Μια μαθήτρια της Α΄Λυκείου γράφει..

Με αγάπη σε εσάς γονείς

Μαμά , μπαμπάς . Δυο άνθρωποι. Αγάπη . Ένα παιδί . Γεννιέμαι , και τώρα ξεκινάει το παιχνίδι . Είμαι ενός χρόνων και με αγαπάς , ο,τι και να κάνω με αγαπάς. Δυο χρόνων πάλι με αγαπάς και ας λερώνω όπου καθαρίζεις. Τριών σου σπάω τα βάζα και πάλι με αγαπάς. Τεσσάρων σου αρρωσταίνω και πρέπει να με τρέχεις σε γιατρούς μα πάλι με αγαπάς. Πέντε σου φωνάζω να με πας στις κούνιες ότι ώρα και να είναι και εσύ πάλι με αγαπάς. Φτάσαμε στα έξι, εκεί που μου κρατάς το χέρι και δυσκολεύεσαι να  το αφήσεις για  να πάω πια δημοτικό. Και εγώ κατά βάθος φοβάμαι μα δεν το ξέρω. Δεν ξέρω πως όταν πάω εκεί θα αλλάξουν πολλά. Περνάνε καλοκαίρια και μεγαλώνω , μεγαλώνω και φτάνω να κοιτάω την πόρτα του γυμνασίου με μια αγωνία και με ανυπομονησία μαζί . Ένας μήνας , δυο μήνες ,  έρχονται κι οι πρώτοι βαθμοί . Με αγαπάς , μα φοβάμαι μην σε απογοητεύσω , μην μετανιώσεις όλα τα βραδιά που έμενες ξύπνιος και ξύπνια  για να κοιμηθώ. Φοβάμαι μην δω στο πρόσωπο σου την στεναχώρια . Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω . Σιγά σιγά 3η Γυμνασίου . Πως πέρασε ο καιρός . Εφηβεία . Δύσκολα . Περνάω και περνάς και εσύ μαζί μου . Βαθμοί με ένα άγχος παραπάνω . Πλέον αγχώνεσαι και εσύ και εγώ το νιώθω . Κάτι άλλαξε ένιωσα πως με πιέζει περισσότερο η αποφυγή της στεναχώριας σου . Ίσως έτσι να νιώθω μα ίσως έτσι και να είναι . Μακάρι να μην είναι . Έφτασα στο λύκειο περνώντας ένα καλοκαίρι πίεσης . Γιατί να με πιέσεις . Με αγαπάς . Μαζί το πηγαίναμε . Γιατί στέκεσαι απέναντι μου . Ίσως να είναι ιδέα μου πάλι . Λύκειο. Μεγάλο κεφάλαιο. Αρχίζουν τα όνειρα , οι στόχοι, αλλάζω φιλίες μερικές φορές χωρίς να θέλω , δύσκολο αυτό . Εφηβεία άλλωστε , μην το ξεχνάς , πιο δύσκολα όλα . Τα μετράω όλα βάζοντας μπροστά ένα πολλή. Πολλή χαρά , πολλή λύπη . Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Όλα στα άκρα .  Και εσύ πέρασες από εκεί, θα ξέρεις πως είναι. Προσπαθώ λοιπόν , προσπαθώ πάλι να μην σε απογοητεύσω. Να πάρω καλούς βαθμούς και να γίνω ένας σωστός άνθρωπος σε αυτή τη κοινωνία, όπως λες και εσύ. Λες και μετριέται η καλοσύνη στα νούμερα και στους βαθμούς. Δεν σε καταλαβαίνω μα δεν μπορώ κιόλας . Συνεχίζω όμως όπως μπορώ. Άλλες φορές τα καταφέρνω άλλες δεν αντέχω άλλο και τα παρατάω όλα . Ένα λάθος να κάνω είσαι εκεί να μου κουνάς το δάχτυλο και να με κρίνεις . Με τιμωρούν τα λόγια σου . Με πνίγουν . Με φυλακίζουν στα όνειρα που έχεις εσύ για μένα και εγώ παύω να πιστεύω στα δικά μου . Σε νοιάζει άραγε ; Δεν ξέρω . Σκέφτομαι κάποιες ώρες και νιώθω να σου λείπει αγάπη . Ότι δεν φρόντισαν να πουν σε εσένα τότε προσπαθείς με το ζόρι να το μάθεις σε εμένα . Μα δεν πάει έτσι . Δεν είμαι ο μικρός σου εαυτός  ούτε καμία επανέκδοση δεύτερης ευκαιρίας . Είμαι εγώ, και σου ζητάω να με αγαπήσεις , όπως είμαι , σου ζητάω να το πάρουμε ξανά από την αρχή . Έλα να γίνουμε πάλι μια γροθιά . Δώσε μου ξανά την αγάπη που μου έδινες όταν τρέχαμε στις πλατείες μαζί. Μου λείπεις .