες.

Ποια είναι η κύρια τεχνολογία των rover; Είναι εξοπλισμένα με κάμερες, αισθητήρες, λέιζερ και εργαστηριακά όργανα. Χρησιμοποιείται ακόμη και τεχνητή νοημοσύνη για την  οδήγηση. Δύο rover παραμένουν ενεργά και συνεχίζουν την εξερεύνηση στην επιφάνεια του Άρη. Τα mars rover δημιουργήθηκαν από την ίδια τη NASA. Τα rover του Άρη δεν χρησιμοποιούν υγρά καύσιμα (όπως βενζίνη ή πετρέλαιο), καθώς δεν υπάρχει οξυγόνο στην ατμόσφαιρα του Άρη, για να γίνει καύση. Τα  rover λειτουργούν με μια πυρηνική μπαταρία.

Επικοινωνία: Στέλνουν τα δεδομένα πίσω στον πλανήτη μας μέσω δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Άρη.

Ηλιακή Ενέργεια: Κάποια rover, όμως,  λειτουργούσαν και με ηλιακή ενέργεια. Είχαν δηλαδή φωτοβολταϊκά, με τα οποία κατά τη διάρκεια ημέρας απορροφούσαν την ενέργεια και τη μετέτρεπαν σε ηλεκτρική.

Προετοιμασία για τον άνθρωπο: Δοκιμή της τεχνολογίας για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Ως εγκέφαλο τα πιο σύγχρονα έχουν έναν επεξεργαστή η πιο απλά λειτουργούν όπως ένας υπολογιστής, μόνο που είναι κινητά σώματα και έχουν μόνο έναν σκοπό.

Δείτε το κουίζ για το Mars Rover  εδώ.

Γκιώκας Κωνσταντίνος – Κιούσης Ιωάννης

τα οποία έχουν υπερβολικά μεγάλη μάζα. Το 1915 ο Albert Einstein ανέπτυξε τη γενική θεωρία της σχετικότητας, έχοντας δείξει νωρίτερα ότι η βαρύτητα γίνεται και επηρεάζει την κίνηση του φωτός. Σύμφωνα με τον Albert Einstein, που ανακάλυψε την καμπύλωση του χωροχρόνου μέσω της θεωρίας της Σχετικότητας, φανταστείτε ένα σώμα με πολύ μεγάλη μάζα συγκεντρωμένη σε έναν απειροελάχιστο χώρο. Θα μπορούσε να καμπυλώσει τον χωροχρόνο γύρω του σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, ώστε να δημιουργήσει έναν κλειστό δρόμο. Π. χ. Έχουμε ένα ύφασμα και σε ένα σημείο του έχουμε τοποθετήσει ένα υλικό σώμα με μάζα, τότε θα δούμε πως στο σημείο που είναι τοποθετημένο το αντικείμενο το ύφασμα καμπυλώνεται, αντιπροσωπεύοντας τον χωροχρόνο. Όσο πιο μεγάλη μάζα έχει το σώμα, τόσο πιο πολύ καμπυλώνεται το ύφασμα, δηλαδή ο χωροχρόνος. Ένα τέτοιο σώμα δημιουργείται όταν ένας γίγαντας ή υπεργίγαντας αστέρας φτάνει στο τέλος της ζωής του. Ο πυρήνας καταρρέει κάτω από τη βαρύτητα  και συμπιέζεται σε ένα σημείο άπειρης πυκνότητας που ονομάζεται Μοναδικότητα. Τότε ο χωροχρόνος γύρω καμπυλώνεται τόσο έντονα, που τελικά αποκόβεται από το υπόλοιπο σύμπαν. Ο χώρος που δημιουργείται γύρω από τη Μοναδικότητα ονομάζεται Μαύρη Τρύπα. Καμία πληροφορία δεν μπορεί να δραπετεύσει από εκεί. Ούτε το φως, ούτε κάποιο άλλο σώμα με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτό.
Μια Μαύρη Τρύπα έχει επίσης: δίσκο προσαύξησης, σφαίρα φωτονίων, ορίζοντα γεγονότων, σκιά μαύρης τρύπας.

