Κεφάλαιο 1^ο :Η αρχή

Είμαι ένα από τα τρία μοναδικά άτομα στον κόσμο τα όποια θα μπορούσαν να πουν ότι έχουν ταξιδέψει στον χρόνο. Όλα ξεκίνησαν όταν ακόμα φοιτούσα στο πανεπιστήμιο. Ήταν δύσκολοι καιροί και τα μεταπτυχιακά ακριβά, στο κάτω κάτω ένα μικρό, αντικοινωνικό, κλεισμένο στον εαυτό του παΐδι σε μια ξένη χωρά ήμουν. Η οικονομική μου κατάσταση ήταν τόσο δυσχερής , που πλέον έπρεπε να δουλεύω δυο δουλείες για να καταφέρνω απλά να με συντηρώ. Σχέσεις, κατοικίδια, και υποχρεώσεις δεν είχα, έτσι είχα καταφέρει τουλάχιστον να περιορίσω τα έξοδα μου. Μια μέρα όμως καθώς έφευγα από τον χώρο του πανεπιστήμιου, ένας συμφοιτητής μου με πλησίασε. Oι σχέσεις μας ήταν στην καλύτερη ουδέτερες. Στην αρχή ξαφνιάστηκα που κάποιος έκανε τον κόπο να μου μιλήσει, όμως σύντομα ανακάλυψα το γιατί. Ο Brian ήθελε να μου ζητήσει να συμμετάσχω σε ένα πείραμα που θα διεξαγόταν από το πανεπιστήμιο σε συνεργασία με τους φοιτητές. Όντας ο καλύτερος στην τάξη μου δεν μου έκανε εντύπωση που με είχαν διαλέξει ως υποψήφιο..

Συνεχίζεται ..(Γιώργος Ντάφλος)

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

H Βυζαντινή Αυτοκρατορία θεωρείται ότι αρχίζει με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, το 324 μ.Χ., και παύει να υπάρχει το 1453, όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέλαβαν την Πόλη. Πρόκειται οπωσδήποτε για μια πολυεθνική αυτοκρατορία με κυρίαρχο το ελληνικό στοιχείο. Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο τοποθετείται και η βυζαντινή λογοτεχνία, στην οποία συμβατικά περιλαμβάνονται τα λογοτεχνικά δημιουργήματα μόνο στην ελληνική γλώσσα που γράφτηκαν από τον 4ο έως και το 15ο αιώνα. Η αγιολογία και η υμνογραφία, για παράδειγμα, είναι δύο νέα είδη που γνώρισαν μεγάλη άνθηση στο Βυζάντιο, δημιουργήματα της εξάπλωσης του χριστιανισμού και των λατρευτικών αναγκών της νέας θρησκείας. Η ιστοριογραφία, η ρητορική, η επιστολογραφία, η κοσμική ποίηση, που επίσης καλλιεργήθηκαν συστηματικά και αδιάκοπα, στηρίχτηκαν σε κλασικά πρότυπα.

ΙΠΠΟΤΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ

Από το 13ο ως το 15ο αι. γράφονται στο Βυζάντιο έμμετρα ερωτικά ιπποτικά μυθιστορήματα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και γλώσσα λαϊκότερη. Μερικά από αυτά είναι διασκευές δυτικών προτύπων. Τα μυθιστορήματα της περιόδου αυτής καθρεφτίζουν, γράφει ο Εμμ. Κριαράς, «τον κόσμο που διαμορφώνεται στην Ανατολή με την εγκατάσταση των Φράγκων στις ελληνικές χώρες, έναν κόσμο που χωρίς να έχει πάψει να έχει τα χαρακτηριστικά της παλιότερης βυζαντινής κοινωνίας μεταμορφώνεται ως ένα βαθμό με τη φραγκική κατάκτηση και τις φραγκικές επιδράσεις». Εκτός από τις φραγκικές επιδράσεις (υποταγή των ηρώων στον έρωτα, μονομαχίες, κονταροχτυπήματα, αγάπη για την περιπέτεια σε χώρες μακρινές) οι μελετητές είδαν επίσης λόγιες επιδράσεις ανατολικές (ο κόσμος του παραμυθιού με τις μάγισσες, τους δράκους και τα μαγικά δαχτυλίδια) και λαϊκές νεοελληνικές.

