Καλή και δημιουργική χρονιά να έχουμε!

Μετά το σχολείο τρέχω

Στην πλατεία γρήγορα

Κρατάω μπάλα παλιά

Μυρίζει χώμα

Ιδρώτας και χαρά

Παίζουμε μέχρι το σκοτάδι

Γέλια δυνατά

Ξεχνάω τα πάντα

Στο μυαλό μου

Μόνο ποδόσφαιρο υπάρχει

Όνειρα μεγάλα

Χωρίς φόβο

Ο μαθητής  συμμετείχε στον 10ο Παγκορινθιακό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό με το παραπάνω ποίημα και απέσπασε το 3ο Βραβείο Ποίησης.

Όπως συμβαίνει και σε κάθε σχολείο, έτσι και σε εμάς σχεδόν κάθε μέρα προέκυπταν μικρά ή μεγάλα μερεμέτια. Το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε μακριά από την πόλη. Έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε μόνοι μας. Τελικά τα καταφέραμε.

Στο πλαίσιο και της αυτοαξιολόγησης του σχολείου οργανώθηκε ομάδα … άμεσης επέμβασης. Στόχος της η επισκευή οποιασδήποτε ζημιάς προέκυπτε στο χώρο. 11 πρόθυμοι μαθητές σχημάτισαν την ομάδα. Εμπειρία προϋπήρχε λόγω και του αγροτικού υπόβαθρου της περιοχής μας. Τα υπόλοιπα τα έμαθαν στην πράξη.

Εδώ επισκευάζουμε μια πόρτα που χάλασε. Η ομάδα επί το έργον.

Όταν η Άννα κοίταζε από το παράθυρο του δωματίου της, έβλεπε πάντα την ίδια ταράτσα απέναντι. Μια απλή, γκρίζα επιφάνεια με μια παλιά κεραία και μερικές γλάστρες που έμοιαζαν ξεχασμένες από τον χρόνο. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη, η ταράτσα έμοιαζε διαφορετική. Ίσως γιατί είχε αλλάξει εκείνη.

Ήταν η πρώτη μέρα της Β΄ Λυκείου. Το καλοκαίρι είχε αφήσει πάνω της μια αδιόρατη ωριμότητα, σαν λεπτή σκόνη που δεν φαινόταν, αλλά άλλαζε το φως. Είχε μεγαλώσει λίγους πόντους, είχε κόψει τα μαλλιά της μέχρι τους ώμους και είχε αποφασίσει – χωρίς να το πει σε κανέναν – ότι φέτος θα ήταν η χρονιά που θα τολμούσε να ζήσει αληθινά.

Μέχρι πέρσι η Άννα ήταν η «καλή μαθήτρια». Ήσυχη, συνεπής, με τετράδια καθαρά και σημειώσεις με χρωματιστά στυλό. Δεν είχε δημιουργήσει πρόβλημα σε κανέναν. Μόνο στον εαυτό της. Γιατί βαθιά μέσα της υπήρχαν λέξεις που δεν είχε πει, βλέμματα που δεν είχε κρατήσει, συναισθήματα που είχε φοβηθεί να ονομάσει.

Τον είδε για πρώτη φορά στο προαύλιο, δίπλα στη βρύση. Δεν ήταν καινούριος στο σχολείο. Απλώς μέχρι τότε δεν τον είχε προσέξει. Ο Μάριος είχε εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να γεννιέται πρώτα στα μάτια και μετά στα χείλη. Ψηλός, με σκούρα μαλλιά που έπεφταν άτακτα στο μέτωπό του και μια έκφραση μόνιμης περιέργειας, σαν να ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο κομμάτι – κομμάτι.

Η Άννα δεν ήξερε γιατί τον πρόσεξε εκείνη τη στιγμή. Ίσως γιατί γελούσε δυνατά με κάτι που είπε ένας φίλος του. Ίσως γιατί, για ένα δευτερόλεπτο, τα μάτια τους συναντήθηκαν. Ή ίσως γιατί, χωρίς να το ξέρει, τον είχε ανάγκη.

Γύρισε γρήγορα το βλέμμα της, νιώθοντας τα μάγουλά της να καίνε. «Μη γίνεσαι γελοία», ψιθύρισε στον εαυτό της. Δεν ήταν παιδί πια για χαζοερωτήματα. Εϊχε διαγωνίσματα, φροντιστήρια, στόχους. Η αγάπη – ή ό,τι κι αν ήταν αυτό – μπορούσε να περιμένει.

Αλλά η αγάπη δεν ρωτάει ποτέ αν τη βολεύει η στιγμή.

Τις επόμενες μέρες ο Μάριος βρισκόταν παντού. Στην ουρά του κυλικείου, δύο θρανία πίσω της στο μάθημα της Ιστορίας, στην ομάδα που έπαιζε μπάσκετ μετά το σχολείο. Κάθε φορά που άκουγε το γέλιο του, ένιωθε μια ανεξήγητη αναστάτωση, σαν να άλλαζε ο ρυθμός της καρδιάς της.

Η πρώτη τους αληθινή κουβέντα έγινε τυχαία. Ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε.

Η φιλόλογος είχε αναθέσει μια ομαδική εργασία. Οι ομάδες σχηματίστηκαν σχεδόν αυθόρμητα, με φίλους να ενώνονται με φίλους. Η Άννα έμεινε για λίγο ακίνητη, κρατώντας το βιβλίο της σφιχτά στο στήθος.

«Θες να έρθεις μαζί μας;» άκουσε μια φωνή δίπλα της.

Γύρισε. Ήταν εκείνος.

