Όπως και να έχει, θα ήταν, πράγματι, πολύ συναρπαστικό να υπήρχε μία χρονομηχανή, να μπαίναμε μέσα και με το πάτημα ενός κουμπιού να μεταφερόμασταν μέσα στον χρόνο. Σε ποια εποχή, όμως, θα θέλαμε περισσότερο να ταξιδέψουμε;

Η τάξη μας συμμετείχε σε μία ηλεκτρονική ψηφοφορία για την εποχή στην οποία θα θέλαμε να ταξιδέψουμε, αν είχαμε μια μηχανή του χρόνου.

Από τις απαντήσεις που δόθηκαν προέκυψε πως οι περισσότεροι από την τάξη μας θα προτιμούσαν να ταξιδέψουν στο μέλλον (36%) και αμέσως μετά στην αρχαία Ελλάδα (30%).

Ενδιαφέρον, όμως, έχουν και μερικές από τις απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα «Πού θα θέλατε να ταξιδέψετε και γιατί;»:

Βασίλης

«Θα ήθελα να πάω στο μέλλον, για να δω πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος αλλά και εγώ. Αν θα είμαι καλός στις σπουδές μου, αν θα έχω κάνει οικογένεια».

Γιώργος

«Αν υπήρχε μια χρονομηχανή, θα πήγαινα στην αρχαία Ελλάδα, γιατί θα ήθελα να μιλήσω στους αρχιτέκτονες του Παρθενώνα, τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη, να ρωτήσω έναν κάτοικο της πόλης αν πιστεύει στους θεούς του Ολύμπου και γιατί, και ποιος σκέφτηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες».

Χριστίνα

«Θα ήθελα να πάω στο μέλλον περίπου 1.000 χρόνια μετά. Να δω πόσο θα έχει εξελιχθεί η τεχνολογία, αν οι άνθρωποι θα ασκούν εξουσία πάνω στα ρομπότ ή αυτά θα έχουν εξελιχθεί τόσο, ώστε να είναι αυτόνομα. Να μάθω αν οι άνθρωποι θα καταφέρουν να δημιουργήσουν πολιτισμούς σε άλλους πλανήτες. Να συνομιλήσω με κάποιο μεγάλο επιστήμονα και να μάθω ιδέες που θα τις μεταφέρω στη δική μας εποχή για να εξελιχθεί το είδος μας πιο γρήγορα».

Κωνσταντίνος

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στην εποχή των δεινοσαύρων. Θα ήθελα να μάθω πόσο ψηλοί ήταν, πώς ήταν το δέρμα τους, να συναντήσω τον T-Rex  και να γνωρίσω άλλα είδη δεινοσαύρων. Θα ήθελα να δω πώς ήταν τα δάση και τι άλλα ζώα υπήρχαν».

Ιφιγένεια

«Αν είχα μια χρονομηχανή, θα ταξίδευα στην αρχαία Ελλάδα για να μάθω για τη ζωή των πλουσίων και να δω πώς ήταν να είσαι πλούσιος εκείνη την εποχή. Το ταξίδι μου θα γινόταν πιο συναρπαστικό άμα πήγαινα στην αγορά, έκανα μπάνιο στα δημόσια λουτρά και επισκεπτόμουν τον Παρθενώνα».

Ελισιάνα

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στην εποχή των δεινοσαύρων και να ανακαλύψω πώς πέθαναν».

Βασίλης Ντ.

«Αν υπήρχε μια χρονομηχανή και μπορούσα να ταξιδέψω στον χρόνο, θα ήθελα να πάω στο μέλλον γιατί θα ήθελα να ανέβω σε ένα ιπτάμενο αμάξι και να το οδηγήσω. Και θα ήθελα να μάθω αν τα ρομπότ θα κατακτήσουν τον κόσμο».

Δήμητρα

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον (σε 100 χρόνια). Για να δω αν θα υπάρχουν άνθρωποι – ρομπότ, αν θα υπάρχουν άνθρωποι και πώς θα είναι. Επίσης, θα ήθελα να δω εάν θα υπάρχει η πόλη που ζω, πώς θα είναι τα σχολεία. Και πιο πολύ απ΄ όλα θα ήθελα να δω αν θα γίνει πόλεμος μεταξύ  ρομπότ και ανθρώπων». 

Εσύ, το έχεις σκεφτεί; Αν μπορούσες να διαλέξεις, σε ποια εποχή θα ταξίδευες και γιατί;

Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι απλός. Κάθε μία από τις έξι έδρες του κύβου καλύπτεται από 9 αυτοκόλλητα με 6 διαφορετικά χρώματα (λευκό, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλε και πορτοκαλί). Ένας κρυφός μηχανισμός περιστροφής επιτρέπει σε κάθε έδρα να περιστρέφεται ανεξάρτητα από τις άλλες, με αποτέλεσμα να συγχέονται τα χρώματα. Για να λυθεί το παζλ, πρέπει να καταφέρουμε να ξεμπερδέψουμε τα χρώματα έτσι ώστε η κάθε πλευρά του κύβου να έχει το ίδιο χρώμα.