Τα βασικά χαρακτηριστικά τους είναι τα εξής:

• υπάρχει έντονο το στοιχείο του παραμυθιού, του υπερφυσικού και του μαγικού ενώ κυρίαρχο είναι και το ερωτικό στοιχείο
• είναι έκδηλη η φραγκική επίδραση αλλά και η επίδραση από την ανατολή
• είναι χαρακτηριστική η επίδραση της λόγιας βυζαντινής παράδοσης
• αποτελεί ισχυρό στοιχείο η δημοτική αίσθηση

ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος γεννήθηκε το 1553 στην Τραπεζούντα Σητείας στην Κρήτη. Υπήρξε  ο κυριότερος εκπρόσωπος της κρητικής λογοτεχνίας. Το κορυφαίο έργο του αναγεννησιακού δημιουργού, Ερωτόκριτος, γραμμένο στην κρητική διάλεκτο, υπήρξε πολύ δημοφιλές και κυκλοφορούσε κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα σε χειρόγραφα. Ο Ερωτόκριτος είχε μεγάλη απήχηση, πέρασε σε μαντινάδες, παροιμίες, ενώ τα ονόματα των ηρώων δόθηκαν σε πολλά βρέφη. Ο Ερωτόκριτοςπέρασε στην ελληνική λαϊκή παράδοση, εμπνέοντας ζωγράφους και μουσικούς μέχρι και τον 20ο αι. Τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα έχει ζωγραφίσει και ο σπουδαίος λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος, ενώ το κείμενο του Κορνάρου μελοποίησε μια από τις σπουδαιότερες φωνές της Ελλάδας και της παραδοσιακής μουσικής της χώρας, ο Νίκος Ξυλούρης. Ο Βιτσέντζος Κορνάρος εκτιμάται ότι πέθανε στον Χάνδακα το 1613 ή το 1614, από άγνωστη αιτία, και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου.

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

ΠΛΟΚΗ: Το έργο διαδραματίζεται στην αρχαία Αθήνα, ο κόσμος όμως που απεικονίζει είναι ένα σύνθετο κατασκεύασμα που δεν ανταποκρίνεται σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα: Ο βασιλιάς της Αθήνας Ηράκλης και η σύζυγός του αποκτούν μετά από πολλά χρόνια γάμου μια κόρη, την Αρετούσα. Τη βασιλοπούλα ερωτεύεται ο γιος του πιστού συμβούλου του βασιλιά, Ερωτόκριτος. Επειδή δεν μπορεί να φανερώσει τον έρωτά του, πηγαίνει κάτω από το παράθυρό της τα βράδια και της τραγουδά. Η κοπέλα σταδιακά ερωτεύεται τον άγνωστο τραγουδιστή. Ο Ηράκλης, όταν μαθαίνει για τον τραγουδιστή, του στήνει ενέδρα για να τον συλλάβει, ο Ερωτόκριτος όμως μαζί με τον αγαπημένο του φίλο σκοτώνει τους στρατιώτες του βασιλιά. Ο Ερωτόκριτος, καταλαβαίνοντας ότι ο έρωτάς του δεν μπορεί να έχει αίσια έκβαση, ταξιδεύει στη Χαλκίδα για να ξεχάσει. Στο διάστημα αυτό ο πατέρας του αρρωσταίνει και όταν η Αρετούσα τον επισκέπτεται, βρίσκει στο δωμάτιο του Ερωτόκριτου μια ζωγραφιά που την απεικονίζει και τους στίχους που της τραγουδούσε. Όταν εκείνος επιστρέφει, ανακαλύπτει την απουσία της ζωγραφιάς και των τραγουδιών και μαθαίνει ότι μόνο η Αρετούσα τους είχε επισκεφτεί.

Επειδή καταλαβαίνει ότι αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του και ότι μπορεί να κινδυνεύει, μένει στο σπίτι προσποιούμενος ασθένεια και η Αρετούσα του στέλνει για περαστικά ένα καλάθι με μήλα, ως ένδειξη ότι ανταποκρίνεται στα συναισθήματά του. Ο βασιλιάς οργανώνει κονταροχτύπημα για να διασκεδάσει την κόρη του. Παίρνουν μέρος πολλά αρχοντόπουλα από όλον τον γνωστό κόσμο και ο Ερωτόκριτος είναι ο νικητής. Το ζευγάρι αρχίζει να συναντιέται κρυφά στο παράθυρο της Αρετούσας. Η κοπέλα παρακινεί τον Ερωτόκριτο να τη ζητήσει από τον πατέρα της. Όπως είναι φυσικό, ο βασιλιάς εξοργίζεται με το «θράσος» του νέου και τον εξορίζει. Ταυτόχρονα φτάνουν προξενιά για την Αρετούσα από το βασιλιά του Βυζαντίου. Η κοπέλα αμέσως αρραβωνιάζεται κρυφά με τον Ερωτόκριτο, πριν αυτός εγκαταλείψει την πόλη. Η Αρετούσα αρνείται να δεχθεί το προξενιό και ο βασιλιάς τη φυλακίζει μαζί με την πιστή παραμάνα της.

