https://www.youtube.com/results?search_query=%CE%B6%CE%B5%CE%B9+%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%BF

Στον χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλους λειτουργούσε και παλαίστρα.

Πίνακας του Ρομπέρ Λεφέβρ 1818 https://amfipolinews.blogspot.it/2014/12/blog-post_68.html https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=38174939

9

Η ιδέα ήταν της μαθήτριας του τμήματος Α΄2 Μαριφίνης Λαζαριώτη και υλοποιήθηκε με το ερωτηματολόγιο που διαμορφώθηκε από τους μαθητές του Ομίλου «Το Πενάκι του Ζαννείου». Η επεξεργασία και η επιμέλεια του ερωτηματολογίου, καθώς επίσης τα αποτελέσματα είναι του μαθητή του τμήματος Β΄3 Νικηφόρου Παρτσινέβελου.

https://docs.google.com/spreadsheets/d/1_himc-cfsdfEr74iAxbzQju4F2Nh_oZCkwCrWGnweaE/edit?usp=sharing

Τα δοκίμια που διαβάστηκαν:

1ο Βραβείο στην κατηγορία δοκίμιο για τα Γυμνάσια: Αικατερίνη Απειρανθίτου Γ΄1

Ζάννειο Πρότυπο Γυμνάσιο Πειραιά

Όταν οι λέξεις δεν φαίνονται, αλλά πονάνε

Έχεις νιώσει ποτέ να σε πληγώνουν χωρίς να υψώνεται φωνή;
Να σου μιλούν ήρεμα, σχεδόν τρυφερά, και όμως μέσα σου να γεννιέται αμφιβολία, ντροπή, πόνος; Έχεις ακούσει λόγια που ειπώθηκαν «για το καλό σου» και σε έκαναν να μικρύνεις, να αμφισβητήσεις την αξία σου, χωρίς να μπορείς να αποδείξεις ότι δέχτηκες βία; Και αν δεν μπορείς να το αποδείξεις, ποιος θα σε πιστέψει;

Η ρητορική μίσους δεν εμφανίζεται πάντα κραυγαλέα. Συχνά παίρνει την πιο ύπουλη μορφή, εκείνη της φροντίδας. Είναι τα σχόλια που μειώνουν χωρίς να προσβάλλουν φανερά, οι υποδείξεις που πληγώνουν χωρίς να αφήνουν αποδείξεις, τα λόγια που σε κάνουν να νιώθεις υπερβολικός, αδύναμος, λάθος. Αυτό το αόρατο μίσος λειτουργεί σαν ψυχολογικός εκβιασμός. Σε παγιδεύει στη σιωπή, γιατί δεν μπορείς εύκολα να το καταγγείλεις, ούτε καν να το εξηγήσεις.

Τι γεννά όμως αυτή τη μορφή βίας; Την τρέφουν η ανασφάλεια, τα στερεότυπα και η ανάγκη εξουσίας πάνω στον άλλον. Όταν κάποιος δεν αντέχει τη διαφορετικότητα ή τη «δύναμη» του άλλου απέναντί του, επιλέγει τον λόγο ως όπλο. Εδώ θα μπορούσε να βρει χώρο και η σκέψη του Σωκράτη: «Οὐδεὶς ἑκὼν κακός»ο οποίος φαίνεται να υποστηρίζει πως «κανείς δεν είναι κακός με τη θέλησή του». Το μίσος συχνά δεν ξεκινά από συνειδητή κακία, αλλά από άγνοια.