«Εμ…ναι. Αν θέλετε κι εσείς», απάντησε προσπαθώντας να κρατήσει σταθερή τη φωνή της.

«Εγώ θέλω» είπε απλά και της χαμογέλασε.

Κάθισαν στο ίδιο θρανίο. Η μυρωδιά από το απορρυπαντικό στο φούτερ του ανακατεύτηκε με το άρωμα του χαρτιού και του μελανιού. Μιλούσαν για το θέμα της εργασίας, για ποιήματα και για συμβολισμούς, αλλά κάτω από τις λέξεις κυλούσε κάτι άλλο. Ένα υπόγειο ρεύμα που τους τραβούσε πιο κοντά.

«Σου αρέσει να γράφεις;» τη ρώτησε κάποια στιγμή.

Η Άννα δίστασε. Δεν το ήξερε σχεδόν κανείς.

«Ναι. Δηλαδή… γράφω καμιά φορά. Ιστορίες.»

«Σοβαρά; Αυτό είναι τέλειο. Πάντα ήθελα να μπορώ να γράψω κάτι που να κάνει τους άλλους να νιώθουν.»

Η καρδιά της σκίρτησε. Δεν ήξερε γιατί, αλλά η φράση του έμεινε μέσα της σαν υπόσχεση.

Από εκείνη τη μέρα, άρχισαν να μιλούν περισσότερο. Στην αρχή για την εργασία, μετά για μουσική, για όνειρα, για τους φόβους τους. Ο Μάριος ήθελε να σπουδάσει αρχιτεκτονική. «Μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα που μένουν», έλεγε. «Να αφήνω ένα σημάδι.»

Η Άννα δεν ήταν σίγουρη τι ήθελε να γίνει. Ήξερε μόνο ότι ήθελε να νιώθει. Να μη ζει απλώς σωστά, αλλά αληθινά.

Ένα απόγευμα, καθώς δούλευαν μαζί στην εργασία, βρέθηκαν στη δημοτική βιβλιοθήκη. Η βροχή χτυπούσε τα τζάμια ρυθμικά, σαν να συνόδευε τις σκέψεις τους. Κάθονταν αντικριστά, αλλά τα πόδια τους άγγιζαν κάτω από το τραπέζι.

«Πιστεύεις στην αγάπη;» τη ρώτησε ξαφνικά.

Η ερώτηση την αιφνιδίασε.

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ… σ’ αυτό το πράγμα που λένε ότι σε αλλάζει. Που σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερος.»

Η Άννα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Θέλω να πιστεύω. Αλλά νομίζω πως φοβάμαι.»

«Τι;»

«Να μη με αγαπήσουν όπως αγαπώ.»

Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν άβολη. Ήταν γεμάτη. Ο Μάριος άπλωσε το χέρι του και, διστακτικά, ακούμπησε τα δάχτυλά της.

«Κάποιος θα σε αγαπήσει έτσι ακριβώς», είπε χαμηλόφωνα.

Εκείνη τη στιγμή, η Άννα ένιωσε σαν να άναψε ο ουρανός μέσα της.

Αλλά η αγάπη δεν είναι ποτέ μόνο φως.

Στα μέσα του Οκτώβρη, άρχισαν οι ψίθυροι. Στο σχολείο, τα βλέμματα ήταν γρήγορα και τα σχόλια πιο γρήγορα ακόμα. «Η Άννα με τον Μάριο», έλεγαν. Μερικοί χαμογελούσαν, άλλοι κορόιδευαν.

Η καλύτερή της φίλη, η Ελένη, την πλησίασε ένα διάλειμμα.

«Τι γίνεται με εσάς;» ρώτησε με μισό χαμόγελο.

«Τίποτα… απλώς κάνουμε παρέα.»

«Μην κοροϊδεύεις εμένα. Φαίνεται.»

Η Άννα δεν ήξερε τι ακριβώς φαινόταν. Το πώς τον κοιτούσε; Το πώς άλλαζε η φωνή της όταν έλεγε το όνομά του;

Την ίδια περίοδο, ο Μάριος άρχισε να γίνεται πιο σιωπηλός. Στα μηνύματα αργούσε να απαντήσει. Στο σχολείο, κάποιες φορές έδειχνε αφηρημένος. Η Άννα προσπαθούσε να μη δίνει σημασία, αλλά η αμφιβολία φώλιαζε μέσα της.

Μια μέρα τον είδε να μιλάει με τη Σοφία από το Γ2. Γελούσαν κοντά στα ντουλάπια. Η Σοφία άγγιζε το μπράτσο του καθώς έλεγε κάτι. Η Άννα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Μην είσαι υπερβολική», είπε στον εαυτό της. «Δεν είναι τίποτα.»

Αλλά το «τίποτα» μεγάλωνε.

Το βράδυ εκείνο, άνοιξε το τετράδιό της και άρχισε να γράφει. Έγραψε για ένα κορίτσι που φοβόταν να αγαπήσει γιατί δεν ήξερε αν χωρούσε στην καρδιά του άλλου. Έγραψε για μάτια που χαμογελούν και για σιωπές που πονούσαν. Έγραψε μέχρι που τα γράμματα θόλωσαν από τα δάκρυα.

Την επόμενη μέρα, ο Μάριος την πλησίασε.

«Είσαι καλά;» τη ρώτησε.

«Ναι. Γιατί;»

«Μου φαίνεσαι… μακριά.»

Η Άννα ήθελε να του πει τα πάντα. Να του πει ότι φοβάται, ότι ζηλεύει, ότι δεν αντέχει την ιδέα να τον χάσει πριν καν τον αποκτήσει. Αλλά οι λέξεις κόλλησαν στον λαιμό της.