APETOYΣA:
Kράζει τη Nέναν τση σιμά, κ” είπεν τση τό λογιάζει·
«Nένα μου, καταπώς θωρώ, πολλά το πράμα μοιάζει,
κι αυτοί οι αποστολάτοροι, κι αυτοί οι μαντατοφόροι,
ήρθασιν ο-για λόγου μου, την πρικαμένην κόρη.        210
K” εγώ κάλλιά’χω Θάνατον, κι άσκημα ν” αποθάνω,
παρά να μην ξετελειωθεί ό,τι στο νου μου βάνω.
Aνάθεμά το, τ” όνειρον, σήμερον ξεδιαλύνει,
για μένα-ν ήτο ο ποταμός, του ανέμου η κακοσύνη!
Bάνει με πάλι η Mοίρα μου σήμερο σ” κι άλλα βάρη.        215
Mαγάρι ας είμαι μοναχή, και το κορμί μου ας πάρει!
Ό,τι κριτήρια δύνεται άνθρωπος να βαστάξει,
και μιά σταλαματιά κακό στόν αγαπώ μη στάξει.»

Έπειτα από τρία χρόνια, όταν οι Βλάχοι πολιορκούν την Αθήνα, εμφανίζεται ο Ερωτόκριτος μεταμφιεσμένος. Σε μια μάχη σώζει τη ζωή του βασιλιά και τραυματίζεται. Ο βασιλιάς για να ευχαριστήσει τον τραυματισμένο ξένο του προσφέρει σύζυγο την κόρη του. Η Αρετούσα αρνείται και αυτόν τον γάμο και στη συζήτηση με τον μεταμφιεσμένο Ερωτόκριτο επιμένει στην άρνησή της. Ο Ερωτόκριτος την υποβάλλει σε δοκιμασίες για να επιβεβαιώσει την πίστη της και τελικά της αποκαλύπτεται αφού λύνει τα μαγικά που τον είχαν μεταμορφώσει. Ο βασιλιάς αποδέχεται τον γάμο και συμφιλιώνεται με τον Ερωτόκριτο και τον πατέρα του και ο Ερωτόκριτος ανεβαίνει στο θρόνο της Αθήνας.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΕΤΟΥΣΑΣ

Η Αρετούσα όμως ξεφεύγει απ’ τον παραδοσιακό της ρόλο. Αν η Αντιγόνη κατά τον Σοφοκλή επιλέγει το θάνατο προκειμένου να υπερασπιστεί πατροπαράδοτες αξίες, η Αρετούσα επιλέγει το θάνατο προκειμένου να υπερασπιστεί το από δω κι εμπρός: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να επιλέγει τον εκλεκτό της καρδιάς του, πέρα από συμφέροντα, κοινωνικές διαφορές κι επιλογές γονέων και κηδεμόνων. Η θέση των γυναικών, οι οποίες ακόμα και στην πιο προηγμένη αθηναϊκή δημοκρατία δεν είχαν δικαιώματα (πολλές φορές ήταν πιο κάτω κι απ’ τους δούλους) μέσα απ’ την κοινή συμπόρευση και μοίρα με τους άντρες αναβαθμίζονται βήμα το βήμα μπροστά στη χαραυγή των αναγεννησιακών χρόνων.

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα για την κατανόηση και μελέτη του Βυζαντινού ανθρώπου και της κοινωνίας είναι το θέατρο και γενικότερα η διασκέδαση και η ψυχαγωγία στο Βυζάντιο.
Συχνά έχουμε την λανθασμένη εντύπωση πως οι Βυζαντινοί ήταν λαός ασκητών, που μόνη τους ενασχόληση είχαν την προσευχή, τη νηστεία και την εκπλήρωση των θρησκευτικών τους καθηκόντων. Οπωσδήποτε οι Βυζαντινοί ήταν βαθιά θρησκευόμενοι. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν αγαπούσαν τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, ήταν ιδιαίτερα φιλοθεάμονες, κληρονόμοι του ρωμαϊκού «δήμου» αλλά και των ελληνικών εθίμων.