Η πρόληψη απέναντι στη ρητορική μίσους ξεκινά από την αναγνώριση και αφορά και τις δύο πλευρές, τόσο εκείνον που μιλά όσο και εκείνον που δέχεται τον λόγο. Από τη μεριά αυτού που ασκεί, συχνά ασυνείδητα, αυτή τη μορφή βίας, χρειάζεται ένας εσωτερικός έλεγχος πρόθεσης. Πριν ειπωθεί μια «συμβουλή», είναι απαραίτητο να αναρωτηθεί κανείς αν στόχος είναι η ενδυνάμωση ή ο έλεγχος, η φροντίδα ή η επιβολή. Γιατί όταν ο λόγος δεν αφήνει χώρο για επιλογή, όταν ντύνεται με φράσεις αυθεντίας και γενικεύσεις, τότε παύει να είναι φροντίδα και γίνεται εξουσία. Η πραγματική πρόληψη προϋποθέτει αποδοχή της πιθανότητας λάθους, την επίγνωση ότι οι λέξεις έχουν συνέπειες, ακόμη κι όταν λέγονται ήρεμα. Από την άλλη πλευρά, όποιος βιώνει αυτό το αόρατο μίσος χρειάζεται να μάθει να εμπιστεύεται το συναίσθημά του. Αν μετά από μια δήθεν καλοπροαίρετη παρατήρηση νιώθει ντροπή, ενοχή, φόβο ή συρρίκνωση, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά, γιατί η φροντίδα δεν μειώνει. Η πρόληψη, εδώ, είναι η ικανότητα διάκρισης ανάμεσα στη συμβουλή και την επιβολή, η αναγνώριση του λόγου που πληγώνει και το θάρρος να αναζητηθεί ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης όπως ένας φίλος, ένας γονέας, ένας εκπαιδευτικός, που μπορεί να ακούσει την εμπειρία χωρίς προκατάληψη και να τη φωτίσει αντικειμενικά.

Γιατί οι λέξεις είναι πράγματι φλέβες. Μέσα τους κυλάει αίμα. Και κάθε φορά που μιλάμε, κάνουμε μια επιλογή. Θα τις αφήσουμε να δώσουν ζωή ή να προκαλέσουν πόνο; Το ερώτημα δεν είναι αν οι λέξεις έχουν δύναμη. Το ερώτημα είναι αν έχουμε το θάρρος να την αναλάβουμε.

Αικατερίνη Απειρανθίτου Γ΄1

«Όταν η διαφήμιση αγγίζει το σώμα και πληγώνει την ψυχή»

Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων και της συνεχούς διαφήμισης, πολλές εικόνες περνούν μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να τις σκεφτόμαστε ιδιαίτερα. Συχνά μπορεί να πούμε πως είναι απλώς «μια διαφήμιση». Μία από αυτές δείχνει μια γυναίκα περικυκλωμένη από άντρες, με έντονα σεξουαλικά υπονοούμενα, σε σκηνή που παραπέμπει σε σεξουαλική βία και βιασμό. Κάποιες οργανώσεις αντέδρασαν, ωστόσο στα σχόλια στο διαδίκτυο πολλοί αντιμετώπισαν τη γυναίκα σαν αντικείμενο διασκέδασης και τη βία ως κάτι φυσιολογικό ή και αστείο. Το σημαντικό, όμως, είναι να δούμε τι αποτελέσματα έχει μια τέτοια εικόνα σε όσους την βλέπουν και πώς μπορούμε να προλάβουμε και να αντιμετωπίσουμε τέτοια φαινόμενα σεξισμού και ρητορικής μίσους.

Θύματα της ρητορικής μίσους εδώ είναι πρώτα από όλα οι γυναίκες, αφού παρουσιάζονται ως αντικείμενα πάνω στα οποία οι άντρες μπορούν να ασκούν βία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πλήττονται έμμεσα όλες όσες βλέπουν τέτοια μηνύματα, να νιώθουν φόβο, ντροπή, ανασφάλεια ή να πιστεύουν ότι η αξία τους περιορίζεται στο σώμα τους και να ξυπνούν επώδυνες αναμνήσεις σε όσες έχουν ήδη δεχτεί σεξουαλική βία, δίνοντας έτσι την εντύπωση πως η κοινωνία δεν το παίρνει στα σοβαρά. Παράλληλα, τα αγόρια εκτίθενται σε λανθασμένα πρότυπα, που ενθαρρύνουν την ανδρική κυριαρχία και τη βιαιότητα, με αποτέλεσμα οι νέοι να «μαθαίνουν» ότι η βία είναι αποδεκτή.

Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στα άτομα, αλλά επηρεάζουν και την κοινωνία. Όταν η διαφήμιση και τα σχόλια στο διαδίκτυο παρουσιάζουν τη βία ως «αστείο», ενισχύεται ο σεξισμός και η βία προβάλλεται ως «διασκέδαση» ή «μάρκετινγκ». Έτσι καλλιεργείται ανοχή στη ρητορική μίσους, η οποία οδηγεί σε μεγαλύτερη αποδοχή σεξιστικών αστείων και συμπεριφορών παρενόχλησης στην καθημερινή ζωή.