«Εσύ είσαι μακριά», ψιθύρισε τελικά.

Ο Μάριος την κοίταξε σαστισμένος.

«Έχω κάποια θέματα στο σπίτι», είπε μετά από λίγο. «Ο πατέρας μου μπορεί να φύγει για δουλειά στο εξωτερικό. Και ίσως… να φύγουμε κι εμείς.»

Ο κόσμος της Άννας πάγωσε.

«Να φύγεις;»

«Δεν είναι σίγουρο. Αλλά υπάρχει πιθανότητα.»

Ξαφνικά, όλα τα μικρά της παράπονα φάνηκαν ασήμαντα. Ο φόβος πήρε άλλη μορφή. Δεν ήταν πια η ζήλια. Ήταν η απώλεια.

Τις επόμενες εβδομάδες, ζούσαν σε μια παράξενη αναμονή. Κάθε μέρα μπορούσε να είναι η τελευταία τους μαζί. Αυτή η σκέψη, αντί να τους απομακρύνει, τους έφερε πιο κοντά.

Ένα απόγευμα, ανέβηκαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας του. Ο ουρανός ήταν βαμμένος πορτοκαλί και ροζ. Η πόλη απλωνόταν κάτω τους, γεμάτη φώτα που άναβαν ένα-ένα.

«Ξέρεις», είπε ο Μάριος, «ό,τι κι αν γίνει, χαίρομαι που σε γνώρισα.»

Η Άννα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

«Μη μιλάς σαν να φεύγεις αύριο.»

«Απλώς λέω… ότι μου έμαθες κάτι.»

«Τι;»

«Να μη φοβάμαι να νιώθω.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Κι εσύ μου έμαθες να τολμώ», του απάντησε.

Στάθηκαν για λίγο σιωπηλοί. Ο αέρας σήκωνε τα μαλλιά της και της έφερνε τη μυρωδιά της νύχτας. Ο Μάριος άγγιξε το πρόσωπό της απαλά, σαν να φοβόταν ότι θα σπάσει.

«Άννα…» ψιθύρισε.

Και τότε τη φίλησε.

Δεν ήταν όπως στις ταινίες. Δεν υπήρχαν πυροτεχνήματα ούτε μουσική. Ήταν απαλό, διστακτικό, γεμάτο αμηχανία και αλήθεια. Αλλά για την Άννα, ήταν σαν να άνοιξε μια πόρτα σε έναν καινούριο κόσμο.

Έναν κόσμο όπου η αγάπη δεν ήταν ιδέα, αλλά εμπειρία.

Λίγες μέρες μετά, ήρθε η είδηση. Ο πατέρας του δεν θα έφευγε τελικά. Η δουλειά ακυρώθηκε. Ο Μάριος έμεινε.

Η Άννα ένιωσε ανακούφιση, αλλά και κάτι ακόμα: συνειδητοποίησε πόσο βαθιά είχε δεθεί. Δεν ήταν πια ένα απλό σκίρτημα. Ήταν ρίζα.

Ο χειμώνας μπήκε αθόρυβα. Μαζί του έφερε διαγωνίσματα, κούραση, μικρούς καβγάδες. Γιατί η αγάπη, όταν πάψει να απειλείται από την απόσταση, δοκιμάζεται στην καθημερινότητα.

Μια μέρα, τσακώθηκαν άσχημα. Για κάτι ασήμαντο — ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε, μια παρεξήγηση. Οι φωνές τους υψώθηκαν στο προαύλιο.

«Δεν μπορείς να ζητάς να είμαι μόνο δικός σου!» είπε ο Μάριος.

«Δεν ζητάω αυτό!» απάντησε η Άννα. «Ζητάω να νιώθω ότι με υπολογίζεις!»

Έφυγαν θυμωμένοι. Η Άννα ένιωσε την καρδιά της βαριά. Σκέφτηκε πόσο εύθραυστο είναι τελικά αυτό που λέμε αγάπη. Πόσο εύκολα μπορεί να ραγίσει από εγωισμό και φόβο.

Το ίδιο βράδυ, ο Μάριος της έστειλε μήνυμα.

«Μπορούμε να μιλήσουμε;»

Συναντήθηκαν στο πάρκο της γειτονιάς. Τα δέντρα ήταν γυμνά και το κρύο τρύπωνε στα μπουφάν τους.

«Συγγνώμη», είπε πρώτος εκείνος. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω.»

«Κι εγώ συγγνώμη. Ίσως… φοβάμαι ακόμα.»

«Κι εγώ φοβάμαι», παραδέχτηκε. «Αλλά δεν θέλω να αφήσουμε τον φόβο να μας κερδίσει.»

Η Άννα τον κοίταξε και κατάλαβε κάτι σημαντικό: η αγάπη δεν είναι απουσία φόβου. Είναι επιλογή να μένεις, παρόλο τον φόβο.

Πλησίασε και τον αγκάλιασε σφιχτά. Εκείνη η αγκαλιά δεν ήταν σαν το πρώτο φιλί. Ήταν πιο βαθιά. Πιο συνειδητή.

Ο χρόνος κύλησε. Η σχολική χρονιά πλησίαζε στο τέλος της. Μαζί της, η Άννα ένιωθε πως έκλεινε ένας κύκλος. Δεν ήταν πια το κορίτσι που κοίταζε από το παράθυρο την άδεια ταράτσα. Ήταν κάποια που είχε τολμήσει να ανοίξει την καρδιά της.

