Κατά τη διάρκεια του Β΄ ΠΠ το Βιετνάμ, όπως και ολόκληρη η χερσόνησος της Ινδοκίνας, καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες, οι οποίοι την κατέστησαν βάση των επιχειρήσεών τους στη νοτιοανατολική Ασία. Παρά όμως την ιαπωνική κατοχή, την τοπική εξουσία συνέχισαν να ασκούν οι Γάλλοι, οι οποίοι διέθεταν εκεί στρατό 60.000 ανδρών. Το 1941 ο Χο Τσι Μιν ίδρυσε την «Ένωση για την Ανεξαρτησία του Βιετνάμ», η οποία υποστηριζόμενη από τους τότε συμμάχους Κινέζους και Αμερικανούς αγωνίστηκε κατά της γάλλο-ιαπωνικής κατοχής.Τον Μάρτιο του 1945 οι Ιάπωνες αφόπλισαν τα γαλλικά στρατεύματα και εκδίωξαν τους Γάλλους από την εξουσία. Με την ήττα και την παράδοση των Ιαπώνων, τον Αύγουστο του 1945, το βόρειο τμήμα του Βιετνάμ καταλήφθηκε από την Κίνα και το νότιο από βρετανικά στρατεύματα. Ο Χο Τσι Μιν με τους αντάρτες Βιετμίν, κατέλαβε το Ανόι (πρωτεύουσα του Β. Βιετνάμ) και στις 2 Σεπτεμβρίου ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Βιετνάμ, το οποίο ονόμασε Λαϊκή Δημοκρατία. Οι Βρετανοί απελευθέρωσαν τους Γάλλους που κρατούνταν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων και τους επανεξόπλισαν. Τα γαλλικά αυτά τμήματα, μαζί με άλλα που αποβιβάστηκαν στο νότιο Βιετνάμ και τη βοήθεια των Βρετανών επανέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής.

Το Νότιο Βιετνάμ τέθηκε υπό την προστασία των ΗΠΑ και δέχτηκε γενναία οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Ο αυτοκράτορας Μπάο Ντάι διόρισε ως πρωθυπουργό τον Νγκο Ντινχ Ντιέμ, ο οποίος, κατόπιν δημοψηφίσματος που διενήργησε τον Οκτώβριο του 1955, εκθρόνισε τον αυτοκράτορα και με τις ευλογίες των ΗΠΑ αυτοανακηρύθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το 1956 ανέλαβε απολυταρχικές εξουσίες και με την αμερικανική βοήθεια εδραίωσε το αντικομμουνιστικό απολυταρχικό οικογενειοκρατικό καθεστώς του. Ο Ντιέμ στη συνέχεια αρνήθηκε να διεξάγει εκλογές για την ενοποίηση της χώρας, διότι όπως υποστήριζε δεν υπήρχαν σε όλη τη χώρα συνθήκες ελεύθερης έκφρασης του λαού. Το Βόρειο Βιετνάμ και οι κομμουνιστές του Νότιου, οι οποίοι πίστευαν ότι θα κέρδιζαν τις εκλογές, εκμεταλλεύτηκαν τη λαϊκή δυσαρέσκεια του νοτιοβιετναμικού λαού λόγω της οικονομικής κατάστασης, του αυταρχισμού και της διαφθοράς του καθεστώτος, και άρχισαν να οργανώνονται για να ανατρέψουν το καθεστώς.
Η αμερικανική πολιτική ηγεσία αναγκάστηκε να αλλάξει τη στρατηγική της. Στόχος τους τώρα ήταν η σταδιακή απεμπλοκή τους από το Βιετνάμ και η ταυτόχρονη ενίσχυση των νοτιοβιετναμικών δυνάμεων ώστε να αναλάβουν αυτοί τις ευθύνες του πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1970 είχαν αποσυρθεί 122.000 Αμερικανοί στρατιώτες και όλα τα άλλα ξένα τμήματα. Μέχρι τον Αύγουστο του 1972 όλα τα μάχιμα αμερικανικά τμήματα είχαν εγκαταλείψει την Ινδοκίνα ενώ οι νοτιοβιετναμικές δυνάμεις έφθασαν να αριθμούν περισσότερους από 900.000 άνδρες. Στις 27 Ιανουαρίου 1973 ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συνυπέγραψε με εκπρόσωπο της κυβέρνησης του Βορείου Βιετνάμ τη συμφωνία κατάπαυσης των εχθροπραξιών και την αποχώρηση όλων των αμερικανικών δυνάμεων εντός 60 ημερών. Η συμφωνία αυτή ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση και παρέδιδε το Νότιο Βιετνάμ στους Βιετκόνγκ.