Για αυτόν τον λόγο είναι σημαντικό να σκεφτούμε αποτελεσματικούς τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης, που να περιορίζουν αυτές τις επιπτώσεις. Αρχικά, απαιτείται εκπαίδευση στην κριτική ανάγνωση εικόνων και διαφημίσεων, ώστε μαθητές και πολίτες να μπορούν να αναγνωρίζουν πότε ένα μήνυμα προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Παράλληλα, είναι σημαντικό να μη διαδίδεται τέτοιο περιεχόμενο, να εκφράζεται η αντίδραση του κόσμου στα σχόλια με πειστικά επιχειρήματα και είναι ουσιώδες να στηρίζονται όσοι διαφωνούν με τον σεξιστικό λόγο, ώστε να μην σιωπούν. Τέλος, οργανώσεις και πολίτες μπορούν να ζητούν την απόσυρση τέτοιων διαφημίσεων, ενώ οι θεσμοί και οι διαφημιστικές εταιρείες οφείλουν να διασφαλίζουν ότι κανένα μήνυμα δεν υποτιμά ή δεν βλάπτει, έστω και έμμεσα, μια ομάδα ανθρώπων.

Συνοψίζοντας, η διαφήμιση αυτή δείχνει πώς ο σεξισμός και η ρητορική μίσους περνούν ως «αστείο» στην καθημερινότητά μας. Επιλέγοντας να κάνουμε τις παραπάνω προτάσεις πραγματικότητα, κάνουμε ένα βήμα προς μια κοινωνία όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ισότιμα με τους άνδρες και όχι ως αντικείμενα. Γιατί όπως είναι γνωστό, το μόνο πράγμα που είναι πιο δυνατό από το μίσος είναι η αγάπη.

 Γεωργία Ανδριώτη Γ΄1 

Δοκίμιο της Ιωάννας Κόγιας Γ΄1 (Δεν επιλέχθηκε να διαβαστεί).

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (15,10-11) ο Ιησούς επισημαίνει ότι τον άνθρωπο δεν τον μολύνει ό,τι εισέρχεται στο σώμα του, αλλά ό,τι εξέρχεται από το στόμα του. Με τη διδασκαλία αυτή μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την τυπολατρία στην ουσία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τονίζει ότι τα λόγια και οι πράξεις μας προέρχονται από τον εσωτερικό μας κόσμο. Το μήνυμα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη κοινωνία, όπου η ρητορική μίσους αποτελεί ένα φαινόμενο που επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τη σχολική ζωή.

Η ρητορική μίσους εκδηλώνεται με λόγο που προσβάλλει, υποτιμά ή αποκλείει άτομα ή ομάδες εξαιτίας της διαφορετικότητάς τους, όπως το φύλο, η καταγωγή ή οι πεποιθήσεις τους. Τέτοιου είδους λόγος δεν περιορίζεται μόνο στη δημόσια σφαίρα, αλλά εμφανίζεται και στο σχολικό περιβάλλον, δημιουργώντας κλίμα φόβου και ανασφάλειας. Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό πρόσωπο και φέρει αξία ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά του. Η χρήση λόγου μίσους έρχεται σε αντίθεση με αυτή την αντίληψη και δυσχεραίνει την ειρηνική συνύπαρξη.

Η πρόληψη και η αντιμετώπιση της ρητορικής μίσους απαιτούν συνειδητή παιδαγωγική προσπάθεια. Το σχολείο, μέσα από μαθήματα όπως τα Θρησκευτικά, η Ιστορία και η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, μπορεί να συμβάλει στην καλλιέργεια του σεβασμού, της ισότητας και της αποδοχής της διαφορετικότητας. Μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων, οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν στερεοτυπικές αντιλήψεις και να προβληματιστούν κριτικά απέναντι σε αυτές.

Παράλληλα, σημαντική είναι η προσωπική ευθύνη του καθενός. Ο Χριστός μας καλεί να ελέγχουμε τα λόγια μας και να αναλογιζόμαστε τις συνέπειες που αυτά έχουν στους άλλους. Ο λόγος που βασίζεται στον σεβασμό και την κατανόηση μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο πρόληψης της βίας και ενίσχυσης της σχολικής κοινότητας.