Ένα απόγευμα, καθισμένη στο γραφείο της, ξανακοίταξε τις πρώτες σελίδες του τετραδίου της. Διάβασε τις λέξεις που είχε γράψει μέσα στον φόβο. Χαμογέλασε.

Πήρε το στυλό και έγραψε:

«Η αγάπη δεν είναι να μη φοβάσαι. Είναι να μένεις όταν όλα μέσα σου θέλουν να τρέξουν μακριά. Είναι να κοιτάς τον άλλον και να βλέπεις όχι μόνο αυτό που είναι, αλλά κι αυτό που μπορεί να γίνει. Είναι να μεγαλώνεις μαζί του.»

Το ίδιο βράδυ, ο Μάριος της έστειλε μια φωτογραφία από την ταράτσα απέναντι από το σπίτι της.

«Κοίτα», έγραφε. «Σαν να άναψε ο ουρανός.»

Η Άννα πλησίασε στο παράθυρο. Η ίδια παλιά ταράτσα, η ίδια κεραία, οι ίδιες γλάστρες. Αλλά ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια.

Και για πρώτη φορά, κατάλαβε πως τίποτα δεν είχε αλλάξει γύρω της.

Είχε αλλάξει εκείνη.

Με το παραπάνω διήγημα η μαθήτρια συμμετείχε στον 10ο Παγκορινθιακό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό και κέρδισε το 3ο Βραβείο Διηγήματος

Εμμελίνα Παπαργυρίου

 Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται ένα άτομο δίπλα τους να τους στηρίζει στις καλές αλλά και στις άσχημες στιγμές τους. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για ένα προσωπικό ζήτημα και να μην θέλεις να μιλήσεις στην οικογένεια σου. Η φιλία είναι ένα πολύτιμο πράγμα που αν το χάσεις δεν θα μπορέσεις να αντέξεις ούτε ένα απόγευμα χωρίς το φίλο σου ή τη φίλη σου.

Ευτυχώς εγώ έχω μια κολλητή που είναι πάντα δίπλα μου με στηρίζει με αγαπάει και την αγαπώ και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα! Ή έτσι νόμιζα αλλά όλα άλλαξαν μια μέρα που γνώρισα άλλο ένα κορίτσι.

Όλα άρχισαν το πρωί στο σχολείο εκείνη την ημέρα ήρθε στο σχολείο μια καινούργια κοπέλα. Τότε αποφασίσαμε μαζί να πάμε να της μιλήσουμε έτσι και έγινε. Μας είπε πώς την λένε και που μένει και από τότε κάναμε παρέα και οι τρεις κάθε μέρα στο σχολείο. Ύστερα από λίγο καιρό παρατήρησα πως η κολλητή μου άρχισε να αλλάζει προς το κακό. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί μετά όμως τα κατάλαβα όλα…

Η κολλητή μου τότε άρχισε να μου λέει ότι η καινούργια μας φίλη με επηρεάζει και πως έχω αλλάξει απέναντι της και ότι άκουσε το καινούργιο κορίτσι να μιλάει πολύ άσχημα για εμένα, να με κοροϊδεύει και το χειρότερο, να λέει πράγματα που της είχα εμπιστευτεί σε άλλα παιδιά. Εννοείτε πως σταμάτησα να κάνω με το καινούργιο κορίτσι παρέα γιατί πληγώθηκα πολύ και έκανα πάλι παρέα μόνο με την κολλητή μου όπως πριν… Βλέπετε τότε δεν ήξερα ότι το κορίτσι που είμαστε μαζί από το νηπιαγωγείο μια μέρα θα με προδώσει.

Μέχρι εκείνη τη μέρα. Εκείνη την μέρα που το κορίτσι ήταν ολομόναχο γιατί εκτός από εμένα ποτέ δεν της μίλαγε κανένας άλλος. Στο διάλλειμα πήγα στην τουαλέτα και την άκουσα να κλαίει. Στεναχωρήθηκα για εκείνη που ήταν μόνη χωρίς παρέα αλλά ένιωθα προδομένη και δεν μπορούσα να την δω όπως πριν, στην αρχή.

Δεν ήθελα να την συναντήσω και έμεινα μέσα στην τουαλέτα μέχρι να φύγει. Τότε η κολλητή μου ήρθε  στην τουαλέτα χωρίς να ξέρει ότι είμαι και εγώ μέσα. Τότε άκουσα έναν άνθρωπο που δεν γνώριζα! Η καλύτερη μου φίλη άρχισε να μιλάει στο κορίτσι με πολύ άσχημα λόγια! Της είπε ότι έκανε μεγάλο λάθος που μπήκε στην παρέα μας, ότι ποτέ δεν θα γίνει φίλη μαζί μου και ότι να συνηθίσει να είναι μόνη της!

Δεν πίστευα στα αυτιά μου με αυτά που άκουγα. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχα κάνει στο άλλο κορίτσι. Εκείνη την στιγμή ήθελα να βγω έξω και να την ξεμπροστιάσω άλλα δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα. Είχα μείνει κόκκαλο!! Παγωμένη!!

Εκείνο το μεσημέρι όταν έφτασα στο σπίτι μου έτρεξα και τα είπα όλα στην μαμά μου από την αρχή μέχρι το τέλος. Η μαμά μου με κατάλαβε και μου είπε τι να κάνω. Την επόμενη μέρα στο σχολείο για καλή μου τύχη η κολλητή μου απουσίαζε, και έτσι είχα τον χρόνο να μιλήσω στο άλλο κορίτσι.