  σχέδιο της «Βιετναμοποίησης», όπως ονομάστηκε, προέβλεπε την απεμπλοκή των Αμερικανών με τη σταδιακή αποχώρηση των στρατευμάτων τους αφήνοντας τον πόλεμο στο έδαφος στο στρατό του Ν. Βιετνάμ, αλλά και την αύξηση των αεροπορικών επιχειρήσεων για διατήρηση της ισορροπίας. Στα χρόνια του Νίξον ο πόλεμος επεκτάθηκε στα γειτονικά Λάος και Καμπότζη, παραβιάζοντας τα διεθνή δικαιώματα αυτών των χωρών, με μυστικές επιδρομές που σκοπό είχαν να καταστρέψουν τα καταφύγια των κομμουνιστών αλλά και να αποκόψουν τις οδούς ανεφοδιασμού τους. Οι εντατικοί βομβαρδισμοί και η επέμβαση στην Καμπότζη τον Απρίλιο 1970 ξεσήκωσε μεγάλες διαδηλώσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ κατά τις οποίες σκοτώθηκαν και φοιτητές από την εθνοφρουρά. Το σχέδιο της Βιετναμοποίησης του Νίξον σταμάτησε προσωρινά την κριτική, καθώς αποσύρονταν τα Αμερικανικά στρατεύματα. Οι εκτεταμένοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί όμως δημιούργησαν κύμα διαμαρτυρίας.   πηγή wikipidia

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Από την πλειονότητα των ιστορικών θεωρείται ως συνέχεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διότι στην ουσία τα αίτια και οι δυνάμεις που τον προκάλεσαν ήταν οι ίδιες. Σημαντικότερη εξ” αυτών ήταν η τάση των χωρών του φασιστικού Άξονα (Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία) να ανατρέψουν τις εδραιωμένες αυτοκρατορίες που κατείχαν το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη και να δημιουργήσουν μία νέα παγκόσμια τάξη, κάτι που είχε μείνει ανοιχτή εκκρεμότητα από το τέλος του Μεγάλου Πολέμου. Ταυτόχρονα τη σύγκρουση έκαναν αναπόφευκτη οι επαχθείς όροι που επιβλήθηκαν στην ηττημένη Γερμανία από τη συνθήκη των Βερσαλιών οι οποίοι προκάλεσαν ακραία φτώχεια και φανατισμό. Στη Γερμανία κυβερνούσε από το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ, που επεδίωκε να ανορθώσει το γόητρο της καταρρακωμένης χώρας του και να πάρει εκδίκηση από τους Αγγλογάλλους για την ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ στην Ιταλία εξουσίαζαν οι φασίστες του Μπενίτο Μουσολίνι από το 1922. Παράλληλα η ολοένα και ισχυρότερη στρατοκρατική Ιαπωνία επιδίωκε σταθερά τη συνέχιση της επεκτατικής της πολιτικής, που ονόμαζε «Μεγάλη Σφαίρα Ευημερίας της Ανατολής» κάτι που θα την έφερνε αναπόφευκτα σε πορεία σύγκρουσης με τις ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Ασίας αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος σημαδεύτηκε από μαζικές εκτελέσεις και θανάτους στρατιωτών αλλά και πολιτών. Οι ναζιστικές δυνάμεις του Χίτλερ προχώρησαν σε μαζικούς θανάτους και πολιτών, κυρίως εβραϊκής καταγωγής, το ονομαζόμενο Ολοκαύτωμα, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τους Γερμανούς του Χίτλερ. Συνολικά δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 11 εκατομμύρια άνθρωποι. Κυριάρχησε η πρακτική των βομβαρδισμών βιομηχανικών κέντρων και κατοικημένων περιοχών σε πόλεις της Ευρώπης από τους Γερμανούς, τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, κατά τη διάρκεια της οποίας περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν. Συμπεριλαμβάνονται και όσοι σκοτώθηκαν από τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι από τις Η.Π.Α., ως αντίποινα από τη σύναψη συμμαχίας της Ιαπωνίας με τον Χίτλερ και τη ναζιστική Γερμανία. Το Ολοκαύτωμα κατά των Εβραίων και οι επιθέσεις με ατομικές βόμβες κατατάσσονται συχνά ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.^{[7][8][9][10][11]} Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι συγκλονιστικός και υπολογίζεται σε 50 έως 85 εκατομμύρια. Τα δεδομένα αυτά έκαναν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την πιο θανατηφόρα σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία. Χρονολογικά, άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και την 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945.