Η αρχαία Ελληνική σκηνή επί Βυζαντινής εποχής φαίνεται πως είχε εκλείψει. Οι παραστάσεις με τον καιρό αραίωσαν και τελικά σταμάτησαν, γιατί η Εκκλησία είχε σοβαρούς λόγους να αντιδρά στην παράσταση αρχαίων δραμάτων, τα οποία εξυμνούσαν τους θεούς των εθνικών και τις καταπολεμούσε.  Από το κλασσικό ελληνικό Δράμα δεν είχαν απομείνει παρά μερικές σποραδικές εκτελέσεις μονολόγων-μονωδιών απ” τις αθηναϊκές τραγωδίες  που τις ερμήνευαν οι λιγοστοί τραγωδοί-συνεχιστές της διονυσιακής παράδοσης, φορώντας τα προσωπεία και τους κοθόρνους, με συνοδεία αυλού και μικρής χορωδίας.  Έτσι την θέση τους πήραν τα λαϊκά θεάματα, τα μιμοδράματα. Μίμος αρχικά σήμαινε το θεατρικό κείμενο, ένα διάλογο από τη μυθολογία ή την καθημερινή ζωή. Αγαπημένο θέμα σάτιρας των μίμων στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους ήταν τα μυστήρια της χριστιανικής θρησκείας. Το μιμοθέατρο δεν χρησιμοποιούσε μάσκες και συνδύαζε τον θεατρικό διάλογο με μουσική, χορό και τολμηρά τραγούδια .Ο παντομίμος ήταν ένα θεατρικό είδος όπου ο χειροσοφιστής, ένας χορευτής με μάσκα, χόρευε ένα μυθολογικό θέμα με συνοδεία μουσικής και χορωδίας.
Πολλές παραστάσεις σε ανάγλυφα, του 5ου και 6ου αιώνα, μας μαρτυρούν την επιβίωση των θεατρικών αυτών σπαραγμάτων, που παρουσιάζονταν ακόμα και στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, μαζί με τις ιπποδρομίες, τα «κυνηγέσια», τις θηριομαχίες, όπως απεικονίζει και το δίπτυχο του Αναστασίου.
Η πορεία του θεάτρου, καθορίστηκε μέσα από τη σύγκρουση αυτών των δυο αντίθετων τάσεων. Από τη μία η αγάπη και η ανάγκη του κόσμου για θέαμα και από την άλλη η εχθρική στάση της εκκλησίας. Παρ όλα αυτά υπερίσχυε η ανάγκη του κόσμου για το θέατρο και έτσι άρχισε σιγά σιγά να μπαίνει στη ζωή των Βυζαντινών σαν τρόπος διασκέδασης.

 ΠΗΓΕΣ: http://vizantinaistorika.blogspot.com/2015/08/blog-post_25.html

http://www.postmodern.gr/erotokritos-to-emmetro-mythistorima-pou-kratise-zontani-ti-melodia-tis-kritikis-dialektou/

https://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD

http://e-logotexnia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11:2011-11-08-16-18-19&catid=2:1204-1453&Itemid=9

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/251/1845,5972/

Είμαστε παιδιά δυστυχισμένα, φυλακισμένα στον κόσμο ενός κινητού τηλεφώνου, εξαρτημένα από την άψυχη οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Είμαστε παιδιά μελαγχολικά με εικονικά συναισθήματα, που δεν έμαθαν να ζουν με πάθος .Είμαστε παιδιά που δεν δημιουργούν , δεν εκφράζονται, δεν ερωτεύονται. Παιδιά που πορεύονται χωρίς όνειρα, παιδιά που η αυγή δεν τα βρίσκει ξέγνοιαστα. Παιδιά που μεγάλωσαν πρόωρα, πονεμένα παιδιά σκληρών καιρών. Καιρών βίαιων, ψυχρών καιρών, σε γειτονιές αγνώστων, σε εκκλησίες αμαρτωλών, σε σχολεία χειραγωγών. Είμαστε τα παιδία που δεν γνώρισαν την αλάνα. Παιδιά που παγιδεύτηκαν ανάμεσα στους τέσσερις τσιμεντένιους τοίχους. Ψυχές που κλείστηκαν σε παγωμένα διαμερίσματα , καρδιές που μαραζώνουν μέρα με τη μέρα.

Είμαστε οι ενήλικοι του αύριο, ενός αύριο αβέβαιου. Άνθρωποι σκυθρωποί με βλέμματα χαμηλωμένα, με μάτια θλιμμένα. Άνθρωποι απαθής, άνθρωποι απογοητευμένοι που παραδώσαμε αμαχητί  τα όπλα μας. Κάποιος μας κατευθύνει σαν να είμαστε ξύλινες μαριονέτες, χορεύουμε ασταμάτητα στο ρυθμό της δικής του μουσικής, ακολουθούμε πιστά τα δικά του βήματα. Η ζωή μας κυλά μονότονα, η καθημερινότητα επαναλαμβάνεται απαράλλακτη και εμείς την παρακολουθούμε σαν απλοί θεατές. Πάψαμε να αγωνιζόμαστε για το σήμερα, να οραματιζόμαστε το αύριο, να πιστεύουμε στο δικό μας παραμύθι. Ζούμε αναμένοντας το θαύμα. Πήραμε λίγο από το γκρίζο των τοίχων του διαμερίσματος ,που σαν ήμασταν παιδιά μας τρόμαζε ,και βάψαμε την ενήλικη ψυχή μας.

