«Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της» της Άλκης Ζέη
Μεταφερόμαστε στο Άαχεν, μια επαρχιακή πόλη στη Γερμανία, στην οποία μένει μια φαινομενικά δεμένη οικογένεια Ελλήνων μεταναστών. Η 13χρονη Κωνσταντίνα είναι το μοναχοπαίδι της οικογένειας και αγαπάει τη ζωή της στο Άαχεν. Όλα, όμως, αλλάζουν όταν οι γονείς της χωρίζουν, δημιουργούν τη δική του νέα οικογένεια καθένας τους και η ευαίσθητη υγεία της Κωνσταντίνας επιδεινώνεται, οπότε κρίνουν πως πρέπει να γυρίσει στην Ελλάδα και να ζήσει μαζί με τη γιαγιά από τη μεριά του πατέρα της. Ωστόσο, η απόφαση αυτή αποδείχθηκε καταστροφική για την ψυχική υγεία της εφήβου, η οποία πλέον θα έπρεπε να ζήσει με την καταπιεστική και οπισθοδρομική γιαγιά της. Ως «διέξοδο» από τα προβλήματα της καθημερινότητας της, η Κωνσταντίνα καταφεύγει στη χρήση ουσιών.
Η ιστορία εξελίσσεται με τρόπο που σκιαγραφεί υπέροχα την πραγματικότητα της εξάρτησης, όχι μόνο για την Κωνσταντίνα αλλά και για την οικογένειά της. Η Άλκη Ζέη, με τη μοναδικά ζωντανή αφήγησή της, μας κάνει να αισθανόμαστε κατανόηση, συμπάθεια, εκνευρισμό ή και θυμό σχεδόν για όλους τους χαρακτήρες ταυτόχρονα, καθώς βλέπουμε να ξεδιπλώνεται ξεκάθαρα το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Το πιο όμορφο στοιχείο του βιβλίου είναι πως δεν ενοχοποιείται κανείς· η επικίνδυνη περιπέτεια της πρωταγωνίστριας παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα των συναισθημάτων και των περιστάσεων της ζωής της. Είναι ένα υπέροχο βιβλίο, που απεικονίζει απλά, ρεαλιστικά και με ενσυναίσθηση ένα σημαντικό πρόβλημα τόσο επίκαιρο και σύγχρονο. Γι΄ αυτό, πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσουν τόσο έφηβοι όσο και ενήλικες!
Θεοδώρα Τσιμπούλη, Γ΄4