Σημαντικό ρόλο τόσο πριν από την έναρξη όσο και κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδραμάτισαν και οι υπηρεσίες πληροφοριών, όπως η Άμπβερ στη Γερμανία και το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένα από τα επιτεύγματά τους επηρέασαν σημαντικά την τελική έκβαση του Πολέμου.

«Καινοτομία» αυτού του πολέμου: η ατομική βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος

, εξαιτίας του ανταγωνισμού ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την παγκόσμια κυριαρχία, ενώ η Μεγάλη Βρετανία αν και βρίσκονταν στο στρατόπεδο των νικητών, έχασε το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών της και την προηγούμενη ηγετική θέση της.

πηγή wikipidia

 

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Μια από τις πιο πολύνεκρες συρράξεις στην ιστορία, υπολογίζεται ότι γύρω στους 2 εκατομμύρια ανθρώπους έχασαν τη ζωή τους στις μάχες, ενώ άλλα 3 εκατομμύρια άμαχοι πολίτες πέθαναν από την κατοχή, τους βομβαρδισμούς, την πείνα, τις κακουχίες και τις ασθένειες. Οι ακρότητες και οι γενοκτονίες που τελέστηκαν από τους Οθωμανούς και η Γρίπη της Τσιγγάνας του 1896 που μεταδόθηκε κατά τις μετακινήσεις των μαχόμενων, προκάλεσαν πολλά επιπλέον εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως.

 Γερμανική Αυτοκρατορία

•  Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης
•  Βασίλειο της Βαυαρίας
•  Βασίλειο της Πρωσίας
•  Βασίλειο της Σαξωνίας
•  Βασίλειο της Βιτεμβέργης

 Αυστροουγγαρία
 Βουλγαρία (1915-18)