Μια  Μαύρη Τρύπα μπορεί να είναι αρχέγονη, αστρική, ενδιάμεση ή υπερμεγέθης. Μια Μαύρη Τρύπα, όπως ο καθένας θα το φανταζόταν, όταν απορροφά ύλη μεγαλώνει και ο όγκος και η μάζα. Όταν απορροφά ύλη, αυτή η ύλη, πρώτα γίνεται δίσκος προσαύξησης και αφού περάσει τον ορίζοντα γεγονότων, δεν μπορεί πια να επιστρέψει πίσω. Το καθεστώς που ακολουθεί μετά την απορρόφηση ονομάζεται «μακαρονοποίηση». Αυτή λοιπόν η κατάσταση λέγεται έτσι, γιατί η ύλη λόγω του ισχυρού βαρυτικού πεδίου, προφανώς τεντώνεται σαν ένα μακαρόνι. Η Μαύρη Τρύπα έχει ήδη μεγαλώσει και η ύλη καταλήγει στην Μοναδικότητα όπου συνθλίβεται. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι στο εσωτερικό μιας Μαύρης Τρύπας ο χρόνος κυλάει πιο αργά από ότι στον κανονικό κόσμο. Κι αυτό συμβαίνει από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο της που αναφέρθηκε παραπάνω. Ένα παράδειγμα για διατάραξη ενός συστήματος θα ήταν αν στη θέση του Ήλιου τοποθετούσαμε μια Μαύρη Τρύπα. Επιπλέον μπορεί και μια Μαύρη Τρύπα με μικρότερη μάζα από ένα άλλο σώμα να το απορροφήσει, διότι μαζεύει ένα «κομμάτι» της μάζας του σώματος, μεγαλώνει κι ύστερα ενσωματώνει κι άλλη ύλη. Σύμφωνα κιόλας με τον Schwarzschild, κάθε είδος μάζας μπορεί να γίνει Μαύρη Τρύπα, αρκεί να συμπιεστεί  πάρα πολύ. Σύμφωνα με τον Stephen Hawking, οι Μαύρες Τρύπες ενδέχεται να ακτινοβολούν. Επίσης, δεν είναι αθάνατες. Το πόσο γρήγορα  θα εξατμιστεί μια Μαύρη Τρύπα είναι περίπτωση της μάζας της και κατά την εξάτμισή της, απελευθερώνει ακτινοβολία. Σίγουρα, όμως, μετά από αυτές τις πληροφορίες πολλοί θα έχουν αναπτύξει έναν φόβο για αυτές και το διάστημα. Όμως καλό θα είναι να αναφερθεί ότι ακόμα κι αν καταποθούμε από μια Μαύρη Τρύπα, είτε αν κάποια στιγμή σε 5.000.000.000 χρόνια μάς καταβροχθίσει ο Ήλιος, ακόμα κι αν  για τόσα και άνω χρόνια η ανθρωπότητα και η ζωή υπάρχει  μέχρι να καταστραφεί και  χαθούν τα πάντα, σημασία έχει ότι υπήρξαμε, ανακαλύψαμε και δημιουργήσαμε, καταλάβαμε και θα συνεχίσουμε να καταλαβαίνουμε πιο πολύ τη θέση μας στο διάστημα. Εξάλλου, όπως είχε δηλώσει πάλι ο Stephen Hawking και πολλοί άλλοι επιστήμονες: «Να κοιτάς πάντα ψηλά στα άστρα, και όχι κάτω στα πόδια σου».

Δείτε σχετικό κουίζ εδώ.

Βαλιάκου Μαρίλια, Κιούσης Γιάννης

μυστήρια μέρη της γης. Η επιφάνεια των θαλασσών καλύπτει το 70% της γης και το περισσότερο μέρος του βυθού παραμένει ανεξερεύνητο. Η μελέτη του βυθού είναι σημαντική για την κατανόηση της βιοποικιλότητας, της γεωλογίας και των φυσικών πόρων του πλανήτη. Ο βυθός περιέχει χιλιάδες σπάνια, επικίνδυνα και χαριτωμένα ψάρια. Υπάρχουν τα στολίδια της θάλασσας, όπως τα φύκια και τα φυτά που παίζουν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή οξυγόνου και στη διατροφή των άλλων ζώων, οι χρωματιστές και μυστήριες πέτρες, οι μικροοργανισμοί που ζουν στις πιο σκοτεινές περιοχές και η απαλή άμμος. Μερικά ψάρια της θάλασσας είναι διάσημα, επειδή είναι πολύ επικίνδυνα. Στα βάθη του ωκεανού δεν φτάνει το φως του ήλιου. Εκεί πέρα τα ψάρια είναι πολύ περίεργα. Τα πρόσωπα τους είναι σαν μεταλλαγμένα ζώα. (π. χ. υπάρχουν δηλητηριώδεις αχινοί και σαρκοφάγα ψάρια). Από τα πιο δυνατά σαρκοφάγα είναι ο λευκός καρχαρίας καθώς και οι φάλαινες. Υπάρχουν όμως και φιλικά ψάρια όπως οι φώκιες και τα δελφίνια, που αγαπάνε τους ανθρώπους και θέλουν να παίζουν μαζί τους.

Η εξερεύνηση του βυθού της θάλασσας έχει πολλά οφέλη.

1)  φυσικούς πόρους όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα ορυκτά

2) επιστημονική έρευνα για την κατανόηση των ωκεανών και της αλλαγής του κλίματος

3) βιοποικιλότητα για την ανακάλυψη των νέων ειδών.

Ο βυθός της θάλασσας κρύβει και θησαυρούς όπως τα ναυαγισμένα καράβια )π. χ. ο Τιτανικός). Είναι ιστορικά μνημεία και ταυτόχρονα μαρτυρίες ανθρώπινων τραγωδιών και ναυτικών περιπετειών. Το ναυάγιο του Τιτανικού βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Τιτανικός βυθίστηκε στις 15 Απριλίου 1912 δηλαδή πριν 113 έτη και ακόμη μελετάμε για την κατάσταση που βρίσκεται τώρα.

Δείτε σχετικό κουίζ εδώ.

Βάιας Θάνος, Ιωάννου Ανδρέας