Συμπερασματικά, η ρητορική μίσους αντιμετωπίζεται ουσιαστικά όταν καλλιεργείται ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου. Όπως διδάσκει ο Χριστός, όταν η καρδιά χαρακτηρίζεται από αγάπη και σεβασμό, τότε και ο λόγος μετατρέπεται σε φορέα ειρήνης και συνύπαρξης.

Οι στίχοι του τραγουδιού από την Μαριάντα Χιωτάκη Γ΄4:

Στο διάλειμμα όλοι μαζί μιλάνε

Με δείχνουν μόνο και γελάνε

Μα το κορίτσι που κοιτάνε

Κι αυτό αξίζει αγάπη

Πώς να τ΄αντιμετωπίσω

δεν μπορώ να βγω να μιλήσω

Μα αυτό που θέλω να ρωτήσω

Είναι γιατί σε ΄μένα

Η ζωή μου μοιάζει πλέον με λάθος

Και εγώ χάνομαι μέσα στο βάθος

Χωρίς γυρισμό

Οι λέξεις που ρίχνουν όλοι επάνω

Είναι μια μάχη που νιώθω πως χάνω

Δεν ξέρω πια τι άλλο να κάνω

Για να τελειώσει

Κλείνω τα μάτια και γίνομαι σκόνη

Η σιωπή μου τώρα το σώμα παγώνει

Και ο φόβος που μέσα μου ριζώνει

Δεν θα μ΄αφήσει

Η ζωή μου μοιάζει πλέον με λάθος

Και εγώ χάνομαι μέσα στο βάθος

Χωρίς γυρισμό

Και στο τέλος ψηλώνω

Την φωνή μου υψώνω

Και το βλέμμα σηκώνω

Πια τον κύκλο αυτό τελειώνω

Μπορείτε να τα ακούσετε εδώ: Το παιδί με τα ψωμάκια

   Η μέρα ήταν σκληρή. Αντρικές φωνές παντού, δουλειά σκληρή. Ο επιστάτης, ένας άντρας ηλικιωμένος με πρόσωπο σκληρό και ανέκφραστο του φώναζε υποτιμητικά «Μικρασιάτη» ή «Γαβριά» κάθε φορά που ο Μιχάλης αργούσε να κουβαλήσει τα καφάσια που ήταν διπλάσια από το βάρος του. Η φωνή του χοντρού επιστάτη όμως κάθε φορά και τα υποτιμητικά σχόλια του, τού θύμιζαν τον στόχο του, το μεροκάματο, πιο πολύ τον πλήγωναν τα σχόλια παρά οι πληγές στα χέρια του. Μέσα στο σκοτάδι μια στιβαρή παλάμη ακούμπησε τον ώμο του. Ήταν ο μπάρμπα-Νικόλας, ένας γερο-ναυτικός με μάτια που θύμιζαν το μπλε του Αιγαίου. «Μην τους ακούς μικρέ. Εσείς έχετε χρυσή καρδιά και καθαρά χέρια» του είπε, δίνοντας του ένα κομμάτι ψωμί. «Έχεις πείσμα και είσαι εργατικός, όλα θα πάνε καλά» του έλεγε ο μπάρμπα-Νικόλας

   Καθώς το σούρουπο έπεφτε και η δουλειά τελείωνε, ο Μιχάλης άρχισε να επιστρέφει στην παράγκα τους στο Χατζηκυριάκειο. Περνώντας έξω από ένα φωτισμένο παράθυρο κοντά στο Ζάννειο, σταμάτησε απότομα. Μέσα το φως μιας λάμπας φώτιζε πάνω στις σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου. Ένας δάσκαλος διάβαζε δυνατά και άλλα παιδιά με πρόσωπα μουντζουρωμένα από τη δουλειά σαν το δικό του, τον άκουγαν υπνωτισμένα. Εκείνη τη στιγμή ο Μιχάλης μαγεύτηκε κι αυτός και ένιωσε ένα τσίμπημα στην καρδιά. Ξαφνικά ένιωθε άλλου είδους πείνα, του άνοιξε η όρεξη για να μάθει, να μάθει πράγματα άλλα, που του κάνουν την καρδιά να πετάει και χτυπάει πιο γοργά. Ο Μιχάλης ένιωσε ακίνητος κοιτάζοντας τις σελίδες σαν να ήταν θησαυρός. Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε. Ο δάσκαλος, ένας ψηλός άντρας με γαλήνιο βλέμμα, τον είδε να στέκεται στο σκοτάδι. Δεν τον έδιωξε. Αντίθετα τον πλησίασε και του χαμογέλασε. «Έλα μέσα παλικάρι μου» του είπε χαμηλόφωνα με γλυκιά φωνή. «Εδώ είναι το Νυχτερινό Σχολείο, θες να έρθεις αύριο;» τον ρώτησε και ο Μιχάλης μηχανικά του έγνεψε καταφατικά σαν να τον έσπρωχνε μια αόρατη δύναμη σαν μαγνήτης.