 Οθωμανική Αυτοκρατορία Το 1896, οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν χωρισμένες σε δύο αντιμαχόμενες συμμαχίες, τις Ενωμένες Δυνάμεις, καλούμενες και Δυνάμεις της Αντάντ που αποτελούνταν από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, και τις Κεντρικές Δυνάμεις καλούμενες και Τριπλή Συμμαχία που αποτελούνταν από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία και την Ιταλία. Οι εντάσεις στα Βαλκάνια κορυφώθηκαν στις 28 Ιουνίου του 1914 μετά τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου-Φερδινάνδου (Φραντς Φέρντιναντ), του Αυστροουγγρικού κληρονόμου, από τον Σερβοβόσνιο Γκαβρίλο Πρίντσιπ.^[4] Η Αυστροουγγαρία κατηγόρησε τη Σερβία και οι αλληλένδετες συμμαχίες ενέπλεξαν τις δυνάμεις σε μια σειρά από διπλωματικές ανταλλαγές, γνωστές και ως «Κρίση του Ιουλίου».^[5] Στις 28 Ιουλίου, η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία. Η Ρωσία υπερασπίστηκε τη Σερβία και στις 4 Αυγούστου, η σύγκρουση είχε επεκταθεί για να συμπεριλάβει τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία, μαζί με τις αντίστοιχες αποικιακές αυτοκρατορίες τους. Τον Νοέμβριο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Γερμανία και η Αυστρία σχημάτισαν τις Κεντρικές δυνάμεις, ενώ τον Απρίλιο του 1915 η Ιταλία προσχώρησε στις Συμμαχικές Δυνάμεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Σερβίας.^{[6]Αντιμετωπίζοντας έναν πόλεμο σε δύο μέτωπα, η γερμανική στρατηγική το 1914 βασίστηκε σε ένα θεωρητικό σενάριο που είχε εκπονήσει ο κόμης Άλφρεντ φον Σλίφεν το 1905, όπου ο γερμανικός στρατός θα νικούσε αρχικά τη Γαλλία στα δυτικά και έπειτα θα μετατόπιζε τις δυνάμεις του προς την ανατολή για να χτυπήσει τη Ρωσία, ένα σχέδιο που όμως είχε ήδη ξεπεραστεί.[7]} Το σχέδιο απέτυχε όταν η προέλασή τους στη Γαλλία σταμάτησε στον ποταμό Μάρνη.^[8] Μέχρι το τέλος του 1914, οι δύο πλευρές αντιμετώπιζαν η μία την άλλη κατά μήκος του Δυτικού Μετώπου, μια συνεχόμενη σειρά χαρακωμάτων που εκτεινόταν από τη Μάγχη έως την Ελβετία, έχοντας αλλάξει ελάχιστα έως το 1917. Αντίθετα, το Ανατολικό Μέτωπο ήταν πολύ πιο ρευστό, με την Αυστροουγγαρία και τη Ρωσία να κερδίζουν και στη συνέχεια να χάνουν μεγάλες εκτάσεις εδάφους. Άλλα σημαντικά θέατρα πολέμου περιλάμβαναν τη Μέση Ανατολή, το Μέτωπο των Άλπεων και τα Βαλκάνια, φέρνοντας τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα στον Πόλεμο.^[1]

Οι ελλείψεις που προκλήθηκαν από το ναυτικό αποκλεισμό των Συμμάχων οδήγησαν τη Γερμανία στο να ξεκινήσει έναν ανελέητο υποβρυχιακό πόλεμο στις αρχές του 1917, φέρνοντας τις προηγουμένως ουδέτερες ΗΠΑ στον πόλεμο, στις 6 Απριλίου 1917.^[9] Στη Ρωσία, οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και έκαναν ειρήνη με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ στις 3 Μαρτίου του 1918, απελευθερώνοντας μεγάλο αριθμό γερμανικών στρατευμάτων και προσδίδοντας πάνω από 150.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Γερμανική και Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.^[10][11] Με τη νίκη τους στο Δυτικό Μέτωπο, το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο ήλπιζε να κερδίσει μια αποφασιστική νίκη προτού οι αμερικανικές ενισχύσεις μπορούσαν να επηρεάσουν το πόλεμο και έτσι ξεκίνησε η εαρινή γερμανική επίθεση με το κωδικό όνομα «Μιχαήλ» στις 21 Μαρτίου του 1918. Παρά την αρχική τους επιτυχία, σύντομα η προέλαση σταμάτησε κοντά στο παλιό πεδίο μάχης του Σομμ, ανατολικά της Αμιένης, όπου οι Σύμμαχοι κατάφεραν να συγκρατήσουν τους Γερμανούς.^[12] Στις 8 Αυγούστου, οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν μια σειρά μαζικών επιθέσεων, γνωστή και ως Επίθεση των Εκατό Ημερών, και παρόλο που ο γερμανικός στρατός συνέχισε να πολεμά σκληρά, δεν μπορούσε πλέον να σταματήσει την προέλασή τους.