Μας αξίζει άραγε να είμαστε αυτά τα παιδιά; Θέλουμε να είμαστε αυτοί οι ενήλικοι; Είμαστε θύματα μιας σκληρής εποχής ή μήπως έρμαια της ίδιας μας της αδράνειας;

Ματίνα Νύκτα

  Από όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος ο πιο φιλόξενος ,και πιθανό να αποικηθεί στο μέλλον είναι ο Άρης. Αυτό συμβαίνει διότι η ατμόσφαιρα του είναι αρκετά απλή, και με μικρές παρεμβάσεις θα μπορούσε να γίνει ταυτόσημη με της Γης, και διότι περά από την Γη είναι ο πλανήτης με τις λιγότερο ακραίες συνθήκες. Φυσικά τετρακόσιοι πενήντα βαθμοί την πιο ζεστή ημέρα και μείον διακόσιοι την πιο κρύα νύχτα δεν χαρακτηρίζονται ιδανικές συνθήκες. Όταν όμως αναλογιστούμε τα +2000/-2000 μέγιστα και ελάχιστα ,των θερμοκρασιών άλλων πλανητών είναι ξεκάθαρο ότι ο Άρης βγαίνει νικητής.

Παρόλα αυτά ,προϊδεασμένος και από τον τίτλο, ένας προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να αναρωτηθεί ,μα γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η αποίκηση ενός πλανήτη περά από τον δικό μας;

Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση είναι αρκετά απλή , αλλά και πολύ συνταρακτική ,καθώς πιστεύω ότι ο μέσος άνθρωπος δεν κατανοεί το ποσό εύθραυστη είναι η βιόσφαιρα στην όποια ζούμε. Παράγοντες τόσο τεχνητοί όσο και φυσικοί θα μπορούσαν να απειλήσουν με ως και αφανισμό την ζωή στην Γη ,κάτι που στην ιστορία έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές. Μην ξεχνάμε έξαλλου ότι οι συνθήκες που επέτρεψαν στα θηλαστικά ,και συνεπώς εμάς, να απαλλαγούν από τους θηρευτές τους και να σκαρφαλώσουν στην κορυφή της πυραμίδας ,ήταν ένας κομήτης ο όποιος αφάνισε τους δεινοσαύρους. Και σε έναν κόσμο 7,5 δισεκατομμυρίων και σε ένα σύμπαν τρισεκατομμυρίων ουρανίων σωμάτων οι κίνδυνοι δεν είναι λίγοι.

Ανάμεσα στους πραγματικούς κινδύνους ,που η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει ή μπορεί να κληθεί να αντιμετωπίσει, υπάρχουν και απειλές οι οποίες φαντάζουν βγαλμένες από σενάρια επιστημονικής φαντασίας, βεβαιώνουμε όμως τον σκεπτόμενο αναγνώστη ότι κάθε τι άλλο παρά αυτό, δεν είναι. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι στην ατελείωτη καταστροφολογία και ας δούμε ,πως θα μπορούσε μια μέρα να τελειώσει η ζωή στην Γη.

Αρχικά ας αναλύσουμε απειλές φυσικής προέλευσης. Αν και πλέον υπάρχουν αμέτρητα αστεροσκοπεία και αμέτρητοι δορυφόροι στραμμένοι προς κάθε κατεύθυνση, οι πιθανότητες κάποιο ουράνιο σώμα να πλησιάσει την Γη χωρίς να παρατηρηθεί είναι αρκετά μεγάλες, και αυτό ακριβώς συνέβη στις 19/1/2017. Ένας κομήτης ονόματι “Omuamua” εντοπίστηκε να απομακρύνεται από την Γη προς το κενό του διαστήματος. Όταν όμως ειδικά σχεδιασμένοι υπολογιστές υπολόγισαν την τροχιά του, ανακάλυψαν ότι είχε περάσει μόλις έξω από το βαρύτιμο πεδίο της Γης , παραμένοντας εκτός των «ραντάρ». Μπορούμε λοιπόν μόνο να υποθέσουμε τι θα είχε συμβεί αν η τροχιά του ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα πιο κοντά στην Γη. Ένας άλλος σοβαρός κίνδυνος που θα μπορούσε να απειλήσει την Γη είναι οι εκλάμψεις ακτινοβολίας γ’. Οι εκλάμψεις αυτές είναι στοχευόμενες, συγκεντρωμένες δέσμες ακτινοβολίας γ’ οι οποίες μεταφέρουν τρομακτικά ποσά ενεργείας και δημιουργούνται κατά την γέννηση μαύρων τρυπών, σύγκρουση άστρων νετρονίων, εκρήξεις «supernova» και τέλος από καταρρέοντα άστρα. Γεγονότα τα όποια βρίσκονται σε μεγάλη πληθώρα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Τι θα συνέβαινε όμως αν μια τέτοια δέσμη χτυπάτε την Γη; Αρχικά θα «έκαιγε» όλο της το Όζον και θα κατέστρεφε την πλευρά την όποια θα χτυπάτε , αν και πρακτικά η μίση Γη θα έμενε ανέπαφη, η επερχόμενη έλλειψη όζοντος θα κατέστρεφε ότι είχε απομείνει. Τέλος μια, ίσως και πιο πιθανή στα μυαλά πολλών, φυσική καταστροφή που θα μπορούσε να απειλήσει την ανθρωπότητα είναι, η έκρηξη ενός υπέρηφαιστείου, συγκεκριμένα του “Yellow Stone”, ηφαίστειο το όποιο κατά την συγγραφή του άρθρου δεν έχει παραμείνει και πολλή «ήσυχο». Μια τέτοια έκρηξη περά από την καταστροφή που θα επέφερε στις γύρω περιοχές θα εκτόξευε στην ατμόσφαιρα ένα τεράστιο σύννεφο οξειδίων του μεθανίου και του θειου, μαζί με αμέτρητες άλλες επιβλαβείς ουσίες, οι οποίες θα δημιουργούσαν ένα τοξικό νέφος το όποιο θα εμπόδιζε το μεγαλύτερο ποσοστό της ακτινοβολίας του Ήλιου να εισέρθει στην Γη. Και έτσι, σιγά σιγά, θα αφάνιζε όλη την ζωή στην Γη, αφού είναι γνωστό ότι περά από την θερμότητα η όποια εκλύεται από τον πυρήνα της Γης όλη η υπόλοιπη ενεργεία που φτάνει στην Γη προέρχεται από τον Ήλιο.