   Όταν έφτασε στην παράγκα, η μητέρα του τον περίμενε. Άφησε τα λίγα κέρματα πάνω στο τραπέζι. Η λάμψη στα μάτια της ήταν η ανταμοιβή του, αλλά η σκέψη του παρέμενε στο φωτισμένο εκείνο παράθυρο του Ζαννείου.

   Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος, ο Μιχάλης δεν ονειρεύτηκε το λιμάνι ούτε τη δουλειά. Ονειρεύτηκε τα γράμματα, το Ζάννειο, τον δάσκαλο, τα βιβλία, τις λέξεις που θα τον έκαναν ελεύθερο και όχι πρόσφυγα. Ο πατέρας του, από κάπου ψηλά, θα ήταν σίγουρα περήφανος γιατί θα έβλεπε ότι ο γιος του δεν έμαθε μόνο να επιβιώνει, αλλά να αναζητεί το φως, ένα φως για έναν άλλο κόσμο γεμάτο γράμματα και αξιοπρέπεια.

Γεωργία Σπηλιωτοπούλου Γ΄4

Σημείωση:

Το διήγημα δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του Ομίλου Φιλαναγνωσίας και Δημιουργικής Γραφής του Ζαννείου Πρότυπου Γυμνασίου Πειραιά με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Ειρήνη Ραγκούση, για την συμμετοχή στο 4ο Μαθητικό Συνέδριο με τίτλο: «Έλα να σου μιλήσω για τον τόπο μου».

Το βιβλίο αυτό παρόλο που γράφτηκε πριν από δεκαετίες παραμένει διαχρονικό καθώς αγγίζει ζητήματα που απασχολούν κάθε έφηβο: την αποδοχή, την ανασφάλεια και τη δύναμη της αλήθειας. Η Ζωρζ Σαρή χρησιμοποιεί λόγο λιτό και άμεσο κάνοντας την ανάγνωση ευχάριστη και γρήγορη. Απευθύνεται σε έφηβους από 12 ετών και πάνω και εστιάζει στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων και τις κοινωνικές σχέσεις.

Υπόθεση : Η Χριστίνα ένα 15χρονο κορίτσι που έμενε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους γονείς της μέχρι που άρχισαν οι καβγάδες ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα της. Εξαιτίας των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν ο πατέρας της τους εγκατάλειψε και πήγε στη Γερμανία για μια καλύτερη ζωή ενώ η μητέρα της αναγκάστηκε λόγω των οικονομικών προβλημάτων να πουλήσει το σπίτι τους στη Θεσσαλονίκη, να πάει στην Αθήνα και να δουλέψει ως θυρωρός. Όλες αυτές οι αλλαγές συντρίβουν τη Χριστίνα και την κάνουν να νιώθει στεναχωρημένη και λυπημένη. Αισθάνεται μόνη και απελπισμένη όταν εγγράφεται σε ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και φοβούμενη την απόρριψη λόγω της οικονομικής της κατάστασης παγιδεύεται στο πρώτο της ψέμα. Σύντομα, το ένα ψέμα φέρνει το άλλο δημιουργώντας έναν «τοίχο» ανάμεσα σε εκείνη και τους συμμαθητές της.

Γιατί αξίζει να το διαβάσετε ; Το βιβλίο μας διδάσκει ότι η φιλία δεν μπορεί να στεριώσει πάνω σε ψεύτικες βάσεις. Μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι που μας αγαπούν πραγματικά το κάνουν για αυτό που είμαστε και όχι για αυτό που δείχνουμε. Αλήθεια, έχει νόημα να ζούμε μέσα στο ψέμα όταν στην πραγματικότητα πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να είμαστε απλώς ο εαυτός μας ;

Γεωργία Σπηλιωτοπούλου, Γ΄4

Η συγγραφέας: Η Victoria Hislop είναι μια σύγχρονη βραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέας. Διαβάζοντας τα βιβλία της καταλαβαίνουμε τη μεγάλη της αγάπη για την ιστορία της Ελλάδας, την οποία θέλησε να εξερευνήσει και να αποδώσει με δικές της επινοημένες ιστορίες, μέσα από τα μάτια των ηρώων του κάθε βιβλίου της. Το 2020 της δόθηκε τιμητικά η ελληνική ιθαγένεια!