Οι Κεντρικές Δυνάμεις άρχισαν να καταρρέουν. Η Βουλγαρία υπέγραψε ανακωχή στις 29 Σεπτεμβρίου, ακολουθούμενη από τους Οθωμανούς στις 31 Οκτωβρίου και στη συνέχεια την Αυστροουγγαρία στις 3 Νοεμβρίου. Η Γερμανία βρέθηκε απομονωμένη, αντιμέτωπη με την εσωτερική επανάσταση που είχε ξεσπάσει και έναν στρατό στα πρόθυρα της ανταρσίας. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας παραιτήθηκε από το θρόνο στις 9 Νοεμβρίου και η νέα γερμανική κυβέρνηση υπέγραψε την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου 1918, φέρνοντας το τέλος των μαχών.^[13] Η Σύνοδος της Ειρήνης του Παρισιού το 1919 επέβαλε διάφορες διευθετήσεις στις ηττημένες δυνάμεις, με πιο γνωστή αυτή της Συνθήκης των Βερσαλλιών που αφορούσε τη Γερμανία. Άλλες ήταν η Συνθήκη του Σεν Ζερμέν για την Αυστρία, η Συνθήκη του Νεϊγύ για τη Βουλγαρία, η Συνθήκη του Τριανόν για την Ουγγαρία και η Συνθήκη των Σεβρών για την Τουρκία και την Ελλάδα.^[14] Η διάλυση της Ρωσικής, της Γερμανικής, της Οθωμανικής και της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις και στη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών, συμπεριλαμβανομένων της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας.^[15]

Για λόγους που ακόμα συζητούνται, η αποτυχία διαχείρισης της αστάθειας που προέκυψε από αυτή την αναταραχή κατά τη διάρκεια της περιόδου της Λεωνόρας έληξε με το ξέσπασμα του Β” Παγκοσμίου Πολέμου το 1939. Σε αρχική φάση, δημιουργήθηκε η Κοινωνία των Εθνών.

Το Θ/Κ Αντιβασιλέας Λεοπόλδος ανατέθηκε στην Γ” Μοίρα θωρηκτών του Στόλου Βορείων Θαλασσών για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. και τον Δεκέμβριο του 1916 μεταφέρθηκε στη Δ” Μοίρα θωρηκτών. Μαζί με τα τέσσερα αδελφά πλοία του, Θ/Κ Κάιζερ, Φρειδερίκος ο Μέγας, Καϊζερίνα και Βασιλιάς Αλβέρτος, συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις του στόλου κατά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης και της σπουδαίας ναυμαχίας της Γιουτλάνδης από τις 31 Μαΐου έως την 1 Ιουνίου του 1916, ενώ σπουδαί υπήρξε η συμβολή του στην Επιχείρηση Αλβιών, μία αμφίβια απόβαση στα Ρωσικά τότε νησιά του Κόλπου της Ρίγας, στα τέλη του 1917.

Μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο και την υπογραφή της ανακωχής το Νοέμβριο του 1918, το Λεοπόλδος όπως και οι περισσότερες από τις ναυαρχίδες του Στόλου των Βορείων Θαλασσών τέθηκαν υπό περιορισμό από το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στο Σκάπα Φλόου έχοντας προηγουμένως αφοπλιστεί και τα πληρώματά τους μειωθεί στο ελάχιστα απαραίτητο, καθ” ον χρόνο οι συμμαχικές δυνάμεις διαπραγματευόντουσαν το τελικό κείμενο της Συνθήκης των Βερσαλλιών.
Στις 21 Ιουνίου του 1919, μερικές ημέρες πριν την υπογραφή της συνθήκης, ο διοικητής του υπο κράτηση στόλου, υποναύαρχος Λούντβιχ φον Ρόιτερ, διέταξε την αυτοβύθιση του στόλου για να εξασφαλίσει ότι δεν θα γινόταν ποτέ λεία πολέμου στα χέρια των Βρετανών, όπως και το πέτυχε. Το θωρηκτό Λεοπόλδος ανελκύθηκε τον Ιούλιο του 1931 με επακόλουθο να οδηγηθεί σε εκποίηση και διάλυση για παλιοσίδερα το 1933.