Ακούγεται εύκολο, αλλά στην πραγματικότητα η επίλυσή του αποτελεί μία μεγάλη σπαζοκεφαλιά, καθώς υπάρχουν αμέτρητοι συνδυασμοί κινήσεων. Υπολογίζεται πως μόλις το 1% των ανθρώπων μπορεί να λύσει τον γρίφο χωρίς καμία βοήθεια. Αυτή, όμως, η δυσκολία είναι που κάνει αυτό το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και καθηλωτικό!

Είναι ένα παιχνίδι που διασκεδάζει, αλλά ταυτόχρονα εξασκεί την παρατηρητικότητα, τη μνήμη, τη δεξιοτεχνία αλλά και την υπομονή! Άλλωστε, αυτός ήταν και ο σκοπός του δημιουργού του, Έρνο Ρούμπικ, που ακριβώς 50 χρόνια πριν, το 1974, ως καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Κολέγιο Εφαρμοσμένων Τεχνών και Σχεδίου στη Βουδαπέστη, ήθελε να δημιουργήσει κάτι με το οποίο θα «άνοιγε» το μυαλό των φοιτητών του σε νέους και δημιουργικούς τρόπους σκέψης για τη γεωμετρία και θα τους δίδασκε ότι με υπομονή και επιμονή ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα αντιμετωπίζονται. Πού να φανταζόταν, όμως, ότι αυτό το παζλ που είχε σχεδιάσει για να κάνει το μάθημά του, θα έμελλε να γίνει ένα από τα εμπορικότερα παιχνίδια με φανατικούς οπαδούς και τεράστιο αριθμό πωλήσεων παγκοσμίως;

Από το 1980 που πρωτοκυκλοφόρησε στην αγορά, η φήμη του εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που έγινε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία με στρατηγικές επίλυσης, έχουν διεξαχθεί αμέτρητοι διαγωνισμοί ταχύτητας, ενώ τέτοια είναι η μανία που έχει δημιουργηθεί που ο κύβος του Ρούμπικ έχει εμφανιστεί σε έργα τέχνης, ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, μουσεία, έχει γίνει μπρελόκ και στάμπα σε μπλουζάκια.

Αν, λοιπόν, σου αρέσουν οι προκλήσεις, ο κύβος του Ρούμπικ είναι μία πολύ καλή πρόταση για να ακονίσεις το μυαλό σου. Και γιατί όχι και ένα εξαιρετικό δώρο για τους φίλους σου! Και πού ξέρεις… με υπομονή και επιμονή ίσως να είσαι ο επόμενος λύτης που θα καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ επίλυσης του Κινέζου Yusheng Du ο οποίος το 2010 έλυσε το παζλ μόλις σε 3,47 δευτερόλεπτα.

Πάτα τον παρακάτω σύνδεσμο και δες σε πραγματικό χρόνο το Yusheng Du να λύνει τον κύβο του Ρούμπικ!

Ο Yusheng Du λύνει τον κύβο του Ρούμπικ σε μόλις 3,47 δευτερόλεπτα

πηγές: el.wikipedia.org, cnn.gr, politis.com.cy

Παύλος

Αρχικά, για τα ονόματα των δρόμων και των πλατειών αποφασίζει η Τοπική Αυτοδιοίκηση και πιο συγκεκριμένα το δημοτικό Συμβούλιο, δηλαδή ο Δήμαρχος και οι δημοτικοί Σύμβουλοι. Η ονομασία ενός δρόμου δε γίνεται τυχαία. Συνδέεται τις περισσότερες φορές με την προσπάθεια να τιμήσουμε σημαντικούς ανθρώπους για το έργο τους ή για να διατηρήσουμε στη μνήμη μας σπουδαία ιστορικά γεγονότα. Όσο, μάλιστα, πιο πολυσύχναστος είναι ένας δρόμος ή μια πλατεία, τόσο μεγαλύτερη είναι η τιμή που θέλουμε να αποδώσουμε στα πρόσωπα και στα γεγονότα. Ήρωες της Επανάστασης του 1821, του Μακεδονικού Αγώνα, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, εθνικοί ευεργέτες, πολιτικοί, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, άγιοι και αγίες της Εκκλησίας μας, εθνικές επέτειοι, ονόματα κτηρίων με ιδιαίτερη ιστορική σημασία, ονόματα πόλεων, νησιών, ποταμών, βουνών, θαλασσών αλλά και μυθολογικών προσώπων δίνουν συνήθως το όνομά τους στους δρόμους.

