1947 στο Βαλεριάνο – Ο «Σίδαυλος»
Η φτώχεια στα χωριά ήταν αισθητή. Oι παρέες για τα κάλαντα αποτελούνταν από 2-3, το πολύ τέσσερα παιδιά, και τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν χρήματα να τους δώσουν. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που έδιναν χρήματα, αντί αυτών προσέφεραν σταφίδα, καρύδια και αμύγδαλα για τον κόπο τους.
Την παραμονή Πρωτοχρονιάς τα παιδιά ξυπνούσαν πολύ νωρίς, πριν καν ξημερώσει. Όποιες παρέες προλάβαιναν να πάνε πρώτες στα σπίτια, έλεγαν τα κάλαντα και έδιναν μια ασκινοκάρα (αγριοκρεμμύδα). Εκεί ο οικοδεσπότης που είχε ανάψει φωτιά, τους έφερνε ένα ξύλο το λεγόμενο «Σίδαυλος», και αυτά έλεγαν όλα «κιου – κιού και κανένα κλου – κλου», δηλαδή να πάει καλά η χρονιά, να μην είναι κλούβια, όπως η κότα που κάθεται και βγάζει τα πουλιά!
Με τα λίγα χρήματα που μάζευαν, την επόμενη μέρα τα παιδιά έπαιζαν μπούζους και πίτσι.