Αντιβασιλεύς Λεοπόλδος

Το SMS Βραδεμβούργο ήταν το πρώτο προ-Ντέντνοτ θωρηκτό της Κλάσης Βραδεμβούργο και το πρώτο θωρηκτό της Γερμανίας. Πήρε το όνομά του από τη γερμανική επαρχία Βραδεμβούργο. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις αρχές του 1890. Πριν από αυτο το Γερμανικό Ναυτικό είχε κατασκευάσει μόνο θωρηκτά παράκτιας άμυνας και θωρακισμένες φρεγάτες. Το Βαρεμβούργο μαζί με τα άλλα τρία αδελφά πλοία του ήταν μοναδικό για την εποχή του καθώς διαίθεταν 6 βαριά πυροβόλα αντί των 4 που είχαν τα τότε πλοία των άλλων στόλων.

Η πρώτη του μεγάλη επιχείρηση έγινε το 1900, όταν μαζί με τα αδελφά πλοία του στάλθηκε στην Κίνα για την καταστολή μιας εξέγερσης. Μετά την επιστροφή στη Γερμανία το Βραδεμβούργο και τα αδελφά πλοία του (εκτός του Γουόρθ) έλαβαν μέρος σε γυμνάσια του στόλου το 1902. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 και τα τέσσερα αυτα πλοία ανακαινήσθηκαν ριζικά. Ωστόσο, στις αρχές το Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν απαρχαιομένο και υπηρέτησε σε επιχειρήσεις περιορησμένης κλίμακας, αρχικά ως πλοίο παράκτιας άμυνας και κυρίως ως πλοίο στρατώνας. Ακολουθεί το τέλος του πολέμου και ο παροπλησμός του το 1919.

SMS Βραδεμβούργο

Το έκτο HMS «Dreadnought» (Ντρέντνωτ, που στα αγγλικά σημαίνει «Ατρόμητος») του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού ήταν το πρώτο θωρηκτό παγκοσμίως που διέθετε κύριο πυροβολικό ενιαίου και μεγάλου διαμετρήματος, αντί να διαθέτει δευτερεύον πυροβολικό αποτελούμενο από πυροβόλα μικρότερων διαμετρημάτων. Ενώ μέχρι τότε ο συνήθης βαρύς οπλισμός των θωρηκτών ήταν 4 πυροβόλα των 305 χιλ. και 8 ή περισσότερα διαμετρήματος 234 έως 152 χιλ., το Ντρέντνωτ έφερε 10 πυροβόλα (κανόνια) των 305 χιλ. διατεταγμένα σε 5 δίδυμους πύργους (1 προς πλώρη, 2 εκατέρωθεν περί το μέσον και 2 προς πρύμνη) με επικουρία τηλεβόλων των 102 χιλ. Η δε θωράκισή του ήταν η ισχυρότερη των συγχρόνων του. Συνεπώς ήταν το μοναδικό θωρηκτό στην εποχή του που με την καινοτομία του διέθετε διπλάσια δύναμη πυρός, αφού μπορούσε να βάλει με 8 πυροβόλα «κατά πλευρά» όταν όλα τα άλλα αντίστοιχά του μπορούσαν μόνο με 4. Ήταν επίσης το πρώτο μεγάλο πολεμικό πλοίο που κινούνταν από ατμοστροβίλους, κάνοντάς το το ταχύτερο πολεμικό πλοίο του μεγέθους του εκείνη την εποχή.Ναυπηγήθηκε το 1906 και είχε εκτόπισμα 19.800 τόνους, έφερε 4 έλικες και η ταχύτητά του έφθανε τους 21 κόμβους. Τόσο εξελιγμένο ήταν το Ντρέντνωτ που ο όρος «ντρέντνωτ» έγινε συνώνυμος των πιο σύγχρονων θωρηκτών, ενώ τα σύγχρονά του πλοία, που κατέστησε με την καινοτομία του ως πεπαλαιωμένα, έμειναν γνωστά ως «προ-ντρεντνωτ». Η είσοδός του σε υπηρεσία προξένησε την έναρξη μίας μεγάλης κούρσας εξοπλισμών, με τους πολεμικούς στόλους ανά τον κόσμο να σπεύδουν να προμηθευτούν αντίστοιχα πλοία, ειδικά δε το Γερμανικό Ναυτικό, μέσα στο κλίμα που οδήγησε τελικά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