Όταν πήγα να μιλήσω στο κορίτσι δεν άντεξα και  λύγισα. Έβαλα τα κλάματα μπροστά της και της τα διηγήθηκα όλα. Εκείνη τα κατάλαβε όλα και με συγχώρησε.

Την επόμενη μέρα η υποτιθέμενη κολλητή μου με είδε που έκανα παρέα με το άλλο κορίτσι και κατάλαβε ότι εγώ είχα θυμώσει μαζί της. Εκείνη την μέρα δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα, μόνο κοιταζόμασταν. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Είχα πάρα, μα πάρα πολλά πράγματα στο μυαλό μου.

Έτσι, επειδή δεν είχα ύπνο, άνοιξα για λίγο το κινητό μου και τότε είδα κάτι απειλητικά μηνύματα από έναν άγνωστο λογαριασμό! Εκείνη την στιγμή πάγωσα και έκατσα να τα διαβάσω.

Κάποιοι έλεγαν ότι ξέρουν πού μένω, άλλα έλεγαν ότι βρίσκομαι σε κίνδυνο και άλλα ήταν πιο απειλητικά. Κατόπιν εγώ, χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξα και τα έδειξα στους γονείς μου. Η μαμά μου, μου είπε ότι αν συνεχίσουν τα μηνύματα θα πρέπει να τα δείξουμε στην αστυνομία.

Το πρωί παρατήρησα ότι η υποτιθέμενη κολλητή μου είχε πάρα πολύ επιθετική στάση απέναντι μου. Δεν της έδωσα και πολλή σημασία. Αλλά όταν το είπα στην μαμά μου, εκείνη μου είπε ότι είχε κάτι υποψίες για τα απειλητικά μηνύματα αλλά δεν είχε αποδείξεις.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες από μια αποπνικτική σιωπή στους διαδρόμους του σχολείου, μια σιωπή που έσπαγε μόνο από τα απειλητικά βλέμματα της πρώην φίλης μου. Η μητέρα μου, όμως, δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Με τη βοήθεια ενός γνωστού της τεχνικού, κατάφερε να ιχνηλατήσει την προέλευση των μηνυμάτων. Η αλήθεια έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία: ο «άγνωστος» λογαριασμός είχε δημιουργηθεί από το κινητό της κολλητής μου. Όταν οι γονείς μας συναντήθηκαν και οι αποδείξεις στρώθηκαν στο τραπέζι, η μάσκα της έπεσε. Δεν ένιωθε μετανιωμένη· αντίθετα, ξέσπασε σε έναν παραλήρημα ζήλιας και κακίας, ομολογώντας πως ήθελε να με τρομάξει για να με «τιμωρήσει» που έκανα παρέα με ένα κορίτσι που εκείνη θεωρούσε κατώτερο λόγω της καταγωγής του, λόγω της χώρας του.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου, αλλά και μια απέραντη θλίψη. Συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν από το νηπιαγωγείο δεν ήταν η φίλη που νόμιζα, αλλά ένας άνθρωπος γεμάτος προκαταλήψεις και κτητικότητα. Η προδοσία της ήταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και η αρχή μιας νέας. Το καινούργιο κορίτσι, παρά τον πόνο που της είχα προκαλέσει με την αρχική μου στάση, στάθηκε δίπλα μου σαν βράχος. Μου έδειξε τι σημαίνει πραγματική συγχώρεση και γενναιοδωρία, αποδεικνύοντας πως η καλοσύνη δεν έχει πατρίδα και πως οι πιο όμορφες ψυχές συχνά κρύβονται πίσω από τους πιο αθόρυβους ανθρώπους.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε εκείνα τα ταραγμένα απογεύματα, νιώθω ευγνωμοσύνη για το μάθημα που πήρα. Η φιλία δεν είναι μια φυλακή όπου πρέπει να ζητάς άδεια για να μιλήσεις σε κάποιον άλλο, ούτε ένας στίβος ανταγωνισμού και απειλών. Είναι ένα δέντρο που ποτίζεται με σεβασμό, ελευθερία και αποδοχή της διαφορετικότητας. Έχασα μια «ψεύτικη» φιλία ετών, αλλά κέρδισα κάτι πολύ πιο πολύτιμο: την προσωπική μου αξιοπρέπεια και μια αληθινή φίλη που με αγαπά γι” αυτό που είμαι. Πλέον περπατάω στους διαδρόμους του σχολείου με το κεφάλι ψηλά, ξέροντας πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στον εκφοβισμό, αλλά στο θάρρος να μένεις πιστός στις αρχές σου, όποιο κι αν είναι το ζήτημα.

Με το παραπάνω διήγημα η μαθήτρια συμμετείχε στο 10ο Παγκορινθιακό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

Κωνσταντίνα Καλαπόδη

Η ψυχή μου έμαθε να σπάει χωρίς φωνή,

σαν κερί που λιώνει μόνο του στη σιωπή.

Σε έχασα πριν προλάβω να σε κρατήσω κοντά

κι από τότε ανασαίνω με δανεικά φτερά.

Οι μέρες μου βαδίζουν φορτωμένες σιωπή.

Οι νύχτες μου με καταδικάζουν χωρίς αναβολή.

Το όνομά σου βαραίνει σαν προσευχή

που δεν βρήκε ποτέ ουρανό να σωθεί.

Δεν έφυγες απλώς, διαλύθηκες εντός

κι άφησες πίσω μια κραυγή χωρίς φως.

Η αγάπη μου στάζει απ’ την βαθιά πληγή

πεισματικά αρνείται την επούλωση να βρει στη γη.

Σε ψάχνω σε βλέμματα, σε λέξεις, σε φως

μα σε βρίσκω εκεί που πονώ συνεχώς.