Δυστυχώς αν περιμένετε κάτι πιο αισιόδοξο στις τεχνητές καταστροφές, θα σας απογοητεύσω, αφού το σενάριο επιφυλάσσει πιο μαρτυρικό τέλος στην συνεχεία. Αν και η εποχή του ψυχρού πολέμου έχει περάσει προ πόλου και τεχνικά άλλες οι χώρες οι οποίες διαθέτουν πυρηνικά όπλα έχουν συμφωνήσει τον πλήρη αφοπλισμό τους από αυτά, Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων, ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου δεν φαντάζει μακρινός. Σε περίπτωση που συμβεί πυρηνικός πόλεμος οι συνεπείς θα είναι, πανομοιότυπες με την έκρηξη ενός υπέρηφαιστείου, μόνο που θα υπάρχει και περίσσεια ακτινοβολίας για την όποια θα πρέπει να ανησυχούμε. Τέλος η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι η τελευταία αρκετά μεγάλη απειλή, επάξια αναφοράς, η όποια θα μπορούσε να μας αφανίσει, και ήδη μας κτυπάει την πόρτα. Η μόλυνση των θήλασαν, η μόλυνση του αέρα, η υπερθέρμανση την όποια προκαλούν τα αέρια του θερμοκηπίου και τα εντεινόμενα καιρικά φαινόμενα που όμοια τους δεν έχουμε ξαναδεί, στην επίτομη τους συνδυαζόμενα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες οι οποίες θα καταχτούσαν τον πλανήτη μας ακατοίκητο.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν πως η ανθρωπότητα, ως αποπλανητικούς πολιτισμός, δεν έχει μέλλον, παραδοχή και του μεγάλου αστροφυσικού Steven Hawking. Η μονή λύση λοιπόν είναι η αποίκηση ενός άλλου πλανήτη, και γρήγορα. Και ποιος καλύτερος από τον Άρη, όπως προαναφέρθηκε είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της ανθρωπότητας στην προσπάθεια της να εξασφαλίσει διαπλανητική οντότητα. Αν και στον Άρη έχουν σταλεί αρκετά μη επανδρωμένα rover, μικρά σκαφίδια με προκαθορισμένες εντολές, ποτέ επανδρωμένη αποστολή δεν έχει περάσει τα όρια της Σελήνης, και ίσως τώρα να είναι πιο δύσκολο από ποτέ καθώς «το παράθυρο» μας προς τα αστέρια κλείνει.

Είναι κοινή παραδοχή πως εμείς, οι άνθρωποι, δεν έχουμε φερθεί και με την μεγαλύτερη δυνατή υπευθυνότητα όσον αφορά τα σκουπίδια που στέλνουμε σε τροχιά. Ανενεργοί δορυφόροι, αποκαλούμενοι ποθητότερες και αλλά μικρότερα μεταλίκι κομμάτια έχουν σχηματίσει ένα, σε λίγο καιρό αδιαπέραστο, φράγμα. Στην ομώνυμη θεωρία του ο επιστήμονας Donald J. Kessler, υποστήριξε ότι αυτή η μεγάλη ποσότητα σκουπιδιών θα δημιουργούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση κατά την όποια θα συνέβαιναν όλο και περισσότερες συγκρούσεις μεταξύ των θραυσμάτων των προηγούμενων συγκρούσεων, έως ότου φτάναμε να έχουμε μια ταχέως περιστρεφόμενη μάζα από θραύσματα όχι μεγαλύτερα του εκατοστού, τα όποια θα κατέστρεφαν κάθε άκατο που θα επιτηρούσε να τα προσπεράσει.

