Η ειρήνη και ο πόλεμος είναι δύο αντίθετες έννοιες. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν παγκόσμια ειρήνη, αλλά δυστυχώς αυτό δε γίνεται λόγω οικονομικών, πολιτικών και γεωγραφικών συμφερόντων. Ο πόλεμος ωφελεί τους δυνατούς που τον προκαλούν, ενώ στιγματίζει τις ζωές απλών ανθρώπων που είναι απροστάτευτοι από τις κακουχίες του.

Η ειρήνη έχει πολλά πλεονεκτήματα. Πρώτα από όλα, τα περισσότερα άτομα έχουν οικονομική ευμάρεια ή τουλάχιστον διαθέτουν τα απαραίτητα αγαθά για τη διαβίωσή τους. Επίσης, τα άτομα μπορούν να έχουν μία στέγη που τους προσφέρει ασφάλεια και ζεστασιά. Τα διάφορα αγαθά, όπως το νερό, το φαγητό, τα είδη ενδυμασίας καθώς και άλλα προϊόντα υπάρχουν σε άφθονες ή επαρκείς ποσότητες. Στη συνέχεια, δίνεται στα άτομα η δυνατότητα να μαθητεύσουν σε σχολεία και στη συνέχεια να φοιτήσουν σε πανεπιστήμια και σε σχολές, με απώτερο σκοπό μετά το τέλος των σπουδών τους να βγουν στην αγορά εργασίας. Τέλος, η κοινωνική ζωή τους, τους επιτρέπει την ενασχόληση με κάθε είδους δραστηριότητες που τους προσφέρουν ψυχολογική ευχαρίστηση.

Από την άλλη πλευρά, οι συνέπειες του πολέμου είναι ποικίλες και σίγουρα ανεπανόρθωτες. Πρώτα πρώτα χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν με βίαιο τρόπο, είτε πρόκειται για στρατιώτες, είτε για άμαχο πληθυσμό, ενώ πολλοί επιστρέφουν τραυματισμένοι σωματικά και ψυχικά. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ραγδαία μείωση του πληθυσμού και η περαιτέρω αποδυνάμωση της οικονομίας, καθώς η ενασχόληση με τη γεωργία και το εμπόριο περιορίζεται, ενώ η βιομηχανία και η χειρωνακτική εργασία τίθενται στην υπηρεσία των πολεμικών αναγκών. Έτσι δημιουργούνται ελλείψεις σε υλικά αγαθά.

Εκτός από τα παραπάνω, ο πόλεμος προκαλεί τη διάλυση των οικογενειών, την αύξηση του αριθμού των ορφανών παιδιών και την ανάγκη πολλοί άνθρωποι να γίνουν πρόσφυγες προκειμένου να αποφύγουν τα μαρτύρια, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις ασθένειες που εξαπλώνονται ταχύτατα και γενικά τις συμφορές του πολέμου. Κοντά σε όλες αυτές τις συνέπειες εξίσου σημαντικές είναι και οι ψυχολογικές επιπτώσεις του πολέμου, αφού τα ψυχικά τραύματα που αποτυπώνονται τόσο στο μυαλό όσο και στις καρδιές των παθόντων είναι δυσβάσταχτα και συνήθως ανεξίτηλα.

Συνοψίζοντας, καταλαβαίνουμε ότι οι συνέπειες του πολέμου είναι τεράστιες για την ανθρωπότητα και γι’ αυτό κάθε προσπάθεια διακοπής των πολέμων και καθιέρωσης της ειρήνης είναι πολύτιμη και ουσιαστική.

Συντάκτης Άρθρου: Τραγόμαλλου Κωνσταντίνα (Γ2)

____________________________________________________

Η ανθρωπιά πού πήγε;

Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα έμπαινα η ίδια στη δύσκολη θέση ενός ατόμου που δέχεται ρατσισμό, διότι το γεγονός αυτό μπορεί να διαταράξει το άτομο που βρίσκεται σε αυτή τη θέση.

Στις συγκοινωνίες που μπαίνω συνήθως συμβαίνουν πολλά δυσάρεστα, αλλά εγώ θα διηγηθώ κάτι το οποίο με αναστάτωσε ως παιδί και με έκανε να αναρωτηθώ για ποιον ακριβώς λόγο να γίνονται όλα αυτά. Κατευθυνόμουν λοιπόν με το λεωφορείο στον προορισμό μου και μια κυρία αλβανικής καταγωγής κάθισε δίπλα μου. Μετά από κάποιες στάσεις ανεβαίνει μια άλλη «κυρία», της οποίας η καταγωγή ήταν από Ελλάδα και έτσι στα καλά καθούμενα άρχισε να φωνάζει στην κυρία που καθόταν δίπλα μου, η οποία διακριτικά μιλούσε στο τηλέφωνο στη δική της γλώσσα. Αυτό ουσιαστικά ενόχλησε την άλλη «κυρία» και άρχισε να χλευάζει και να υποτιμά την κυρία διαφορετικής καταγωγής. Θα χρειαστεί να αναφέρω κάποια από τα υποτιμητικά και απάνθρωπα λόγια της: «Αυτά να πας να τα κάνεις στη χώρα σου κι όχι εδώ», «Εδώ μιλάμε ελληνικά κυρά μου», «Γύρνα πίσω στη χώρα σου να μην σε γυρίσω εγώ», και άλλα πολλά τα οποία θα τα χαρακτήριζα ανήθικα και δεν θα τα αναφέρω.

Μόλις σηκώθηκε η διαφορετικής καταγωγής κυρία για να κατέβει στον προορισμό της, η άλλη «κυρία» άρχισε να την σπρώχνει και να της λέει «Μπράβο, φύγε δειλή, κανείς δε σε θέλει εδώ πέρα». Ένας κύριος πήρε το μέρος της κυρίας με διαφορετική καταγωγή και είπε: «Η μόνη δειλή είσαι εσύ που δε σε θέλει όντως κανένας εδώ πέρα, πώς τολμάς και χαρακτηρίζεσαι Ελληνίδα;  Εγώ τους Έλληνες τους ξέρω φιλόξενους και συμπονετικούς, πού πήγε η ανθρωπιά;» Η «κυρία» δε μίλησε και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο. Και έτσι λοιπόν τελείωσε. Το ερώτημα είναι, η ανθρωπιά πού πήγε;