Ο χρόνος προχωρά κι εγώ μένω εδώ

κρατώντας τα ερείπια από ό,τι αγαπώ.

Η απουσία σου έγινε τρόπος ζωής.

Ένας θάνατος αργός σε κάθε στιγμή.

Κι όμως η  καρδιά μου δεν σβήνει εντελώς

Κρατάει μέσα της ό,τι ήσουν εσύ – Φως.

Κάθε μου ανάσα φέρνει τη σκιά σου κοντά,

μου ψιθυρίζει πως η αγάπη δεν χάνεται πια.

Κι αν το σώμα λυγίζει από του κόσμου τη φθορά,

η ψυχή σε κρατά τόσο κοντά τόσο μακριά.

Κι αν ο κόσμος μου καταρρεύσει, θα σηκωθώ ξανά

για πάντα στην ψυχή μου εσύ, μαγικά.

Κι όσο ακόμα η ανάσα μου πάλλεται στον αέρα

η μνήμη σου θα με οδηγεί σαν φλόγα στον αιθέρα.

Τη μέρα που πέθανες, μαζί πεθάναμε και οι δυο.

Μα εγώ  να αναπνέω συνέχισα εδώ στη γη

ενώ εσύ ενώθηκες για πάντα με τη γη.

Εγώ η σιωπή, το φως εσύ.

Με το παραπάνω ποίημα η μαθήτρια συμμετείχε στο 10ο Παγκορινθιακό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

Το κορίτσι στο σχολείο

πάει κάθε πρωινό

με την τσάντα του στον ώμο

και τη φίλη στο πλευρό.

Τα ξανθά της τα μαλλιά

πάντα καλοχτενισμένα

ανεμίζουν στον αέρα

από τον ήλιο φωτισμένα.

Τα μάτια της τα γαλανά

σαν καθρέφτης καθαρά

σαν μια θάλασσα βαθιά

κρύβουν όνειρα πολλά.

Περπατά όλο καμάρι

με τη σκέψη της ψηλά

όπου είναι το φεγγάρι

ο ήλιος και τα σύννεφα.

Η φωνή της ήρεμη

σαν αεράκι απαλή

γλυκιά σαν μουσική

σαν ποτό μεθυστική.

Στα μαθήματα μπροστά

στα διαλείμματα γελά

με τους φίλους της μαζί

χαίρονται με κάθε τι.

Τίποτα δεν τη φοβίζει

σύμμαχός της η ζωή

η καρδιά της πιο ζεστή

και η ψυχή της καθαρή.

Η σκέψη της γεμάτη αλήθεια

δεν της αρέσουν πια τα παραμύθια

στη ζωή κοιτάζει άλλα

να κάνει όνειρα μεγάλα.

Σ’ ένα χαρτάκι όλο κι όλο

τα όνειρά της τα χωράει

χαρά, αγάπη και στοργή

κι ό,τι κακό το προσπερνάει.

Με το παραπάνω ποίημα η μαθήτρια της Α” Γυμνασίου συμμετείχε στο 10ο Λογοτεχνικό Μαθητικό Διαγωνισμό.

Εδώ μπορείτε να δείτε τις παρουσιάσεις των μαθητών και μαθητριών:

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ 1η ΟΜΑΔΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ- 2η ΟΜΑΔΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ 3- ΟΜΑΔΑ

Παρακάτω βλέπετε τις δημιουργίες των μαθητριών Ραμπίε Μπελάι και Κωνσταντίνας Χριστοδούλου:

ξύπνα η γη κι η θάλασσα το σώμα της απλώνει.

Το καλοκαίρι έφτασε με βλέμμα φωτισμένο,

σε μονοπάτια άνυδρα στον ήλιο διψασμένο.

Το λευκό των σπιτιών γελά στο γαλάζιο του Αιγαίου,

σημάδι αιώνιο, λαμπρό, ενός κόσμου ωραίου.

Μυρίζει αλμύρα το κορμί και θυμάρι το βουνό,

καθώς το βλέμμα χάνεται στον απέραντο ουρανό.

Τα κύματα ψιθυριστά διηγούνται ιστορίες,

για καράβια που ταξίδεψαν σε άγνωστες πορείες.

Στην αμμουδιά τα βήματα σβήνουν με την παλίρροια,

της φύσης τα μυστήρια, τα αιώνια μαρτύρια.

Μια χούφτα άμμος χρυσάφια που στάζει από το χέρι ,

είναι ο χρόνος που κυλά σ´ αυτό το καλοκαίρι.

Το μεσημέρι καίει βουβό, η πλάση ησυχάζει,

μονάχα φλοίσβος μακρινός το όνειρο ταράζει.

Κι όταν το δειλινό φανεί με χρώματα πορφύρας,

ανοίγουν οι κλειστές καρδιές, οι πύλες της αλήθειας.

Το φεγγάρι ανηφορίζει αργά, ασημί το νερό,

ένα τραγούδι νοσταλγικό, παλιό και τρυφερό.

Τα άστρα γίνονται ευχές που πέφτουν στο κενό,

φιλί γλυκό αποχαιρετισμού, του Ιουλίου το βράδυ.

Κι αν χειμώνες θάρθουνε με σύννεφα και κρύο,

κρατάμε αυτό το θέρος μας, το ζωντανό βιβλίο.

Γιατί η Ελλάδα είναι φως, που μέσα μας δεν σβήνει,

μια υπόσχεση παντοτινή, μια θάλασσα γαλήνη.