Τα προβλήματα όμως δεν σταματάμε εκεί, καθώς ένα ακόμα πρόσκωμμα που οι μελλοντικοί άποικοι θα πρέπει να υπερβούν ,προέρχεται από το ίδιο φαινόμενο που μας επιτρέπει αυτήν την στιγμή να εξετάζουμε πως θα το προσπεράσουμε: το μαγνητικό πεδίο της Γης, και συγκεκριμένα τις ζώνες Van Allen. Οι ζώνες αυτές βρίσκονται στο σημείο όπου τα μαγνητικά πεδία του νότιου και του βόρειου ημισφαίριου συναντώνται, και το ταξίδι προς τον Άρη παίρνει αναγκαστικά από εκεί. Το πρόβλημα όμως το όποιο προκύπτει, είναι ότι δεν ξέρουμε ποια ακριβώς είναι η επίδραση τους στο ανθρώπινο σώμα. Φυσικά, πειράματα θα μπορούσαν να διεξαχθέν στην Γη αλλά κάτι τέτοιο περά από τρομερά ανήθικο θα ήταν και δύσκολο να πραγματωθεί, αφού ελάχιστοι άνθρωποι, δικαίως, είναι πρόθυμοι να γίνουν πειραματόζωα στο όνομα της επιστήμης.

Ας υποθέσουμε όμως για μια στιγμή πως οι μελλοντικοί μας εαυτοί έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν όλα τα προβλήματα που προαναφέραμε. Πως θα κυλούσε μια ρεαλιστική απόπειρα αποίκησης του Άρη; Η αλήθεια είναι πως είναι αρκετά δύσκολο να φτάσουμε σε ένα τελικό κοινώς αποδεκτό σχέδιο, αλλά πιστεύω ότι οποιαδήποτε απόπειρα θα αποτελούνταν οπωσδήποτε από τις τρεις παρακάτω φάσεις.

1^η Φάση: Πριν να πάμε στον Άρη θα πρέπει να εδραιώσουμε μια βάση επιχειρήσεων εκτός της γης ,έτσι ώστε η κατασκευή αλλά και αποστολή άλλων των διαστημόπλοιων να μπορεί να γίνει σε ένα περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας, κάτι που θα μείωνε πολύ το κόστος. Έτσι το ταξίδι μας για την αποίκηση του Άρη ξεκάνει, από ένα πολύ ιστορικό σημείο. Την εξέδρα εκτόξευσης 39^Α στο Cape Canaveral στην Φλοίδα. Από εδώ εκτοξεύτηκε ο πύραυλος Saturn 5 ο όποιος μετέφερε τον Neil Armstrong, τον Buzz Aldrin’s και τον Michael Collins στο ιστορικό τους ταξίδι στην Σελήνη. Και από άδω θα εκτοξευτεί και ο πρώτος πύραυλος ο όποιος θα ξαναστείλει τον άνθρωπο στο φεγγάρι. Αφού θα έχει εδραιωθεί μια λειτουργική βάση στην Σελήνη αλλά και αρκετά «ναυπηγεία» πάνω από την αυτήν, θα μπορούσε το σχέδιο να προχωρήσει στην δεύτερη φάση του.

2^η Φάση: Τώρα θα ξεκινάτε η μαζική εξόρυξη της Σελήνης, αλλά και όσων πόρων θα είχαν απομείνει στην Γη με σκοπό την κατασκευή αποικιακών διαστημόπλοιων, δορυφόρων, προσωρινών βάσεων επιφάνειας, οχημάτων αλλά και ότι άλλου θα απαιτούνταν. Οι πόροι θα αποστέλλονταν στα ναυπηγεία πάνω από την Σελήνη και η κατασκευή θα ξεκινούσε. Πλέον το μόνο εμπόδιο για την κατάκτηση του Άρη θα ήταν η εύρεση πρόθυμων εθελοντών. Όταν και αυτό θα είχε ολοκληρωθεί τα πρώτα διαστημόπλοια θα ξεφώναγαν το παρθενικό ταξίδι τους, προς τον Άρη. Η ανθρωπότητα πλέον θα είχε κατακτήσει τα σταρ. Φυσικά ο δρόμος δεν θα ήταν στρωμένος μόνο με ροδοπέταλα από άδω και περά. Φτάνοντας στον Άρη οι άποικοι θα είχαν το δύσκολο έργο της δημιουργίας βάσεων, με σκοπό τόσο την εξερεύνηση του πλανήτη αλλά και την εξόρυξη του, καθώς πολύ πιο φτηνή θα ήταν η τοπική εξόρυξη πόρων στον Άρη παρά η μεταφορά τους από την Σελήνη. Τέλος καθώς αυτός είναι και ο τελικός σκοπός θα έπρεπε να ξεκινήσει η δημιουργία πιο σταθερών βάσεων, και κατασκευασμένων οικοσυστημάτων.