Τι γνωρίζουμε, όμως, για το κάθε όνομα; Ποια είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό; Τα παιδιά της τάξης μας κάναμε μία μικρή έρευνα προκειμένου να μάθουμε από πού προέρχονται τα ονόματα των δρόμων της γειτονιάς μας.

Η οδός Διός οφείλει το όνομά της στον Δία ο οποίος σύμφωνα με την αρχαία ελληνική θεογονεία ήταν ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων που κυβερνούσε τους θεούς του Ολύμπου.

Η οδός Ερμού οφείλει το όνομά της στον Ερμή ο οποίος ήταν ένας από τους 12 θεούς του Ολύμπου και ήταν ο αγγελιοφόρος των θεών, ο ψυχοπομπός που οδηγούσε τις ψυχές των νεκρών στον Άδη και ο προστάτης του εμπορίου.

Η οδός Πρωτέα οφείλει το όνομά της στον Πρωτέα που ήταν θαλάσσια θεότητα της ελληνικής μυθολογίας και πιο συγκεκριμένα γιος του θεού Ποσειδώνα.

Η οδός Τάραντα οφείλει το όνομά της στον μυθικό Τάραντα που ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Νύμφης Σατυρίας.

Η οδός Λυσιστράτης οφείλει το όνομά της στην περίφημη κωμωδία «Λυσιστράτη» του αρχαίου κωμικού ποιητή Αριστοφάνη που γράφτηκε και διδάχτηκε το 411π.Χ. και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα και χαρακτηριστικότερα αντιπολεμικά έργα.

Η οδός Κομνηνών οφείλει το όνομά της στη δυναστεία των Κομνηνών, μίας μεγάλης και ισχυρής οικογένειας που κυβέρνησε για πολλά χρόνια τη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Η οδός Κασομούλη οφείλει το όνομά της στον Νικόλαο Κασομούλη που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Η οδός Μπουμπουλίνας οφείλει το όνομά της στη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα που πολέμησε ηρωικά το 1821 και υπήρξε ίσως η σπουδαιότερη γυναίκα που πήρε μέρος στην Επανάσταση.

Η οδός Αθανασίου Διάκου οφείλει το όνομά της στον Αθανάσιο Διάκο, το ατρόμητο παλικάρι της Ελληνικής Επανάστασης, που έμεινε γνωστός στην ιστορία για τον μαρτυρικό του θάνατο από τους Οθωμανούς και τα τελευταία του λόγια πριν ξεψυχήσει: «Για δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι».

Η οδός Σπάρτης οφείλει το όνομά της στην ιστορική πόλη της Πελοποννήσου που έχει μείνει γνωστή στην ιστορία για την ισχυρή στρατιωτική της δύναμη, την πειθαρχία και τη συμμετοχή της σε πολλούς πολέμους.

Η οδός Βοσπόρου οφείλει το όνομά της στον φυσικό πορθμό που ενώνει την Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο, αποτελεί σημαντική διεθνή θάλασσα στα βορειοδυτικά της Τουρκίας και χωρίζει την Ευρώπη από την Ασία.

Η οδός Πιερίων οφείλει το όνομά της ίσως στο γεγονός ότι αυτός ο δρόμος, που είναι από τους μεγαλύτερους και με την περισσότερη κίνηση, καθώς αρχίζει από την είσοδο της πόλης και φτάνει περίπου ως το κέντρο της, οδηγεί προς τα Πιέρια Όρη. Ίσως να οφείλει το όνομά της και στις εννέα Πιερίδες Μούσες οι οποίες κατά τη μυθολογία ήταν προστάτιδες της μουσικής, της ποίησης, του τραγουδιού και του χορού, κατοικούσαν στα Πιέρια και το μελωδικό τους τραγούδι αντηχούσε στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μέχρι που νικήθηκαν από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν σε πουλιά.

Η λεωφόρος Ανοίξεως οφείλει το όνομά της στην άνοιξη, μία από τις τέσσερις εποχές του χρόνου που περιλαμβάνει τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο.

Στην καθημερινότητά μας τα ονόματα των δρόμων περνούν συνήθως απαρατήρητα. Δεν παύουν, όμως, να αντανακλούν την ιστορία μας που δυστυχώς οι νεότεροι δε γνωρίζουμε. Θα ήταν, πράγματι, πολύ ενδιαφέρον, αν κάτω από κάθε μπλε πινακίδα όχι μόνο στην πόλη μας αλλά και σε κάθε πόλη της Ελλάδας υπήρχε και μία σύντομη αναφορά με πληροφορίες για το πρόσωπο ή το γεγονός στο οποίο αναφέρεται ο κάθε δρόμος. Να γίνουν δηλαδή οι δρόμοι μικρά παράθυρα στη γνώση και στην ιστορία μας. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι!

Πηγή: el.wikipedia.org