Παρασκευή Τόσκα

Β” Γυμνασίου

«Η ώρα είναι … Έξι και είκοσι», μονολόγησα χαρούμενη , αφού κατάλαβα πως είχα στη διάθεσή μου πολύ χρόνο μπροστά μου , ώστε να απολαύσω την μέρα μου, όπως είχα επιλέξει .

Κατεβαίνοντας από τα σκαλιά της πολυκατοικίας μου συνάντησα τη διαχειρίστρια και την καλημέρισα . Εκείνη ανταπέδωσε με την ίδια ευγένεια και συνέχισε . Τη στιγμή όμως που πήγαινα να βγω άκουσα κάποια άλλη γυναίκα να της απευθύνει τον λόγο χαιρετώντας την και εκείνη με παρόμοια εγκαρδιότητα .

Αμέσως κατάλαβα από τη φωνή της , πως ήταν η κυρία Μάρθα από τον πέμπτο όροφο η οποία είχε εγκατασταθεί πρόσφατα στην Ελλάδα . Η ίδια και ο άντρας της είχαν αφρικανική καταγωγή αλλά έφυγαν από τη χώρα τους , για να βρουν ενδεχομένως καλύτερες συνθήκες διαβίωσης κάπου αλλού .

Αντί όμως να της απαντήσει η διαχειρίστρια την προσπέρασε με ένα ύφος θυμού και ταυτόχρονα περιφρόνησης χωρίς καν να της πει ούτε ένα « γεια». Τότε απορημένη, η κυρία Μάρθα με ρώτησε:

-                 Τι έπαθε η κυρία Γεωργία; Μήπως μάλωσε με κάποιον πάλι;

-                 Εεεε.  Νομίζω πως έτσι είναι, αφού πριν λίγο την άκουσα να φωνάζει στο τηλέφωνο …

Η κυρία τότε πιστεύοντας αυτά που της είπα συνέχισε να ανεβαίνει σιγά – σιγά τις σκάλες. Τη λυπήθηκα λίγο επειδή εγώ ήξερα τι ίσχυε στην πραγματικότητα. Η κυρία Γεωργία ποτέ δεν έτυχε να σχηματίσει καλή γνώμη για κάποιον που είχε διαφορετικό χρώμα δέρματος, επειδή θεωρούσε αυτούς τους ανθρώπους  κλέφτες, απατεώνες, ενώ παράλληλα είχε την πεποίθηση πως όλοι αυτοί δεν είχαν τη δυνατότητα να διεκδικούν τα ίδια δικαιώματα με ανθρώπους σαν και εκείνη …

Βγαίνοντας έξω πήρα μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησα το περπάτημα. Ανά τακτά διαστήματα συναντούσα κι άλλους που άρχιζαν τη μέρα τους με έναν περίπατο που σίγουρα θα τους ανανέωνε. Ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν τέτοια ώρα στους δρόμους ή τουλάχιστον λιγότερα από άλλες ώρες. Πολλά σπίτια μάλιστα έβγαζαν όμορφες μυρωδιές από το εσωτερικό τους, διότι οι νοικοκυρές ετοίμαζαν πρωινό για τις οικογένειές τους. Επίσης, καθώς περνούσα από ένα σπίτι με πολλές γλάστρες στο μπαλκονάκι του, αισθάνθηκα τη μυρωδιά του καφέ να με τυλίγει ολόκληρη …

Λίγη ώρα μετά, αποφάσισα να αλλάξω κατεύθυνση με σκοπό να φτάσω τελικά στην παιδική χαρά. Μπήκα, λοιπόν, σε έναν άλλο πιο στενό δρόμο ο οποίος θα με οδηγούσε εκεί που ήθελα. Τότε όμως, αντίκρισα ένα πολύ δυσάρεστο θέαμα. Τρεις ηλικιωμένοι και ένας νεότερος άνδρας κάθονταν πάνω στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσαν να προφυλαχτούν από τον κρύο αέρα που ειδικά στο συγκεκριμένο μέρος φυσούσε αρκετά δυνατά. Δεν φορούσαν τίποτα άλλο πέρα από κοντομάνικες , βρόμικες μπλούζες και κάτι σχισμένα παντελόνια. Το χειρότερο πάντως ήταν πως ο νεότερος είχε μόνο ένα πόδι γιατί το άλλο του θα του είχε κοπεί μάλλον από κάποιο δυστύχημα. Στη σκέψη αυτή ανατρίχιασα και προχώρησα βιαστικά χωρίς να ξανακοιτάξω προς το μέρος τους.

Παρόμοιες καταστάσεις είδα και άλλες φορές κατά τη διάρκεια του περιπάτου μου, ακόμα και με παιδάκια που ανοιγόκλειναν συνέχεια τα μικρά τους ματάκια λες και πίστευαν πως ζούσαν σε έναν εφιάλτη και θα βρισκόντουσαν ξαφνικά μαζί με τους χαμένους τους γονείς μέσα σε κάποιο ζεστό σπίτι γεμάτο θαλπωρή. Ενώ άλλα που ήταν συμφιλιωμένα με τη ζωή τους χαμογελούσαν συνέχεια στους περαστικούς και κάπου κάπου τους ζητούσαν ελεημοσύνη …