3^η Φάση: Τέλος, και για να αποκτήσει τον αποικιακό χαρακτήρα της αυτή η αποστολή στον Άρη, θα έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθεί από την Γη και να μην βασίζεται στους πόρους που θα λάμβανε από αυτήν, όπως νερό και τροφή. Αυτό για να συμβεί θα έπρεπε η ανθρωπότητα να καταφέρει να φέρει εις πέρας την μεγαλύτερη πρόκληση που θα αντιμετώπιζε ως τώρα: Την αναμόρφωση του Άρη από έναν πλανήτη έρημο σε έναν πλανήτη όμοιο της Γης. Αν η ανθρωπότητα κατάφερνε να το επιτύχει αυτό τότε θα είχε καταφέρει να «αναβαθμιστεί» σε έναν πολυπλάνητο πολιτισμό, ελεύθερο από, σχεδόν, κάθε φόβο αφανισμού. Και σίγουρα και άλλοι πλάνητες θα έπαιρναν την σειρά τους για αποίκηση σιγά-σιγά, but that’s a story for another time…

 Γιώργος Ντάφλος

Βέση Καμίλα

Γαλανός Αντώνης

….

ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΜΑΡΙΑ

ΚΟΤΖΑΜΑΝΗ ΕΛΕΝΗ

ΛΙΓΝΟΥ ΝΑΣΙΑ

ΜΟΝΗ ΔΑΦΝΙΟΥ

ΜΟΝΗ ΔΑΦΝΙΟΥ

Βασίλης Γκότσης

Σωτήρης Δάρρας

Χαρά Δράκου

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Μαγδαληνή Γκότση

Παναγιώτης Γιαννακόπουλος

Παναγιώτης Γκανίδης

ΦΟΡΗΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Ξυμιάλης Άρης

Παπαδιώτη Μαρία

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ρούγας Σωτήρης

Σέκερης Αλέξιος

Σμαρλαμάκης Δήμος-Χριστόφορος

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Βεκάκη Μαρία

Βέση Καμίλα

Γαλανός Αντώνης

….

Και τότε καταλαβαίνεις ότι το ποτήρι έχει ήδη σπάσει στα λεπτοκαμωμένα σου χέρια που ματώνουν σιωπηλά και μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και ψεύτικα χάδια, περιστασιακά. Συναισθήματα της μιας ημέρας, της μιας εβδομάδας…μετά καπνός. Σύννεφα πυκνά που κρύβουν τον ήλιο, έτοιμα να βρέξουν, σαν να θέλουν να ρίξουν στη γη όλη τη στενοχώρια των ανθρώπων.
Και το κρασί που γέμιζε το ποτήρι πέφτει στο πάτωμα με μια σιγή εκκωφαντική. Μια σιγή που ακόμη και το άπειρο νιώθει λίγο μπροστά της.
Εσύ θέλεις να φύγεις μακριά από τα θρύψαλα των ονείρων σου, απότα κομμάτια της ζωής σου, αλλά συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς γιατί ο χρόνος σταμάτησε σε μια στιγμή, σε μια εικόνα παγωμένη.
Τα θρύψαλα δεν έχουν πέσει στο πάτωμα, δεν έχουν μπεί μέσα στην καρδιά σου και η βροχή δεν έχει ξεσπάσει, ούτε τα φύλλα κουνιούνται από το δυνατό αερα.
Προσπαθείς να σκεφτείς πως θα φύγεις χωρίς να πονέσεις άλλο. Η μπόρα ξεσπά δυνατή και γεμάτη παράπονο για τον αέρα που την πηγαινοφέρνει όπου αυτός θέλει.
Ο ήχος από τα θρύψαλα στο πάτωμα γλυκός σαν μελωδία από πιάνο ξεκούρδιστο, ενώ ο πόνος πικρός, σαν άγουρο φρρούτο στο διψασμένο σου στόμα που με κόπο καταπίνεις.

Τα θρύψαλα μπαίνουν στην καρδιά σου και τη δηλητηριάζουν. Το πρόσωπο σου καίει και δεν νιώθεις τίποτα. Βγαίνεις έξω στη βροχή που σου μουσκεύει τα ρούχα και στον άνεμο που σου παγώνει το σώμα.
Εσύ απλώς προσπαθείς να νιώσεις κάτι γιατί τελικά αυτό το τελευταίο ποτήρι κρασί σε σκότωσε.

Ατταλιώτη Άννα, Α1