Το νησί: Η συγγραφέας αναφέρεται στο νησί της Σπιναλόγκας, μια στενή λωρίδα γης απέναντι από ένα μικρό χωριό της Κρήτης, την Πλάκα. Η Σπιναλόγκα λειτούργησε από το 1903 μέχρι το 1957 ως αποικία λεπρών, όπου οι ασθενείς ζούσαν εντελώς αποκομμένοι, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και την ντροπή της αρρώστιας. Τη σεζόν 2010-2011 προβλήθηκε από το Mega Channel η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο βιβλίο της Victoria Hislop.

Η πλοκή: Η ιστορία διαδραματίζεται σε δύο χρονικούς άξονες. Σήμερα, μια νεαρή γυναίκα, η Αλέξις φτάνει από το Λονδίνο στην Κρήτη, αποφασισμένη να μάθει τις ρίζες της και το παρελθόν της οικογένειας της. Να μάθει ό,τι τόσα χρόνια της κρατούσε κρυφό η μητέρα της. Έτσι ξεκινάει μια αναδρομική αφήγηση στην Κρήτη του 1939 με πρωταγωνίστρια την προγιαγιά της Αλέξις, την Ελένη, η οποία διαγνώστηκε με λέπρα, μια θανατηφόρα αρρώστια της εποχής, και καταδικάστηκε να περάσει την υπόλοιπη ζωή της στη Σπιναλόγκα, αφήνοντας τις κόρες και τον άντρα της απέναντι, στην Πλάκα, και ανάμεσά τους μια θάλασσα να τους χωρίζει. Η ηρωίδα, που μέχρι τότε ήταν μια δασκάλα καταξιωμένη και αγαπητή από μικρούς και μεγάλους, καλείται ξαφνικά να αντιμετωπίσει την απαξίωση της κοινωνίας και να συμβιβαστεί με το δεδομένο του θανάτου. Παράλληλα με το προσωπικό δράμα των ηρώων, ξεκινάει η κατοχή του νησιού από τον Γερμανό κατακτητή. Αυτό είναι και το πιο οξύμωρο σημείο του βιβλίου· τη στιγμή που ολόκληρη η Κρήτη στενάζει κάτω από τη γερμανική μπότα, το μικρό νησί της Σπιναλόγκας μετατρέπεται σε ένα απρόσμενο οχυρό που προφύλαξε τους κατοίκους του από τη χειρότερη αρρώστια, τη ναζιστική κατοχή. Η ιστορία συνεχίζεται στη μεταπολεμική Κρήτη εστιάζοντας στις ζωές των κοριτσιών της Ελένης που έμειναν πίσω. Δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, χάραξαν η κάθε μία το δικό της δρόμο. Όμως ο έρωτας, η διαρκής πάλη με την αρρώστια και το κατεστημένο, τα ανθρώπινα πάθη, η ζωή που διαδέχεται τον θάνατο πυροδοτούν τις εξελίξεις. Έτσι μέσα από ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας οι δρόμοι των δύο κοριτσιών ενώνονται για πάντα!

Γιατί αξίζει; Κάτι που πραγματικά αξίζει σε αυτό το βιβλίο είναι το λυρικό ύφος της συγγραφέως, η αμεσότητα με την οποία αφηγείται τα γεγονότα και η παραστατικότητα στις περιγραφές της. Επιπλέον, μέσα από τη ζωή των ηρώων αντλούμε σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία της Κρήτης, το στίγμα μιας μεταδοτικής νόσου που δεν υπάρχει πια και την κοινωνική πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Τέλος, η Victoria Hislop καταφέρνει μέσα από τo βιβλίο της να παρουσιάσει τη Σπιναλόγκα όχι ως το νησί των ζωντανών-νεκρών, αλλά ως σύμβολο της ανθρώπινης θέλησης και του μεγαλείου της αγάπης!

Σίλεια Τσακαλία, Γ΄4