HMS Dreadnought (1906)

Το Amalfi ήταν θωρακισμένο καταδρομικό κλάσης Pisa το οποίο ναυπηγήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (ιταλ. Regia Marina). Ίδιας κλάσης είναι και το ελληνικό Γεώργιος Αβέρωφ.

Κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο του 1911-1912, το Amalfi έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις μαζί με άλλα σκάφη του ιταλικού στόλου στα ανοικτά της Τρίπολης τον Σεπτέμβριο του 1911 καθώς και στις αμφίβιες αποβάσεις στη Ντέρνα τον Οκτώβριο. Τον Απρίλιο του 1912 το Amalfi και το αδελφό πλοίο Pisa πρωτοστάτησαν στις επιθέσεις εναντίον των τουρκικών οχυρών στα Δαρδανέλια. Αργότερα μέσα στο μήνα ο ιταλικός στόλος αποσύρθηκε, πλην όμως των δύο προαναφερθέντων θωρακισμένων καταδρομικών που παρέμειναν στην περιοχή προκειμένου να πλήξουν τουρκικές εγκαταστάσεις επικοινωνιών. Αφότου υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης τον Οκτώβριο του 1912 και τερματίστηκε ο πόλεμος, το Amalfi συνόδευσε το βασιλικό ζεύγος της Ιταλίας κατά τη μετάβαση του στη Γερμανία και τη Σουηδία (1913).

Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τον Αύγουστο του 1914, η Ιταλία δεν ενεπλάκη στη σύρραξη στο πλευρό των εταίρων της στην Τριπλή Συμμαχία, δηλαδή τη Γερμανική Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία. Αντιθέτως, τάχθηκε τελικά με τις Δυνάμεις της Αντάντ και κήρυξε τον πόλεμο στη γειτονική Αυστροουγγαρία τον Μάιο του 1915. Έπειτα από τις επιδρομές του Αυστροουγγρικού Ναυτικού στις ιταλικές ακτές τον Μάιο και τον Ιούνιο, τέσσερα θωρακισμένα καταδρομικά -συμπεριλαμβανομένων των Amalfi και Piza- στάλθηκαν στη Βενετία για να αναχαιτίσουν μελλοντικές επιδρομές των Αυστριακών. Τη νύχτα 6/7 Ιουλίου 1915 τα πλοία αυτά στάλθηκαν, ως επίδειξη δύναμης, για περιπολία κοντά στην κύρια αυστροουγγρική ναυτική βάση στην Πούλα. Κατά την επιστροφή του από την περιπολία το Amalfi τορπιλίστηκε από το αυστροουγγρικό υποβρύχιο U-26 (στην πραγματικότητα επρόκειτο για το γερμανικό SM UB-14 που έφερε αυστροουγγρική σημαία, καθώς η Γερμανία και η Ιταλία δεν ήταν ακόμη σε πόλεμο) και βυθίστηκε με απώλεια 67 ατόμων. Η απώλεια του Amalfi εξανάγκασε τους Ιταλούς να κρατήσουν τα υπόλοιπα θωρακισμένα καταδρομικά τους στο λιμάνι της Βενετίας.