Φτάνοντας στην παιδική χαρά μετά από πολύ ώρα περπατήματος κάθισα σε ένα ξύλινο παγκάκι που βρισκόταν κάτω από ένα μεγάλο πεύκο και άρχισα να παρατηρώ τα πάντα γύρω μου. Όλος  ο κόσμος τώρα είχε βγει έξω στους δρόμους κα είχε ξεκινήσει με μεγάλο θόρυβο τη μέρα του, όπως πάντα. Οι υπάλληλοι διαφόρων γραφείων ή γενικά οι εργαζόμενοι που δούλευαν σε πολύ ξεκούραστες συνθήκες, κυκλοφορούσαν με μεγάλα σύγχρονα αμάξια που φανέρωναν την ευνοϊκή οικονομική κατάστασή τους. Αντίθετα, όμως, οι άνθρωποι που δούλευαν κάθε μέρα άλλοτε με πολύ δυσκολία και άλλες φορές διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή έπαιρναν απλά το πρώτο ταξί ή λεωφορείο που έβρισκαν και με αυτό πήγαιναν στο σημείο εργασίας τους . Τότε άρχισα να συλλογίζομαι τα εξής:

«Έτσι είναι δηλαδή ο κόσμος; Άδικος;». Πολλές φορές έχω ξαναπεράσει από αυτό το μέρος κι άλλες τόσες έχω ξαναδεί παρόμοια πράγματα αλλά για κάποιον λόγο μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση. Μήπως είμαι και εγώ σαν αυτούς που δεν προσέχουν τη δυστυχία των συνανθρώπων τους παρά μόνο ό,τι τους ευχαριστεί; Γιατί άραγε δεν έχουμε αγάπη μέσα μας και ενδιαφέρον για τις δυσκολίες του κόσμου;

Ξαφνικά, ένιωσα ένα μικρό χεράκι να μου τραβάει το φόρεμα και γύρισα απότομα προς το μέρος του. Είδα ένα μικρό κοριτσάκι περίπου στην ηλικία των τριών – τεσσάρων που με κοιτούσε με πολλή αγάπη αλλά και με την ελπίδα να του δώσω σημασία.

-                 Τι έγινε αγάπη μου; Το ρώτησα με όσο περισσότερη στοργή μπορούσα.

-                 Μήπως είδες τη μα… μα… τη μαμά μου;

-                 Ποια είναι η μαμά σου; Πως τη λένε;

Τότε με κοίταξε με βλέμμα απορημένο και μου απάντησε

-                 Μαμά τη λένε δεν έχει άλλο όνομα!

«Τι αθώο μυαλουδάκι που έχει», σκέφτηκα αλλά εκείνη την ώρα μου γεννήθηκε ένας περίεργος φόβος για το κοριτσάκι. Αφού, τη ρώτησα ποιο ήταν το όνομά της σηκώθηκα και προσπάθησα να βρω τη μητέρα της. Τελικά, αποδείχθηκε πως βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά με σκοπό να μιλήσει σε κάποιον γνωστό της και μάλλον με τη συζήτηση ξεχάστηκε και δεν πρόσεξε τη μικρή της που έφευγε. Με ευχαρίστησε με μεγάλη ευγνωμοσύνη και στη συνέχεια χωριστήκαμε. Εγώ πήρα τον δρόμο του γυρισμού, γεμάτη χαρά που είχα βοηθήσει κάποιον που είχε μεγάλη ανάγκη.

Κάποια στιγμή πέρασα από μια εκκλησία και έκανα τον σταυρό μου. Αποφάσισα τότε να μπω μέσα και να ανάψω ένα κεράκι. Σε όλο τον ναό είχε μαζευτεί πλήθος κόσμου που στην αρχή δεν κατάλαβα τι έκανε. Όταν πλησίασα κοντά στα ψαλτήρια συνειδητοποίησα πως όλο αυτό το πλήθος ήταν μαζεμένο για να προσφέρει χρήματα ή οτιδήποτε άλλο σε φιλανθρωπικές οργανώσεις που οργάνωνε από ότι κατάλαβα η μητρόπολη Αθηνών. Αστραπιαία μου ήρθε η σκέψη να προσφέρω και εγώ κάτι .Πήγα να βγάλω το πορτοφόλι μου αλλά είδα πως το είχα αφήσει στο σπίτι μου. Ευτυχώς όμως είχα μαζί μου είκοσι ευρώ, οπότε τα άφησα χωρίς δεύτερη σκέψη στο ταμείο.

Φεύγοντας από την εκκλησία κατευθύνθηκα με μεγαλύτερη ταχύτητα αυτή τη φορά προς το σπίτι μου και να που έφτασα!

Ανέβηκα τις σκάλες και ήμουν έτοιμη να μπω στο διαμέρισμά μου αλλά με πρόλαβε η κυρία Μάρθα.

-                 Με συγχωρείς, μου είπε γεμάτη αναστάτωση, θα μπορούσες μήπως να με βοηθήσεις σε κάτι που θέλω;

-                 Εννοείται.

-                 Ξέρεις, ρώτησα την κυρία Γεωργία πριν, αν θα μπορούσε να μου δώσει τα κλειδιά του υπογείου για να πάρω κάτι που χρειάζομαι αλλά …… Εδώ έκανε μια μικρή παύση από την αμηχανία της μάλλον και μετά συνέχισε, νόμισε πως ήθελα να κλέψω και εν τέλει δεν μου έδωσε τα κλειδιά. Θα μπορούσες …

-                 Βεβαίως! Απλά δώσε μου μισό λεπτό να τα πάρω.

Τελειώνοντας και με την κυρία Μάρθα πήγα και ξάπλωσα λίγο στη κρεβατοκάμαρά μου. Τι ανακούφιση που είναι αυτή! Σήμερα βοήθησα και εγώ κάποιους ανθρώπους που με είχαν ανάγκη, αφού αυτή τη φορά δεν τους αγνόησα αλλά τους βοήθησα όσο μπορούσα.

Χαραλαμπίδου Μαρία

Β” Γυμνασίου