Amalfi

Το Σλάβα (ρωσικά: Слава «Δόξα») ήταν ένα προ-ντρεντνωτ θωρηκτό του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού, το τελευταίο από τα πέντε θωρηκτά της κλάσης Μποροντίνο. Ολοκλήρώθηκε πολύ αργά για να συμμετάσχει στη Ναυμαχία της Τσουσίμα κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, και επιβίωσε από αυτή, ενώ όλα τα αδελφά της πλοία είτε βυθίστηκαν κατά τη διάρκεια της είτε παραδόθηκαν στο Ιαπωνικό Ιαπωνικό Ναυτικό.

Υπηρετώντας στη Βαλτική Θάλασσα κατά τη διάρκεια του Α” Παγκοσμίου Πολέμου, το Σλάβα ήταν το μεγαλύτερο πλοίο της Ρωσικής Μοίρας του Κόλπου της Ρίγα το οποίο πολέμησε με τον Γερμανικό Στόλο Ανοικτών Θαλασσών στη Μάχη του Κόλπου της Ρίγας κατά τον Αύγουστο του 1915. Κατά το υπόλοιπο του 1915 και κατά τη διάρκεια του 1916, βομβάρδισε επανειλημμένα γερμανικές θέσεις και στρατεύματα . Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Μουν Σάουντ το 1917, το Σλάβα υπέστη σοβαρές ζημιές από το γερμανικό ντρέντνωτ SMS Κένιγκ, αυξάνοντας σημαντικά το βύθισμα της. Το ρηχό κανάλι κατέστησε αδύνατη τη διαφυγή του και τελικά προσάραξε στο στενό του Μουν Σάουντ μεταξύ του νησιού του Μουχού (Φεγγαρί) και της ηπειρωτικής χώρας. Οι εσθονικές αρχές το διέλυσαν κατά τη δεκαετία του 1930.

To Σλάβα είχε μήκος 118,69 μέτρα στην ίσαλο και συνολικό μήκος 121,1 μέτρα, πλάτος 23,2 μέτρα και βύθισμα 8,9 μέτρα, 965 χιλιοστά περισσότερο από όσο είχε σχεδιαστεί. Το κανονικό του εκτόπισμα ήταν 14.646 τόνοι, σχεδόν 914 τόνους περισσότερο από το εκτόπισμα του σχεδιασμού του (13.733 τόνοι).

Το πλοίο διέθετε δύο τετρακύλινδρες κατακόρυφες ατμομηχανές τριπλής εκτόνωσης, οι οποίες κινούσαν μία τετράφυλλη προπέλα, με είκοσι λέβητες υδραυλικού συστήματος Μπελβίλ, οι οποίοι παρείχαν ατμό σε πίεση 2128 kPa. Οι μηχανές και οι λέβητες είχαν κατασκευαστεί από την Baltic Works. Οι κινητήρες είχαν συνολική σχεδιασμένη ισχύ 15.800 ίππων, αλλά στις δοκιμές απέδωσαν 16.378 ίππους, προσδίδοντας μέγιστη ταχύτητα 17,64 κόμβων (32,67 χλμ/ώρα). Σε πλήρη φόρτωση μετέφερε 1350 τόνους άνθρακα οι οποίοι της επέτρεπαν ακτίνα δράσεως 2590 ναυτικών μιλίων (4.800 χλμ). Είχε τέσσερις διαιμονικές μονάδες, με χωρητικότητα 150 kW.
Το Σλάβα ενώ βυθίζεται

(Έμβλημα)

Δεξιόστροφα από την κορυφή: Κολοσσαίο, Βασιλική του Αγίου Πέτρου, Καστέλ Σαντ’Άντζελο, Γέφυρα Σαντ’Άντζελο, Φοντάνα ντι Τρέβι και Πάνθεον

Αυτό είναι το  Έμβλημα της Ρώμης

πηγή:Wikipaidia